Highway To The Sun

Er moet een eerste keer zijn voor alles...

Bij deze zal ik jullie direct vertellen dat ik niet zo'n begenadigd schrijver ben als mijn lieve man Laurens. En dus geef ik bij deze direct aan... Of lees zonder te oordelen... Of kijk gewoon lekker alleen de foto's als je nieuwsgierig bent naar ons leven in Adelaide.

De afgelopen 2 weken hebben de kids hun eerste zwemles genoten...
Tristan heeft er vertrouwen in en durft met elke leraar het water in, hij oefent met trappen en bellen blazen en springen natuurlijk. Helaas is het voor Julian hele andere koek. Hij klampt zich vast aan Laurens (die vooralsnog ook het water in moet) en wil van de lieve juf Amy helemaal niets weten. De 2e les ging het echter ietsjes beter en deze week hebben we al weer goed op hem ingepraat, zodat het hopelijk morgen een stukje beter gaat.

In het weekend hebben we ook wat bezoeken afgelegd en zelf bezoek gekregen.
Zo waren we bij Michael en Chelsea op kraambezoek geweest bij hun inmiddels 6 weken oude dochterje Amelie. Weer heel klein zo'n net geboren spruit. Het was een drukke maar gezellige boel. Afgelopen week hebben we ook Shelley en Darren te eten gehad en ook de familie Cleeren met 3 kids. Beiden een gezellige drukke boel.

Verder heb ik zelf nogal wat speeltuinen bezocht met de kids. Bij de eerste hadden we een afspraak met een oud crèche genootje van Tristan, Christian, dat was erg leuk voor de kids. Vorige week had ik Julian op woensdag moeten ophalen aangezien hij aan de diarree was. De donderdag moest ik hem ook nog thuis houden vanwege infectie gevaar. Die dag ben ik eerst samen met Julian en later nog met Tristan naar een speciale speeltuin geweest waar verkeersborden zijn geplaatst op een soort van verkeersplein. De kids kunnen hier goed leren fietsen en tegelijkertijd de verkeersregels leren. Gaan we zeker nog eens heen maar dan ook samen met Laurens. Op vrijdag was ik weer gaan werken, maar helaas werd ik om 10u alweer gebeld met de melding dat Julian 39.1 verhoging had... Gelukkig duurde zijn verhoging niet te lang... en was hij er, na wat aandacht en paracetamol, gauw weer bovenop. En afgelopen weekend was ik naar de afgesproken speeltuin van de Dutch Playgroup geweest, echter gezien het weer niet fantastisch was en het ook nog eens moederdag was, was er vrijwel niemand. Dat nam echter niet weg dat ik heerlijk heb kunnen bijkletsen met Margot en Andrew en de kids leuk met elkaar kunnen hebben spelen. En voor moederdag ben ik zelf ook nog lekker verwend met een heerlijk ontbijtje op bed bestaande uit lekkere beschuitjes (ja, die hebben ze hier ook!) met het beleg in de vorm van een hartje en van Julian een mooie kaart met foto en van Tristan een mooi gemaakte ketting.

Om NL in ere te houden had ik ook nog eens worstenbroodjes gebakken, en ze waren nog beter dan de eerste keer, helemaal TOP dus... zelfs mijn collega vond hem lekker en heb ik beloofd zodra ik meer bak er nog een voor haar mee te nemen...

De lego brandweerstation heb ik weer netjes opgebouwd en de kids spelen er veel mee.... een goede beslissing om die mee te nemen... Bedankt Tijs en Mirjam!

Gisteren ook nog een verhuiskaart van Mirjam & Harald ontvangen, leuk jongens, helaas moet dat bezoek nog even op zich laten wachten...

Bekijk foto's

Er moet een eerste keer zijn voor alles...

Bij deze zal ik jullie direct vertellen dat ik niet zo'n begenadigd schrijver ben als mijn lieve man Laurens. En dus geef ik bij deze direct aan... Of lees zonder te oordelen... Of kijk gewoon lekker alleen de foto's als je nieuwsgierig bent naar ons leven in Adelaide.

De afgelopen 2 weken hebben de kids hun eerste zwemles genoten...
Tristan heeft er vertrouwen in en durft met elke leraar het water in, hij oefent met trappen en bellen blazen en springen natuurlijk. Helaas is het voor Julian hele andere koek. Hij klampt zich vast aan Laurens (die vooralsnog ook het water in moet) en wil van de lieve juf Amy helemaal niets weten. De 2e les ging het echter ietsjes beter en deze week hebben we al weer goed op hem ingepraat, zodat het hopelijk morgen een stukje beter gaat.

In het weekend hebben we ook wat bezoeken afgelegd en zelf bezoek gekregen.
Zo waren we bij Michael en Chelsea op kraambezoek geweest bij hun inmiddels 6 weken oude dochterje Amelie. Weer heel klein zo'n net geboren spruit. Het was een drukke maar gezellige boel. Afgelopen week hebben we ook Shelley en Darren te eten gehad en ook de familie Cleeren met 3 kids. Beiden een gezellige drukke boel.

Verder heb ik zelf nogal wat speeltuinen bezocht met de kids. Bij de eerste hadden we een afspraak met een oud crèche genootje van Tristan, Christian, dat was erg leuk voor de kids. Vorige week had ik Julian op woensdag moeten ophalen aangezien hij aan de diarree was. De donderdag moest ik hem ook nog thuis houden vanwege infectie gevaar. Die dag ben ik eerst samen met Julian en later nog met Tristan naar een speciale speeltuin geweest waar verkeersborden zijn geplaatst op een soort van verkeersplein. De kids kunnen hier goed leren fietsen en tegelijkertijd de verkeersregels leren. Gaan we zeker nog eens heen maar dan ook samen met Laurens. Op vrijdag was ik weer gaan werken, maar helaas werd ik om 10u alweer gebeld met de melding dat Julian 39.1 verhoging had... Gelukkig duurde zijn verhoging niet te lang... en was hij er, na wat aandacht en paracetamol, gauw weer bovenop. En afgelopen weekend was ik naar de afgesproken speeltuin van de Dutch Playgroup geweest, echter gezien het weer niet fantastisch was en het ook nog eens moederdag was, was er vrijwel niemand. Dat nam echter niet weg dat ik heerlijk heb kunnen bijkletsen met Margot en Andrew en de kids leuk met elkaar kunnen hebben spelen. En voor moederdag ben ik zelf ook nog lekker verwend met een heerlijk ontbijtje op bed bestaande uit lekkere beschuitjes (ja, die hebben ze hier ook!) met het beleg in de vorm van een hartje en van Julian een mooie kaart met foto en van Tristan een mooi gemaakte ketting.

Om NL in ere te houden had ik ook nog eens worstenbroodjes gebakken, en ze waren nog beter dan de eerste keer, helemaal TOP dus... zelfs mijn collega vond hem lekker en heb ik beloofd zodra ik meer bak er nog een voor haar mee te nemen...

De lego brandweerstation heb ik weer netjes opgebouwd en de kids spelen er veel mee.... een goede beslissing om die mee te nemen... Bedankt Tijs en Mirjam!

Gisteren ook nog een verhuiskaart van Mirjam & Harald ontvangen, leuk jongens, helaas moet dat bezoek nog even op zich laten wachten...

Bekijk foto's

Het is even geleden maar dat had een goede reden: we waren op vakantie. Naar Nederland om precies te zijn, een klein landje in het noordwesten van Europa. We keken er al een tijd naar uit en dat bleek helemaal terecht want het was geweldig! Ik zal geen uitgebreid verslag doen want dat gaat meer pagina's opleveren dan wie dan ook wil lezen. Maar de vliegreis ging erg goed met de kleintjes, ze keken tv of sliepen. Ook het feit dat we ze toch een beetje van hot naar her sleepten ging goed. De kinderen wilden steevast niet mee, maar als ze ergens waren wilden ze er blijven. Dat interpreteren wij als dat ze het overal naar hun zin hadden.
De eerste paar dagen voelden we ons echt toeristen, al was alles wel meteen vertrouwd. Het scheelt natuurlijk ook dat we de taal redelijk spreken. Later verschoof het gevoel en leek het alsof we er gewoon weer woonden. Dat was wel jammer, ook al omdat je eigenlijk alles in je wil opzuigen omdat je er weer een tijd niet zult komen. Tijd om daar bij stil te staan hadden we echter weinig, omdat we een druk programma hadden. Dat pakte erg goed uit: we konden zo heel veel leuke dingen doen en heel veel leuke mensen zien. En zoals Jeanne en Fons inmiddels ook weer weten: thuis blijven is met de kinderen ook niet bepaald rustig te noemen. Dan kun je er maar beter op uit gaan (overigens is een speciaal bedankje op zijn plaats voor alles wat ze voor ons gedaan hebben!).
Het was geweldig iedereen weer in levenden lijve te zien en we hebben genoten van alle dagjes uit en logeerpartijtjes. Zelfs het weer werkte mee: hoewel het heel erg koud was in het begin hebben we vrijwel alleen maar droge en meestal zelfs heldere dagen gehad. We zouden er bijna willen wonen! Bijna, want we hebben ook weer in de file gestaan bijvoorbeeld. En de grijze dag die we hadden was ook wel erg egaal grijs.
Hoewel we erg ons best hebben gedaan is het niet gelukt om alles af te strepen van ons lijstje met dingen die we graag nog eens wilden eten. Maar dat was ook niet nodig om allebei vijf kilo aan te komen! Zoals het gaat met vakanties lijkt het voorbij gevlogen, totdat je terugdenkt aan alles wat je hebt gedaan. Dan lijkt het wel maanden. Hoogtepunten waren er volop. Pasen in Leiden, Burger's Zoo (beide keren), alle logeerpartijtjes, Duitsland... Om maar een kleine greep te noemen. Er is eigenlijk niks dat we anders gedaan zouden hebben met wat we nu weten.
Wat gaan we het meest missen? Mensen natuurlijk! Eten niet, dat was wel weer leuk maar niet erg belangrijk. Burger's Zoo en (voor mij) Duitsland. Dat ga ik echt wel missen, een heerlijk land.

Aan alle dingen komt een eind en zo ook aan onze reis. Na toch weer een emotioneel afscheid en een prima vlucht kwamen we weer aan in ons gekozen thuisland. Dat voelde een beetje vreemd maar toch ook weer goed. Ons huis stond er nog fraai bij, de buren zijn nog steeds aardig en de vooruitzichten zijn bijvoorbeeld voor de hele week twintig plus. Dat is erg prettig voor omgerekend begin November. Ook was het leuk bij te kletsen op werk en golfclub.
Het eerste weekend zijn we nog langsgegaan bij Karla's neef Onno die in Adelaide aankwam toen wij in Nederland waren en nu met vrouw en drie kinderen in het huurhuis woont waar wij ook begonnen. En dezelfde avond kregen we bezoek van Michael en Jorien die ons kennen van dit blog. Ze hebben ook een visum en zijn nu op reis om dat te activeren en om te kijken waarom ze gaan emigreren. Persoonlijk vind ik hun belofte om mij op witbier te trakteren als dank voor de informatie reden genoeg. Dan is het natuurlijk mijn taak ze Coopers te laten proeven, die hele reeks is zeer de moeite waard en wèl betaalbaar hier.
Mede omdat de motor na een maand stilstaan niet meer wilde starten ben ik alweer vier keer op de fiets naar het werk gegaan waardoor ik toch alweer 200 bonuskilometers in de benen heb. De motor is inmiddels trouwens weer in orde.

Na dit avontuur is er eigenlijk maar één conclusie te trekken: wij zijn bofkontjes! Het lijkt alsof het de kinderen wel een beetje veranderd heeft: die zijn een stuk 'volwassener', en zelfs Julian lijkt eindelijk genoeg te hebben van "Nee!" schreeuwen bij zo ongeveer alles.
Morgen gaan we voor het eerst met ze naar zwemles, dat wordt vast leuk. Ze gaan in het zelfde groepje omdat Tristan wat ouder is maar Julian meer durft. Wij mogen ook het water in, wat Tristan over de streep trok. Wordt vervolgd!

Bekijk foto's

Het is even geleden maar dat had een goede reden: we waren op vakantie. Naar Nederland om precies te zijn, een klein landje in het noordwesten van Europa. We keken er al een tijd naar uit en dat bleek helemaal terecht want het was geweldig! Ik zal geen uitgebreid verslag doen want dat gaat meer pagina's opleveren dan wie dan ook wil lezen. Maar de vliegreis ging erg goed met de kleintjes, ze keken tv of sliepen. Ook het feit dat we ze toch een beetje van hot naar her sleepten ging goed. De kinderen wilden steevast niet mee, maar als ze ergens waren wilden ze er blijven. Dat interpreteren wij als dat ze het overal naar hun zin hadden.
De eerste paar dagen voelden we ons echt toeristen, al was alles wel meteen vertrouwd. Het scheelt natuurlijk ook dat we de taal redelijk spreken. Later verschoof het gevoel en leek het alsof we er gewoon weer woonden. Dat was wel jammer, ook al omdat je eigenlijk alles in je wil opzuigen omdat je er weer een tijd niet zult komen. Tijd om daar bij stil te staan hadden we echter weinig, omdat we een druk programma hadden. Dat pakte erg goed uit: we konden zo heel veel leuke dingen doen en heel veel leuke mensen zien. En zoals Jeanne en Fons inmiddels ook weer weten: thuis blijven is met de kinderen ook niet bepaald rustig te noemen. Dan kun je er maar beter op uit gaan (overigens is een speciaal bedankje op zijn plaats voor alles wat ze voor ons gedaan hebben!).
Het was geweldig iedereen weer in levenden lijve te zien en we hebben genoten van alle dagjes uit en logeerpartijtjes. Zelfs het weer werkte mee: hoewel het heel erg koud was in het begin hebben we vrijwel alleen maar droge en meestal zelfs heldere dagen gehad. We zouden er bijna willen wonen! Bijna, want we hebben ook weer in de file gestaan bijvoorbeeld. En de grijze dag die we hadden was ook wel erg egaal grijs.
Hoewel we erg ons best hebben gedaan is het niet gelukt om alles af te strepen van ons lijstje met dingen die we graag nog eens wilden eten. Maar dat was ook niet nodig om allebei vijf kilo aan te komen! Zoals het gaat met vakanties lijkt het voorbij gevlogen, totdat je terugdenkt aan alles wat je hebt gedaan. Dan lijkt het wel maanden. Hoogtepunten waren er volop. Pasen in Leiden, Burger's Zoo (beide keren), alle logeerpartijtjes, Duitsland... Om maar een kleine greep te noemen. Er is eigenlijk niks dat we anders gedaan zouden hebben met wat we nu weten.
Wat gaan we het meest missen? Mensen natuurlijk! Eten niet, dat was wel weer leuk maar niet erg belangrijk. Burger's Zoo en (voor mij) Duitsland. Dat ga ik echt wel missen, een heerlijk land.

Aan alle dingen komt een eind en zo ook aan onze reis. Na toch weer een emotioneel afscheid en een prima vlucht kwamen we weer aan in ons gekozen thuisland. Dat voelde een beetje vreemd maar toch ook weer goed. Ons huis stond er nog fraai bij, de buren zijn nog steeds aardig en de vooruitzichten zijn bijvoorbeeld voor de hele week twintig plus. Dat is erg prettig voor omgerekend begin November. Ook was het leuk bij te kletsen op werk en golfclub.
Het eerste weekend zijn we nog langsgegaan bij Karla's neef Onno die in Adelaide aankwam toen wij in Nederland waren en nu met vrouw en drie kinderen in het huurhuis woont waar wij ook begonnen. En dezelfde avond kregen we bezoek van Michael en Jorien die ons kennen van dit blog. Ze hebben ook een visum en zijn nu op reis om dat te activeren en om te kijken waarom ze gaan emigreren. Persoonlijk vind ik hun belofte om mij op witbier te trakteren als dank voor de informatie reden genoeg. Dan is het natuurlijk mijn taak ze Coopers te laten proeven, die hele reeks is zeer de moeite waard en wèl betaalbaar hier.
Mede omdat de motor na een maand stilstaan niet meer wilde starten ben ik alweer vier keer op de fiets naar het werk gegaan waardoor ik toch alweer 200 bonuskilometers in de benen heb. De motor is inmiddels trouwens weer in orde.

Na dit avontuur is er eigenlijk maar één conclusie te trekken: wij zijn bofkontjes! Het lijkt alsof het de kinderen wel een beetje veranderd heeft: die zijn een stuk 'volwassener', en zelfs Julian lijkt eindelijk genoeg te hebben van "Nee!" schreeuwen bij zo ongeveer alles.
Morgen gaan we voor het eerst met ze naar zwemles, dat wordt vast leuk. Ze gaan in het zelfde groepje omdat Tristan wat ouder is maar Julian meer durft. Wij mogen ook het water in, wat Tristan over de streep trok. Wordt vervolgd!

Bekijk foto's

Het weekend begon vroeg. Om vijf voor vijf moest ik eruit voor één van de kinderen en daarna was het niet meer de moeite er weer in te gaan omdat de wekker om tien over vijf stond. We gingen namelijk vroeg de auto in om naar Mildura te rijden. Dat is de plaats waar Florence nu woont op zo'n vijf uur rijden over de grens met Victoria en ook dichtbij New South Wales. Florence is de dame die ons opgehaald heeft van het vliegveld toen we hier voor het eerst aankwamen, ruim twee en een half jaar geleden.
De rit was lang maar de kinderen begonnen er slapend aan. Toen ze wakker waren vond Tristan natuurlijk dat het allemaal veel te lang duurde, maar we hadden hem voorbereid. Het was leuk weer ergens te komen waar we het nog niet kenden. Mildura bleek een erg leuk stadje en het was natuurlijk ook leuk Florence weeer te zien en haar vlam Rob te leren kennen. Dat bleek een erg leuke kerel en we hebben ons het hele weekend uitstekend vermaakt. Vincent en Francis waren er ook en met zijn allen zijn we pizza gaan eten, lekker en gezellig.
De kinderen sliepen bij ons op de kamer dus de nacht was niet ideaal maar dat was nou eenmaal zo. De dames zijn lekker een gebakje gaan eten in de stad op zondagochtend terwijl Vincent en ik de kinderen meenamen om ook in de stad even een goeie koffie te zoeken, wat lukte. Na de gezamenlijke lunch zijn we weer terug gereden, daarbij gecontroleerd op fruit bij de grensovergang tussen Victoria en South Australia. Ze houden hier namelijk niet van fruitvliegjes. 's Avonds zijn we lekker vroeg naar bed gegaan, ruim voor negen uur.
Maandagochtend was het maar twaalf graden. Dat vond ik te koud om naar het werk te fietsen en ik ben dus lekker op de motor gegaan. Dat gold net zo voor de dag erna toen het veertien graden was. Omdat het bijna vakantie is neemt mijn motivatie om te fietsen ook wel wat af.
Op dinsdag had ik op basis van code achterhaald wat een bepaalde functie in de software zou moeten doen. Toen ik aan mijn baas vroeg of dat zo ongeveer klopte zei hij dat het 'pretty much spot on' was. Dat geeft dan weer een leuk gevoel.
Op woensdag ben ik met Bryan dan toch nog een keer naar het werk gefietst met omweg. Om vijf uur opstaan viel niet mee en ik had ook weinig plezier aan het verwisselen van een lekke band in het donker maar de fietstocht was mooi, met beklimming van Greenhill Road in een klein half uur, wat gezien de tegenwind en het feit dat we niet heel erg ons best deden helemaal niet slecht was. We hebben de rit lekker afgesloten met een bakkie koffie vlakbij de zaak.
Helaas werd ik die middag net als vorige week weer bijna doodgereden door een automobiliste die dacht: geen auto's, dan kan ik er dus tussen. Waarop ik dan met hartkloppingen in mezelf zeg: maar ik ben er ook nog! Het is maar goed dat ik even niet meer fiets want het plezier gaat er wel een beetje vanaf als je niet weet welke van de honderden auto's een aanslag op je leven zal plegen.
's Avonds hoorde ik hoe Julian heel lief aan het zingen was in bed. Hij hield het nauwelijks vol en gaapte al zingend. Ook verder was hij goed te pas deze week. Hij was lief en luisterde redelijk. Het jongetje zit wel vol initiatief en hij wil altijd springen en klimmen. Maar als je hem kent is hij goed te genieten. Om een voorbeeld te geven, hij gooit erg graag. Maar toen ik hem lekker liet gooien waar het geen kwaad kon, kon ik hem ook wel uitleggen dat het niet kan als er iets kapot kan of als je iemand pijn kunt doen. Dat moet natuurlijk eindeloos herhaald worden (hij is drie) maar het is toch een stuk fijner dan alleen maar roepen dat het niet mag.
Tristan gaat ook goed en hij is een lief en sociaal jongetje. Wel huilt hij soms om helemaal niks maar we hopen dat dat komt door de onzekerheid van de grote reis die voor de deur staat. We gaan namelijk naar Nediland, voor wie dat nog niet wist. We blijven vier weken weg en het zou zomaar kunnen dat ik in de tussentijd dit blog niet bijwerk. Ik heb het namelijk te druk met familie en vrienden zien, en drop eten.
We hebben vandaag voorlopig de laatste fles wijn gewonnen op de golfclub, we missen in één klap twee keer zoveel vrijdagen als we hebben gemist in de afgelopen twee en een half jaar. We zijn heel benieuwd wat we van Nederland zullen vinden als toeristen, maar we weten al dat we ook graag weer terug zullen gaan. Naar huis.

Bekijk foto's

Het weekend begon vroeg. Om vijf voor vijf moest ik eruit voor één van de kinderen en daarna was het niet meer de moeite er weer in te gaan omdat de wekker om tien over vijf stond. We gingen namelijk vroeg de auto in om naar Mildura te rijden. Dat is de plaats waar Florence nu woont op zo'n vijf uur rijden over de grens met Victoria en ook dichtbij New South Wales. Florence is de dame die ons opgehaald heeft van het vliegveld toen we hier voor het eerst aankwamen, ruim twee en een half jaar geleden.
De rit was lang maar de kinderen begonnen er slapend aan. Toen ze wakker waren vond Tristan natuurlijk dat het allemaal veel te lang duurde, maar we hadden hem voorbereid. Het was leuk weer ergens te komen waar we het nog niet kenden. Mildura bleek een erg leuk stadje en het was natuurlijk ook leuk Florence weeer te zien en haar vlam Rob te leren kennen. Dat bleek een erg leuke kerel en we hebben ons het hele weekend uitstekend vermaakt. Vincent en Francis waren er ook en met zijn allen zijn we pizza gaan eten, lekker en gezellig.
De kinderen sliepen bij ons op de kamer dus de nacht was niet ideaal maar dat was nou eenmaal zo. De dames zijn lekker een gebakje gaan eten in de stad op zondagochtend terwijl Vincent en ik de kinderen meenamen om ook in de stad even een goeie koffie te zoeken, wat lukte. Na de gezamenlijke lunch zijn we weer terug gereden, daarbij gecontroleerd op fruit bij de grensovergang tussen Victoria en South Australia. Ze houden hier namelijk niet van fruitvliegjes. 's Avonds zijn we lekker vroeg naar bed gegaan, ruim voor negen uur.
Maandagochtend was het maar twaalf graden. Dat vond ik te koud om naar het werk te fietsen en ik ben dus lekker op de motor gegaan. Dat gold net zo voor de dag erna toen het veertien graden was. Omdat het bijna vakantie is neemt mijn motivatie om te fietsen ook wel wat af.
Op dinsdag had ik op basis van code achterhaald wat een bepaalde functie in de software zou moeten doen. Toen ik aan mijn baas vroeg of dat zo ongeveer klopte zei hij dat het 'pretty much spot on' was. Dat geeft dan weer een leuk gevoel.
Op woensdag ben ik met Bryan dan toch nog een keer naar het werk gefietst met omweg. Om vijf uur opstaan viel niet mee en ik had ook weinig plezier aan het verwisselen van een lekke band in het donker maar de fietstocht was mooi, met beklimming van Greenhill Road in een klein half uur, wat gezien de tegenwind en het feit dat we niet heel erg ons best deden helemaal niet slecht was. We hebben de rit lekker afgesloten met een bakkie koffie vlakbij de zaak.
Helaas werd ik die middag net als vorige week weer bijna doodgereden door een automobiliste die dacht: geen auto's, dan kan ik er dus tussen. Waarop ik dan met hartkloppingen in mezelf zeg: maar ik ben er ook nog! Het is maar goed dat ik even niet meer fiets want het plezier gaat er wel een beetje vanaf als je niet weet welke van de honderden auto's een aanslag op je leven zal plegen.
's Avonds hoorde ik hoe Julian heel lief aan het zingen was in bed. Hij hield het nauwelijks vol en gaapte al zingend. Ook verder was hij goed te pas deze week. Hij was lief en luisterde redelijk. Het jongetje zit wel vol initiatief en hij wil altijd springen en klimmen. Maar als je hem kent is hij goed te genieten. Om een voorbeeld te geven, hij gooit erg graag. Maar toen ik hem lekker liet gooien waar het geen kwaad kon, kon ik hem ook wel uitleggen dat het niet kan als er iets kapot kan of als je iemand pijn kunt doen. Dat moet natuurlijk eindeloos herhaald worden (hij is drie) maar het is toch een stuk fijner dan alleen maar roepen dat het niet mag.
Tristan gaat ook goed en hij is een lief en sociaal jongetje. Wel huilt hij soms om helemaal niks maar we hopen dat dat komt door de onzekerheid van de grote reis die voor de deur staat. We gaan namelijk naar Nediland, voor wie dat nog niet wist. We blijven vier weken weg en het zou zomaar kunnen dat ik in de tussentijd dit blog niet bijwerk. Ik heb het namelijk te druk met familie en vrienden zien, en drop eten.
We hebben vandaag voorlopig de laatste fles wijn gewonnen op de golfclub, we missen in één klap twee keer zoveel vrijdagen als we hebben gemist in de afgelopen twee en een half jaar. We zijn heel benieuwd wat we van Nederland zullen vinden als toeristen, maar we weten al dat we ook graag weer terug zullen gaan. Naar huis.

Bekijk foto's

Nee, helaas al niet meer mijn leeftijd. Afgelopen dinsdag was het 39 graden en dat gold ook voor Tristan. Gloeiend heet was het jongetje en ik ben thuisgebleven met hem. Hij wist zich af en toe geen raad met zichzelf, zo ellendig voelde hij zich. Maar gelukkig ging het op andere momenten ook wel en genoot hij van het alleen met papa thuis zijn en veel televisie kijken. Dat was ook erg ontspannend voor mij, zo'n dagje. "Ik ga alleen nog één ding zeggen, papa: Ik wil vanmiddag in het zwembad want dan word ik lekker koud en ik ben al zó groot en als wij wat zeggen kan alleen mama en jij dat horen en niet Jack Bartholomew want die kan alleen Engels en kijk in dit flesje komt hier vuur uit, hier, net als de rocketship van Rob the Robot en dan gaat ie zo, kijk papa, papa kijk......"
Toen hij naar bed ging was hij nog steeds warm en hij sliep onrustig. Midden in de nacht huilde hij en toen ik ging kijken en bij zijn bed ging zitten zei hij: "Mijn bed is vol speelgoed en het past niet". Ik zei dat hij waarschijnlijk droomde. Toen zei hij "nee, ik moet naar de toilet". Dus ik zei dat hij dat maar moest doen, maar de wijsneus zei "Ik kan niet want jij zit ervoor". Op woensdagochtend dachten we dat hij ook nog wel ziek zou zijn maar hij zei: "ik ben weer beter" en hij voelde niet zo warm meer. Na meten bleek het nog 37.3 te zijn en daarmee kon hij wel weer naar de creche, wat hij ook wilde.
De zaterdag ervoor hadden we een vervanger voor de kapotte magnetron gekocht. En ook een stofzuiger, de oude was al lang aan vervanging toe. De nieuwe is net als de oude ook van een Nederlands merk dat bekend is van gloeilampen, maar nu tenminste met Australische stekker.
Karla is er nog even alleen op uit geweest 's middags. De bedoeling was dat ze wat kon ontspannen maar het is Karla dus het werd regelen en haasten. Die avond gingen we eten bij de Whites met hun Tristan en Bronte. Dat was weer ouderwets gezellig en lekker.
Ik geloofde het fietsen wel even dit weekend en gunde mijn benen wat rust. Karla is wel gegaan en heeft erna een lekker bakkie koffie gedronken alleen. Ik ben ondertussen met de jongens naar ons speeltuintje gegaan. Toen Karla thuiskwam was het mijn beurt voor wat tijd voor mezelf. Ik ben weer lekker op het terras van de Crown gaan zitten, onze 'local', de plaatselijke kroeg. Heerlijk met een biertje een beetje kijken en luisteren naar alles en iedereen.
Toen de kinderen 's avonds in bed lagen hebben Karla en ik nog even een verfrissende duik genomen, het was tot woensdag enorm heet. Maandag was een feestdag vanwege Adelaide Cup, voor wie van paardenraces houdt. In navolging van Ascott gaat dat er vooral om wie de meest belachelijke hoed op heeft. Wij gingen liever naar het strand in de ochtend, we zijn lekker onder de jetty van Port Noarlunga gaan zitten. En spelen in het water. Julian houdt erg van gooien, we vertellen hem ontelbare keren dat dat niet mag (stenen gooien op een druk strand vonden wij geen goed idee, flauw als we zijn) maar Julian hoort 'stenen gooien mag niet, tenzij je het graag wil'.
Karla mocht die middag nog een keer alleen op pad maar wel met als voorwaarde dat ze nou echt zou ontspannen. Dat lukte.

Woensdagavond kwam buurman Ben langs ter gelegenheid van het feit dat hij de volgende dag onze buurman niet meer zou zijn. Het huis gaat in de verhuur dus we hopen maar op goede nieuwe buren.
Vandaag leidde Julians voorliefde voor gooien ertoe dat de lieve jongen op de creche zijn tweede ruit brak in twee weken.
Ondertussen vierden wij St. Patrick's Day op de zaak. Nou heb ik helemaal niks met Ierland maar het was wel gezellig, we deden een quiz tussen het werk door en er waren cupcakes en Guinness.

Bekijk foto's

Nee, helaas al niet meer mijn leeftijd. Afgelopen dinsdag was het 39 graden en dat gold ook voor Tristan. Gloeiend heet was het jongetje en ik ben thuisgebleven met hem. Hij wist zich af en toe geen raad met zichzelf, zo ellendig voelde hij zich. Maar gelukkig ging het op andere momenten ook wel en genoot hij van het alleen met papa thuis zijn en veel televisie kijken. Dat was ook erg ontspannend voor mij, zo'n dagje. "Ik ga alleen nog één ding zeggen, papa: Ik wil vanmiddag in het zwembad want dan word ik lekker koud en ik ben al zó groot en als wij wat zeggen kan alleen mama en jij dat horen en niet Jack Bartholomew want die kan alleen Engels en kijk in dit flesje komt hier vuur uit, hier, net als de rocketship van Rob the Robot en dan gaat ie zo, kijk papa, papa kijk......"
Toen hij naar bed ging was hij nog steeds warm en hij sliep onrustig. Midden in de nacht huilde hij en toen ik ging kijken en bij zijn bed ging zitten zei hij: "Mijn bed is vol speelgoed en het past niet". Ik zei dat hij waarschijnlijk droomde. Toen zei hij "nee, ik moet naar de toilet". Dus ik zei dat hij dat maar moest doen, maar de wijsneus zei "Ik kan niet want jij zit ervoor". Op woensdagochtend dachten we dat hij ook nog wel ziek zou zijn maar hij zei: "ik ben weer beter" en hij voelde niet zo warm meer. Na meten bleek het nog 37.3 te zijn en daarmee kon hij wel weer naar de creche, wat hij ook wilde.
De zaterdag ervoor hadden we een vervanger voor de kapotte magnetron gekocht. En ook een stofzuiger, de oude was al lang aan vervanging toe. De nieuwe is net als de oude ook van een Nederlands merk dat bekend is van gloeilampen, maar nu tenminste met Australische stekker.
Karla is er nog even alleen op uit geweest 's middags. De bedoeling was dat ze wat kon ontspannen maar het is Karla dus het werd regelen en haasten. Die avond gingen we eten bij de Whites met hun Tristan en Bronte. Dat was weer ouderwets gezellig en lekker.
Ik geloofde het fietsen wel even dit weekend en gunde mijn benen wat rust. Karla is wel gegaan en heeft erna een lekker bakkie koffie gedronken alleen. Ik ben ondertussen met de jongens naar ons speeltuintje gegaan. Toen Karla thuiskwam was het mijn beurt voor wat tijd voor mezelf. Ik ben weer lekker op het terras van de Crown gaan zitten, onze 'local', de plaatselijke kroeg. Heerlijk met een biertje een beetje kijken en luisteren naar alles en iedereen.
Toen de kinderen 's avonds in bed lagen hebben Karla en ik nog even een verfrissende duik genomen, het was tot woensdag enorm heet. Maandag was een feestdag vanwege Adelaide Cup, voor wie van paardenraces houdt. In navolging van Ascott gaat dat er vooral om wie de meest belachelijke hoed op heeft. Wij gingen liever naar het strand in de ochtend, we zijn lekker onder de jetty van Port Noarlunga gaan zitten. En spelen in het water. Julian houdt erg van gooien, we vertellen hem ontelbare keren dat dat niet mag (stenen gooien op een druk strand vonden wij geen goed idee, flauw als we zijn) maar Julian hoort 'stenen gooien mag niet, tenzij je het graag wil'.
Karla mocht die middag nog een keer alleen op pad maar wel met als voorwaarde dat ze nou echt zou ontspannen. Dat lukte.

Woensdagavond kwam buurman Ben langs ter gelegenheid van het feit dat hij de volgende dag onze buurman niet meer zou zijn. Het huis gaat in de verhuur dus we hopen maar op goede nieuwe buren.
Vandaag leidde Julians voorliefde voor gooien ertoe dat de lieve jongen op de creche zijn tweede ruit brak in twee weken.
Ondertussen vierden wij St. Patrick's Day op de zaak. Nou heb ik helemaal niks met Ierland maar het was wel gezellig, we deden een quiz tussen het werk door en er waren cupcakes en Guinness.

Bekijk foto's

Laatst zei ik al dat het gevaar van herhaling op de loer lag. Deze week moet ik melden dat er alweer een spijker in de achterband van de motor zit. Je zou denken dat dat zeldzaam is maar niet dus. Gister heb ik hem weggebracht en morgen halen we hem weer op. Gelukkig was er geen nieuwe band nodig, want de band die erop zit is nog vrij nieuw. Omdat ik even geen motor had ben ik de hele week op de fiets naar het werk gegaan. Zondag had ik al 100 kilometer gefietst, en woensdagochtend heb ik weer een omweg gemaakt langs Norton Summit Road, met collega Bryan. Zo kwam het totaal op 375 kilometer en met alle heuvels vond ik het ook wel even genoeg. Wel heb ik ergens de snelste tijd gescoord van alle ruim 2200 keer dat Strava gebruikers er gereden hebben (dat is een website waar je je fietstocht kunt uploaden en dan worden je tijden overal vergeleken met andere deelnemers). Zoals de vader van Calvin in mijn geliefde strip Calvin and Hobbes al eens zegt: 'If the numbers go up, it means you're having more fun'.
Karla had zaterdag ook al gefietst: ruim 80 kilometer die eindigden bij de bakery in Meadows. Daar ontmoetten de kids en ik haar, en we hebben er lekker gezeten met iets lekkers. Na afloop was er ook nog een mooie speeltuin.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten. Dat was erg gezellig, de kinderen zouden pizza maken maar hadden daar uiteindelijk niet zoveel zin in. Later vond Tristan de pizza helemaal niet lekker omdat hij hem niet zelf gemaakt had. De volgende dag sliepen ze lekker uit en speelden lief samen na mijn fietstocht. De rest van de dag waren ze echter wat minder lief, van laat naar bed gaan worden ze behoorlijk lastig.
Gelukkig was er Zimmerstunde, die helaas besteed werd aan het controleren waarom de magnetron het niet meer deed. Technisch als ik ben heb ik de oorzaak kunnen achterhalen: hij is stuk.
Op maandag had ik op weg naar het werk een lekke band (begint de titel al een beetje duidelijk te worden?). Wat ook langere tijd kapot was, maar waar ik pas deze week ingedoken ben, is mijn achterdemper van de volgeveerde mountain bike. Die heb ik helemaal niet zoveel gebruikt. Maar waarschijnlijk juist daarom is er binnenin een rubber ringetje stukgegaan met lekkage als gevolg. Alle demperolie is er inmiddels uit en het vraagt heel wat research om te bepalen wat je daaraan kunt doen. Vervangen? Servicen, en waar dan? Wat kost het allemaal? Wordt vervolgd vrees ik, want zo kan ik de hele fiets niet gebruiken, wat toch wel zonde is.
Deze week ben ik twee keer na thuiskomst in het zwembad gedoken. Het is namelijk de hele week behoorlijk warm (30-36). Net als in Nederland, lazen we (behoorlijk warm bedoel ik). Helaas voor jullie is dat inmiddels alweer voorbij geloof ik. Vanmorgen was het voor vertrek (om zeven uur) al ruim 25 graden.
Werk blijft een beetje oneerlijk verdeeld: ik zat woensdag en vrijdag in de kroeg met de lunchpauze, Karla werkt zich voor veel minder een slag in de rondte. Zelfs zo dat het eigenlijk niet leuk meer is, terwijl Karla toch echt van aanpakken weet. Dit weekend is een lange omdat de maandag erbij zit. Hoewel we zoals altijd een druk programma hebben gaan we ook proberen Karla wat ontspanning te gunnen.

Bekijk foto's

Laatst zei ik al dat het gevaar van herhaling op de loer lag. Deze week moet ik melden dat er alweer een spijker in de achterband van de motor zit. Je zou denken dat dat zeldzaam is maar niet dus. Gister heb ik hem weggebracht en morgen halen we hem weer op. Gelukkig was er geen nieuwe band nodig, want de band die erop zit is nog vrij nieuw. Omdat ik even geen motor had ben ik de hele week op de fiets naar het werk gegaan. Zondag had ik al 100 kilometer gefietst, en woensdagochtend heb ik weer een omweg gemaakt langs Norton Summit Road, met collega Bryan. Zo kwam het totaal op 375 kilometer en met alle heuvels vond ik het ook wel even genoeg. Wel heb ik ergens de snelste tijd gescoord van alle ruim 2200 keer dat Strava gebruikers er gereden hebben (dat is een website waar je je fietstocht kunt uploaden en dan worden je tijden overal vergeleken met andere deelnemers). Zoals de vader van Calvin in mijn geliefde strip Calvin and Hobbes al eens zegt: 'If the numbers go up, it means you're having more fun'.
Karla had zaterdag ook al gefietst: ruim 80 kilometer die eindigden bij de bakery in Meadows. Daar ontmoetten de kids en ik haar, en we hebben er lekker gezeten met iets lekkers. Na afloop was er ook nog een mooie speeltuin.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten. Dat was erg gezellig, de kinderen zouden pizza maken maar hadden daar uiteindelijk niet zoveel zin in. Later vond Tristan de pizza helemaal niet lekker omdat hij hem niet zelf gemaakt had. De volgende dag sliepen ze lekker uit en speelden lief samen na mijn fietstocht. De rest van de dag waren ze echter wat minder lief, van laat naar bed gaan worden ze behoorlijk lastig.
Gelukkig was er Zimmerstunde, die helaas besteed werd aan het controleren waarom de magnetron het niet meer deed. Technisch als ik ben heb ik de oorzaak kunnen achterhalen: hij is stuk.
Op maandag had ik op weg naar het werk een lekke band (begint de titel al een beetje duidelijk te worden?). Wat ook langere tijd kapot was, maar waar ik pas deze week ingedoken ben, is mijn achterdemper van de volgeveerde mountain bike. Die heb ik helemaal niet zoveel gebruikt. Maar waarschijnlijk juist daarom is er binnenin een rubber ringetje stukgegaan met lekkage als gevolg. Alle demperolie is er inmiddels uit en het vraagt heel wat research om te bepalen wat je daaraan kunt doen. Vervangen? Servicen, en waar dan? Wat kost het allemaal? Wordt vervolgd vrees ik, want zo kan ik de hele fiets niet gebruiken, wat toch wel zonde is.
Deze week ben ik twee keer na thuiskomst in het zwembad gedoken. Het is namelijk de hele week behoorlijk warm (30-36). Net als in Nederland, lazen we (behoorlijk warm bedoel ik). Helaas voor jullie is dat inmiddels alweer voorbij geloof ik. Vanmorgen was het voor vertrek (om zeven uur) al ruim 25 graden.
Werk blijft een beetje oneerlijk verdeeld: ik zat woensdag en vrijdag in de kroeg met de lunchpauze, Karla werkt zich voor veel minder een slag in de rondte. Zelfs zo dat het eigenlijk niet leuk meer is, terwijl Karla toch echt van aanpakken weet. Dit weekend is een lange omdat de maandag erbij zit. Hoewel we zoals altijd een druk programma hebben gaan we ook proberen Karla wat ontspanning te gunnen.

Bekijk foto's

Zaterdag hebben we Tristan zijn nieuwe bril opgehaald in Marion shopping center. En we hebben hem nog mee naar huis genomen ook deze keer. Weer thuis zijn we nog even lekker gaan zwemmen want het was alweer warm. En daarna was het tijd voor de Zimmerstunde. De kinderen willen niet meer altijd slapen tussen de middag, maar wij hebben nog steeds behoefte aan een momentje rust. En hoewel ze het er niet altijd mee eens zijn hebben ook de kinderen daar nog wel behoefte aan. Daarom gaan ze nu een uurtje naar hun kamertjes en dan mogen ze zelf weten of ze spelen of lezen of slapen. Als ze maar geen lawaai maken en niks stuk maken, en op hun eigen kamertje blijven. Dat is dus de Zimmerstunde en dat gaat eigenlijk best goed. Hoewel ze zeggen niet te willen slapen eindigt het daar wel vaak mee. Julian lag zelfs midden in zijn kamertje op de grond, midden in zijn spel gecrasht.
In de namiddag mocht ik even alleen naar het café, dat was erg leuk. Ik praatte met Jan en alleman (John and everyman?) over paardenrennen en wedden en voelde me net een local. Voor de goede orde: ik gooi mijn geld liever gewoon weg dan dat ik het daaraan besteed. Karla had ondertussen met de kinderen pizza gebakken en dat is echt de lekkerste pizza die ik ken, smullen dus!
Op zondag heb ik niet gefietst, ik vond het wel even goed na de moeilijke woensdag en spaarde mijn benen even. In plaats daarvan zijn we naar IKEA gegaan om wat slimme opbergoplossingen aan te schaffen. Uiteraard werd dat afgesloten met een hotdog en vliegtuigen kijken. Ook hebben we een nieuwe slang gekocht voor de zwembadstofzuiger, de oude was door jarenlang zonlicht vergaan: er kwamen scheuren in door het controleren op scheuren, dat is wel een teken dat het gebeurd is.
Bij de lunch vroeg Tristan hoeveel weken het nog was tot Nediland. "4,5", zei ik. Toen zei Tristan: "Net zoveel als ik!" (hij is vier en een half jaar).
's Avonds hebben we net gedaan of we spontane mensen zijn door de buren uit te nodigen voor een borrel. We zagen ze toen we keken naar een spectaculaire rode zonsondergang. Dat was erg leuk en toen was het alweer tijd voor de nieuwe werkweek.
Alsof we al niet genoeg werden verwend met Julians gedrag de laatste tijd was het eerste wat hij maandagochtend bij het wakker worden zei: "papa, ik vind jij lief". Uiteraard was dat nog voor het ontbijt veranderd in "papa ik ben boos op jij" maar toch.
Ik was van plan om op de fiets te gaan naar het werk maar het regende hard! Het verkeer was in verband met de races die vlak bij mijn werk gehouden worden deze week echter zo erg dat ik spijt had dat ik niet gewoon natgeregend werd op de fiets. Dat (fietsen) deed ik de volgende dag dus en ik was maar liefst 20 minuten sneller dan met de motor. Julian verbaasde ons die ochtend door zelf van het aanrecht af te komen, en nog meer door er ook zelf weer op te klimmen! We hadden echt modeljongetjes die ochtend, ongelooflijk.
En die avond ook. Tristan wilde twee kusjes en twee cuddles bij het slapen gaan, voor als hij me de volgende ochtend niet zou zien.
Op woensdag werd ik voor het eerst in heel lang weer nat van fietsen in de regen. En het viel nog erg mee. Op donderdag wist Tristan ons te vertellen dat je voor zelf brood bakken geen melk maar warm water moet gebruiken. Toen Karla vroeg hoe hij dat wist, zei hij: "Van Peter en Jill want die maken zelf brood. En dan moet het altijd in de bin want het is niet goed".
Met collega Bryan heb ik deze week niet gefietst vanwege de regen, maar we zijn gister wel even gaan kijken bij de races tijdens de lunchpauze. We hadden geen kaartjes maar konden toch een glimpje opvangen.
Vanwege de races en het extra drukke verkeer ben ik vanmorgen heel vroeg op de motor naar het werk gegaan. In de buurt had ik daardoor nog tijd voor een lekker kopje koffie met een croissantje en een krantje. Dat zou ik vroeger nou nooit gedaan hebben.
Minder leuk nieuws deze week was dat Warrawong vandaag voor het laatst open was. We zullen het zeker missen.

Bekijk foto's

Zaterdag hebben we Tristan zijn nieuwe bril opgehaald in Marion shopping center. En we hebben hem nog mee naar huis genomen ook deze keer. Weer thuis zijn we nog even lekker gaan zwemmen want het was alweer warm. En daarna was het tijd voor de Zimmerstunde. De kinderen willen niet meer altijd slapen tussen de middag, maar wij hebben nog steeds behoefte aan een momentje rust. En hoewel ze het er niet altijd mee eens zijn hebben ook de kinderen daar nog wel behoefte aan. Daarom gaan ze nu een uurtje naar hun kamertjes en dan mogen ze zelf weten of ze spelen of lezen of slapen. Als ze maar geen lawaai maken en niks stuk maken, en op hun eigen kamertje blijven. Dat is dus de Zimmerstunde en dat gaat eigenlijk best goed. Hoewel ze zeggen niet te willen slapen eindigt het daar wel vaak mee. Julian lag zelfs midden in zijn kamertje op de grond, midden in zijn spel gecrasht.
In de namiddag mocht ik even alleen naar het café, dat was erg leuk. Ik praatte met Jan en alleman (John and everyman?) over paardenrennen en wedden en voelde me net een local. Voor de goede orde: ik gooi mijn geld liever gewoon weg dan dat ik het daaraan besteed. Karla had ondertussen met de kinderen pizza gebakken en dat is echt de lekkerste pizza die ik ken, smullen dus!
Op zondag heb ik niet gefietst, ik vond het wel even goed na de moeilijke woensdag en spaarde mijn benen even. In plaats daarvan zijn we naar IKEA gegaan om wat slimme opbergoplossingen aan te schaffen. Uiteraard werd dat afgesloten met een hotdog en vliegtuigen kijken. Ook hebben we een nieuwe slang gekocht voor de zwembadstofzuiger, de oude was door jarenlang zonlicht vergaan: er kwamen scheuren in door het controleren op scheuren, dat is wel een teken dat het gebeurd is.
Bij de lunch vroeg Tristan hoeveel weken het nog was tot Nediland. "4,5", zei ik. Toen zei Tristan: "Net zoveel als ik!" (hij is vier en een half jaar).
's Avonds hebben we net gedaan of we spontane mensen zijn door de buren uit te nodigen voor een borrel. We zagen ze toen we keken naar een spectaculaire rode zonsondergang. Dat was erg leuk en toen was het alweer tijd voor de nieuwe werkweek.
Alsof we al niet genoeg werden verwend met Julians gedrag de laatste tijd was het eerste wat hij maandagochtend bij het wakker worden zei: "papa, ik vind jij lief". Uiteraard was dat nog voor het ontbijt veranderd in "papa ik ben boos op jij" maar toch.
Ik was van plan om op de fiets te gaan naar het werk maar het regende hard! Het verkeer was in verband met de races die vlak bij mijn werk gehouden worden deze week echter zo erg dat ik spijt had dat ik niet gewoon natgeregend werd op de fiets. Dat (fietsen) deed ik de volgende dag dus en ik was maar liefst 20 minuten sneller dan met de motor. Julian verbaasde ons die ochtend door zelf van het aanrecht af te komen, en nog meer door er ook zelf weer op te klimmen! We hadden echt modeljongetjes die ochtend, ongelooflijk.
En die avond ook. Tristan wilde twee kusjes en twee cuddles bij het slapen gaan, voor als hij me de volgende ochtend niet zou zien.
Op woensdag werd ik voor het eerst in heel lang weer nat van fietsen in de regen. En het viel nog erg mee. Op donderdag wist Tristan ons te vertellen dat je voor zelf brood bakken geen melk maar warm water moet gebruiken. Toen Karla vroeg hoe hij dat wist, zei hij: "Van Peter en Jill want die maken zelf brood. En dan moet het altijd in de bin want het is niet goed".
Met collega Bryan heb ik deze week niet gefietst vanwege de regen, maar we zijn gister wel even gaan kijken bij de races tijdens de lunchpauze. We hadden geen kaartjes maar konden toch een glimpje opvangen.
Vanwege de races en het extra drukke verkeer ben ik vanmorgen heel vroeg op de motor naar het werk gegaan. In de buurt had ik daardoor nog tijd voor een lekker kopje koffie met een croissantje en een krantje. Dat zou ik vroeger nou nooit gedaan hebben.
Minder leuk nieuws deze week was dat Warrawong vandaag voor het laatst open was. We zullen het zeker missen.

Bekijk foto's

Daar zijn we weer: vorige week was ik niet in de gelegenheid om iets te schrijven op het blog, daarover later meer. Zo kunnen trouwe lezers alvast wennen want als we terugkomen uit Nediland zal ik niet meer wekelijks een update plaatsen maar waarschijnlijk maandelijks. De prijs voor langst volhoudende emigrant heb ik al binnen en nu we aardig gesetteld zijn is er ook niet genoeg meer te vertellen zonder al te vaak in herhaling te vallen.
Maar zover is het nog niet.
Vorige week zaterdag had ik een etentje van het werk als afsluiting van de conferentie. Je werd geacht verkleed te verschijnen maar daar ben ik niet zo goed in, dus ik had alleen mijn skibril opgezet. De prijs voor best dressed won ik er niet mee, die ging naar een lange kerel met harige benen in een roze minirokje die als fee verkleed was. Maar ondanks dit alles was het een erg leuke avond met heerlijk eten en veel gezelligheid.
Op zondag heeft Karla afgereden voor haar motorrijbewijs en ze heeft het gehaald! Zij mag dus ook verder zonder L achterop. Dat is mooi, want haar tijdelijke rijbewijs was niet zo lang meer geldig.
Zoals altijd hebben we flink gesport: Karla loopt trouw hard elke dinsdag en donderdag voor dag en dauw en fietst in het weekend. Ik ben allebei de woensdagen weer vroeg opgestaan (5:00) om te fietsen naar het werk met een grote omweg door de heuvels. De omgeving is prachtig, al zie je die pas na een uur omdat het steeds langer donker blijft. Deze week ging het wel zwaar, ik kwam een beetje kracht te kort na zondag gefietst te hebben bij 38 graden en een extra dag naar het werk te fietsen vanwege het drukke verkeer (het is festival maand). Blijkbaar kun je niet eindeloos energie gebruiken zonder die voldoende aan te vullen. En rust is zeldzaam in ons huishouden.
Hoewel het met golfbewegingen gaat zijn de kindertjes de laatste dagen heel lief. Julian zit weer in een goede fase waarin hij heel behulpzaam is en zelfs luistert (ja, wij geloofden het eerst ook niet). En heel erg schattig is hij dan ook. Als ik hem vraag of ik zijn muziekje aan zal zetten voor het slapengaan, dan zegt hij "Nee en ja". Ik zeg dan "dat is goed, dan zet ik hem niet aan én wel aan". Dat vindt hij dan grappig. Vanmorgen had hij zijn handjes gewassen en ik moest daarna met hem mee ("ik ga jij laten zien!") naar de badkamer, waar hij enthousiast uitlegde hoe hij de kraan aan had gedaan.
Tristan gaat ook heel goed. Hij is lief en knuffelig en vraagt zich steeds meer dingen af. Zo wilde hij deze week van alles weten over skin and bones. "En wie heeft dan mijn bones in mij gedaan?" En onvermijdelijk voor een opgroeiend jongetje: "Als je geen bones hebt, ga je dan dead?", met lekker veel nadruk op 'dead'. Hij heeft wel soms ook woedeaanvallen om niks, ik denk dat het samenhangt met zijn te weinig bevredigde leergierigheid. Dat is meestal niet grappig maar laatst ook een keer wel. Tristan vroeg aan het ontbijt waar tepels voor waren dus ik legde uit dat mama er babies melk mee kan geven (dat wist hij al wel) en dat wij er eigenlijk niks mee kunnen. Toen stond hij half boos, half huilend op en riep: "Dan wil ik ze ook niet!"
Verder verheugen de jongens zich allebei op hun eigen manier op de reis. Tristan zegt nu soms als je vraagt wat hij wil, bijvoorbeeld cornflakes of muesli, "Ik wil altijd muesli tot Nediland".

Vorige week vrijdag zijn we ter gelegenheid van onze huwelijksdag uit eten gegaan bij een kwaliteitsrestaurant in McLaren Vale, Vasarelli. We hebben de kinderen naar Peter en Jill gebracht waar ze ook bleven logeren. Het eten was voortreffelijk en het was een heerlijke avond. Hoewel het natuurlijk lekker is om even geen kinderen te hebben is het toch ook gek om naar bed te gaan en twee lege bedjes te zien op hun kamertjes. De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en zijn we naar de stad gegaan, waar we tussen het winkelen door lekker rustig terrasjes hebben gepakt voor koffie en een biertje. Dat was een onbetaalbaar Belgisch exemplaar met bitterballen die het ook niet helemaal waren. Dat trekken we in Nediland wel recht straks.
Daarna zijn we de kids weer gaan ophalen bij Peter en Jill en zijn er blijven eten, heel gezellig. De kinderen waren de volgende dag nog erg moe van het hele avontuur en dat laten ze dan altijd goed merken. Ondanks dat heeft Karla heel lekkere worstebroodjes gebakken die we later met erwtensoep hebben gegeten als diner. Dat leek ons wel geschikt voor een dag met 38 graden.
Gister is Karla uit eten geweest met Margot, wat lekker en gezellig was. Ik had ondertussen thuis twee erg lieve kindertjes waarmee ik gegeten heb, en toen ze in bed lagen volgde een heerlijk avondje met een goede film.

Bekijk foto's

Daar zijn we weer: vorige week was ik niet in de gelegenheid om iets te schrijven op het blog, daarover later meer. Zo kunnen trouwe lezers alvast wennen want als we terugkomen uit Nediland zal ik niet meer wekelijks een update plaatsen maar waarschijnlijk maandelijks. De prijs voor langst volhoudende emigrant heb ik al binnen en nu we aardig gesetteld zijn is er ook niet genoeg meer te vertellen zonder al te vaak in herhaling te vallen.
Maar zover is het nog niet.
Vorige week zaterdag had ik een etentje van het werk als afsluiting van de conferentie. Je werd geacht verkleed te verschijnen maar daar ben ik niet zo goed in, dus ik had alleen mijn skibril opgezet. De prijs voor best dressed won ik er niet mee, die ging naar een lange kerel met harige benen in een roze minirokje die als fee verkleed was. Maar ondanks dit alles was het een erg leuke avond met heerlijk eten en veel gezelligheid.
Op zondag heeft Karla afgereden voor haar motorrijbewijs en ze heeft het gehaald! Zij mag dus ook verder zonder L achterop. Dat is mooi, want haar tijdelijke rijbewijs was niet zo lang meer geldig.
Zoals altijd hebben we flink gesport: Karla loopt trouw hard elke dinsdag en donderdag voor dag en dauw en fietst in het weekend. Ik ben allebei de woensdagen weer vroeg opgestaan (5:00) om te fietsen naar het werk met een grote omweg door de heuvels. De omgeving is prachtig, al zie je die pas na een uur omdat het steeds langer donker blijft. Deze week ging het wel zwaar, ik kwam een beetje kracht te kort na zondag gefietst te hebben bij 38 graden en een extra dag naar het werk te fietsen vanwege het drukke verkeer (het is festival maand). Blijkbaar kun je niet eindeloos energie gebruiken zonder die voldoende aan te vullen. En rust is zeldzaam in ons huishouden.
Hoewel het met golfbewegingen gaat zijn de kindertjes de laatste dagen heel lief. Julian zit weer in een goede fase waarin hij heel behulpzaam is en zelfs luistert (ja, wij geloofden het eerst ook niet). En heel erg schattig is hij dan ook. Als ik hem vraag of ik zijn muziekje aan zal zetten voor het slapengaan, dan zegt hij "Nee en ja". Ik zeg dan "dat is goed, dan zet ik hem niet aan én wel aan". Dat vindt hij dan grappig. Vanmorgen had hij zijn handjes gewassen en ik moest daarna met hem mee ("ik ga jij laten zien!") naar de badkamer, waar hij enthousiast uitlegde hoe hij de kraan aan had gedaan.
Tristan gaat ook heel goed. Hij is lief en knuffelig en vraagt zich steeds meer dingen af. Zo wilde hij deze week van alles weten over skin and bones. "En wie heeft dan mijn bones in mij gedaan?" En onvermijdelijk voor een opgroeiend jongetje: "Als je geen bones hebt, ga je dan dead?", met lekker veel nadruk op 'dead'. Hij heeft wel soms ook woedeaanvallen om niks, ik denk dat het samenhangt met zijn te weinig bevredigde leergierigheid. Dat is meestal niet grappig maar laatst ook een keer wel. Tristan vroeg aan het ontbijt waar tepels voor waren dus ik legde uit dat mama er babies melk mee kan geven (dat wist hij al wel) en dat wij er eigenlijk niks mee kunnen. Toen stond hij half boos, half huilend op en riep: "Dan wil ik ze ook niet!"
Verder verheugen de jongens zich allebei op hun eigen manier op de reis. Tristan zegt nu soms als je vraagt wat hij wil, bijvoorbeeld cornflakes of muesli, "Ik wil altijd muesli tot Nediland".

Vorige week vrijdag zijn we ter gelegenheid van onze huwelijksdag uit eten gegaan bij een kwaliteitsrestaurant in McLaren Vale, Vasarelli. We hebben de kinderen naar Peter en Jill gebracht waar ze ook bleven logeren. Het eten was voortreffelijk en het was een heerlijke avond. Hoewel het natuurlijk lekker is om even geen kinderen te hebben is het toch ook gek om naar bed te gaan en twee lege bedjes te zien op hun kamertjes. De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en zijn we naar de stad gegaan, waar we tussen het winkelen door lekker rustig terrasjes hebben gepakt voor koffie en een biertje. Dat was een onbetaalbaar Belgisch exemplaar met bitterballen die het ook niet helemaal waren. Dat trekken we in Nediland wel recht straks.
Daarna zijn we de kids weer gaan ophalen bij Peter en Jill en zijn er blijven eten, heel gezellig. De kinderen waren de volgende dag nog erg moe van het hele avontuur en dat laten ze dan altijd goed merken. Ondanks dat heeft Karla heel lekkere worstebroodjes gebakken die we later met erwtensoep hebben gegeten als diner. Dat leek ons wel geschikt voor een dag met 38 graden.
Gister is Karla uit eten geweest met Margot, wat lekker en gezellig was. Ik had ondertussen thuis twee erg lieve kindertjes waarmee ik gegeten heb, en toen ze in bed lagen volgde een heerlijk avondje met een goede film.

Bekijk foto's

De afgelopen week hebben we aangenaam weinig meegemaakt. Maaaarrrrrr...
We zijn vandaag tien jaar samen, waarvan precies zes getrouwd! In die tijd is er heel wat gebeurd (zo schiet me bijvoorbeeld te binnen dat we in aantal zijn verdubbeld en dat we naar de andere kant van de aarde zijn verhuisd). En we zijn nog net zo blij met elkaar als aan het begin, nog meer zelfs.
Volgende week gaan we het vieren met een echt diner op vrijdag (dat kon weleens ten koste gaan van het blog...)

Maar er is wel íets gebeurd hoor. We zijn zaterdag naar winkelcentrum Marion gegaan om kinderkleding te kopen. Na een vermoeiende ochtend winkelen waarbij we goed konden vinden wat we nodig hadden, keerden we huiswaarts. Helaas deden we dat zonder de gekochte spullen, die lagen nog in het winkelwagentje. Toen Karla terug racete lagen ze daar gelukkig nog steeds.
Op het altijd boeiende zindelijkheidsvlak hebben we besloten toch maar met luierbroekjes te gaan werken. Het begon Julian te frustreren dat hij een deel van de training niet succesvol kon afronden en nu is dat niet erg meer. We moeten dan maar iets meer geduld hebben.
Op zondag was het grijs en er kon wat regen vallen, dus was mijn zin om te fietsen er niet echt. In de plaats daarvan zijn we naar Kuitpo Forest gegaan, dat was mooi en heel soms ook mooi stil. Op de terugweg zijn we gestopt bij de Clarendon Bakery waar ik altijd al veel volk zag. Nu weten we waarom: ze hebben er erg veel en allemaal erg lekker! Het ruikt er binnen naar een Duitse bakkerij, wat voor een Australische bakkerij opmerkelijk is, en een goed teken. Weer thuis was het de beurt aan Karla en de kids om te bakken: lekkere appelmuffins.
De kinderen hoeven nu niet meer te slapen tussen de middag, maar wel even apart spelen of lezen op de kamer zodat wij en zij toch nog wat rust hebben. Dat gaat eigenlijk wel goed: ze mogen wel even slapen maar het hoeft niet.
Toen dat weer voorbij was (Tristan had even geslapen, Julian niet) zijn we terug naar Clarendon gegaan om bramen te plukken. We hadden in no time 750 gram mee naar huis.
Op dinsdag kregen we een onverwacht nieuwtje: de buurman heeft een vette baan geaccepteerd in Melbourne en zijn vrouw en de kinderen zijn er al. Het huis wordt verhuurd maar of en wanneer ze terugkomen is onzeker. Dat vinden wij jammer want we hadden leuk contact met ze. En we zullen natuurlijk ook ons buurmeisje annex oppas missen!
Op woensdag ben ik weer om vijf uur opgestaan om te fietsen. Bryan was er niet maar ik ben alleen gegaan met een omweg via Norton Summit Road. Die had ik pas één keer eerder gereden, op mijn oude nieuwe fiets in een toertocht (Ride for Pain). Ik verbeterde mijn tijd wel maar met minder dan ik dacht. Later nog maar eens proberen, maar het is wel heerlijk om op je werk te zitten met 70 kilometer achter je, zelfs met de lekke band die ik had.
Karla had ondertussen een minder fijne dag, haar collega was voor de derde dag op rij ziek thuis en alles kwam op haar terecht. En de kinderen waren ook al niet erg aardig bij het wegbrengen en ophalen. Gelukkig waren de donderdag en vrijdag al veel beter.
Ik had donderdag en vrijdag de jaarlijkse Sybiz conference, waarbij alle wederverkopers ('Business Partners' noemen we die) samenkomen. Dat was erg interessant en aangenaam. Lekker eten ook, een hele kunst om er niet veel te veel van te nemen.

Bekijk foto's

De afgelopen week hebben we aangenaam weinig meegemaakt. Maaaarrrrrr...
We zijn vandaag tien jaar samen, waarvan precies zes getrouwd! In die tijd is er heel wat gebeurd (zo schiet me bijvoorbeeld te binnen dat we in aantal zijn verdubbeld en dat we naar de andere kant van de aarde zijn verhuisd). En we zijn nog net zo blij met elkaar als aan het begin, nog meer zelfs.
Volgende week gaan we het vieren met een echt diner op vrijdag (dat kon weleens ten koste gaan van het blog...)

Maar er is wel íets gebeurd hoor. We zijn zaterdag naar winkelcentrum Marion gegaan om kinderkleding te kopen. Na een vermoeiende ochtend winkelen waarbij we goed konden vinden wat we nodig hadden, keerden we huiswaarts. Helaas deden we dat zonder de gekochte spullen, die lagen nog in het winkelwagentje. Toen Karla terug racete lagen ze daar gelukkig nog steeds.
Op het altijd boeiende zindelijkheidsvlak hebben we besloten toch maar met luierbroekjes te gaan werken. Het begon Julian te frustreren dat hij een deel van de training niet succesvol kon afronden en nu is dat niet erg meer. We moeten dan maar iets meer geduld hebben.
Op zondag was het grijs en er kon wat regen vallen, dus was mijn zin om te fietsen er niet echt. In de plaats daarvan zijn we naar Kuitpo Forest gegaan, dat was mooi en heel soms ook mooi stil. Op de terugweg zijn we gestopt bij de Clarendon Bakery waar ik altijd al veel volk zag. Nu weten we waarom: ze hebben er erg veel en allemaal erg lekker! Het ruikt er binnen naar een Duitse bakkerij, wat voor een Australische bakkerij opmerkelijk is, en een goed teken. Weer thuis was het de beurt aan Karla en de kids om te bakken: lekkere appelmuffins.
De kinderen hoeven nu niet meer te slapen tussen de middag, maar wel even apart spelen of lezen op de kamer zodat wij en zij toch nog wat rust hebben. Dat gaat eigenlijk wel goed: ze mogen wel even slapen maar het hoeft niet.
Toen dat weer voorbij was (Tristan had even geslapen, Julian niet) zijn we terug naar Clarendon gegaan om bramen te plukken. We hadden in no time 750 gram mee naar huis.
Op dinsdag kregen we een onverwacht nieuwtje: de buurman heeft een vette baan geaccepteerd in Melbourne en zijn vrouw en de kinderen zijn er al. Het huis wordt verhuurd maar of en wanneer ze terugkomen is onzeker. Dat vinden wij jammer want we hadden leuk contact met ze. En we zullen natuurlijk ook ons buurmeisje annex oppas missen!
Op woensdag ben ik weer om vijf uur opgestaan om te fietsen. Bryan was er niet maar ik ben alleen gegaan met een omweg via Norton Summit Road. Die had ik pas één keer eerder gereden, op mijn oude nieuwe fiets in een toertocht (Ride for Pain). Ik verbeterde mijn tijd wel maar met minder dan ik dacht. Later nog maar eens proberen, maar het is wel heerlijk om op je werk te zitten met 70 kilometer achter je, zelfs met de lekke band die ik had.
Karla had ondertussen een minder fijne dag, haar collega was voor de derde dag op rij ziek thuis en alles kwam op haar terecht. En de kinderen waren ook al niet erg aardig bij het wegbrengen en ophalen. Gelukkig waren de donderdag en vrijdag al veel beter.
Ik had donderdag en vrijdag de jaarlijkse Sybiz conference, waarbij alle wederverkopers ('Business Partners' noemen we die) samenkomen. Dat was erg interessant en aangenaam. Lekker eten ook, een hele kunst om er niet veel te veel van te nemen.

Bekijk foto's

Misschien een wat vreemd aandoende titel, maar Onkaparinga is de gemeente waar onze suburb onder valt. En daar viel de afgelopen week veel te beleven! (sorry alvast voor de lap tekst, we beleven teveel!)
Zaterdag was het Australia Day, een dag waarop men viert hoe fijn het is om in Australië te wonen. Het komt het dichtstbij koninginnedag in Nederland denk ik. We hadden een volle dag met leuke dingen gepland maar de start was niet zo goed: Julian had om zes uur een nat bed en Tristan begon de dag met overgeven. Hij was een beetje slapjes in de ochtend maar hij kon wel mee met alles. Ik ging er vroeg vandoor om op de fiets naar de Old Willunga Hill te fietsen, alwaar ik mijn persoonlijk record met ruim anderhalve minuut scherper stelde dankzij de wonderfiets (en wat techniek en conditie). Daarna ontmoette ik Karla en de kinderen in McLaren Vale, waar in het mooie visitor centre een gratis ontbijt georganiseerd was door Onkaparinga Council. Dat was erg gezellig, al at Tristan maar weinig en wat hij at zagen we later terug. Een verder minpuntje was een harde knal. Toen we geïrriteerd om ons heen keken wie er met vuurwerk bezig was zagen we niks, maar het bleek het fietsje van Julian te zijn dat een spectaculaire klapband kreeg terwijl het gewoon in het gras lag. Gelukkig was de fietsenwinkel in McLaren Vale open en konden we een nieuw bandje laten monteren.
Na het ontbijt was het tijd om naar het centrum te gaan, want daar was de start van de Tour Down Under etappe die zou finishen op de top van Old Willunga Hill. Bij de start kan je leuk kijken naar de renners, managers en het materiaal. Zo waren we vlakbij Jens Voigt, die een handtekening zette op Tristans fietsje, bij wereldkampioen Philippe Gilbert maar ook bij Erik Dekker en vele andere fietsgrootheden.
Na de start en twee passages (met koffie tussendoor) zijn we naar Willunga gegaan om daar op de heuvel te gaan staan voor nog twee doorkomsten. Dat is altijd mooi: je ziet eerst de helicopters boven de bomen vliegen en dan weet je dat de renners eraan komen. Toen dat voorbij was zijn we naar het proeflokaal van Vale Ale gegaan voor een paar welverdiende pinten. Verdiend waaraan is niet helemaal duidelijk, maar niettemin verdiend. De kinderen voelden zich ondertussen allebei prima ondanks het feit dat ze geen middagslaapje hadden gehad.
Toen we klaar waren met de Vale Ale zijn we naar de South Adelaide Football Club Oval gegaan, een stadion niet zo ver bij ons vandaan. Daar was door de Onkaparinga Council een heel avondprogramma gepland met speciale aandacht voor gezinnen met kinderen, en dat allemaal gratis. Er was een klimmuur, je kon dieren bekijken en nog veel meer. We hebben met de kinderen een ritje op kamelen gemaakt, het verbaasde me dat Tristan dat ook nog durfde toen we aan de beurt waren. Peter Combe trad ook op. Hij is een singer/songwriter van vooral kinderliedjes en er zijn al heel wat mensen van klein tot groot opgegroeid met zijn repertoire. Het is de man die verantwoordelijk is voor 'Wash Your Face in Orange Juice' waar Tristan een keer mee thuiskwam, dus het was erg leuk hem uit te leggen dat de man die het nu zong het liedje bedacht had.
De avond werd afgesloten met een twintig minuten durend professioneel vuurwerk. We besloten vlak voordat dat zover was alvast het stadion uit te gaan om de file voor te zijn en dat pakte geweldig uit. We vonden een plek waar we het fantastisch konden zien en het bijkomend voordeel was dat de kinderen vanuit de auto konden kijken, waar de knallen genoeg gedempt werden om niet meer eng te zijn. Het vuurwerk was echt heel mooi om te zien en het was de perfecte afsluiting van wat ondanks de lastige start een perfecte dag is geworden.

De volgende dag heeft Karla op de fiets ook haar records laten sneuvelen, we zijn goed bezig. De kinderen speelden ondertussen leuk. Die middag was het tijd voor alweer de laatste etappe van de Tour Down Under. Die vond plaats in de stad en we hebben na afloop gekeken naar de huldiging van de Nederlandse winnaar Tom Jelte Slagter. Daar was ook Bernard Hinault bij. Na de huldiging zijn we op een terrasje gaan zitten achter het podium en na een tijdje zagen we dat alle gehuldigde renners weer weg waren, behalve Tom Jelte Slagter. Toen iedereen weg was kwam hij naar buiten met Erik Dekker en ik heb hem (in het Nederlands uiteraard) gefeliciteerd en om een handtekening gevraagd. Zowel van hem als van Erik Dekker prijken er nu dus ook handtekeningen op de fietsjes van de boys (en van de winnaar ook op Karla haar TDU pet). Ik heb zelfs even met Erik Dekker staan keuvelen. Toch een wonderlijke ervaring, om jaren nadat ik hem op televisie touretappes heb zien winnen gewoon even met hem te staan kletsen in Australië!

Maandag was een vrije dag, zo aardig zijn ze hier als de feestdag in het weekend valt. Het plan was om ons te splitsen zodat Karla met Tristan scones kon bakken en ik met Julian wat leuks zou gaan doen om hem wat één op één aandacht te geven zonder ondergesneeuwd te raken door zijn broertje. Maar het weer was slecht en Julian en Tristan waren erg leuk met elkaar aan het spelen (met een minimum aan ruzie) dus hebben we dat toch niet gedaan. Karla heeft de scones wel gebakken, maar met allebei de jongens. Ook zijn we begonnen met Julian iets langer op te houden 's avonds. We douchen ze tegelijk maar dan gaat Tristan naar bed (die slaapt altijd snel) en blijft Julian nog eventjes bij ons op de bank zitten. Dat lijkt goed te werken, hij krijgt zo de kans om na het geren en gevlieg van de hele dag wat tot rust te komen en dat zorgt ervoor dat hij minder hyper in bed ligt en daardoor minder hard en korter zingt en roept. Verder begeleiden we hem wat intensiever en zijn we streken voor door ze te verwachten en wat meer te coachen. Als je bijvoorbeeld zegt dat hij iets met twee handjes moet vasthouden, dan weet je zeker dat hij meteen met één gaat proberen. Als je dat weet blijf je dus even kijken en zeg je direct: Nee Julian, twee handjes! En dan is er weinig aan de hand, in plaats van dat alles over de grond gaat met bijbehorende scene. Wel probeert Julian nu van alles uit om zijn zin te krijgen, zoals Tristan dat op zich ook deed. Hij is om de haverklap 'boos op jij' en we zijn niet zijn vriendje. Gister wilde hij een extra dekentje mee naar bed, maar dat ligt al helemaal vol dus dat mocht niet. Toen zei het kleine manipulatortje 'nu ga ik schreeuwen in bed'. Maar als je dan heel kalm zegt dat je dat een beetje flauw vindt en dat nou eenmaal niet alles mag, dan haal je ook daar de angel weer uit.
Het gedrag op de creche is ook al wat beter. Voor ze erheen gaan nemen we even door wat niet mag en als ze terugkomen vragen we ernaar en geven complimenten als het goed ging. Wel gooide hij gister zand en blijft hij vervelend doen als hij verschoond wordt, dus erbij blijven is het devies.
Tristan is ook nog steeds een heel lief jongetje. Aan het ontbijt prezen we hem ergens om en toen zei hij "dat komt omdat ik altijd clever ben". Hij houdt veel meer dan Julian van knuffelen en komt vaak op je schoot zitten, dat vind ik erg leuk. Wat wel jammer is, is dat hij grote moeite heeft Julian met rust te laten. Julian kan best goed alleen spelen maar Tristan gaat er meteen naartoe. Ook als Julian iets geks zegt wat hij verzonnen heeft ('ik ben daddy' bijvoorbeeld), dan zegt Tristan meteen 'nee Julian' en als je dat niet in de kiem smoort is dat weer een nieuwe ruzie tussen de twee.
Na zo'n weekend waren we wel weer toe aan een beetje bijkomen op het werk. Er komt een conferentie aan van het bedrijf waar ik werk en daar is ook een training onderdeel van. Mij werd gevraagd de training manual te 'proofreaden' en ik haalde er elf pagina's aan fouten uit, voor het grootste deel grammaticale en spelfouten. Toch wel grappig als je anders dan de schrijver niet Engels als moedertaal hebt. Op dinsdagavond was ik opeens misselijk en daardoor sliep ik heel slecht. Na twee uur viel ik eindelijk in slaap... voor tien minuten. Vanaf dat moment tot vier uur in de ochtend waren de kinderen ons om de beurt aan het wakker houden. Julian voelde zich ook niet zo goed en huilde dus vaak, en Tristan moest elke vier minuten naar het toilet (en daartussenin huilde hij ook). Met twee uur slaap op zak en nog steeds misselijk heb ik me toch maar naar kantoor gehesen omdat ik al rood sta met mijn ziekteverlofdagen (ik was tegen de auto geknald op afbetaling). Gelukkig ging het devolgende avond veel beter met de nachtrust.
Donderdagavond kwamen Vincent en Francis nog even langs om geleende verhuisdozen terug te brengen. Ze hadden ze geleend op onze voorwaarde dat we er maar tien zouden terugkrijgen maar ze probeerden ze toch allemaal bij ons te lozen. Daar zijn we niet ingetrapt dus de rest ging weer mee naar huis. Het was een gezellig avondje en we zijn van plan dat vaker te doen.
De afgelopen week bedachten we weer hoe blij we zijn met onze keuze voor Australië maar ook voor Adelaide. Erik Dekker zei al dat het hier zo relaxed is. En het weer is geweldig. Op het moment is het al elf dagen onder de dertig graden. Het mooie is dat dat hier zeldzaam is, het is al sinds 2004 niet meer zo lang voorgekomen in januari! Het nieuws werd beheerst door overstromingen én bosbranden, maar daar hebben we in onze regio allebei geen last van. Mooi weer, een prachtige omgeving, de Tour Down Under, en geen natuurrampen... ideaal!

Bekijk foto's

Misschien een wat vreemd aandoende titel, maar Onkaparinga is de gemeente waar onze suburb onder valt. En daar viel de afgelopen week veel te beleven! (sorry alvast voor de lap tekst, we beleven teveel!)
Zaterdag was het Australia Day, een dag waarop men viert hoe fijn het is om in Australië te wonen. Het komt het dichtstbij koninginnedag in Nederland denk ik. We hadden een volle dag met leuke dingen gepland maar de start was niet zo goed: Julian had om zes uur een nat bed en Tristan begon de dag met overgeven. Hij was een beetje slapjes in de ochtend maar hij kon wel mee met alles. Ik ging er vroeg vandoor om op de fiets naar de Old Willunga Hill te fietsen, alwaar ik mijn persoonlijk record met ruim anderhalve minuut scherper stelde dankzij de wonderfiets (en wat techniek en conditie). Daarna ontmoette ik Karla en de kinderen in McLaren Vale, waar in het mooie visitor centre een gratis ontbijt georganiseerd was door Onkaparinga Council. Dat was erg gezellig, al at Tristan maar weinig en wat hij at zagen we later terug. Een verder minpuntje was een harde knal. Toen we geïrriteerd om ons heen keken wie er met vuurwerk bezig was zagen we niks, maar het bleek het fietsje van Julian te zijn dat een spectaculaire klapband kreeg terwijl het gewoon in het gras lag. Gelukkig was de fietsenwinkel in McLaren Vale open en konden we een nieuw bandje laten monteren.
Na het ontbijt was het tijd om naar het centrum te gaan, want daar was de start van de Tour Down Under etappe die zou finishen op de top van Old Willunga Hill. Bij de start kan je leuk kijken naar de renners, managers en het materiaal. Zo waren we vlakbij Jens Voigt, die een handtekening zette op Tristans fietsje, bij wereldkampioen Philippe Gilbert maar ook bij Erik Dekker en vele andere fietsgrootheden.
Na de start en twee passages (met koffie tussendoor) zijn we naar Willunga gegaan om daar op de heuvel te gaan staan voor nog twee doorkomsten. Dat is altijd mooi: je ziet eerst de helicopters boven de bomen vliegen en dan weet je dat de renners eraan komen. Toen dat voorbij was zijn we naar het proeflokaal van Vale Ale gegaan voor een paar welverdiende pinten. Verdiend waaraan is niet helemaal duidelijk, maar niettemin verdiend. De kinderen voelden zich ondertussen allebei prima ondanks het feit dat ze geen middagslaapje hadden gehad.
Toen we klaar waren met de Vale Ale zijn we naar de South Adelaide Football Club Oval gegaan, een stadion niet zo ver bij ons vandaan. Daar was door de Onkaparinga Council een heel avondprogramma gepland met speciale aandacht voor gezinnen met kinderen, en dat allemaal gratis. Er was een klimmuur, je kon dieren bekijken en nog veel meer. We hebben met de kinderen een ritje op kamelen gemaakt, het verbaasde me dat Tristan dat ook nog durfde toen we aan de beurt waren. Peter Combe trad ook op. Hij is een singer/songwriter van vooral kinderliedjes en er zijn al heel wat mensen van klein tot groot opgegroeid met zijn repertoire. Het is de man die verantwoordelijk is voor 'Wash Your Face in Orange Juice' waar Tristan een keer mee thuiskwam, dus het was erg leuk hem uit te leggen dat de man die het nu zong het liedje bedacht had.
De avond werd afgesloten met een twintig minuten durend professioneel vuurwerk. We besloten vlak voordat dat zover was alvast het stadion uit te gaan om de file voor te zijn en dat pakte geweldig uit. We vonden een plek waar we het fantastisch konden zien en het bijkomend voordeel was dat de kinderen vanuit de auto konden kijken, waar de knallen genoeg gedempt werden om niet meer eng te zijn. Het vuurwerk was echt heel mooi om te zien en het was de perfecte afsluiting van wat ondanks de lastige start een perfecte dag is geworden.

De volgende dag heeft Karla op de fiets ook haar records laten sneuvelen, we zijn goed bezig. De kinderen speelden ondertussen leuk. Die middag was het tijd voor alweer de laatste etappe van de Tour Down Under. Die vond plaats in de stad en we hebben na afloop gekeken naar de huldiging van de Nederlandse winnaar Tom Jelte Slagter. Daar was ook Bernard Hinault bij. Na de huldiging zijn we op een terrasje gaan zitten achter het podium en na een tijdje zagen we dat alle gehuldigde renners weer weg waren, behalve Tom Jelte Slagter. Toen iedereen weg was kwam hij naar buiten met Erik Dekker en ik heb hem (in het Nederlands uiteraard) gefeliciteerd en om een handtekening gevraagd. Zowel van hem als van Erik Dekker prijken er nu dus ook handtekeningen op de fietsjes van de boys (en van de winnaar ook op Karla haar TDU pet). Ik heb zelfs even met Erik Dekker staan keuvelen. Toch een wonderlijke ervaring, om jaren nadat ik hem op televisie touretappes heb zien winnen gewoon even met hem te staan kletsen in Australië!

Maandag was een vrije dag, zo aardig zijn ze hier als de feestdag in het weekend valt. Het plan was om ons te splitsen zodat Karla met Tristan scones kon bakken en ik met Julian wat leuks zou gaan doen om hem wat één op één aandacht te geven zonder ondergesneeuwd te raken door zijn broertje. Maar het weer was slecht en Julian en Tristan waren erg leuk met elkaar aan het spelen (met een minimum aan ruzie) dus hebben we dat toch niet gedaan. Karla heeft de scones wel gebakken, maar met allebei de jongens. Ook zijn we begonnen met Julian iets langer op te houden 's avonds. We douchen ze tegelijk maar dan gaat Tristan naar bed (die slaapt altijd snel) en blijft Julian nog eventjes bij ons op de bank zitten. Dat lijkt goed te werken, hij krijgt zo de kans om na het geren en gevlieg van de hele dag wat tot rust te komen en dat zorgt ervoor dat hij minder hyper in bed ligt en daardoor minder hard en korter zingt en roept. Verder begeleiden we hem wat intensiever en zijn we streken voor door ze te verwachten en wat meer te coachen. Als je bijvoorbeeld zegt dat hij iets met twee handjes moet vasthouden, dan weet je zeker dat hij meteen met één gaat proberen. Als je dat weet blijf je dus even kijken en zeg je direct: Nee Julian, twee handjes! En dan is er weinig aan de hand, in plaats van dat alles over de grond gaat met bijbehorende scene. Wel probeert Julian nu van alles uit om zijn zin te krijgen, zoals Tristan dat op zich ook deed. Hij is om de haverklap 'boos op jij' en we zijn niet zijn vriendje. Gister wilde hij een extra dekentje mee naar bed, maar dat ligt al helemaal vol dus dat mocht niet. Toen zei het kleine manipulatortje 'nu ga ik schreeuwen in bed'. Maar als je dan heel kalm zegt dat je dat een beetje flauw vindt en dat nou eenmaal niet alles mag, dan haal je ook daar de angel weer uit.
Het gedrag op de creche is ook al wat beter. Voor ze erheen gaan nemen we even door wat niet mag en als ze terugkomen vragen we ernaar en geven complimenten als het goed ging. Wel gooide hij gister zand en blijft hij vervelend doen als hij verschoond wordt, dus erbij blijven is het devies.
Tristan is ook nog steeds een heel lief jongetje. Aan het ontbijt prezen we hem ergens om en toen zei hij "dat komt omdat ik altijd clever ben". Hij houdt veel meer dan Julian van knuffelen en komt vaak op je schoot zitten, dat vind ik erg leuk. Wat wel jammer is, is dat hij grote moeite heeft Julian met rust te laten. Julian kan best goed alleen spelen maar Tristan gaat er meteen naartoe. Ook als Julian iets geks zegt wat hij verzonnen heeft ('ik ben daddy' bijvoorbeeld), dan zegt Tristan meteen 'nee Julian' en als je dat niet in de kiem smoort is dat weer een nieuwe ruzie tussen de twee.
Na zo'n weekend waren we wel weer toe aan een beetje bijkomen op het werk. Er komt een conferentie aan van het bedrijf waar ik werk en daar is ook een training onderdeel van. Mij werd gevraagd de training manual te 'proofreaden' en ik haalde er elf pagina's aan fouten uit, voor het grootste deel grammaticale en spelfouten. Toch wel grappig als je anders dan de schrijver niet Engels als moedertaal hebt. Op dinsdagavond was ik opeens misselijk en daardoor sliep ik heel slecht. Na twee uur viel ik eindelijk in slaap... voor tien minuten. Vanaf dat moment tot vier uur in de ochtend waren de kinderen ons om de beurt aan het wakker houden. Julian voelde zich ook niet zo goed en huilde dus vaak, en Tristan moest elke vier minuten naar het toilet (en daartussenin huilde hij ook). Met twee uur slaap op zak en nog steeds misselijk heb ik me toch maar naar kantoor gehesen omdat ik al rood sta met mijn ziekteverlofdagen (ik was tegen de auto geknald op afbetaling). Gelukkig ging het devolgende avond veel beter met de nachtrust.
Donderdagavond kwamen Vincent en Francis nog even langs om geleende verhuisdozen terug te brengen. Ze hadden ze geleend op onze voorwaarde dat we er maar tien zouden terugkrijgen maar ze probeerden ze toch allemaal bij ons te lozen. Daar zijn we niet ingetrapt dus de rest ging weer mee naar huis. Het was een gezellig avondje en we zijn van plan dat vaker te doen.
De afgelopen week bedachten we weer hoe blij we zijn met onze keuze voor Australië maar ook voor Adelaide. Erik Dekker zei al dat het hier zo relaxed is. En het weer is geweldig. Op het moment is het al elf dagen onder de dertig graden. Het mooie is dat dat hier zeldzaam is, het is al sinds 2004 niet meer zo lang voorgekomen in januari! Het nieuws werd beheerst door overstromingen én bosbranden, maar daar hebben we in onze regio allebei geen last van. Mooi weer, een prachtige omgeving, de Tour Down Under, en geen natuurrampen... ideaal!

Bekijk foto's

Deze week stond in het teken van het edele rijwiel. Op de eerste dag van het weekend heeft Karla hard omhoog gefietst en ik heb in de 'pauze' eindelijk mijn nieuwe nieuwe racefiets (de opvolger van mijn oude nieuwe racefiets) kunnen afmaken.
Zaterdagavond was het weer tijd voor partnerruil (mijn lezersaantal schiet omhoog): ik ging bij Vincent logeren terwijl Francis ging logeren bij Karla. Met Ben zijn we na een busreis en een iets te lange wandeling bij de Earl gaan zitten voor lekker eten en drinken (and plenty of it). Tussen de busreis en de wandeling waren we nog even op Victoria Square waar het hele Tourcircus neergestreken was.
Na een iets te korte nacht voor iedereen was het ook zondag weer druk, met veel heen en weer rijden. Ik beperk me even tot de hoogtepunten: in de pauze heb ik een eerste testrit gemaakt op mijn nieuwe nieuwe fiets. Dat ging fantastisch, het was maar een kort ritje van 11 kilometer maar dat was genoeg om alweer een minuut van mijn toptijd tegen een heuvel af te halen. De nieuwe Dura-Ace 9000 groep is echt zo geweldig als de reviews beloofden en ik ben heel blij! Woensdagochtend ben ik weer voor dag en dauw met collega Bryan naar het werk gaan fietsen, deze keer via Mount Lofty. Ondanks de tegenwind leverde ook dat alweer een record op. En die middag was ik ook nog sneller dan ooit op de Veloway, de stevige klim vanuit de stad op weg naar huis. En ook dat met tegenwind, de fiets is ongelooflijk! Nu alleen nog fiets en berijder heelhouden...

Maar terug naar het weekend: op zondagmiddag gingen we via een verjaardagsfeestje (waar alleen Julian heen mocht, iets wat Tristan wel moeilijk vond) naar de stad om naar de eerste rit in het kader van de Tour Down Under (TDU) te kijken. "In het kader van" omdat het criterium nog niet echt meetelde. Maar alle profs waren er wel en ze reden hard, erg leuk weer om te zien. Omdat het een criterium was konden we de renners (Schleck! Gilbert!) vaak langs zien komen. Het zal de kenner niet verbazen dat het eerste deel gekenmerkt werd door een lange maar kansloze vlucht van Jens Voigt.
De eerste helft van de week was Julian weer aardig teruggevallen in zijn oude gedrag met af en toe een flinke aanvaring tot gevolg. Zo wilde hij bij het criterium toch even testen of hij echt niet over die lijn mocht waarachter de auto's reden. De gloeiende billen vertelden hem dat ik dat echt meende. Dat is wel een zorg: hij maakt bij het testen geen onderscheid tussen alleen maar vervelend of echt gevaarlijk. De volgende dagen waren niet zo erg leuk door het stempel dat ons kleine meneertje op het gezin drukte, maar vanaf woensdag ging het weer veel beter. We waren inmiddels gewaarschuwd en waren dus alle mogelijke situaties voor. Zo konden we door hem erg veel positieve aandacht te geven (wat niet hetzelfde is als alles opeens mogen) meestal op de goede weg houden en dat kwam de sfeer aardig ten goede. Wel krijgt het nog een vervolg want de beste vent blijkt op de creche ook te slaan, te schoppen en haren te trekken van leidsters die niet alleen aandacht aan hém geven. Daar moeten we dus aan werken. Waarschijnlijk is het zijn manier om te vertellen dat hij wat meer quality time wil met zijn ouders. Dat gaan we ook proberen te geven, al zitten we helaas wel vast aan allebei een baan. Dat zouden we wel iets minder willen hebben maar dat zit er gewoon niet in. Maar we smeden plannen om meer aandacht aan hem alleen te geven en daar hebben we goede verwachtingen bij.
Ook Tristan veroorzaakt nog weleens extra moeilijkheden door het niet te kunnen laten om Julian erop te wijzen dat Tristan toch echt meer/hoger/verder/groter kan en heeft dan hij. En daardoor is Julian dan opeens geïrriteerd terwijl hij daarvoor nog zo tevreden was. Tact blijkt voor kinderen erg moeilijk, men zegt niet voor niets dat dronkaards en kinderen de waarheid spreken. Ook als je die niet wilt horen...
Maar op woensdag ging het (thuis) allemaal dus alweer een stuk beter en het was flink warm op donderdag dus zijn we na het werk even gaan zwemmen, dat is altijd leuk. Julians zindelijkheidstraining loopt goed, hij doet alle plasjes op de toilet. En al het andere nog steeds niet. Tristan slaapt altijd heel snel als de kleintjes in bed liggen maar Julian is nog heel lang aan het roepen en zingen. We hebben nu gevraagd of ze hem op de creche iets korter willen laten slapen, misschien komt het ook daardoor. Het zal ook wel helpen als het wat eerder donker wordt, en die kant gaan we langzaam weer op.
Gelukkig vinden ook de kinderen het fietsen erg leuk. Karla en ik kijken 's avonds steeds de opgenomen etappe van die dag maar morgen en zondag gaan we er weer met zijn allen op uit om ze in het echt te zien. Morgen is het ook Australia Day en we hebben een vol programma gepland. Maar daarover volgende week meer.

Bekijk foto's

Deze week stond in het teken van het edele rijwiel. Op de eerste dag van het weekend heeft Karla hard omhoog gefietst en ik heb in de 'pauze' eindelijk mijn nieuwe nieuwe racefiets (de opvolger van mijn oude nieuwe racefiets) kunnen afmaken.
Zaterdagavond was het weer tijd voor partnerruil (mijn lezersaantal schiet omhoog): ik ging bij Vincent logeren terwijl Francis ging logeren bij Karla. Met Ben zijn we na een busreis en een iets te lange wandeling bij de Earl gaan zitten voor lekker eten en drinken (and plenty of it). Tussen de busreis en de wandeling waren we nog even op Victoria Square waar het hele Tourcircus neergestreken was.
Na een iets te korte nacht voor iedereen was het ook zondag weer druk, met veel heen en weer rijden. Ik beperk me even tot de hoogtepunten: in de pauze heb ik een eerste testrit gemaakt op mijn nieuwe nieuwe fiets. Dat ging fantastisch, het was maar een kort ritje van 11 kilometer maar dat was genoeg om alweer een minuut van mijn toptijd tegen een heuvel af te halen. De nieuwe Dura-Ace 9000 groep is echt zo geweldig als de reviews beloofden en ik ben heel blij! Woensdagochtend ben ik weer voor dag en dauw met collega Bryan naar het werk gaan fietsen, deze keer via Mount Lofty. Ondanks de tegenwind leverde ook dat alweer een record op. En die middag was ik ook nog sneller dan ooit op de Veloway, de stevige klim vanuit de stad op weg naar huis. En ook dat met tegenwind, de fiets is ongelooflijk! Nu alleen nog fiets en berijder heelhouden...

Maar terug naar het weekend: op zondagmiddag gingen we via een verjaardagsfeestje (waar alleen Julian heen mocht, iets wat Tristan wel moeilijk vond) naar de stad om naar de eerste rit in het kader van de Tour Down Under (TDU) te kijken. "In het kader van" omdat het criterium nog niet echt meetelde. Maar alle profs waren er wel en ze reden hard, erg leuk weer om te zien. Omdat het een criterium was konden we de renners (Schleck! Gilbert!) vaak langs zien komen. Het zal de kenner niet verbazen dat het eerste deel gekenmerkt werd door een lange maar kansloze vlucht van Jens Voigt.
De eerste helft van de week was Julian weer aardig teruggevallen in zijn oude gedrag met af en toe een flinke aanvaring tot gevolg. Zo wilde hij bij het criterium toch even testen of hij echt niet over die lijn mocht waarachter de auto's reden. De gloeiende billen vertelden hem dat ik dat echt meende. Dat is wel een zorg: hij maakt bij het testen geen onderscheid tussen alleen maar vervelend of echt gevaarlijk. De volgende dagen waren niet zo erg leuk door het stempel dat ons kleine meneertje op het gezin drukte, maar vanaf woensdag ging het weer veel beter. We waren inmiddels gewaarschuwd en waren dus alle mogelijke situaties voor. Zo konden we door hem erg veel positieve aandacht te geven (wat niet hetzelfde is als alles opeens mogen) meestal op de goede weg houden en dat kwam de sfeer aardig ten goede. Wel krijgt het nog een vervolg want de beste vent blijkt op de creche ook te slaan, te schoppen en haren te trekken van leidsters die niet alleen aandacht aan hém geven. Daar moeten we dus aan werken. Waarschijnlijk is het zijn manier om te vertellen dat hij wat meer quality time wil met zijn ouders. Dat gaan we ook proberen te geven, al zitten we helaas wel vast aan allebei een baan. Dat zouden we wel iets minder willen hebben maar dat zit er gewoon niet in. Maar we smeden plannen om meer aandacht aan hem alleen te geven en daar hebben we goede verwachtingen bij.
Ook Tristan veroorzaakt nog weleens extra moeilijkheden door het niet te kunnen laten om Julian erop te wijzen dat Tristan toch echt meer/hoger/verder/groter kan en heeft dan hij. En daardoor is Julian dan opeens geïrriteerd terwijl hij daarvoor nog zo tevreden was. Tact blijkt voor kinderen erg moeilijk, men zegt niet voor niets dat dronkaards en kinderen de waarheid spreken. Ook als je die niet wilt horen...
Maar op woensdag ging het (thuis) allemaal dus alweer een stuk beter en het was flink warm op donderdag dus zijn we na het werk even gaan zwemmen, dat is altijd leuk. Julians zindelijkheidstraining loopt goed, hij doet alle plasjes op de toilet. En al het andere nog steeds niet. Tristan slaapt altijd heel snel als de kleintjes in bed liggen maar Julian is nog heel lang aan het roepen en zingen. We hebben nu gevraagd of ze hem op de creche iets korter willen laten slapen, misschien komt het ook daardoor. Het zal ook wel helpen als het wat eerder donker wordt, en die kant gaan we langzaam weer op.
Gelukkig vinden ook de kinderen het fietsen erg leuk. Karla en ik kijken 's avonds steeds de opgenomen etappe van die dag maar morgen en zondag gaan we er weer met zijn allen op uit om ze in het echt te zien. Morgen is het ook Australia Day en we hebben een vol programma gepland. Maar daarover volgende week meer.

Bekijk foto's