PostHeaderIconTussendoortjes

In de week na die van de Tour Down Under was het alweer Australia Day. Dat hebben we traditioneel gevierd met een ontbijtje in Willunga. Om het bezoek nog het een en ander te laten zien hebben we de toeristische route terug gekozen, langs Goodieson Brewery waar je heerlijk buiten kunt zitten met een ambachtelijk brouwsel, en langs de ruïne van een oude zilvermijn.

Later op de dag gingen we Australia Day vieren in Onkaparinga, maar onze kinderen zijn daar een beetje te oud voor aan het worden. Volgend jaar gaan we in de stad kijken. Het vuurwerk was wel weer zeer de moeite waard, vonden ook onze gasten.

De volgende dag brak de laatste etappe aan van de vakantie: we gingen met zijn tweetjes weg voor een lekker tussendoortje naar Mount Gambier. Na de rit van zo'n vier uur zijn we gaan rondkijken in het stadje, hebben we geluncht bij een leuk tentje (Metro), dronken we een biertje bij cafe 'The G' en daarna dineren in ons eigen hotel.

De volgende ochtend hebben we de toeristische bezienswaardigheden van Mount Gambier afgevinkt: het meest bekende is de Blue Lake, een volgelopen krater die inderdaad erg blauw is.
Daarnaast is er nog een aantal Crater Lakes en een gedenktorentje waarvoor we in de motregen stevig moesten klimmen.

Het middagprogramma van de dag ervoor was goed bevallen dus lunch bij Metro en een biertje bij The G stonden ook nu op het programma. Als diner hadden we deze keer lekker ambachtelijk brood en beleg gekocht voor op de kamer. Steeds uit eten begint ook te vervelen!

We hebben in Mount Gambier heerlijk kunnen zitten met een boekje, zonder kinderen. Het was lang geleden dat we hele zinnen achter elkaar konden lezen!
Er zijn nog meer dingen die veel handiger zijn zonder kinderen, dus hebben we ook een stukje vakantiedag opgeofferd om wat bankzaken te regelen.

De dagen leken nogal op elkaar in Mount Gambier maar dat vonden wij niet erg: waarom zou je tornen aan een succesformule? Al was er wel variatie hoor: soms gingen we eerst naar Metro, soms eerst naar The G. En in plaats van kratermeren hebben we vrijdag een kratertuin bekeken.

De dag erna was het alweer tijd om terug te gaan, maar dat hebben we gedaan na een lekker ontbijtje (bij Metro, inderdaad). Op de terugweg hebben we nog gekeken in een erg leuk dorpje (Penola) dat bekend staat om een straatje met zoveel mogelijk origineel gehouden huisjes die gebouwd zijn door de eerste migranten. Twee van die huisjes zijn open en je kunt er doorheen wandelen om te zien hoe die mensen woonden, erg leuk om te zien en ook bijzonder dat je daar in een doodstil straatje gewoon naar binnen kunt alsof er nog mensen wonen.
Penola had ook een café met een geweldige tuin om in te zitten met een pint. Dat heb ik gedaan terwijl Karla door oude-spullen-winkeltjes struinde.
We hebben de reis nog twee keer onderbroken, eenmaal voor lunch in Keith en eenmaal voor diner in Stirling. Daarna was het tijd om weer naar huis te gaan en onze lieve jongetjes weer in de armen te sluiten en al hun enthousiaste verhalen aan te horen.

De volgende ochtend was alles weer normaal (dat Karla haar ouders er waren voelde inmiddels al heel gewoon), met Little Athletics. Daarna gingen we snel naar Normanville om met de buren te lunchen in het restaurant dat hun schoonzoon runt.

De dag erna was het de eerste schooldag voor de jongens. Dat was natuurlijk spannend met nieuwe juffen en deels nieuwe klasgenootjes. Maar ook leuk om vriendjes weer te zien en een beetje terug te keren naar het normale leven.
Ook voor ons begon het gewone leven weer, al was het nog steeds met ondersteuning van Jeanne en Fons. Die ondersteuning was in de vorm van schone ramen en allerlei zelfgebakken lekkernijen. We hadden ons voorgenomen weer streng te zijn wat voeding betreft maar het is gezelliger te genieten van allerlei tussendoortjes dus dat hebben we uitgesteld tot na het vertrek.

Het gaat allemaal erg goed, met de kinderen op school en met ons op het werk, maar we merken wel dat terugkeren naar de routine ons allemaal moe maakt.
Nou is het ook wel zo dat er wat veel bij komt op het moment. Zo moest de motor een beurt en een schoonmaakronde omdat we hem gaan verkopen. In de praktijk blijkt toch te vaak dat forensen per motor niet zo handig is. Het is gauw te warm, te koud, te nat of te winderig om prettig motor te rijden.

Ook zijn we donderdag uit eten geweest om de trouwdag van Fons en Jeanne (en ook een beetje de onze alvast) te vieren, en vrijdag waren we uitgenodigd bij Johnny voor een afscheidsbarbecue. Beide avonden waren erg leuk en Johnny en Fons hebben met een belangrijke bijdrage van meneer Bols even alle wereldproblemen opgelost.

Zaterdagmiddag was het dan toch echt zover: met twee auto's naar het vliegveld om onze visite op het vliegtuig te zetten. En ondanks dat we steeds het gevoel hadden dat ze alleen maar voor een weekje weg zouden zijn zoals al een paar keer eerder, veranderde dat toen het echte afscheid daar was. Karla hield het niet droog en we hebben natuurlijk ook geen idee wanneer we ze weer zien.

Op dit moment hebben we een bezoek-intermezzo (een tussendoortje dus eigenlijk). Karla haar ouders zijn zaterdagavond vertrokken en op donderdag komt mijn zus aan met man en twee kinderen!

Omdat ons leven toch al druk is kon er nog wel iets tussendoor: een hoop geregel dat er in uitmondde dat ik op maandagavond uit het werk met een lege auto naar de Barossa ben gereden om enkele uren later met een nieuwe terug te komen! Een goeie manier om onze negende trouwdag te vieren dachten wij zo.

Bekijk foto's

PostHeaderIconAustralische vakantie

De ouders van Karla, die tevens opa en oma van onze jochies zijn, zijn op Australische reis op dit moment. En samen met hen zijn ook wij op Australische reis geweest. Daarmee is dan meteen verklaard dat deze bijdrage aan het blog te laat is.
De kinderen hebben vakantie en zijn daarvan een aantal dagen naar de buitenschoolse opvang geweest, waar ze altijd leuke dingen doen in de vakanties. Wij hadden op het werk onze jaarlijkse breakup-day, waarop we van alles doen behalve werken. Dit jaar viel alles een beetje in het water omdat op de lunch na alles afgelast werd. Het was veel te heet (40+). Gelukkig gingen Bryan en ik 's avonds nog wel naar cricket.
Op de dag dat opa en oma terug kwamen van hun camperreis hadden we een poolparty voor zeven kinderen. Compleet chaotisch maar wel leuk! Wat dan weer minder was, is dat we de kinderen ook weer een hoofdluis behandeling moesten geven. Hopelijk is dat nu klaar.

En toen was het natuurlijk kerst. Met een boom met ladingen cadeau's eronder! Er waren dan ook twee Nederlandse kerstlieden extra. Op tweede kerstdag hebben we de buren op bezoek gehad voor een barbecue en de dag erna kwam Margot langs met man en kinderen.
De dag erna was het tijd voor een langere fietstocht om alle kerstcaloriën weg te bewegen terwijl Karla nog moest werken. Het was 140 kilometer en ik ben de laatste tijd wat sneller geworden op de fiets, dus zelfs met een uur lunch duurde dat maar een halve dag.
Voor je het weet is er weer een jaar voorbij en deze keer hadden we een traktatie. Fons liet twee culturen samenkomen door oliebollen te bakken... op de barbecue!
Nieuwjaarsdag stond in het teken van inpakken, want de volgende dag begon de volgende fase van het bezoek van opa en oma: de zomervakantie.

De reis ging met twee auto's eerst naar Bendigo voor een overnachting in een appartementje. De volgende ochtend gingen we door voor het laatste stukje naar Bright. Daar aangekomen lukte het net de tent op te zetten voor de regen begon, die twee dagen niet meer zou ophouden! Daar emigreer je dan voor naar Australië... Er moest zelfs een greppel rond de tent gegraven worden omdat er water binnenkwam. Maar dat was allemaal snel vergeten toen de zon eindelijk doorkwam. Toen konden we volop genieten van wat Bright te bieden heeft: lekker spetteren in en rond de beek, ambachtelijke biertjes in de brouwerij en de mooie bergachtige omgeving. Dankzij de aanwezigheid van grootouders konden Karla en ik er ook samen op uit met de fiets. We hebben samen Mount Buffalo beklommen wat erg mooi was. De afdaling duurt al zo lang dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat je dat zelf eerst geklommen hebt.
Door de regendagen moest ik meteen de volgende dag mijn gewenste rit naar Mount Hotham maken, een wintersportgebied op een hoge berg. Op een website had ik gelezen dat het een goede prestatie zou zijn om de klim zelf (30 kilometer omhoog) binnen twee uur te doen en mijn tijd was 1:52. Daar was ik dus dik tevreden over. Het was een zware klim maar terug kon ik nog lekker doortrekken van de voet van de klim terug naar de camping. Al met al was ik na 114 kilometer weer terug en had ik nog tijd om met de kinderen te zwemmen. Echt genieten!
De kinderen hadden op de camping wat vriendjes gemaakt en fietsten en speelden zich suf.

Na een week was het tijd om de boel weer in te pakken en ons te verplaatsen naar de Grampians. Die liggen tussen ons en Bright in en het is dus de ideale manier om de terugreis te halveren. In de Grampians waren we natuurlijk al wel geweest maar het blijft mooi. We hadden dezelfde camping als vorig jaar die volop leuke dingen heeft voor de kinderen. En ook hier hadden Karla en ik de gelegenheid om samen te fietsen. Ik had thuis een mooie route uitgezocht over de berg en dan terug om de berg heen. Op het moment dat we een emu stonden te bewonderen zag Karla ook dat de weg die we verder moesten nemen onverhard was. Toen stonden we voor de keus om 70 kilometer om te rijden (maar we waren al wel moe na de 60 die we al hadden gedaan) of de laatste 20 onverhard te doen. Die is het geworden en het was een vreselijk slechte gravelweg. We moesten de hele weg staand fietsen om lekke banden te voorkomen en dat is nog gelukt ook! Maar voor herhaling vatbaar was het niet...
Ook zijn Karla en ik die week een avondje lekker met zijn tweeën uit eten geweest. Maar denk niet dat opa en oma alleen mee waren als oppas hoor, we zijn er ook regelmatig samen op uit geweest. Zoals naar de 'Venus Baths', een mooie wandeling vanuit Halls Gap (het centrale plaatsje in de Grampians). Daar heb je mooie rotsformaties met (in het zomerseizoen) de resten van een beek die mooie badjes maakt in de rotsen.

Veel sneller dan we wisten te waarderen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Maar er viel mee te leven omdat de eerste week thuis meteen Tour Down Under week was. Karla's ouders zijn een paar dagen naar een appartementje in de stad gegaan en hebben daar genoten van wat Adelaide te bieden heeft. Naar we begrepen hebben werd vooral de botanische tuin gewaardeerd, die inderdaad erg fraai is.
Wij zijn ondertussen naar het openingscriterium in de stad geweest. De dagen erna hebben we gewoon gewerkt. Maar afgelopen weekend was het weer tijd voor de traditionele Willunga Hill etappe. Karla en ik reden 's morgens weer samen op de fiets naar McLaren Vale via Willunga Hill. Daarna lopen we dan gezamenlijk de heuvel weer op om te kijken. Dit jaar gingen de jongetjes de berg op met hun fietsjes! Tristan was niet te houden, af en toe stopte hij voor wat water maar hij is helemaal naar boven gefietst zonder ook maar één keer geduwd te worden (hij sloeg dat zelfs af toen iemand het aanbod want hij wilde het doen met 'no pushies').
En zelfs Julian met zijn ene versnelling is grotendeels op eigen kracht naar boven gefietst. Als hij erg moe was hoefde maar een volwassene op een racefiets 'keep it up!' of iets dergelijks te zeggen en Julian sprintte er weer vandoor. Het was weer een heerlijk dagje met veel wielrennen, genoeg activiteit en volop sfeer.

Morgen, maandag moet er nog een dagje gewerkt worden en dan is het Australia Day. De dag erna vertrekken we met zijn twee voor een klein reisje naar Mount Gambier waar we erg naar uitkijken. En daarna begint het aftellen alweer totdat Karla haar ouders weer huiswaarts gaan en wij voor zeven jaar door de vakantiedagen heen zijn...

Wat het verhaal tekort komt aan detail wordt hopelijk goedgemaakt door veel teveel foto's!

Bekijk foto's

PostHeaderIconOp je gezondheid

Laat ik na vorige keer beginnen met de gezondheid van mijn lieve echtgenote. Karla ging de dinsdag na het ambulance-voorval weer aan het werk en ik vond het een erg goed teken dat ze daar niet tegenop zag. Misschien was het toch meer lichamelijke vermoeidheid dan wat anders.
Maar ons leven staat niet toe daar erg veel verandering in te brengen. Er is altijd wel iets te regelen voor onszelf of de kleintjes en veel kan pas gebeuren als laatstgenoemden aan hun nachtrust zijn begonnen.

Veel stond natuurlijk in het teken van twee naderende gebeurtenissen: het bezoek van de ouders van Karla (Jeanne en Fons) uit Nederland en de zesde verjaardag van Julian.
Voor het bezoek moesten we nog even door het huis rennen om alles klaar te maken. Op zaterdagavond (nu bijna twee weken geleden) was het dan zo ver. In plaats van naar bed gingen de kindjes in de auto met ons naar het vliegveld. Na ellenlang wachten (een wereldwijd gekoesterde traditie op vliegvelden) kwamen ze dan toch door de deuren naar buiten. Het was een fijn weerzien en het begin van een gezellige week.
Natuurlijk mochten de Nederlandse lekkernijen niet ontbreken, al hadden een paar douaniers blijkbaar genoeg van stamppot zonder rookworst waardoor ze die van ons maar innamen. Maar er bleef nog genoeg over om het vasthouden van de stroomlijn moeilijk te maken!
Meteen de volgende ochtend gingen ze mee in ons ritme. Met Karla en de jongens gingen ze naar de kerstoptocht terwijl ik even heerlijk de gelegenheid kreeg om in alle rust thuis te lezen.

De eerder genoemde stroomlijn wordt juist weer geholpen door al het sporten dat we doen. Karla en ik hebben doordat opa en oma de kinderen naar school brachten twee keer samen naar het werk kunnen fietsen, dat was denk ik voor het eerst sinds we in Hilversum woonden en in Utrecht werkten. Op de donderdag is ze zelfs meegegaan met Bryan en mij op Detour Day, zoals ik onze mooie omweg in de vroegte altijd noem. Dat ging weer door prachtige stukjes van de Adelaide Hills met veel en soms gemeen klimmen. Karla maakte indruk op Bryan door nooit op zich te laten wachten, ook niet omhoog!
Wel had ze na vijf van de 65 kilometer de eerste van twee lekke banden en het was in de heuvels koud (6 graden!) maar het was toch heerlijk.
Op een andere rit naar het werk was ik in mijn been gestoken door een bij. Dat deed een paar minuten lang zoveel pijn dat ik even moest stoppen. En daarna zakte het weer weg en bleef er alleen een blauwe plek over.

We hebben een aantal keren met de gasten in het zwembad geplonsd (vorig weekend was het rond de 40 graden waardoor little athletics ook afgelast werd), veel gekletst en ik heb Fons ook twee keer meegenomen om te borrelen bij buurman Johnny.
Ik fungeerde daarbij als tolk tussen het Italiaanse Engels van Johnny en het Nederlandse Engels van Fons. De verschillende flessen die Johnny tevoorschijn haalde om Fons te laten proeven droegen aanzienlijk bij tot het wederzijdse begrip.

Opa en oma hebben in de klassen van Tristan en Julian verteld over hoe kerst gevierd wordt in Nederland en ze zijn meegeweest naar de kerstviering op school. Alle kindjes zingen dan met hun eigen klas liedjes en dat is heel schattig om te zien. Ze deden allebei lekker mee, wat weleens anders is geweest.

We hebben ze natuurijk ook meegenomen naar de golfclub, waar ze onze vrienden konden ontmoeten. Gelukkig gedroegen die zich niet allemaal beschamend.
Julian liep aan iedereen die het horen wilde te vertellen dat hij bijna jarig was en dat leidde ertoe dat hij op een stoel werd gezet en iedereen voor hem zong. Dat vond hij wel mooi. Daarna ging hij rond met gevulde speculaas.

Eigenlijk was Julian drie dagen achter elkaar jarig: op zaterdag had hij zijn feestje met bowling. Dat was complete chaos met tien extra kinderen maar wel geslaagd. Zaterdagochtend hadden wij onze cadeautjes al gegeven en is hij met opa en oma nog iets gaan uitzoeken in de winkel. Eerder had hij van oma uit Leiden ook al cadeautjes gehad met de post. Tristan vond het wel een beetje moeilijk om zijn broertje zoveel te zien krijgen maar hij hield zich goed en hielp Julian met het in elkaar zetten van Lego, wat hij erg leuk vindt om te doen zelfs als het niet van hem is.
Julian vond het de 'best birthday ever!' Op zondag kwamen Margot en de kids nog zwemmen en taart eten, en op maandag was het de verjaardag zelf. Maar behalve het traditionele appeltaartontbijt en de traktatie op school hadden we alles al gedaan.
Julian heeft gister trouwens nog een voortand ingeslikt en ziet er nu helemaal uit als een jongetje van zes.

Die avond bij het naar bed brengen hadden Tristan en ik het over de kerstman en hoe die zoveel adressen af kan gaan in één nacht. Tristan stak zijn handen uit met gespreide vingers en vroeg: 'does Santa do this?' Toen ik vroeg wat dat dan was zei hij: 'Oh, does Santa use the Force to get the presents to the houses'. Star wars is al net zo echt als de kerstman voor Tristan, wat trouwens net zo goed kan betekenen dat hij wel weet dat ze allebei niet echt zijn.

De kinderen hebben de afgelopen week op school al flink afgebouwd. Er kwam een hoop werk mee naar huis, ze hebben een picnic gehad en nu hebben ze vakantie.

Inmiddels is het weer vreemd stil in huis (wie had gedacht dat ik dat zou zeggen met de jongens erbij) omdat Jeanne en Fons even zelf op reis zijn met een camper. Maar vanaf volgend weekend gaat alles vrolijk verder.

Bekijk foto's

PostHeaderIconAmbulance Chaser

Het eerste weekend na de vorige blog was het weer onze traditionele Amy's Ride. Peter en Jill konden met moeite voor de kinderen zorgen: ze werken sinds een jaar of twee veel te hard om de professionele golf-carrière van twee van hun kinderen te bekostigen. 'Professioneel' wil zeggen dat je er geld mee kunt verdienen, niet dat je dat ook doet.
Wij hadden de puf niet eens om uit eten te gaan en hebben wat gehaald om thuis op te eten. Die nacht ben ik nog om 2 uur opgestaan om de rugby finale tussen Australië en Nieuw-Zeeland te kijken, wat ik de moeite waard vond.

De volgende dag moesten we dus vroeg op voor de jaarlijkse fietstocht, maar ook daar maakten we ons wat makkelijker vanaf dan anders. We hebben de 100 kilometer ingekort to 80 maar wel met de beklimming van Willunga Hill erin, anders telt het niet. We gingen best hard waardoor we genoeg tijd hadden om een plaatselijk brouwerijtje op te zoeken. Na afloop kwam Steve ons weer halen met de 'ute', maar niet voordat we hem nog op een pint getrakteerd hadden in het heerlijke McLaren Vale visitor's center.

Het zwembad is op moment van schrijven helemaal klaar! Dat was nog even interessant, want er was toch een lek. Ik dacht dat het een van de lampen was, dus hebben we (buurman Johnny en ik) een zondagje besteed aan het toevoegen van een blok cement achter elke lamp. Grappig genoeg bleek dat de volgende dag het probleem helemaal niet te zijn, er was een pijpje lek vlakbij het gat dat ik gegraven had voor de lampen. Op zich was ik daar blij mee, want dat betekent dat mijn oplossing voor de kabel toch goed was. En ik kon het vrij eenvoudig repareren.
Het weekend erna heb ik de bestrating weer aangebracht, het zeil boven het zwembad was al weg en nu is het dus helemaal klaar! De lampen zijn prachtig en er zit inmiddels ook weer water in.

De kinderen hebben allebei weer een zwemdiploma gehaald en dat betekent dat ze nu op vrijdamiddag naar zwemles gaan. Wel een beetje jammer, want ik vond het wel leuk op de zaterdagochtend deel uit te maken van zo'n gemeenschapje. Maar misschien komt het wel weer als ze weer een groepje hoger gaan. Het maakt de start van het weekend wel wat rustiger zo.

Afgelopen woensdag was een erg warme dag (38 graden), dus zwemmen en barbecuen leek ons geschikt. Voor het tweede gedeelte hadden we de buren op bezoek, dat was gezellig. De volgende avond zagen we ze alweer, maar dat was niet gepland.

Karla belde donderdag om vier uur 's middags op het werk dat ze zich niet goed voelde en naar huis ging. Een half uur later belde ze weer dat ze de auto bij een tankstation neergezet had omdat ze niet meer verder durfde te rijden. Ze had verkrampte handen en trilde over haar hele lichaam, ook tintelde er van alles en ze was er een beetje van in paniek. Ik heb geadviseerd daar maar een ambulance te laten komen, liever voor niks naar het ziekenhuis dan niks doen als het ernstig blijkt, dacht ik.
Ik fietste ondertussen naar hetzelfde tankstation en was net op tijd om te zien hoe ze in de ambulance geladen werd. Ik reed er een stukje achteraan met de auto en haalde toen de jongens op. Met hun ben ik toen naar het ziekenhuis gereden om Karla op te zoeken. Gelukkig voelde ze zich alweer een stuk beter en bloedonderzoek wees niks uit. Ik ben met de jongens thuis gaan eten, heb toen de buurvrouw gevraagd om op te passen en ben terug gegaan naar het ziekenhuis. Gelukkig kon ik Karla om elf uur weer mee naar huis nemen en dat was dan weer even het einde van het avontuur.

Vrijdag was ze lekker vrij en komende maandag is ze ook nog thuis. De theorie is nu dat Karla een soort noodrem heeft gekregen, ze heeft het op het werk drukker dan te doen is, thuis trekken er voortdurend twee jongetjes aan haar en dan gaat ze ook nog regelmatig erg vroeg eruit om te gaan hardlopen. Ze is dan wel gewend dat ze alles aankan, maar ook zij blijft niet eeuwig piep. En als je dan de signalen negeert, dan wordt er op gegeven moment voor je besloten in te grijpen...
Wij zijn in elk geval erg blij dat ze nog bij ons is, we willen haar niet missen!

Sindsdien is het gewone leven alweer gewoon zijn gangetje aan het gaan. Karla is alweer naar de groenteman geweest en ik had vanmiddag enorme zin om met een biertje in de zon te zitten. En het was zaterdag, dus... ben ik in plaats daarvan met Tristan naar een verjaardagsfeestje geweest.
Daarna kon ik gelukkig toch nog even in het zonnetje zitten. De kinderen speelden ondertussen met hun nieuwe Lego, die ze van hun eigen geld hadden gekocht. Want wachten tot kerst, dat ging toch echt niet.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe omweg is terug

Ik had al eerder na de vakantie alweer iets op het blog willen zetten, maar ik had eerst weinig te melden en daarna had ik het te druk.

De kinderen zijn lekker sportief bezig want de zwemles is weer begonnen. Daarnaast zijn ze sinds twee weken op Little Athletics.
Op zondagochtend op het terrein van hun beoogde middelbare school verzamelen een heleboel kinderen zich en doen dan aan atletiek. Ze rennen, springen en gooien en hebben daar veel plezier in. Tristan en Julian zijn allebei behoorlijke strebertjes en af en toe winnen ze wel iets in hun eigen leeftijdsgroepje.
Het is erg leuk om al die kinderen lekker sportief bezig te zien en helemaal je eigen kinderen natuurlijk.

Behalve zwemles en atletiek is het gewone schoolleven ook weer op gang gekomen, compleet met af en toe een verjaarspartijtje. De weekenden zitten dus weer mooi vol.
De ruimte die nog over is verdwijnt in het zwembad, maar dat is binnenkort verleden tijd. Nadat ik met Epoxy Filler de gaten gevuld en geschuurd heb was het de beurt aan twee wasbeurten: eenmaal met een zuuroplossing en eenmaal met een speciale zeepoplossing.
Omdat de pomp van zo diep geen water omhoog kon pompen moest ik het daarna telkens leeghozen.

Na een weekje drogen zijn Karla en ik aan het verven geslagen. We begonnen op zaterdag na de zwemles omdat het ervoor te koud was en de temperatuur luistert erg nauw met de speciale zwembadverf. Karla deed de trap met alle moeilijke randjes en ik deed de grote vlakken met een roller.
De kids waren lief geweest dus lunch haalden we bij de bakker. En na klussen hoort een biertje met de buurman er gewoon bij. We bleken iets minder verf nodig te hebben dan gedacht en daarom besloten we op advies van hem niet twee maar drie lagen aan te brengen.

Op zondagochtend waren we dus alweer om zes uur in het bad te vinden, en we waren op tijd klaar voor de atletiek. Aan het eind van de dag, na het eten, was het tijd voor de derde laag.
Toen was de lol er wel echt grondig vanaf. Karla had een stevige hoofdpijn van de verflucht want hoewel de ventilatie goed was zat zij er vlak bovenop de hele tijd.

Maar het resultaat mag er zijn en met drie lagen in plaats van twee hoeven we het een paar jaar later pas weer te doen dan gedacht. Het zeil kan helaas nog niet weg omdat de verf nog zeker een week niet nat mag worden.
We hebben wat regen gehad en het zeil heeft nu gelukkig alles buiten gehouden, ik had het voor de zekerheid nog herschikt gelukkig. Waar de motrégen niet schadelijk was waren motten dat wel: de natte verf bleek erg aantrekkelijk voor ze, en bij het flapperen om los te komen strooien ze poeder wat ook lekker blijft plakken. Maar dat is dan jammer, zo kritisch als nu kijk je er toch nooit meer naar.

De afgelopen week heb ik de lampen erin gehangen en komende week komt dan de grote test of de kabeldoorvoer daarvan waterdicht is geworden. Hopelijk krijgt dat geen staartje!

Ander, voor mij persoonlijk interessant nieuws is dat het fietsen weer aardig op de... rit zit. Ik heb alweer twee keer met Neil gefietst op maandagavond. Dat was erg grappig, na de laatste keer anderhalf jaar geleden hadden we elkaar niet meer gesproken maar we pakten de draad gewoon weer op.

En ook de 'Detour Day' is terug, de prachtige (zij het zware) omweg naar het werk die collega Bryan en ik op donderdagen in alle vroegte maken. Vooral gister was dat een genot omdat het bij vertrek om half zes al 17 graden was. We hebben de Basket Range weer opgezocht, een prachtig gebied in de Adelaide Hills wat doet denken aan sommige stukken Frankrijk, met heuvels vol wijnranken, oude stenen schuren en mooie vergezichten.
We eindigen met een kopje koffie bij het erg mooie, onlangs geopende café van Stuart O'Grady, een ex-prof wielrenner uit Adelaide ('ex' sinds hij moest toegeven ooit weleens met zijn vingertjes aan de EPO te hebben gezeten...)

Komend weekend is weer de traditionele Amy's Ride en ik ben in de pauze op de racefiets het startbewijs gaan halen in de stad. Terug naar kantoor trapte ik door en hoorde ik 'kling', bleek dat er een half tandwiel afbrak aan de achterkant! Ik moest dus snel op zoek naar een vervanging, want online bestellen lukt niet als je het drie dagen later nodig hebt.

En dan is er nog allerlei ander nieuws:
Karla is weer een keer lekker uit eten geweest met vriendin Margot en de mannen eten dan traditiegetrouw pizza (dat is het eerste wat de jongens roepen als ze horen dat mama niet thuis eet, de schatjes)

We hadden onlangs weer een blue tongue lizard in de tuin, wat ik altijd erg leuk vind

Julian leert maar moeizaam lezen. Het boeit hem niet zo erg, hij is erg snel afgeleid en hij word er ook heel snel moe van: letterlijk met gapen en al. Het is een heel karwei om hem erbij te houden. Karla had later wat beter resultaat en ik van de week ook, maar het gaat een stuk moeizamer dan bij Tristan, die sowieso leergieriger is.

Ondanks onze pogingen het tegen te houden sparen de jongens weer animal cards van een supermarkt actie. Deze keer zijn het Ancient Animals (dinosarussen enzo) en we hebben weer hulp uit alle hoeken want het is de supermarkt waar wij geen boodschappen doen.
Je kunt gerust van verzamelkoorts spreken, vooral Tristan zegt als je binnenkomt niet meer 'hallo mam' maar: 'heb je kaartjes?'.
Laatst was hij ontroostbaar omdat hij de stickers verkeerd in zijn album had geplakt. Ik heb ze er met een mesje uitgepeuterd zonder de ondergrond te beschadigen, de belangrijke dingen die je zoal doet voor je kinderen...
Het is grappig: Tristan krijgt een spitser koppie en komt soms weer een stuk ouder over, maar dan kan hij om zoiets opeens weer zo'n klein kindje zijn.

Vorige week zondag hebben we een barbecue gehad bij mijn collega John. Hij heeft een zoontje van vier met veel interessant speelgoed. Het was een aangename middag al vinden Karla en ik het allebei wel een beetje moeilijk het gesprek gaande te houden omdat ze eigenlijk behoorlijk anders zijn dan wij. Maar ze zijn wel aardig en zoals gezegd: de kinderen en wij hadden het goed naar de zin.

Deze week is de airco in de 'oude' auto gemaakt, die deed niks meer. En als je twee mensen op bezoek krijgt die uit een Nederlandse herfst komen, dan kun je ze toch niet in een auto laten rijden zonder airco bij 45 graden.
Ik weet niet hoe warm het dan binnen in de auto wordt, maar dat hoeven ze nu ook niet te ontdekken.

En tot slot: Karla heeft het zo belachelijk druk op haar werk, dat is niet meer normaal. Op de een of andere manier is zij degene die het werk overneemt van wie er ook maar niet is, en haar eigen werk blijft natuurlijk gewoon doorlopen.
Daarom had ze de vrije dag die ze gister had genomen dubbel en dwars verdiend, om eindelijk eens even lekker aan zichzelf toe te komen. Luxe ontbijtje, tijdschriftje, dat werk.

Bekijk foto's

PostHeaderIconVliegvakantie

We gingen er lekker even tussenuit voor het lange weekend, dat we met twee vrije dagen nog wat langer hadden gemaakt. De auto was mooi ingepakt: kinderfietsjes achterop, tent op het dak en rijden maar. Niet dus. De accu had dit moment gekozen om het te begeven. Met de andere auto en startkabels kregen we de boel aan de praat maar in plaats van naar de camping ging de rit dus eerst naar de dealer voor een nieuwe accu.
Iets later en armer dan gepland kon de reis dan toch echt beginnen. Halverwege de autorit van ruim zes uur hoorden we wat geklapper. Dat bleek een losgekomen rubber te zijn van de voorruit. Gelukkig had de garage iets ten zuiden van the middle of nowhere een oplossing die maar acht dollar kostte: een rol tape.
Ik dus het rubber vastplakken, in 35 graden en met vliegen die in je neus, oren en ogen proberen te kruipen, vaak met succes. Niet fraai maar het werkte wel en wij konden dus weer op weg.
De bestemming was een camping in de Flinders Ranges, zo'n 600 kilometer ten noorden van Adelaide. We waren al weleens in de Flinders Ranges geweest maar op een andere camping. Het was een flinke rit en op het laatste geasfalteerde stuk vloog er nog een duif voor de auto langs. Althans dat zal zijn plan geweest zijn, hij knalde tegen de voorkant en bleef daar zitten. We moesten even stoppen om hem te verwijderen. De laatste 17 kilometer waren op een slechte, onverharde weg die wat (vrijwel) droge rivierbeddingen overstak naar Angorichina Holiday Village, in het geografische middle of nowhere.
Het was knap heet en toen we uitstapten bleek dat alle familie en vrienden van de eerder genoten vliegen hier woonden. Op elk moment hadden we allemaal minstens twintig vliegen op ons lijf, maar de irritantse proberen ook hier weer in neus, ogen, oren en mond te kruipen. In het begin word je er gek van maar vreemd genoeg went het redelijk snel. Zeker als je zorgt dat er voortdurend iets beweegt voor je gezicht (je hand of een pet). Maar dat werkt niet als je ook iets moet doen, bijvoorbeeld een tent opzetten of eten.
We hadden een mooi plekje met vriendelijke buren (drie mannen en een vrouw) waar de jongens al snel mee bevriend waren. De hele camping bestond uit grind dat door de hitte behoorlijk stoffig was. Maar je kon er met autootjes wegen in maken en erop ballen (cricket, footy en soccer) en fietsen dus dat was helemaal goed. Helaas kreeg Julian op de tweede dag een lekke band en we hadden voor de zekerheid geen plakspullen bij ons. Maar geen nood, die had het kampwinkeltje wel. Het enige nadeel was dat die daar waarschijnlijk al een decennium in het rek lagen. De lijm was zelfs met nog verzegeld tubetje vrijwel verdwenen en de rest werkte niet goed genoeg om de band te kunnen plakken.
Het was inmiddels 39 graden en al het zweet en de vliegen bij het plakken waren dus voor niks en we hadden een heel verdrietig jongetje. Wij vonden het ook zielig want juist dat fietsje geeft enorme vrijheid. Dat doen we volgende keer dus beter, dan gaan er wat reserve-onderdelen mee.
Gelukkig wist hij zich ook goed te vermaken zonder fietsje na de eerste teleurstelling. Hij en Tristan kunnen lekker samen ballen en met waterpistolen spelen. En ze hadden ontdekt dat je je enorm kunt vermaken met sprinkhanen: je kunt ze laten springen en proberen te vangen.

Vanuit onze stek kon je over de onverharde weg ongeveer 15 kilometer de ene kant op naar Blinman, of 15 kilometer de andere kant op naar Parachilna. We kozen als eerste Blinman, een dorpje met 19 permanente inwoners. Hoe weinig dat is snapten de kinderen goed toen ik vertelde dat dat minder is dan er kinderen in hun klas zitten, en dat voor een heel dorp!
Maar een pub en een lunchroom waren er ook. En ook 'vrij veel' toeristen omdat er een jaarlijkse Outback Cook-Off gaande was, een kookwedstrijd op kampvuur met gietijzeren pan. En ook de blijkbaar traditionele damper throw. Een damper is een brood dat boven een kampvuur gebakken wordt. En daar dan mee, eh, gooien dus. Rare jongens, die Australiërs. Julian wilde ook wel en vooruit, voor het goede doel deed ik ook een (bedroevend slechte) poging.
De volgende dag gingen we weer naar Blinman omdat we een rondleiding door de kopermijn geboekt hadden. Dat leek ons leuk omdat je hier ook echt in tunnels kon lopen. De gids was een dame die het erg leuk deed en heel slim begon met de kinderen in het gezelschap wat belangrijke taken te geven. Mocht je ooit in Blinman zijn: een aanrader.
Vanuit de camping was er ook een wandelpad, de Blinman Pools track. Ik wilde die graag lopen maar voor de kinderen was dat te ver. Ik heb het dus alleen gedaan en het was erg mooi. Het was alweer heet en de vliegen gingen gezellig met me mee. De wandeling voert langs en door een rivierbedding waar in deze tijd van het jaar wat poeltjes en mini beekjes in te vinden zijn. Het was erg mooi met bomen en een strakblauwe lucht tussen de rotsen met geitjes. Aan het eind van de wandeling zijn twee wat grotere poelen, maar na de eerste daarvan vond ik het wel mooi. Ik had toen anderhalf uur gelopen en geen stap is recht. Bovendien vond ik de kleine heldere watertjes mooier dan deze grote waar je de bodem niet kon zien.
Karla nam de jongens ondertussen ook mee op hetzelfde pad, maar alleen het eerste stukje. Gelukkig was het daar al snel mooi met watertjes.

De volgende dag besloten we te lunchen in Parachilna. Daar is helemaal niks behalve een onverwacht gezellige pub met even onverwacht veel mensen erin. We genoten van de wilde dieren die in Australië te vinden zijn. Op ons bord wel te verstaan: emutartaar, kameelworst, en kangoeroeburger en –steak. Lekker hoor.
Op de terugweg voelde alles wat te hard aan. Wij stoppen en helaas: een lekke band. Ik de band verwisselen voor ons thuisbrengertje en je raadt het: in de hitte en rijkelijk voorzien van vliegen in neus en ogen. Eenmaal terug op de camping, die gelukkig ook dienst doet als bandenservice, bleek de band niet te repareren en ze hadden de goede maat niet in huis. De enige oplossing was om per koerier een andere band te laten komen die dan de volgende dag aan zou komen. Dat betekende een paar uur later vertrekken dan gepland en alweer een onvoorziene en aanzienlijke bom duiten armer.
Toch had het ook wel wat: echt bush avontuur en iedereen is behulpzaam.
De volgende dag, een paar uur later dan gepland, gingen we dan toch weer op reis. Het was inmiddels best koud geworden en daar houden vliegen niet van. De tent opruimen was dus goed te doen. En het goede nieuws is dat op de terugweg alleen het rubber aan de andere kant van de voorruit loskwam. Maar daar hadden we al een oplossing voor aangeschaft.

Bekijk foto's

PostHeaderIconPuur helder water

En nu is het weer aan mij. Toen ik een tijd geleden besloot nog maar een keer per maand het blog te schrijven, omdat het allemaal een beetje op elkaar begon te lijken, wierp Karla zich op om dan ook eens per maand te schrijven zodat er toch elke twee weken een nieuw stukje was. Ze heeft het lang volgehouden maar nu wordt het toch teveel voor haar. Ik kan dat goed begrijpen!
Ik ga voorlopig stug door, maar de frequentie wordt/blijft dus eens per maand.

De zondag na Karla's stukje was het vaderdag. Ik werd enorm verwend en genoot de dagen vooraf ook al van de geheimzinnigheid in huis. Ik heb leuke cadeautjes gekregen en een ontbijt geschikt voor een koning.
Of dat nog niet genoeg was heeft Karla later die dag nog zelf krentebollen gemaakt, die zijn erg lekker! De kinderen hebben ondanks het slechte weer ook erg lief gespeeld, zou dat ook een cadeautje geweest zijn?
Ik heb lekker vorderingen gemaakt met het zwembadproject maar het is groter dan vooraf gedacht, en het tempo is laag omdat het leven in de weg zit. Maar ook daarin zijn vorderingen te boeken. Julian heeft een 'merit award' gekregen voor beter luisteren in de klas en meedoen met discussies. Tristan had een liedje mee naar huis voor grandparents day, wat hij vlijtig oefende.
Het doet me dan wel wat dat de grootouders van onze jongens zo ver weg zijn. Al vond hij het ook wel weer stoer om te kunnen zeggen dat zijn grootouders aan de andere kant van de wereld wonen!
Laatst was er 'assembly' op school, zo ongeveer wat bij ons wel eens maandafsluiting was denk ik, en het was de beurt aan Tristan om een zelfgeschreven verhaal voor te lezen voor de hele school! Hij was er wel nerveus voor maar hij heeft het er goed afgebracht. Daar waren we wel trots op! Helaas konden we er geen van beiden bij aanwezig zijn.
Ik heb afgelopen week mijn dag thuiswerken geruild zodat ik in elk geval bij de grandparents day kon zijn. Dat was wel leuk, alle klassen zongen liedjes, er was weer een demonstratie van het touwspring-team (dat kunnen ze echt wel goed trouwens) en het geheel werd afgesloten met een picnic.
Op zulke momenten is het wel heel prettig om zoveel flexibiliteit op het werk te hebben. Ik heb de laatste tijd al min of meer besloten dat ik weliswaar niet geweldig verdien maar wel veel dingen heb die fijn zijn en die je niet kunt kopen. Ook wordt altijd snel duidelijk dat wat meer ambitie meteen knelt in het gezinsleven. Dus heb ik besloten mijn zoektocht naar ander werk een paar jaar in de koelkast te zetten.
En dus werd ik prompt gebeld door een bedrijf waar ik een paar weken geleden op tweede gesprek was en die wellicht een 'exciting opportunity' hadden. Trouw aan mijn besluit heb ik die dus verteld dat ik daar geen interesse in had, wat toch wel raar aanvoelt ook al vind ik dat er goed aan heb gedaan.

We hebben met veel interesse en stijgende spanning naar de verrichtingen van Tom Dumoulin in de Vuelta gekeken, helaas net niet met spectaculaire ontknoping. Door onze tijdzone betekent dat na het eten in slaap sukkelen op de bank en dan midden in de nacht wakker worden en televisie kijken. Maar ik vond het de moeite waard.

Ondertussen fietst Karla geregeld naar het werk en stoot de ene vrouw na de andere van de virtuele troon door snelste te zijn op stukken van de routes die ze fietst. En hardlopen doet ze er ook nog bij.
Ik ben ondertussen nog geen schaduw van wat ik eens was. Ik ga wel weer een paar keer per week op de fiets naar het werk, maar de conditie is nog ver weg en mijn ischias geeft veel pijn. Soms gaat het wel lekker maar de motivatie is ook nog niet helemaal wat het zijn moet. Koude tegenwind zal eerst plaats moeten maken voor wat hogere temperaturen voordat ik echt weer enthousiast word denk ik. Geef mij maar warme tegenwind.
Dat is overigens niet eens helemaal een grapje, de wind is bijna het hele jaar 's morgens uit het noorden en 's middags uit het zuiden, twee keer tegen dus als je woont in het zuiden en werkt in het noorden.
Afgelopen weekend haalden we wel even 29 graden, wat heerlijk was. Maar op maandag was het gewoon weer 17, met 8 in de ochtend. Toch laat de lente zich niet lang meer tegenhouden denk ik.

Waar we op vakantie al een beetje aan beginnen te wennen, begint nu ook thuis te komen: er is een jongetje in de straat waar onze jongens afgelopen weekend mee de hort op gingen en het is vreemd om niet steeds te weten waar ze zijn. Hun wereldje wordt langzaam aan iets groter.
En gister bleken ze ook opeens allebei te kunnen fluiten!

En dan nog even de titel verklaren: we hebben sinds vandaag een puratap! Dat is een apart kraantje dat aangesloten is op een filter. Daardoor verandert het slootwater met chloor dat hier standaard uit de kraan komt in drinkbaar water. Leuk voor onszelf en bezoek. Dat klaagde vorige keer namelijk over (het gebrek aan) de kwaliteit van ons 'drink'water.

Tot slot: op dit moment staat de wedstrijd op tussen de Adelaide Crows en Hawthorn in footy (de finales zijn onderweg). Het is de laatste wedstrijd van het seizoen voor de Crows want ze staan enorm achter, al is het al onverwacht dat ze zover kwamen. Ik vind het wel (een beetje) jammer, maar Tristan zit er niet mee. Toen de achterstand onoverbrugbaar begon te worden veranderde hij gewoon van team.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLaatste keer

Sorry jongens, ik ben veel te laat, deze blog had vrijdagavond al gepubliceerd moeten worden. Echter door ons drukke leventje, was ik daar veel te moe voor. En gisteren waren we uitgenodigd voor pizza, appeltaart en boterkoek (yum!) bij vrienden en dus kwam het er ook toen niet van.

De afgelopen 2 weken heeft er niet heel veel speciaals plaats gevonden. In de weekenden hebben we wat meer lente weer gehad, wat altijd zorgt voor een extra goed humeur. Zo zijn we weer naar het bos gegaan en hebben we daar een mooi fikkie gestookt en lekker worstjes & marshmallows geroosterd. Helaas werd het eind van dit gezellige uitje wat overschaduwd door het verlies van Tristan's bril. We konden hem nergens meer vinden. Een week later vonden we hem echter terug in een jaszak... die Tristan, die vergeet erg snel waar hij zijn spullen laat. Regelmatig zijn we spullen, voor een aantal dagen, kwijt.

Verder rijd ik op de fiets tegenwoordig op de woensdagen een stukje om (naar huis) samen met een andere fietser die ik een aantal weken geleden tegenkwam. Die woensdag was het mooi weer en ging ik de uitdaging aan om onder anderen via een enorm stijl 20-24% pad naar huis te rijden. Ik was een beetje bang, maar ik haalde het net zonder afstappen. Helaas waren we wat later vertrokken en dus reden we ook een stuk in het donker. Toen ik in alle haast mijn lampje wat meer naar beneden buigde om ook de weg te kunnen zien, brak ik helaas mijn lampje af en dus kon ik hem niet meer op mijn fiets bevestigen. Ik moest nog steeds een aardige afdaling waar ik met 60km/u via een bochtige weg naar beneden zou fietsen. Ik zag geen andere optie dan het lampje tijdens de afdaling tussen mijn tanden vast te houden, zodat ik wat kon zien en ik ook gezien kon worden. Gelukkig ging het goed, alleen onderaan de afdaling verloor ik hem uit mijn mond. Gelukkig was het lampje aan toen ik het verloor en dus was hij snel gevonden. Achteraf voelde die avond echt als een vakantie. Zo'n ommetje maakt dat je het werk even helemaal vergeet en even echt iets leuks doet... ook al is het soms echt afzien. Afgelopen woensdag reden we dezelfde weg, maar het weer zat niet mee. Thuisgekomen was ik door en door nat. Mijn schoenen voelden aan als een zwembad, echt zeiknat. En afdalen in het donker, in de regen, waarbij je remmen slecht werken vond ik ook niet echt voor herhaling vatbaar. Klimmen vind ik dan geen probleem, maar afdalen, nee, liever niet.

Regelmatig kom ik in de ochtend op weg naar mijn werk, met de fiets, konijntjes tegen, maar Laurens kwam deze week een mooie kangeroe tegen. Wel altijd opletten met zo'n groot beest, ze kunnen je makkelijk van je fiets aftrappen als ze willen en dus geef je de kangeroe alle ruimte.

We kijken hier trouwens ook iedere avond de samenvatting van de Vuelta, blijft leuk om te kijken!

Vorige week sloegen we vanwege drukte bij de golfclub, de golfclub een keer over en gingen we lekker de stad in om bij Central Market wat te eten. Alles ging volgens planning totdat we het laatste stukje van de auto naar de Central Market moesten lopen. De kids waren enthousiast en Julian begon te rennen en wat doe je als oudere broer als je kleinere broertje er vandoor gaat, proberen bij te houden natuurlijk.... Maar omdat Tristan nogal wat spulletjes in zijn jaszakken had verborgen, moest hij die wel vasthouden en dus rende hij met zijn handen in zijn jaszak. Maar aangezien Tristan niet altijd goed oplet bij het lopen struikelde hij en had hij geen andere mogelijkheid dan zijn val op te vangen met zijn gezicht. En tjonge jonge wat had hij zichzelf toegetakeld. Een heftige bloedneus, een dikke bult op zijn voorhoofd en net boven zijn oog, een snee in zijn wenkbrauw en dikke schrammen op zijn neus, wang en direct naast zijn mond. Zie foto's. Toch hadden we ook geluk want er kwam op dat moment een tandarts langs op weg naar huis, die ons wel even wilde helpen. Aldus nam hij ons mee naar zijn praktijk, checkte even Tristan's tanden, gaf ons een zakje met ijsklontjes mee en gaf beide kids een kleine toy, dat alles hielp ons enorm. Daarna hebben we toch nog wat lekkers gegeten, maar werden we wel een beetje raar aangekeken met onze zoon die er zo toegetakeld uitzag. Gelukkig zijn we nu een week verder en zien zijn wonden er een stuk beter uit.

Dan om de titel nog maar even toe te lichten: Ik ga stoppen met mijn maandelijkse blog. Ik heb het ca 2,5 jaar elke maand gedaan maar ik vind het te zwaar. Laurens gaat nog wel door, dus dat wordt elke maand een blog ipv elke 2 weken. Petje af voor mijn grote lief die het blog al sinds 2010 in stand houdt!

Bekijk foto's

PostHeaderIconHerbeginnen

In sommige opzichten zijn we de afgelopen tijd van voor af aan begonnen. Van de lerares van Julian kregen we bericht dat hij agressief was op school en ook op buitenschoolse opvang gedroeg hij zich niet altijd prettig. Net als je je afvraagt wat je met hem aanmoet en of het ooit nog goedkomt is hij dan opeens weer heel anders en veel leuker. Nog steeds ondeugend en soms testerig maar het is dan ook Julian. Maar verder gewoon leuk. We hebben geen exemplaar van Oei, Ik Groei meegenomen maar het lijkt alsof de sprongetjes nog steeds bestaan bij Julian.
Tristan heeft het ook niet altijd makkelijk met zo'n broertje en laat heel wat traantjes als hij gewoon niet kan begrijpen dat Julian zo vaak wil etteren. Maar vergis je niet, vaak is dat Julians enige manier om zijn grote broer terug te pakken voor alle keren dat Tristan hem behandelt als een soort lijfeigene. Zodra Julian iets doet staat Tristan er bovenop om te kijken of het wel gebeurt zoals Tristan het wil, en als dat niet zo is dan hoort Julian dat wel.
Kortom, de jongetjes brengen weleens wat tijd op hun kamertjes door omdat de ouders naar iets anders willen luisteren dan ruzie. Naar niks bijvoorbeeld, dat herinner ik me vaag.

Maar zoals gezegd is Julian de laatste week weer behoorlijk lief en Tristan heeft lezen ontdekt. Van Marlies (mijn moeder, bij de jongetjes bekend als 'oma met de hond') heeft hij voor zijn verjaardag onder andere een boek gekregen, The Thirteen-Storey Treehouse. Geweldig vond Tristan dat en hij kon niet stoppen met lezen tot het uit was, zo schattig. Hij heeft van een klasgenootje (tevens zijn beste vriendje) het vervolg geleend en hij is er weer niet uit los te rukken. En er zijn nog drie delen, dus die horen we voorlopig niet.
Julian heeft duidelijk meer moeite met lezen, we oefenen thuis regelmatig maar hij kan zich maar niet concentreren op zijn leeswerk en hoe vaak je hem ook zegt te kijken naar wat er echt staat, hij probeert met gokken en (vaak verkeerd) onthouden er zo snel mogelijk onderuit te komen. Frustratie voor iedereen als blijkt dat het dan alleen maar langer duurt...

Na mijn enorme winterdip op fietsgebied begon ik eindelijk weer een beetje zin te krijgen toen het in mijn rug schoot. Die hield me daarna nog weken van de fiets maar nu ben ik ook daar van voor af aan begonnen. Zwaar en langzaam maar ik zal me wel weer terugvechten. Wel heb ik nog wat pijn die ook bij fietsen een beetje merkbaar is.
Karla is ondertussen juist al de hele winter vreselijk sportief bezig en is in topvorm. Ze verbreekt het ene persoonlijke record na het andere waar ik niet eens naar mijn tijden durf te kijken. Ze is mijn eigen kampioen!
Gelukkig is ze nu ook klaar met andermans drukke baan die ze twee weken overnam. Laatst had ze zelfs op zondag een halve dag gewerkt. Ik ben toen met de jongens weer het bos ingegaan, gevolgd door speeltuin en lunch bij de Bakery in Meadows. Op de weg terug heb ik een onverharde omweg genomen over Mount Magnificent, die zijn naam waarschijnlijk te danken heeft aan het prachtige uitzicht. Ook zag ik wat heel kleine lammetjes en kangoeroe's, van zulke ritjes blijf ik genieten.

Verder waren er nog de gewone alledaagse dingen. Julian had een verjaarspartijtje en Tristan raakt bijna dagelijks wel iets kwijt. Hoe vaak je hem ook vertelt dat zijn spullen niet vanzelf achter hem aan komen, zodra hij iets neerlegt weet hij niet meer dat het bestaat. Als je hem vraagt waar zijn jas is zegt hij 'I don't know!' op een toon van: waarom vraag je dat aan mij?
En we hebben een reeks avonden gekeken naar de Zweedse serie Äkta Människor (Engels ondertiteld), dat was echt genieten op allerlei vlakken. Misschien wel de beste serie die ik ooit gezien heb.
Vandaag was het op de golfclub weer erg leuk met de Sherratts én de Huishes. We komen daar nog steeds graag sinds we voet op Australische bodem zetten. Dat was deze week precies vijf jaar geleden!

Bekijk foto's

PostHeaderIconVeel te druk

We zitten er weer middenin, in de drukte om precies te zijn. Natuurlijk had ik al een slaap achterstand opgelopen door de Tour de France. Maar daarna kwamen daar de voorbereidingen bij voor Tristan's verjaardag en partijtje. En nu is het ook ontzettend druk op mijn werk, daarover later meer.

De verjaardag van Tristan ging dus samen met vele voorbereidingen. Zo heb ik 12 t-shirts gekocht welke ik heb beschilderd met op de achterkant de naam van elk kind en het getal 7 en op de voorkant voor de jongens een raket en voor de meiden een mooie bloem. Dit alles met de bedoeling om ze later door de kids te laten inkleuren met verf. Dit koste al met al aardig wat werk. Daarnaast had ik een speurtocht in de buurt uitgezocht met daarbij vragen en medailles die gewonnen konden worden. En natuurlijk moest er ook een mooie taart komen voor het partijtje en ook iets lekkers om op school te kunnen trakteren.

In het weekend ervoor had ik al de mini Ufo's gemaakt voor de traktatie. Op dinsdag avond moest de appelsnij fabriek (ikke en de kids) weer op gang komen om daarna daarmee de appeltaart in elkaar te draaien. Op woensdag avond moest de traktatie voor school afgemaakt worden en op donderdag was het dan de daadwerkelijke verjaardag. De appeltaart als ontbijt was lekker en Tristan voelde zich zeer jarig door de versierde kamer, leuke kado's en de traktaties voor school. Bedankt voor alle toegestuurde kaarten en kado's! Diezelfde middag moest ik met de boys de stad in want Julian had een check up bij de oorarts. Natuurlijk liep de oorarts meer dan een halfuur achter op zijn afspraken en dus konden we precies in het spitsuur weer terug naar huis rijden. Diezelfde avond moest ik al de taarten bakken voor het partijtje. Vrijdag avond vooral creatieve voorbereidingen gedaan en op zaterdag de gehele ochtend en halve middag de cake afgerond. Een kwartier voor de 1e kids op de stoep stonden heb ik een rondje door de buurt gerend om alle lintjes in de buurt op te hangen en ook een zakje met marsjes in een boom op te hangen. Het miezerde, maar ik liet me niet kennen.

Ik vond het wel spannend want we zouden 11 kids bezig moeten houden voor 2u. Eerder hadden Laurens en ik al wel besloten dat alle activiteiten krap in de 2u zouden passen en dus hadden we de eindtijd direct met een halfuur verlengd. Toen de kids in een kring zaten, stak ik eerst mijn speech af, met daarin het feit dat we een 'Dutch party' gaven en dat sommige dingen dus anders zouden gaan dan in Australie. Daarna hebben we als eerste het spelletje 'Spin the bottle' gedaan. De kids zaten in een kring met hun ingepakte kado's, de lege fles werd rondgedraaid en de kant hij uitkwam mocht het kado aan Tristan geven en daarna verder draaien. Daarna was het tijd voor taart. De taart viel zeker in de smaak en was nog lekker ook. Hierna was het tijd voor de speurtocht, gelukkig regende het even niet en de kids vonden het hartstikke leuk. Thuis gekomen ging ik met de helft van de kids t-shirts verven en Laurens ging met de andere helft spekhappen, blik gooien en tattoo's plakken, daarna werd het omgedraaid. Toen om 5.30 de eerste ouders hun kids alweer kwamen halen zaten de 'pies & sausagerolls' nog in de oven en dus moesten de ouders nog even wachten. Om 6u waren alle kids weer weg en waren wij heel gelukkig met een zeer goed gelukt feestje. Allemaal waren we moe, maar we hadden Dorota beloofd om naar het feestje van haar zoon Lucas te komen die 18 was geworden. En dus kwamen we om 7.30 aan bij de party en hebben we daar ca 2.5u doorgebracht, was best gezellig, al hebben we niet bijgedragen aan de 'dance moves'.

Deze week en volgende week moet ik op mijn werk het werk van een collega overnemen aangezien zij op vakantie is. Deze positie legt alle veranderingen vast die binnen onze 10 verzorgingstehuizen plaatsvinden. Dus als ouderen worden opgenomen in onze verzorgingstehuizen en wanneer ze overlijden. Maar ook wanneer ze in onze tijdelijke verzorging worden opgenomen en als ze weer vertrekken. Daarnaast verzorgt ze ook alle financiële taken en dus factureert ze elke 2 weken alle ca 1000 clienten. Maar wat haar nog het meest bezighoud zijn alle veranderingen in tarieven. De bijdrage die de clienten aan hun verzorging moeten bijdragen is hier afhankelijk van hun bezittingen en inkomen. Aangezien dit vaak nog niet bekend is ten tijde van opname, worden tijdelijke tarieven gehandhaafd. Maar als de client de overheid voorzien heeft van de informatie worden wij door de overheid op de hoogte gebracht van de daadwerkelijke tarieven en dus moet er terugbetaald worden of extra bijbetaald worden. En aangezien wij automatisch het bedrag van de clientrekeningen afboeken, moeten we extra brieven schrijven als de wijzigingen in het tarief groot zijn. Ook veranderen de tarieven regelmatig en dat betekend erg veel werk voor deze positie. Ik doe dus een mini beetje mijn eigen werk, de rest blijft liggen en ik ben verder ontzettend druk met de baan van mijn collega. Zelfs zo erg dat ik al de hele week geen pauze heb genomen (normaal heb ik een uur pauze per dag) op 1x 20min na. Op de vrijdag werk ik ook maar tot 2u. Toen ik gisteren echter in de auto naar huis zat, volkomen oververmoeid, maakte ik me al wel zorgen over maandag. Aangezien het afgelopen maandag extra druk was met werk omdat er in het weekend veel veranderingen plaatsvinden en deze week moet ik iedereen ook nog eens correct factureren, wat ook weer extra werk met zich meebrengt, En dus heb ik mijn baas gebeld en gevraagd of ik niet op zondag een paar uur extra kan werken. Dat is goedgekeurd en als het goed is krijg ik het weer als vrijetijd terug. En dus ga ik morgen ca 4u werken.

Verder heeft Julian deze week alweer een 3e tandje verloren en gisteren was de golfclub gesloten en dus hebben we er een lekker pizza avondje van gemaakt.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29          
Adelaide Time & Weather
All Pictures
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we geïnteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.