PostHeaderIconTwee schooljongens

Het laatste restje vakantie van de jongens (wij waren alweer aan het werk) was een heel mooie week, vol Australische en andere tradities. Op de zaterdag hebben we Central Market bezocht en dat gecombineerd met de officiële opening van de Tour Down Under village. Zoals gebruikelijk hebben we daar onze ogen de kost gegeven en op goodies gejaagd, wielerprullaria waarvan je je thuis al afvraagt wat je ermee moet.
Ook hebben we na het potje backyard cricket dat we op de camping hadden gespeeld cricket setjes gekocht, zodat we vaker met de jongens kunnen spelen.

Op de zondag heb ik weer eens flink met de fiets geklommen om mezelf weer een beetje in vorm te hijsen na de vakantie. Dat is wel nodig want de biertjes en snoepjes smaakten goed op de camping maar de fiets was niet mee.
Daarna zijn we naar de openingsrit van de Tour Down Under gegaan in de stad waar we ook Bryan en zijn vrouw ontmoetten.

Op donderdag had Karla vrijgenomen en heeft ze een flink stuk gefietst om de start mee te maken van de etappe. Ook heeft ze onderweg nog haar koffietje onderbroken om de renners aan te moedigen. Aan het eind van de dag had ze 112 kilometer en 2100 hoogtemeters op de teller staan!
Ik ben de volgende dag via Hahndorf naar het werk gereden in alle vroegte. Bij een steile afdaling heb ik even 91 km/u aan getikt maar verder was het vooral veel omhoog. Vijf jaar geleden stond ik om vijf uur op om (met wat geluk) de file voor te zijn, nu om een paar uur op vakantie te gaan voor de werkdag begint.

Op zaterdag was het natuurlijk weer tijd voor de etappe met start in McLaren Vale en aankomst op Old Willunga Hill. Deze keer was Karla aan de beurt om op de fiets te gaan en na de klim van Willunga Hill ons te ontmoeten bij de start. Het is altijd een heerlijk dagje TDU en deze keer was geen uitzondering. Elk jaar wordt het drukker op de heuvel, het begint al een beetje Alpe d'Huez-achtige aanblikken te krijgen. Nou alleen nog een Nederlandse bocht.

De volgende dag was het weer tijd voor afscheid van de Tour, we zijn met Steve en Ethan (Jill was in Sydney de verjaardag van haar zus aan het vieren) naar de stad gegaan waar het peloton rondjes reed. De eerste helft hebben we langs het parkoers gestaan, de tweede helft hebben we lekker in de Tour-village op een groot scherm zitten kijken. De Nederlander in Australische dienst Wouter Wippert won de dag en de South Aussie Rohan Dennis won de hele tour. Dat hij op een bepaalde heuvel in Adelaide mijn beste tijd van 28 minuten met ruim tien minuten verplettert zij hem dan maar vergeven (zó groot is het verschil tussen een toch vrij snelle liefhebberijfietser en een broodfietser!)
Na afloop zijn de jongetjes nog over een BMX parkoers gefietst waar ze erg van genieten, ze kunnen het ook goed en het is ongelofelijk dat Julian nog helemaal niet zo lang zonder zijwieltjes rondrijdt. Tot slot zijn we nog met zijn allen naar de Duck Inn gegaan om de tourweek af te sluiten met een drankje en een hapje.

Maandag was het Australia Day en dus nog een dagje uitstel voordat de school zou beginnen voor beide jochies. We waren die dag een beetje laat (maar toch nog ruim op tijd) voor het feestelijke ontbijt dat de gemeente aanbiedt en alles was al bijna op toen we daar aankwamen. We zijn na afloop daarom maar ergens bij een café gaan ontbijten.
Daarna zijn we cricket gaan spelen. Hoewel het een flinke uitdaging was om de kinderen erbij te houden (ik niet aan slag? dan doe ik niet meer mee!) was het toch erg leuk. Julian is nog wat jong maar Tristan kan al aardig slaan. Bij thuiskomst hebben we lekker een film gekeken op televisie (op herhaald verzoek van Julian was dat nog een keer Up) en daarna hebben we net als elke andere Australische familie op Australia Day gebarbecuet.
Normaal gesproken was het daarna bedtijd maar nu moesten we eropuit voor het vuurwerk. We waren wat vroeg maar gelukkig lagen de cricket sets nog in de auto en we hadden een grote parkeerplaats tot onze beschikking. Toen de duisternis inviel werd een mooie vuurwerkshow gegeven en daarna was het toch echt tijd om de vermoeide jongetjes in bed te leggen voor een beetje nachtrust. De volgende dag begon de school tenslotte.

Voor Julian was het natuurlijk de eerste schooldag en hij lijkt het gelukkig wel leuk te vinden. Op woensdag bracht ik de jongens weg, ik lopend en zij op hun fietsjes. Julian wist in de klas precies wat hij uit zijn tas moest pakken en ging daarna lekker zitten spelen. Afscheid was geen enkel probleem.
Tristan was blij zijn vriendjes weer te zien, het eerste wat hij nog slaperig zei toen hij wakker werd was zelfs 'Today I get to see Darcy!', zijn grote vriend waar hij gelukkig ook dit jaar weer bij in de klas zit.

De jongens zijn elke avond wel weer moe van hun dag op school, het is toch weer even wennen. De timing van buurman Johnny was dus niet perfect toen hij gister net na het voorlezen aanbelde om pruimen te brengen uit de tuin van een vriend van hem. De jongens mochten er weer even uit om hallo te zeggen maar toen ze daarmee klaar waren en voor de tv gingen zitten hebben we ze weer gauw terug in bed gestopt. Ik ben nog even met Johnny meegegaan voor een biertje en tennis kijken, hij was alleen thuis en daar is hij niet zo goed in.

Bekijk foto's

PostHeaderIconZonder zijwieltjes

Ik zal jullie direct uit jullie leiden verlossen. Zoals te verwachten zal een ieder zich gedurende de afgelopen 3 weken geregeld hebben afgevraagd: 'Hebben ze nu de kleine of grote fiets zonder zijwieltjes meegenomen op vakantie?'. Het is de GROTE geworden!!!

Op zaterdag vroeg in de ochtend vertrokken we voor een 8u durende rit naar Bendigo alwaar we een overnachting in een heerlijk appartement hadden geboekt. Omdat we 's middags aankwamen konden we ook nog even lekker door het leuke stadje stappen. De volgende ochtend stapten we weer in de auto om de laatste 3u af te leggen naar Mansfield (dorpje in Victorian Alps). De camping was niet heel groot, maar had een klein beekje, speeltuinen, tennisbanen een zwembad en vooral veel andere kindjes. En dus was het er goed vertoeven zowel voor de ouders als voor de kids. Vroeg in de ochtend zetten de kids hun helm op om te fietsen en pas 's avonds net voor het slapen werd deze weer afgezet. De 1e dag op de camping had Julian wel een best zware crash met zijn fiets, waarbij zowel beide knieen, ellebogen, vingertjes, zijn neus en zijn voorhoofd het zwaar te verduren hadden. Gelukkig zette hij het fietsen wel voort en voor de rest van de vakantie ging hij door het leven met grijze knieen en verschillende schaafwonden.

In die week hebben we Mt Buller (wintersport plaats) bezocht, helaas was het die dag best fris en dus niet zo lekker, vooral voor de kids, om hoog op een berg te staan, maar toch hebben we er even lekker rondgereden. Op de terugweg hadden we een slapende achterbank en dus hebben we een mooie omweg gemaakt over een mooie uitdagende 4-wheel drive pad.

Ook wilden we graag richting Bright en Mt Hotham. We dachten de mooie 'shortcut' te nemen, maar die bleek meer geschikt te zijn voor echte 4-wheel drive auto's. We zijn een aardig stuk doorgereden, met diepe ravijnen direct naast ons, maar toen we bij een beekje moesten oversteken, hebben we het nog even overwogen, maar toen toch maar het wijze besluit genomen om om te keren. We wilden niet in het nieuws komen als domme 'foreigners' die vast kwamen te zitten in 'the middle of nowhere' zonder eten/drinken en geen radio ofzo. Maar dus kwamen we veel later in Bright aan dan we hadden gedacht en dus moesten we Mt Hotham achterwege laten. Maar Bright vonden we heel erg leuk, zie de foto's. Zeker een leuke om eens naar toe te gaan tijdens een volgende vakantie. Teruggekomen bij de camping zijn we vrijwel direct doorgereden naar de Mansfield Zoo. Deze was speciaal later open op de laatste dag van het jaar. Ook werd het voeren van de leeuwen speciaal voor deze dag uitgesteld naar 7u 's avonds en dus hadden we dat mooi meegepikt. De rest van de avond hadden we doorgebracht bij de ouders van het meisje (Tasha) waar de kids veel mee optrokken, maar direct na 12u zocht een ieder zijn bedje op.

De volgende namiddag hebben we samen met de familie van Tasha een 'lake' opgezocht. Zij hadden daar een goede plek gevonden waar maar weinig andere mensen kwamen. De kids konden zich lekker vermaken. Op een gegeven moment kwamen ook andere mensen met een speedboot. Julian maakte zich erg druk 'Maar mama wat als die mensen ons niet in het water zien zwemmen?' En dus ging de kleine man de stoere jonge mannen met de speedboot even de les lezen. Gelukkig staken de mannen, na het aanhoren van Julians verhaal, hun duim naar ons op.... erg grappig om Julian dat te zien doen. Op de camping kan Julian heerlijk met iedereen kletsen, maar telkens komt het eropaan dat hij bij ons terugkomt en zegt 'Mama kun jij aan hem vertellen hoe ik heet, want ik ben Shy!' Maar ondertussen kan hij wel over al het andere met die mensen praten... rare vogel!

Door al het vele fietsen op gravel had Tristan op de laatste avond een flinke lekke band, zowel binnen als buitenband waren kapot. En dus op de ochtend dat we richting de Grampians zouden gaan, moest ook nog even nieuwe banden worden geregeld.

Naar de Grampians was ca 5u rijden. Noemenswaardig feit: tijdens de lunch van die dag bij een tankstation verloor Julian zijn 1e ondertandje! Helaas ingeslikt met een sausageroll. Het was raar weer die dag. Het begon zonnig maar de wind werd steeds sterker tot uiteindelijk storm en ook hadden we onderweg regen en bliksem. Op de radio hoorden we over een brand in de buurt van de Grampians, maar gelukkig niet te dicht bij. In de middag kwamen we aan bij Halls Gap waar het nog steeds een beetje regende en onbestendig weer was. En dus hadden we een huisje geregeld voor de 1e nacht. De kids konden al wel lekker de camping verkennen en met geasfalteerde wegen om lekker te fietsen, veel kids, 2 zwembaden, tennisbanen, een groot springkussen en een grote hal voor kids bezigheden en films, kon de camping niet meer stuk.
Die dag hoorden we ook van de grote brand in de Adelaide Hills, gelukkig ligt dat op ca 40-50km van ons eigen huis, maar het komt dan toch ineens wel dichtbij. De laatste echt grote brand in Adelaide was meer dan 30 jaar geleden. Gelukkig zijn er uiteindelijk geen mensen bij omgekomen, maar wel aardig wat dieren van een dierenpension en zijn er uiteindelijk ca 26 huizen afgebrand.

De volgende ochtend de tent opgezet op ons toegewezen plekje. Op deze camping hebben we het rustig aan gedaan, de kids hadden genoeg vriendjes (vrijwel allemaal uit Melbourne omgeving) en bezigheden en dus hebben we niet teveel ondernomen. Wel hebben we dezelfde wandeling als vorig jaar ondernomen, bij de McKenzie Falls, mede gezien het feit dat de brand van vorig jaar daar heel veel natuur verwoest heeft. De achtergebleven bomen (zwarte boomstammen) hadden wel wat blaadjes, maar dat was het dan ook wel. Ook hebben we Arrarat weer bezocht en gingen even langs bij de Aldi, deze winkel komt als het goed is ook naar South Australia binnenkort. Daar hadden we ook nog Kerststol gevonden, lekker als ontbijtje. Wij als ouders hebben ook wat afgekletst met de ouders van de vriendjes en ik ben zelfs met een vader wezen hardlopen in de ochtend. Op de donderdag voor we weer naar huis zouden gaan hebben we onze vakantie met 2 dagen verlengd. We kwamen dus pas thuis op zondagavond en de dag erna direct weer werken...
Toen we thuiskwamen lagen er mooi nohg een paar Kerstkaarten voor ons te wachten, bedankt daarvoor allemaal!

Bekijk foto's

PostHeaderIconReuzenschildpad

Julian had in het begin van de eerste week wat moeite met alles, hij heeft afscheid genomen van de kinderopvang en van de kleuterschool. Op beide had hij het erg naar zijn zin en nu is het voorbij en er was nog niet echt iets anders voor in de plaats gekomen. Julian wist dus niet zo goed meer waar hij nou thuishoorde en hij uit dit gevoel van onbehagen door ouderwets broekpoepen en zich onmogelijk gedragen, dat is dan weer jammer. Op zondag had ik voor het eerst sinds een tijd weer eens meer dan 100 kilometer gefietst en om de een of andere reden had ik daarna erg veel geduld voor Julian, wat precies is wat hij nodig heeft op zo'n moment.
Die eerste week gingen de jongens naar OSHC (Out of School Hours Care: buitenschoolse opvang). In de vakantie hebben die een speciaal programma. De eerste dag moest Julian even in de time-out.
Dat komt namelijk zo: als Tristan ergens nieuw is, dan denkt hij: "even kijken hoe de regels hier zijn". Als Julian ergens nieuw is, denkt hij: "Hé grappig, ze hebben hier regels voor de andere kindjes. Maar wat zal ík eens gaan doen?" De leiding van OSHC vond echter dat de regels ook voor Julian waren, dus dat moesten ze even duidelijk maken. Elke dag ging Julian beter en op woensdag was hij al zover dat hij het vervelend vond dat ik de jongens kwam ophalen. Hij was nog zo lekker aan het spelen... gelukkig kon ik hem paaien met het zwembad.

Dat is sinds enige tijd namelijk weer helemaal schitterend helder. Dat komt omdat ik opgehouden ben met vertrouwen op de professional. Ik bracht altijd een flesje water naar de zwembadman en die vertelde dan wat ik erin moest mikken om het helder te krijgen. Maar helder werd het dan niet en na een tijdje was ik dat zat. Ik ben op internet gaan struinen en in het begin is de informatie wat overweldigend maar na een tijdje kom je er toch wijs uit. Voor het eerst ben ik nu zelf de waarden gaan meten en na doen wat ik dacht dat goed was zijn ze nu allemaal in balans. Gecombineerd met lekker warm weer zorgt dat voor veel plonsplezier. Ik heb ook een grote schildpad gekocht voor de jongens omdat de krokodillen lek waren. Altijd hetzelfde liedje, wie kampt er nou niet met lekke krokodillen op z'n tijd?
Tristan begint al echt profijt te hebben van zijn zwemles. Hij kan zonder zwemvest al lekker het bad op en neer en experimenteert met onder water zwemmen. Als Julian het bad ingaat moet je erbij blijven. Hij compenseert zijn tekort aan vaardigheden namelijk met een overschot aan durf. Hij laat vrolijk zien hoe goed hij kan zwemmen (nauwelijks) en komt er dan achter dat het te diep is om om te draaien. Ik laat hem altijd even gaan en tot nu toe redt hij zichzelf wel steeds. Maar daar vertrouwen we nog maar niet op.
Afgelopen weekend was het lekker warm en hebben we Tristans klasgenootje Abi en haar moeder Amanda ook op bezoek gehad voor een zwempartij. Dat was erg gezellig.

Vorige week vrijdag had ik break-up day op het werk. Dat is de laatste dag voordat de meeste collega's van de kerst- (en dus zomer-)vakantie gaan genieten. We werden getrakteerd op een helikoptervlucht boven wijngebied de Barossa. Toen iedereen weer veilig geland was volgde een luxe en lekkere lunch, en daarna stond er nog een wijnproeverij op het programma. Na zoveel eten en drinken moest ik echter passen. Gelukkig was het een heerlijke tuin en scheen het zonnetje volop, dus gewoon zitten was ook lekker.
Die zondag maakte ik weer een fietstocht, het was flink warm en ik had twee stevige beklimmingen gepland. Na een daarvan vond ik echter dat het zwembad een betere optie was. Karla heeft veel tijd in de keuken doorgebracht ondertussen. Wie namelijk dacht het na alle taarten voor Julians verjaardag wel even genoeg was heeft het mis. Karla had bedacht dat ze cake pops ging maken voor haar collega's, dat zijn bolletjes van cake met een chocolade coating op een stokje. Dat bleek erg lastig en er was dus flink experimenteren voor nodig om dat goed te krijgen. Uiteindelijk lukte dat en Karla en de jongens hebben ze afgelopen week langs gebracht. Ze vielen goed in de smaak en dat mag ook wel want ze zagen er prachtig uit.
Door alle late avondjes ben ik echter een beetje een gebak-weduwnaar nu. Gelukkig heb ik na lang onderhandelen kunnen bedingen dat de oven niet meegaat als we op vakantie gaan, dus dan kunnen Karla en ik elkaar weer een beetje opnieuw leren kennen. Helemaal ellende was het echter ook weer niet, want de kinderen zijn (soms) al veel beter in staat zichzelf te vermaken en ik heb dus ook wel in perfect weer met een biertje zitten genieten van het kristalheldere zwembad.
Afgelopen week waren de kinderen thuis met Karla terwijl ik de laatste drie dagen voor kerst nog werkte. Behalve het afleveren van de cake pops zijn de jongens ook nog gaan fietsen. Julian heeft een fietsje geleend zonder zijwieltjes van een vriendje van Tristan. Daar kan hij al heel aardig op fietsen. We moeten even afwachten welk fietsje hij meewil op vakantie. Wij hebben besloten voor onszelf geen fietsen mee te nemen. Dat was wel het plan omdat we mooie hoge bergen gaan zien waar ik erg graag tegenop zou rijden. Maar de kans dat het erg warm is, plus de beperkte ruimte in de auto hebben toch anders doen besluiten. Ook maakten we ons wat zorgen over waar de fietsen moeten blijven als we er niet op zitten en ergens heen willen. Zo inbraakbestendig is zo'n tent nou ook weer niet.

Karla had een erg leuk idee voor kerstavond. We hebben lekker samen een kerstfilm gekeken en zijn toen het donker werd (zo rond 21.00) langs de huizen met kerstverlichting gereden en gewandeld. Dat is een behoorlijk 'over the top' gebeuren hier in sommige straten maar grappig om te zien. Als het je buren niet zijn. Weer thuis hebben we stol gegeten die Karla gevonden had in een winkel en warme chocolademelk gedronken. Veel te laat lagen de jongens in bed en veel te vroeg waren ze weer wakker om te kijken of de kerstman ons huis niet had overgeslagen. Nou zijn onze jongens het hele jaar zoet geweest dus dat zat wel goed (mede door het tijdsverschil lette Santa waarschijnlijk niet zo goed op als ze wakker waren). En Santa was zo goed om ook aan de ouders te denken door de kinderen lego te geven. Hij weet namelijk dat dat eerst rust betekent door het bouwen en dan nogmaals door het spelen.
Onze traditie van poffertjes als ontbijt ging even niet door. Door een bezorgfout van onze supermarkt hadden we opeens erg veel bacon, en eieren hadden we ook volop dus dat werd lekker bacon and eggs.
Op kerstavond hadden we ook een superpakket met Hollandsche lekkernijen gekregen van Lizan. Dat was haar cadeau van toen we in Nederland waren en dat we nu pas hebben gebruikt. Allemaal lekkere dingen die hier niet te krijgen zijn werden zomaar in een grote doos afgeleverd, geweldig.

Eerste kerstdag waren we heel lief uitgenodigd door onze buren, Giovanni (Johnny) en Giannina. Er was allerlei familie en het was heel gezellig. Iedereen had wat te eten gemaakt en te drinken was er ook genoeg. We hebben erg lieve mensen naast ons wonen.
Tweede kerstdag (die er hier dus niet echt is) zal vooral in het teken staan van voorbereiden en inpakken. De verhalen die daar dan weer bij horen volgen over enkele weken.



Bekijk foto's

PostHeaderIconBlog aan het been

Dat geldt alleen voor het blog en ook lang niet altijd, maar wel in weken als afgelopen week.

De weken voor Julian's verjaardag was ik in mijn hoofd al druk aan het plannen, speciaal voor de taarten die ik in gedachten had. Voor Tristan had ik 2 taarten gemaakt en dus zou ik dat voor Julian ook doen. Aangezien ik een vrij tijd vergende taart in gedachten had, koste het me de hele week (elke avond) om het allemaal voor elkaar te krijgen. Het resultaat was uiteindelijk zeer bevredigend. Zelfs de 2e taart is heel aardig gelukt.

De vrijdag voor het verjaardags weekend had ik vrij genomen aangezien Julian een halve dag naar school zou gaan. Natuurlijk kon ik niet laten de dag aardig vol te boeken. Ik had aangeboden om op de voorschoolse opvang (OSHC: Out School Hours Care) als ontbijt poffertjes te bakken voor de kids die daar ontbeten. Gelukkig werden ze door de kids goed ontvangen. Daarna heb ik zowel Tristan als Julian naar hun klas gebracht en ben ik even een boodschap gaan doen. Hierna heb ik in een cafe onder het genot van een cappucino en plak cake lekker een boek gelezen. Een uurtje later moest ik naar een doktersafspraak. Daarna heb ik thuis nog een uurtje gerelaxt en heb toen Julian weer opgehaald. Samen met hem heb ik Laurens even van zijn werk gehaald want in de stad moesten we een nieuw paspoort regelen voor Julian en beide ouders moeten daarvoor aanwezig zijn. Toen dat geregeld was hebben we Laurens weer afgezet en zijn we even langs mijn werk gereden. Nu weet Julian zowel waar Laurens en ik werken en heeft hij beiden even van binnen gezien. Daarna hebben we Tristan van school gehaald en was het tijd om thuis weer te relaxen. De kids waren moe van de week en ik heb nog even appeltaart gebakken. Al met al een vrij drukke dag...

Op zaterdag heb ik de gehele ochtend in de keuken de befaamde LEGO taart gedecoreerd. Laurens heeft ook bijgedragen, want hij denkt zowel altijd met me mee en daarnaast heeft hij de maar liefst ca 320 kleine dotjes op de legosteentjes geplakt!!!

In de middag hadden we het legofeestje in de lego winkel en alle kindjes waren er. Iedereen had het goed naar de zin en de cake was een waar hoogtepunt, vooal voor de maker(s)!

De dag daarna was de daadwerkelijk verjaardag van Julian en dus ontbeten we zoals gewoonlijk met appeltaart. De kado's vielen in de smaak en er werd direct mee gespeeld. Daarna moest ik de keuken weer in om de 2e taart af te maken. De avond tevoren had ik al veel werk gedaan en dus hoefde ik op zondag niet meer teveel. Om 3 uur hadden we nog een paar mensen uitgenodigd en dat werd een gezellige middag. Ondanks dat het weer niet fantastisch was wilden toch een paar kids een duik nemen en dus werd het een ware Poolparty. Gelukkig had Laurens net daarvoor het zwembad weer helemaal onder controle gekregen. Ook deze middag viel de taart weer in de smaak. En werd Julian goed verwend. Speciale dank gaat uit naar familie welke weer de nodige moeite heeft gedaan om pakjes en kaarten op te sturen!

Deze week stond in het teken van laatste keren. Zo was het de laatste week van dit schooljaar voor Tristan en zo ging Julian zowel voor de laatste keer naar Kindy als voor het laatst naar de kinderopvang en dat was toch wel even slikken. Zeker bij de kinderopvang kwamen we dagelijks en dus bouw je toch een band op met de medewerkers... Julian had hier vandaag een mooi afscheid met een cake en een mooi boek over zijn periode daar en wij hadden ook een klein kadootje voor de medewerkers.
In de middag kwam Amanda met Abi (klasgenoot van Tristan) over de vloer en hebben we lekker in het zwembad gelegen. Daarna hebben we de kids voor de buis gezet en hebben Amanda gepuzzeld aan een onmogelijke puzzel. Ze bleven ook eten en naar goed Engels gebruik hebben we even Fish en Chips afgehaald. Op het moment zit Amanda nog naast me te puzzelen, maar de kids liggen lekker op bed.

Eind November zijn we ook nog naar de Christmas Pageant geweest. Dat is een optocht van mooi versierde auto's van verenigingen en bedrijven die er een soort van intocht voor Santa van maken. De kids werden goed verwend door alle uitgedeelde snoepjes en keken hun ogen uit naar alles wat voorbij kwam.

Verder heeft Julian zijn eerste logeerpartijtje gehad. Hij is helemaal alleen (zonder grote broer Tristan) gaan slapen bij een vriendje dat we niet eens zo heel lang kennen en waarbij we nog nooit thuis waren geweest. Maar het verliep allemaal goed, dus dat was helemaal leuk voor hem.

Ik heb diezelfde avond een gezellige avond met Amanda (moeder van Abi) doorgebracht. We zijn samen lekker wezen eten in Clarendon en hebben vervolgens bij haar thuis lekker lang rummicub gespeeld.

Aangezien de Kerst om de hoek ligt hebben we ook de nodige Kerstbijeenkomsten achter de rug. Zo hebben we een concert gehad van Kindy en ook van school. Beiden erg leuk om weer mee te maken.

Bekijk foto's

PostHeaderIconBloemlezing 4

Karla's bijdrage aan het blog heeft een weekje vertraging opgelopen door alle voorbereidingen voor Julians verjaardag en het feestweekend zelf. Als overbrugging even een paar leuke uitspraken van onze lieve jongens:

Tristan heeft voor het eerst (dat ik weet) een woordspeling gemaakt. Op een moment dat Julian iets doet wat Tristan niet zint, noemt hij hem 'poo-lian'. We hopen dat het niveau van de woordspelingen nog iets stijgt de komende tijd.

De dag voor Julians verjaardag gaf Karla iets terug aan Tristan en zei: 'Thanks for borrowing!'. Tristan kende dat woord nog niet maar zei braaf terug: 'Thanks for the boring things mom!'

Julian vroeg in de auto aan Tristan: 'What will you be when you grow up?'. En Tristan zei: 'A toy!'

Op Julians verjaardag deed ik zijn fietshelm op bij hem. Hij zei: 'It's a bit too little because I am five now'.

En vandaag in de auto op weg naar child care hadden Julian en ik het over storm. Julian zat lekker te vertellen: 'And then, ..., then, ..., then, ...' en toen met een grijns op zijn gezicht: 'What was I talking about?'


PostHeaderIconMorialta en Melbourne

Na ruim vier jaar in Adelaide zijn we dan eindelijk voor het eerst naar Morialta Conservation Park gegaan. Dat is een prachtig park zo blijkt, omgeven door rotsen en met prachtige wandelpaden, trappen en eucalyptusbomen die ruim voorzien zijn van koala's. We hebben er een mooie wandeling gemaakt die kindvriendelijk was qua afstand en moeilijkheidsgraad. We zagen een aantal koala's, wat water dat van rotsen kletterde en een mooie grot. Op de terugweg kwam aan de idylle echter een eind toen we bijna bij de auto waren.
Tristan vindt namelijk een heleboel dingen belangrijk, maar prioriteit nummer één is wel: Julian verslaan. Dus toen Julian voor de gein begon te rennen dacht Tristan: dat kan ik harder, en dat zal ik even demonstreren. Helaas zijn er bij rennen meer dingen waar je op moet letten dan alleen de tegenstander en overeind blijven is er daar, zeker op een grindweg die naar beneden loopt, één van. Tristans verlangen om Julian in te halen was echter te groot en hij viel. De sirene die daarop volgde deed ons Nederlanders denken aan de eerste maandag van de maand om 12:00 uur. Vogels fladderden verschrikt op, hagedissen zochten een veilig heenkomen en zelfs koala's werden wakker.
Later bij een winkelcentrum hebben we wat ontsmettingsmiddel gekocht en pleister die een aantal dagen op het gehavende knietje kan blijven zitten. Het aanbrengen van de ontsmettingsspray was genoeg om Tristan weer te laten klinken als uitrukkend groot materieel van de brandweer. Laten we hopen dat hij ervan geleerd heeft dat heel blijven nog net iets belangrijker is dan beter zijn dan Julian (maar we hebben zo onze bedenkingen).
Toen we na afloop met een appelsapje en wat frietjes bij de Duck Inn zaten was het ergste leed alweer geleden.

Julian is een behoorlijke grapjas. Hij experimenteert flink met humor en dat mag ook best ten koste van iemand zijn zolang hij dat zelf niet is. (En ja, ik weet aan wie dat doet denken voor wie mij al veertig jaar kent, er is dus hoop voor hem). Ik was dus erg verbaasd toen Julian zei "Dad, you are my hero"... zonder daar zes seconden later aan toe te voegen: "actually, not". Verbaasd en gevleid.
Later zaten Tristan en Julian mee te kijken naar het nieuws waar overstromingen getoond werden. Tristan geloofde het wel en zei "Now can we watch ABC for Kids?" Maar Julian zei "No I want to watch this, it is important for me". Onverwacht volwassen opeens, dat jongetje van bijna vijf dat meestal guitig is of boos.
Ook serieus was hij een paar dagen later toen hij een mooi inkijkje gaf in hoe een kind denkt. Hij zei: "Dad, not this christmas but next christmas, will you then be dead?" Want hij weet dat ik de oudste ben van ons vieren en dus waarschijnlijk het eerste doodga. En niet deze kerst maar die daarna is nog heel erg ver weg, dus toch even checken. Dat soort momenten snijden wel door je ziel (vooral de gedachte dat er een moment komt dat je er niet meer bent om ze te helpen) maar het is toch ook mooi dat met kinderen mee te maken.
Op zich gaat het allemaal goed met de jongetjes maar we hebben wel het gevoel dat Julian het spannend vindt dat hij naar school gaat en zijn vertrouwde kindy en child care kwijtraakt. Hij is vandaag begonnen met de eerste van een reeks kennismakingsbezoekjes op school, een uurtje eerst maar eens. We hadden er profijt van dat hij er al vaak geweest is om Tristan weg te brengen of op te halen waardoor de school al een vertrouwde omgeving voor hem is. Hij ging na een zoen van zijn mama zonder problemen naar de klas om bij de andere kindertjes op de mat te gaan zitten.
Afgelopen woensdag was er een grootouderdag op Tristans school maar hij vond het gelukkig erg leuk dat ik de rol van grootouder waarnam. Hij liet me trots zien wat hij allemaal doet op school en het was erg leuk om dat te zien, maar ook om Tristan zelf te zien in zijn klas en met klasgenootjes. Helemaal thuis en vol zelfvertrouwen, heerlijk.

Vorige week maandag was het weer zo'n dag dat je beseft dat je ver weg zit: mijn moeder moest opgenomen worden met een accute blinde-darmontsteking en ging niet veel later onder het mes, al is dat mes tegenwoordig een camera met een schaartje eraan. Hopelijk herstelt ze voorspoedig, beterschap vanaf hier uiteraard!

Afgelopen weekend zou ik eigenlijk aan een behoorlijk ambitieuze fietstocht meedoen maar dat moet maar wachten tot volgend jaar. Ik moest namelijk op de maandag voor werk in Melbourne zijn en dat was toch een te mooie gelegenheid om niet ook even een dagje rust en door een leuke stad slenteren te ritselen. Ik ben dus al op de zondag gegaan en heb de Queen Vic Markets bezocht, de hele stad doorkruist, leuke straatjes ontdekt om koffie te drinken, een Pools festival gezien en natuurlijk aan de Yarra een biertje gedronken. Een heerlijk dagje opladen kortom, al miste ik de kinderen en Karla wel.
Overigens was het niet alleen maar ontspannen want ik moest al om half zes op om naar het vliegveld te gaan, en dat op zondagochtend. En niet zomaar een zondagochtend maar de zondagochtend na een verjaardagsfeestje op de golfclub van Lyn (ik durfde niet te vragen welke verjaardag het was). Dat was erg leuk, de buurvrouw paste voor het eerst op wat erg goed ging, en het feestje was leuk met veel wat oudere mensen (leuke verhalen!) en een hoop gezelligheid. Maar vroeg werd het niet, dus het was een kort nachtje voor de wekker ging.
Terwijl ik door Melbourne slenterde ontmoette Karla ondertussen haar oom en tante die op bezoek waren bij Onno (Karla's neef) die zich hier ruim een jaar geleden ook gevestigd heeft. Ze hebben aardbeien geplukt in Hahndorf en behalve met een zak aardbeien kwam ze ook thuis met hagelslag en dropjes die Karla's ouders hadden meegegeven. En natuurlijk een Allerhande.

De week eindigde weer met de golfclub uiteraard. Daarna was het plan om dit verhaaltje op de Highway te zetten, rijk geïllustreerd met foto's zoals gebruikelijk. De telefoon (waar de foto's op staan) en de computer (waar de foto's op moeten) hadden echter een Tristan en Julian momentje: ze konden het even niet goed met elkaar vinden en weigerden naar elkaar te luisteren. Ik ben tot 2 uur inde ochtend bezig geweest (waar ik me verheugd had op bijtijds naar bed gaan) en het is maar ten dele gelukt. In elk geval kan ik nu, zij het iets later dan gepland, verhaal en foto's met de wereld delen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconBuitelingen

We hebben weer drukke weken achter de rug en temeer nog drukke weekenden...

Ikzelf vind het altijd erg leuk om met het gehele gezin ergens heen te fietsen en dus reden we 2 weken geleden een paar km naar het dichtsbijzijnde kleinschalige winkelcentrumpje. Op die paar km gebeurde er natuurlijk het onvermijdelijke. We waren nog geen 10 minuten onderweg toen we door een parkje reden en over een bruggetje (zonder railings). Tristan kent het daar wel, maar zat blijkbaar geheel niet op te letten en reed rechtstreeks het slootje in. Hij maakte een flinke buiteling, maar gelukkig zat er op dat moment geen water in de sloot en had hij zich niet te ernstig bezeerd, eerder alles zwart dan schaafwonden. Gelukkig kon hij nog gewoon fietsen en reden we verder, maar nog geen 3 minuten later moesten we door een flinke bocht en schoof zijn fiets onderuit door alle kleine balletjes (een soort eikels uit de bomen). Zijn elleboog liep een behoorlijke beschadiging op en toen was het gedaan met het fietsen. Tristan schreeuwde het uit en uiteindelijk is hij verder gelopen tot aan ons einddoel. Dat viel nog niet mee, want het was nog zeker een km, maar het ging zonder gezeur. Laurens droeg Tristans fiets op zijn fiets achterop. Bij het winkelcentrumpje hadden ze ook een apotheek en daar hebben ze Tristan weer opgelapt. Daarna met wat snoepjes en een drankje ging het al snel weer beter. De terugweg had Tristan vervolgens weer helemaal gefietst, dus dat was top! Later die dag liep Tristan ook nog tegen een deur aan met zijn hoofd.... Ja, het is een slimpie, die grote jongen van ons.

In de namiddag kwamen onze nieuwe vrienden Martin & Karen met kids bij ons barbequen. De jongste van hen heet Marinus en die zit bij Julian op de creche. En vader is Nederlands. Het was erg gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag ochtend lekker rustig aan gedaan. Laurens was extra moe en kon niet uit zijn bed komen. Ik was al wat eerder eruit en ben uren met de kids wezen lego'en, pas om 11.30 zaten we aan het ontbijt. In de middag bedachten we om weer even een vuurtje te stoken in een bos in de buurt, dus marshmallows en worstjes mee. Maar het zat niet mee, want het bos was dicht en er mocht al helemaal niet gestookt worden. Dus reden we terug en gebruikten we onze eigen BBQ in de tuin voor de marshmallows en worstjes. Daarna lekker in de tuin gewerkt. 'S Avonds was er spectaculair onweer overal om ons heen, echt prachtig.

Afgelopen vrijdag had ik een paar uur vrij genomen aangezien de school een 'mini-fete' had. Dat betekend dat elke klas voor een activiteit zorgt of iets te eten maakt om te verkopen en verdient daar dan geld mee voor de school. Ik ben er gezellig samen met Tristan heen gegaan en we hebben er een gezellige middag van gemaakt. 's Avonds was het op de golfclub weer ouderwets gezellig want Peter & Jill waren terug van hun vakantie in New Zeeland en ook de Huish's (Jill, Steven & Ethan) waren er.

Zaterdag was het weer zoals gewoonlijk zwemles en daarna bracht ik Tristan naar zijn vriendje Darcy om daar te spelen. Ikzelf heb lekker even rustig tijd doorgebracht met Julian. Even naar wat shops en even ergens gezeten en wat gedronken. Julian had zelf wat geld mee uit zijn spaarpot, want hij zou iets lekkers voor ons kopen... we hebben allebei een lekkere koek gehad. Later in de middag werd Tristan uitgeput thuisgebracht, die had het goed naar de zin gehad.

Voordat we de kinderen zouden onderbrengen bij Peter & Jill voor de logeerpartij wilden we nog even bij een winery in de buurt langs. Accolade Wines wordt als het goed is binnenkort gesloten en dus wilden wij hen nog snel een bezoek brengen. Helaas was de Cellardoor alleen geopend door de weeks. Wel hebben we met de security dame even lekker gekletst over alles en nog wat. Om onze tijd door te komen, alvorens we welkom waren bij Peter & Jill, hebben we een bezoek gebracht aan de Working Mens Club. Voor ons was dit nog een onbekende kroeg, maar we hadden er goede dingen over gehoord.... en wie komen we daar tegen?!?! Peter en Jill.... en dus daar een drankje gedaan en toen achter elkaar aan gereden naar hun huis. De kids daar afgezet en toen zijn wij lekker door de Hills naar de Stirling Hotel gereden. Daar hebben we allemaal lekkere dingen gegeten. Natuurlijk zaten we in het lounge gedeelte en blij als we waren dat we even samen lekker rustig konden zitten, kwam er een familie bij ons op de bank zitten met een kleine dame, die telkens met haar vieze handen heel dicht bij Laurens in de buurt kwam. Het was ons niet gegunt... maar het was toch een heerlijke avond.

De volgende ochtend werden we vroeg gewekt door de wekker want Amy's ride (100km fietsen) stond weer op het programma. Helaas was het die dag een frisse ochtend. We zijn naar de start gefietst (10km) en stonden daar helaas een beetje af te koelen. Om 8u werd het startschot gegeven en gingen we op weg... Laurens en ik zijn best aan elkaar gewaagd. Laurens fietst een goede snelheid gedurende de gehele tijd, ik heb wat meer versnellingen en afzakkingen. We keken uit naar de 1e stop na zo'n 30km, maar helaas was deze verplaatst en dus bleek dat we die gemist hadden. We moesten toen nog z'n 30km door, alvorens we eindelijk even een break hadden. Direct na de break stond Willunga Hill op het programma. Zowel Laurens als ik zijn goede klimmers en Laurens ging er al snel vandoor. Niemand op de hele klim (ca 3km) heeft Laurens ingehaald terwijl hij er zelf wel ca 75 inhaalde. Voor mijzelf geldt dat welgeteld 1 persoon (man) mij inhaalde en dat ook ik zo'n 75 man inhaalde. Dat geeft altijd een heerlijk gevoel. We komen dan wel uit een plat landje, maar klimmen kunnen we als de beste....
Daarna was het nog ca 35km op en af, op en af... dat brak best op, maar we deden ook veel kopwerk samen voor andere fietsers die achter ons hingen. Bij ca 85km hadden we onze 2e stop. Daar bleek ik de 2e vrouw te zijn, die ze gezien hadden, daar was ik blij mee natuurlijk! Onze finish was binnen 3.5u en dat gaf een gemiddelde van 29.3km/u, helemaal niet slecht voor oudjes als wij!

Daarna hebben we bij de finish (dit keer bij Serafino winery) lekker gerelaxed. We werden opgehaald door Steve die ons naar huis bracht. Thuis hebben we lekker gedouched en toen zijn we naar Peter & Jill gegaan. Daar bleken ook de kids het goed naar de zin te hebben gehad. We hebben daar heerlijk gegeten en toen was het weekend alweer voorbij.

Gisteren ben ik samen met Jill naar de Ikea geweest na het werk. We hebben beiden allemaal mooie Kerst decoraties ingeslagen en kijken al uit naar de feestdagen.

Vandaag is het een hele warme dag, het is nog steeds lente maar de eerste dag van 39graden hebben we alweer bijna achter de rug. Op naar een mooie zomer!

Bekijk foto's

PostHeaderIconFiets en Fair

Na het weekendje weg in Auburn (naar schatting anderhalve eeuw geleden) hadden wij nog een dagje extra vrij om er nog even lekker met zijn tweeën op uit te gaan terwijl de kinderen hun gewone programma weer oppakten. We begonnen met een lekker ontbijtje maar toen we dat bijna ophadden gingen er allerlei alarms af en werden we naar buiten gedirigeerd, waar we twee brandweerauto's konden zien aankomen. We hebben geen rook gezien en weten ook niet wat er aan de hand was maar het was waarschijnlijk niks ernstigs want we konden er ook later niks over vinden.
Na nog een bakkie koffie in Normanville zijn we naar het McLaren Vale visitor centre gegaan om heerlijk te lunchen en loungen. Af en toe even met zijn tweeën zijn is toch ook nodig om je verstand te bewaren en het was een lekker dagje.

We hadden al een tijdje zwaluwen in de tuin en na het weekendje bleek dat het er niet meer twee maar vijf waren geworden. Erg grappig om ze te zien bedelen om eten met af en aan vliegende ouders. En ook de eerste testrondjes hebben de kinderen al gemaakt.
Tristan heeft nu af en toe playdates bij vriendjes van school of bij ons thuis. Dat is een beetje hoe het gaat hier, de huizen zijn wat verder uit elkaar gebouwd dus een pleintje waar alle kinderen uit de buurt samen spelen is er niet echt, tot Karla's spijt. Maar dit is ook wel leuk en het biedt ook kans om wat interactie te hebben tussen de moeders. Zo heeft Karla vandaag erg gezellig zitten puzzelen met Amanda, de moeder van Abigail uit Tristans klas die kwam spelen.

Volgende week is het alweer tijd voor onze jaarlijkse Amy's Ride. Die fietstocht van 100 kilometer doen we dit jaar met zijn twee, en we zijn allebei al aardig aan het trainen. Ik doe als vanouds mijn vroege rondjes naar het werk en probeer weer wat gewicht niet mee te hoeven nemen heuvelop. Gister op weg naar huis moest ik opeens remmen net als de auto's die de vierbaansweg met mij deelden. Ik dacht eerst aan een hond maar het bleek een flinke koala te zijn die besloot om in de spits een drukke weg over te steken.
Karla heeft ook een paar trainingsritten achter de rug met allemaal persoonlijke records, dus dat komt wel goed.
Onze kat-voer-dienst zit er weer op, de buren zijn terug van hun Italiaanse reis en we hebben natuurlijk alweer even geborreld daar om wat verhalen te horen en foto's te zien.
Op woensdagen worden altijd de boodschappen van supermarkt Coles bezorgd (dat is gratis op woensdag, we blijven Nederlanders) en de kinderen waren deze keer nog wakker. Ze vonden het een hele belevenis en hebben de bezorger passend uitgezwaaid.

Uiteraard waren er wat feestjes de afgelopen tijd maar er was ook Country Fair in Meadows afgelopen zondag. Behalve hits als springkussens en fairy floss (zoals de suikerspin hier heet) was daar ook te zien hoe je met een hond een groep schapen kunt sturen en hoe je (en ook hoe je niet) een ei moet vangen als dat naar je gegooid wordt van een flinke afstand.
Na afloop zijn we nog even naar het strand gegaan om vanouds te spelen met zand en water en als het ware de zomer te openen. We hebben al een paar warme dagen gehad, 37 graden zelfs, wat voor lente ook hier warm is.

En de kinderen? Die zijn denk ik wel een beetje toe aan de grote vakantie. Even het ritme uit en lekker aanrommelen in een vreemde omgeving. Tristan krijgt af en toe wat brutale trekjes en wat ik erger vind, hij luistert nauwelijks. En dan bedoel ik niet dat hij niet doet wat je vraagt, maar letterlijk dat hij gewoon niet geïnteresseerd is in wat je te zeggen hebt, ook niet als dat vriendelijk is. Op zijn best krijg je een 'ja' zoals van een vader die voetbal kijkt (stel je even een vader voor die dat heel erg boeit). Zelf ratelt hij erop los en verwacht dat oeverloze verhalen over wat een legopoppetje kan eindeloos fascinerend voor je zijn. Maar als je dan wat terugzegt om mee te doen komt dat gewoon niet aan, wat behoorlijk frustrerend is.

Julian was gister heel zielig: na het voorlezen van het boekje over 'de brandweermannetjes' wat hij al goed kende, was hij opeens heel bang voor brand in huis. Wij stelden hem natuurlijk gerust met de brandmelders en blusser in huis, maar hij riep echt in paniek 'maar babietjes dan, als de papa en mama die vergeten?' Het was echt zielig om zijn verdriet te zien, maar na een ander boekje en een hoop geruststellen ging hij toch wel rustig slapen.
Verder gaan ze allebei wel goed hoor. Ze leren, groeien, spelen en zijn gezond. En maken ruzie en verzamelen zich helemaal suf, dat ook. Onder ons dak is een indrukwekkende verzameling te vinden van stokken, steentjes, denneappels, dopjes, kraaltjes, elastiekjes, schroefjes, doosjes, touwtjes...

Bekijk foto's

PostHeaderIconWining and dining

Vorig weekend vertrokken we op een lang weekend naar Auburn, waar we lang naar hadden uitgekeken. Het is zo'n twee uur rijden (175 kilometer). Maar als je op de fiets gaat duurt het iets langer en ik vertrok dus al om vijf uur in de ochtend om iedereen met lunchtijd te kunnen ontmoeten in Auburn. De ochtend was koud (6 graden) maar het was een mooie rit en ik hield het goed vol, goed genoeg om mijn doel van 25 per uur gemiddeld te halen en dat met tegenwind. Erg leuk om weer eens zo'n buitensporige rit te doen.
Ik was er als eerste maar hoefde niet lang te wachten op de rest: Karla met Tristan en Julian, en Andrew en Margot met Tristan en Bronte. We trapten het weekend af met een lunch en zijn toen het vakantiehuis gaan bekijken. Dat was enorm groot en ook met ruime tuin om een balletje te trappen, dus dat was uitstekend. De rest van die eerste dag ging op aan boodschapjes en het managen van kinderen die natuurlijk lekker wilden keten. Tristan en Julian lagen samen in een tweepersoonsbed dus het duurde wel even voor dat stil werd. Bij het andere gezin was iets vergelijkbaars gaande.
De volgende ochtend zijn we met ons gezin even wat gaan drinken om daarna de Whites te ontmoeten. We gingen een stukje van de Riesling Trail wandelen, met de kinderen op fietsjes. Dat was mooi, al gingen we uiteraard niet te ver om te voorkomen dat we al te lang kinderfietsjes zouden moeten dragen of duwen. Het weer was schitterend, net als de dag ervoor maakte de koude nacht plaats voor een mooi zonnige en warme dag.
Om de kinderen wat rust te geven (wat onmogelijk was met vier tegelijk) hebben we ons in de middag opgesplitst. Wij zijn een mooie rit gaan maken langs een natuurgebied en een leuk historisch dorpje. De kinderen sliepen daarbij al snel, al beweerden ze zelf achteraf dat ze niet hadden geslapen. Na de rit streken we neer in de mooie Stone Bridge winery, waar ze een mooi terras onder een grote eik hadden. Daar ontmoeten we ook de Whites weer en we zijn nog even blijven spelen en ontspannen.
's Avonds hadden de kinderen al iets minder lang nodig om in slaap te vallen.

Op zondagochtend was er een fair in Clare waar de kinderen zich erg op verheugd hadden. Helaas maakten ze zelf al snel een eind aan het plezier door zich ondanks waarschuwingen niet te gedragen op het springkussen, dus dat was snel klaar. Wel waren er ook modeltreintjes waar je op kon rijden, dat wilde alleen Julian niet, de andere kinderen hebben ervan genoten. Er was ook een speeltuin, dat is altijd goed. En het mierennest met gevleugelde mieren die zich aan het klaarmaken waren voor vertrek vonden onze kinderen ook mooi.
We hebben ons weer gesplitst voor de rust van kinderen en dus ouders. Wij hebben die tijd doorgebracht in weer een andere erg leuke winery, vlakbij Clare. We waren daar de enige gasten en hebben wat wijn geproefd en zelfs een flesje aangeschaft.
Bij terugkomst in Auburn hebben we ons in andere samenstelling gesplitst: Andrew en ik zijn met de oudsten naar een proeflokaal van een lokale brouwerij gegaan terwijl de dames (en Julian) aan de overkant van de straat een chocolaterie bezochten (die gevestigd was in het pand waar we met Karla's zus en ouders heerlijke pizza hebben gegeten op weg naar Clare twee jaar geleden). Uiteraard moesten alle biertjes geproefd worden en ze bevielen goed. Ook de dames hadden het naar de zin.

Op maandag was het alweer tijd om het huis te ontruimen en afscheid te nemen. De fiets ging in de auto deze keer. Wij hebben van de terugreis ook nog een vakantiedag gemaakt. Het weer was veranderd in storm (wel nog warm) en vooral bij een stop in Tanunda was dat erg, een vouwbord van een winkel werd voor ons langs tegen een auto geblazen en door een bouwplaats werden we gezandstraald.
Bij de volgende stop in Williamstown bleek het hele stadje geen stroom te hebben door een boom die op de powerlines was gevallen (alles bovengronds hier). Maar toen Tristan en Julian heel lief nog een zakje beef jerky (biltong) gingen vragen kwam de stroom er plotseling weer op.
Na daar even lekker geborreld te hebben zijn we voor de laatste stop naar Stirling gegaan in de Adelaide hills. Daar heb je een erg mooi café waar ik al eens geweest was maar dat ik graag aan Karla wilde laten zien. Na daar pizza te hebben gegeten was het dan toch echt tijd om naar huis te gaan.

Het was een heerlijk weekend dat ons echt goed gedaan heeft. Vier kinderen bij elkaar is alweer meer dan dubbel zo chaotisch als twee maar ondanks dat werd wel weer duidelijk dat we lieve kindjes hebben. Tristans favoriete uitroep is nu "awesome!". Maar ook "See ya, but wouldn't wanna be ya!" heeft hij ergens opgepikt.
Julian kan erg lekker op zichzelf spelen (als grote broer hem dat gunt) en zingt dan lekker voor zich uit, heel lief is dat.
Als het goed is kunnen we er nu weer tegen tot de grote vakantie over twee en een halve maand, al kijken we ook daar al naar uit!

Bekijk foto's

PostHeaderIconGebak in overvloed

Sorry allemaal! Moesten jullie afgelopen vrijdag onze blog missen....
Maar we waren lekker een lang weekend erop uit. Laurens zal deze week een kort stukje daarover schrijven met toelichtende foto's. Ik vertel nu nog even over de weken ervoor...

2 weken geleden had Tristan een gezellig kinderfeestje van een vriendje, bij dat vriendje thuis. De ouders hadden een grote tuin en dus hadden ze een springkussen gehuurd. Het was mooi weer en het springkussen werd volop gebruikt. Ikzelf heb lekker met andere ouders staan kletsen. Laurens was weer naar de bakery geweest met Julian en ze hadden een leuke tijd gehad. Met 1 kind is het zoooo veel makkelijker, laat Laurens telkens weten na deze uitstapjes. Diezelfde dag was Laurens nog even voor een training op de fiets gesprongen voor een 'ommetje' van zo'n 80km. Gedurende de rit stuitte hij op een brown snake welke voor zijn neus het fietspad overstak. Laurens zag geen andere weg dan met de fiets over het beest heen te springen. Gelukkig had Laurens aardige snelheid en zag het beest dus geen gelegenheid om zich tussen de spaken te wikkelen of Laurens in zijn been te bijten.

Een dag later was het tijd voor de jaarlijkse City to Bay 'Fun run'. Mijn werkgever had aangegeven te betalen als iemand mee wilde doen aan de wedstrijd en dus 'Nederlands als ik ben' schreef ik me in voor de 12km run. Uiteindelijk deden 160 collega's mee, van wie ik er maar een paar kende. Het ging best aardig al was het al best vroeg op de ochtend warm. Ik kreeg uiteindelijk een tijd van 55.55 min achter mijn naam en dat betekende, snelste van ons bedrijf en maar liefst 1361ste van de 12.296 die meededen aan de 12km run...

Na de loop zijn we een college van mij gaan opzoeken in haar nieuwe huis, hebben we met de kids gewandeled bij een beekje en hebben we natuuurlijk lekker even een pub bezocht.

Op maandag middag kreeg ik op mijn werk een verontrustend telefoontje van Laurens. Hij had een auto ongeluk gehad met onze oude auto. Hij was achterop een andere auto gereden. Gelukkig had geen van beide bestuurders lichamelijk letsel, maar vooral onze auto had wel een aardig gekreukelde voorkant. Gelukkig kon Laurens de auto nog wel naar huis rijden, maar ik heb de kids maar even met een andere auto opgehaald.

Vorig weekend had ik op zaterdag ochtend een afspraak bij de tandarts... ik mis het fietsen op mijn gewone fiets en dus zag ik dit als uitgelezen mogelijkheid om lekker even te fietsen. Thuisgekomen vroeg ik of Julian even bij mij achterop wilde (met zijn voeten in de fietstassen) en zo hebben we lekker door de buurt getoerd... echt leuk. 's Middags hebben we met z'n allen een stukje gefietst. Julian weer bij mij achterop en Tristan en Laurens zelf fietsen.... zo zijn we lekker naar een klein shopping centre in de buurt gefietst en hebben daar een ijsje gegeten... Daar doe je me echt een plezier mee...

Met Julian ben ik bezig geweest om te zorgen dat hij 'Goede morgen' zegt bij Child Care... Op een avond vertelde ik Laurens dat Julian het goed deed. Julian zei vervolgens tegen mij: "But I was a bit cross, because I didn't want to do it." Erg leuk zulke uitspraken.

Die avond was Francis bij mij komen logeren (Laurens bij Vincent) en hebben we lekker movies gekeken, de volgende ochtend had Julian een uitnodiging voor een party. Ik zou met Julian alleen naar de party gaan, maar al gauw bleek ook een gedeelte in een park te zijn en dus sloten Laurens en Tristan zich bij ons aan. Om 3u was de party afgelopen maar omdat we het zo goed konden vinden met de ouders (1 nederlandse) zijn we tot ca 5u blijven hangen en hebben we nu een BBQ afspraak voor in een paar weken...

Afgelopen week stond voornamelijk in het teken van mijn verjaardag en het weekend weg. Op dinsdag en woensdag avond heb ik telkens taarten bakkend doorgebracht in de keuken.

En donderdag was het dan eindelijk zover. Ik ben goed verwend door de kids en Laurens (mooi nieuw horloge) en op het werk werd de taart op prijs gesteld.

Vrijdag begon onze vakantie! Hierover meer later door Laurens.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
Adelaide Time & Weather
All Pictures
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we geïnteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.