PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet was weer raak

Het doet me deugd te melden dat er sinds het vorige blog geen lekke banden meer zijn geweest, niet met de auto en niet met de fiets.

Wat dan weer minder is, is dat ik maar weer eens van de fiets ben gereden door een onoplettende automobilist.
Nadat ik in 2012 door mijn eigen schuld in het ziekenhuis terecht kwam, heb ik een andere verkeerssituatie nu al drie keer meegemaakt.

Dat gaat zo: je rijdt als brave fietser in de fietsstrook met je knipperende lampjes (ook overdag) en je zichtbare kleding. Je rijdt rechtdoor zonder te zwabberen en past je snelheid aan aan de omstandigheden. Als ervaren fietser weet je dat je vaak niet gezien wordt, dus je anticipeert op het gedrag van alle auto's die je ziet.
Waarom ze je niet zien is een raadsel, maar het zal ermee te maken hebben dat je in Australië je rijbewijs kunt halen op zestienjarige leeftijd, en dat het rijexamen bestaat uit het starten van de motor. Als dat lukt zul je ook wel kunnen rijden.
Om het theorie-examen te halen moet je (uit je hoofd!) drie kleuren kunnen noemen die je op een stoplicht kan aantreffen.

Normaal gesproken gaat de beschreven manier van fietsen prima. Er is echter één nadeel: het is lastig anticiperen op gedrag van auto's die je níet ziet.
En zo is het me al drie keer gebeurd dat een auto naast me is komen rijden, om vervolgens door mij heen te proberen af te slaan. Alledrie de keren bleek dat niet te kunnen en was het resultaat dat er tegen me aan gereden werd.
Vorige donderdag deed een mevrouw dus weer een poging. De snelheid was heel laag omdat ik een kruispunt naderde. Voor dat kruispunt was een parkeerplaats waar de mevrouw naartoe wilde.
Het gevolg was dat ik opeens een motorkap onder me had en daarna op de stoep lag. Terwijl langzaam tot me doordrong wat er gebeurd was vroegen omstanders of ik een ambulance nodig had. Nou heb ik helaas wat ervaring, en die vraag kun je tjokvol adrenaline niet echt beantwoorden. Er doet wel van alles zeer, maar niet zo erg. Je bent vooral kwaad (dat blijft nog dagen zo: je ontdekt steeds meer blauwe plekken maar vervelender is dat je voortdurend in gedachten weer uit het niets aangereden wordt).

Na uitwisselen van gegevens heeft Karla me opgehaald. Ik had wat blauwe plekken en mijn schouder deed zeer. Vrijdag wilde ik weer werken om zo snel mogelijk weer normaal te doen, maar die nacht deed mijn schouder genoeg pijn om toch maar even naar de dokter te gaan. Ik vermoedde een gebroken sleutelbeen.
Gelukkig bleek het geen breuk maar een 'AC luxatie' te zijn. Gelukkig, omdat dat weliswaar veel pijn doet maar geen operatie betekent.
De rekening ging rechtsreeks naar de verzekering van de mevrouw. Voor de doktersafspraak was ik met lieve chauffeuse Karla al even langs het politiebureau gegaan om het gebeurde te melden. Wel handig, ongelukervaring.

De fiets was er minder erg aan toe dan ik dacht. Frame en vork zijn nog heel wat een wonder mag heten. Hij staat nu bij de fietsenmaker voor een prijsopgaaf voor de claim.

Het is wel ironisch dat ik een uur voor het ongeluk ons startbewijs had opgehaald voor Amy's Ride. Dat is de jaarlijkse fietstocht om geld in te zamelen voor de Amy Gillett Foundation, die fietsers en automobilisten veilig samen op de weg probeert te laten bestaan.
Ik baalde stevig dat ik die rit niet kon doen, maar uiteindelijk won mijn koppigheid het en hebben we het gewoon toch gedaan. Ik kon mijn stuur vasthouden en heb dat dus ruim 100 kilometer gedaan. Op mijn woon-werkfiets.

PostHeaderIconHet moet niet lekker worden!

Welkom op Karla en Laurens' (en Tristans en Julians) blog.
Het thema van vandaag: lek. En om precies te zijn: nog veel lekker.

Zo was er onze eerste lekke band met deze auto. Ook de eerste in Australië trouwens. Er zat een scherpe schroef in. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om op onze eigen oprit eens te kijken hoe je de reserveband er eigenlijk uithaalt enzo.
Ook hadden we voor off-road bush avonturen al een tyre repair kit aangeschaft. Daar had ik nog totaal geen ervaring mee, maar ik kon de band ermee repareren! Die repair kit heeft zichzelf dus al terugverdiend.
Karla was zo lief om later diezelfde week een nog veel grotere schroef in een andere band te hebben. Zo kon ik de geleerde technieken fijn nog even oefenen en het gaf meteen iets te doen in onze anders zo stille en saaie weekenden. Ik draai nu mijn hand niet meer om voor een lekke autoband.

Een andere manier om die zee van vrije... seconden op te vullen, is met fietsen. Ik wil weer wat meer in vorm komen en ging dus een lange tocht maken. Helaas had ik na twintig kilometer al een lekke band en bleek de reserveband ook lek in mijn tasje te zitten. Karla moest me uiteindelijk komen halen.
Het weekend erna een nieuwe poging gedaan. Weer lek, maar nu was ik voorbereid! Bandje verwisseld en weer op pad.
Een paar kilometer later: weer lek.
Wat bleek? Er zat een minuscuul stukje glas in de band, precies op de grens van wit en zwart en daarom vrijwel onzichtbaar. Ook bij uitgebreid voelen met de vingertoppen van binnen en buiten had ik het niet opgemerkt. En alleen als ik op een bepaalde manier door een kuil reed kon dat stukje glas de band lek prikken.
Sindsdien geen lekke band meer gehad. Maar het is ook wel even genoeg zo...

Een week voor mijn gestrande fietspoging was Karla jarig! Ze is nu één jaar minder piepjong. Het was haar wens om een flinke wandeling te maken. De andere gezinsleden hadden daar niet vreselijk veel zin in maar ja, de jarige mag het zeggen. Het was best een mooie wandeling langs de kust, en halverwege hebben we lekker taart gegeten.
In de middag kwamen Margot en familie nog langs. Dat was weer erg rommelig en erg gezellig. Buurman Johnny's gezelligheidsradar ging erdoor af, dus die kwam ook nog even buurten.

Het was ook nog eens een lang weekend, dus de maandag was lekker vrij. Voor het eerst in tijden heb ik eens lekker uitgeslapen. Daarna hebben we de Adelaidse connectie ontmoet bij hun thuis. Jorien had een toren met lekkere scones en muffins klaarstaan en daarna hebben we een poging gedaan de kinderen te laten steppen bij een skatebaan. Dat ging goed tot het water weer met bakken uit de hemel kwam. Daarna hebben we onze toevlucht maar weer gezocht (en gevonden) in het Belair hotel, met bier en gezelligheid.
En of dat allemaal nog niet genoeg gezelligheid was voor een (lang) weekend, waren we de dag voor Karla's verjaardag al wezen eten bij Arlene, James en Spence, de Schotten die we kennen van de camping in Second Valley.
Ook dat was superleuk, en de kinderen waren compleet hyper totdat ze alledrie als een blok in slaap vielen. We hadden hun huis nog nooit gezien, ze hebben een prachtig uitzicht en een sfeervol huis, waar wel wat aan moet gebeuren. Onze handen jeukten een beetje en we kregen ook wel zin in zo'n huis, maar dan zouden we ook missen wat we nu al wel hebben! Dat vergeet je makkelijk als je enthousiast wordt. Wij zitten goed hier, maar we zeggen niet 'nooit'.

De volgende dag wachtte ons een verrassing: de snoeiharde wind uit ongebruikelijke richting in combinatie met striemende regen zorgde ervoor dat het water in de gang door het plafond kwam zetten. Lek en lekker dan.
Gelukkig viel het nog wel mee, een emmer en wat handdoeken waren genoeg om het onder controle te houden.

Het weer knapte wat op, maar de kinderen hadden nog wat bedacht om de boel levendig te houden. Voor het slapen gaan liet ik ze nog even luisteren naar een liedje op de radio dat ze mooi vinden. Ze gingen er lief op dansen, maar helaas was de choreografie niet zo goed afgestemd. Zo kwam het dat Tristan een elegante zwaai maakte met zijn been op het moment dat Julians gezicht datzelfde stukje ruimte innam. Het gevolg was een flinke bloedneus (denk aan het thema 'lek') die zelfs de volgende dag nog even terugkwam. Twee krijsende jongetjes en grote stress, waar we geestelijk al helemaal klaar waren voor slapende jochies!

De vrijdag erop markeerde het einde van een tijdperk. De golfclub, die trouwe lezers al jaren kennen (zo lang als we hier zijn!) heeft afscheid genomen van de vrijwilligers die de keuken runden, waaronder Lyn. Ze willen hogerop in de wereld en hebben nu een heuse kok (en aangepaste prijzen). Dit was een wat officieel diner om de dames te bedanken voor hun jaren van trouwe dienst.
We deelden een tafel met Steve en Jill en het was een leuke avond. Ik kwam zelfs de buurvrouw nog tegen die ons als eerste tipte. Zo was de cirkel mooi rond.
Tristan en Julian zagen er netjes uit en gedroegen zich voorbeeldig. Julian redde het echter niet om wakker te blijven tot het einde.

De lente komt erg laat en voorzichtig op gang dit jaar. We hebben heel veel grijze, natte en koude dagen gehad maar er komt verbetering in. In afwachting daarvan vullen we onze dagen met het leven van alledag. Zo zijn er regelmatig feestjes voor Tristan. Vorige week had hij een rolschaatsfeestje. Dat had hij nog nooit gedaan en het viel me mee dat hij het ging proberen. Hij ging snel vooruit, al kon je het nog niet echt schaatsen noemen.
Ik kon de verleiding niet weerstaan en huurde ook een paar inline skates. Na een wat wiebelige start bleek het echt waar: ook na tien jaar ben je het nog niet verleerd. Leuk was dat.

Ook hebben we nog een poging gedaan brave burgers te worden. Braaf zijn we al wel, en burgers ook. Maar niet van het land waar we zijn en dat willen we rechtzetten. We hebben allebei het inburgeringsexamen gedaan en allebei gehaald met 100% score (of dat ligt aan onze intelligentie of de moeilijkheidsgraad laat ik in het midden).
Het heeft nog wel meer voeten in de aarde maar daar wijd ik tezijnertijd nog wel een aparte blogpost aan is het idee.

En tot slot: Karla heeft voor haar werk een EHBO cursus gevolgd. We kunnen dus met een gerust hart weer dansen voor het slapen gaan.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDineetje bij kaarslicht

De afgelopen weken stonden in het teken van footy (kijken) en het weer (vooral ontwijken).
Op vaderdag zijn we met zijn allen naar de Slowdown geweest. Even uitleggen: als de twee footy clubs uit Adelaide tegen elkaar spelen, wordt dat de 'Showdown' genoemd. Waar wij heen gingen was een liefdadigheidswedstrijd van sterren uit het verleden. Vandaar de naam 'Slowdown' met een flinke knipoog.
Voor de wedstrijd waren er parachutespringers en de wedstrijd zelf zat vol grapjes. Maar de (vaak wat dik geworden) oudjes konden ook nog best een balletje trappen.

De school had later die week 'pupil free day', de kinderen gingen een dagje naar Jorien van de Adelaidse connectie. Mikx en Jorien moesten geloof ik wel even wennen aan ons duo Rouwdouw maar het kwam goed. 's Avonds zijn we uit eten geweest met ze en dat was weer erg gezellig.

Tristan heeft weer een zwemdiploma gekregen, daar waren we erg blij mee want hij zat al een tijd op hetzelfde niveau. Hij zwemt goed maar bij schoolslag komt een voet steeds uit het water. Lastig onder de knie te krijgen dus. Als hij zijn volgende diploma haalt, heeft hij de hele reeks en is hij wat ons betreft klaar.
Julian kreeg twee weken later ook een diploma, dus ook die is weer een klasje verder. Hij loopt twee diploma's achter op Tristan. Als (àls...) het straks zomer wordt moeten ze het zwembad wel delen. Laatst zaten er maar liefst zeven eenden in het zwembad! Snavel-tot-snavel reclame werkt blijkbaar.

Tristan had een verjaardagsfeestje van Darcy. Ik bracht hem maar bleef ook om lekker wat te lezen en te kletsen met Darcy's ouders.
Tristan zei op een ochtend met zeldzaam zonnig weer waarop we lekker buiten gingen ontbijten: 'Let's prepare!' Julian voegde daaraan toe: 'Yeah, let's prepare!' En daarna tegen Tristan: 'What does prepare mean?'
Tristan dacht er ook eindelijk aan om de deur achter zich dicht te trekken. Maar nu moet hij nog leren te bedenken of je dan wel weer naar binnen kan... we stonden allemaal in nachtkledij met een ontbijtje in de tuin, zonder sleutels. Bij toeval was de binnendeur van de garage open, die we eigenlijk altijd op slot doen. We hoefden dus niet in te breken gelukkig.

Het was ook weer tijd voor City to Bay: deze keer was er geen nieuw record op de 12 km van Karla. Ze deed namelijk dit jaar samen met Tristan de 3 km. En hij hoefde niet te stoppen of te wandelen! Julian en ik wachtten ze op maar ze waren er zo snel dat we de camera nog helemaal niet klaar hadden!
Die middag gingen we naar de echte Adelaide Oval (het grote stadion van Adelaide) om een halve finale te zien van de SANFL, dat is Australian Footy in South Australia. Daar kon je gratis heen met je seizoenskaart voor de Crows, die een niveau hoger spelen. En de collega van Karla heeft zo'n kaart, die ze niet gebruikte.
Het was voor de kinderen een hele belevenis om eens in de echte Adelaide Oval te zijn en footy te kijken. Maar Julian was vrij snel verveeld toen de wedstrijd begon.
Toch zijn we de week erna ook naar de finale gaan kijken, weer in de Adelaide Oval. En ik was voor onze emigratie nog nooit naar een wedstrijd in een stadion geweest!
Hier staat het cricketseizoen voor de deur, en daar ga ik vast ook nog wel een keertje heen.

Op mijn thuiswerkdag kwam er een monteur om ons op snel internet aan te sluiten. Dat is een project dat in heel Australië wordt uitgerold, en het is nu bij ons aangekomen. Onze verbinding is nu vijf keer zo snel als voorheen. Twintig keer kon ook, maar dat is ons te duur.

Vorige week hadden de kleintjes disco op school. Voor het slapen gaan demonstreerde Julian die avond nog even heel schattig zijn dance moves. De dag erna gingen we weer eens naar de golfclub, met Steve en Jill die we al een tijd niet hadden gezien. Dat was gezellig. Julian verhoogde de sfeer nog door ons eigen lootje te trekken voor een lekkere meat tray.

Afgelopen weekend hebben Karla en ik onze fietsen schoongemaakt want we blijven hopen dat het ooit lente wordt. Maar die laat nog op zich wachten. De winter is bezig aan de grote finale: na weken overwegend grijs en nat weer, is het vorige week zo hard gaan regenen dat de al verzadigde grond het niet meer aankon. Beekjes werden woeste rivieren en hele stukken weg zijn kapot geslagen.

Een week later werd dat nog eens overgedaan, maar nu met hevige storm erbij. Om vier uur 's middags viel de stroom uit in heel South Australia. Dat is een gebied zo groot als Frankrijk en Duitsland bij elkaar en dat was nog nooit gebeurd. Uiteraard komt dat niet door de storm die hele kabeltorens omgooide maar door de premier. Had ik het al eens gehad over de politiek hier?
Toen we die avond dus zonder stroom zaten hebben we lekker veel kaarsjes aangedaan en de kamer lekker warm gestookt met de houtkachel.
We konden wat te eten in elkaar flansen want we koken gelukkig op gas. Zo hadden we een romantisch dineetje bij kaarslicht.

Die dag was het ook grandparents day geweest, en Lyn van de golfclub was zo lief naar school te gaan. De kinderen, vooral Tristan, zagen er tegenop niemand te hebben die dag en dat ging ons wel aan het hart.
We konden het mooi opvoedkundig combineren met het weer, door te vertellen dat oma's en opa's op de leeftijd van Tristan en Julian geen televisie hadden, en dat kaarsjes aandoen in het donker toen heel gewoon was.

Bij ons kwam de stroom rond half acht terug maar duizenden huishoudens zaten een dag later nog zonder stroom, met nieuwe storm en overstromingen erachteraan (en nu, twee dagen later, nog). Karla moest iets eerder naar huis van haar werk vanwege alle officiële waarschuwingen. Veel wegen zijn nu afgesloten wegens water dat over de weg stroomt, en talloze bomen zijn omgewaaid. De hulpdiensten hebben zware weken achter de rug. Het is nog even afwachten maar het lijkt erop dat dit toch echt de finale was en dat de lente later deze week gaat beginnen.

Tristan lijkt een eerste stapje naar puberteit te maken. Zijn stem zakt wat, zijn gedrag verandert een beetje en hij kan soms zonder echte reden heel verdrietig zijn. Wij denken dat er wat hormoontjes aan het werk zijn.
Voor de footy finale zijn we Zweeds gaan ontbijten en hebben toen lekkere kussens gekocht zodat Tristan een eigen hoekje heeft in zijn kamertje waar hij lekker even alleen kan zijn, als het leven met ouders en (vooral) broertje even te zwaar valt.

Ook Julian is een lekker ventje tegenwoordig. Luisteren is nog niet zijn sterkste kant maar hij is wel schattig en heeft een goede dosis zelfvertrouwen. Zijn grootste hobby is vliegtuigjes vouwen (en gooien!) Ook speelt hij vreselijk graag in zijn eentje in de tuin, liefst met stokken en water (al jaren).

Bekijk foto's

PostHeaderIconUitgeteld

Het weekend na het vorige blog was het gelijk raak: Tristan had zijn feestje voor zijn achtste verjaardag. We hadden het op papier erg leuke idee om een sleepover party te houden. Op zaterdagmiddag werden vijf kindjes afgeleverd door ouders die zich zichtbaar verheugden op een avondje zonder kroost.
Naar Nederlands gebruik begonnen wij met cadeautjes geven en taart (Australische traditie schrijft voor dat de cadeau's op een tafel worden gelegd om later pas uitgepakt te worden en de taart wordt geserveerd als teken dat de rest van de dag liever zonder gasten wordt doorgebracht).
We hadden wat spelletjes en films, en toen het lekker donker was geworden zijn we met het groepje kinderen de straat opgegaan voor een kleine speurtocht. Dat was eigenlijk allemaal best leuk.
Iets minder was dat een jongetje om half twaalf naar huis wilde. Hij huilde niet ofzo, maar hij wilde gewoon naar huis.
Handig genoeg nam zijn moeder niet op, dus is Karla maar naar het huis gereden. Daar deed een grote broer open waar Karla het jongetje in kwestie wel bij durfde achter te laten.
De dag begon alweer lang voor het (poffertjes-)ontbijt. Al met al was het best geslaagd, maar we waren er niet heel rouwig om dat we uiteindelijk de deur achter het laatste kindje dicht deden, we waren aardig uitgeteld.

Karla's fiets moest gerepareerd en dat heb ik die week gedaan in etappes. We willen tenslotte weer een beetje in vorm raken voor het zomerseizoen, maar de winter houdt dapper stand. Dat maken we draaglijk met boerenkoolstamppot met rookworst (we zijn blij met de komst van Aldi naar South Australia) en houtvuurtjes. Maar vooral ik ben de regen en de koude nachten (4 graden!) behoorlijk zat. Soms is het weer wel beter maar vooralsnog komt de natte kou toch geregeld terug.
Op een van de mooiere dagen hebben we de nieuwe medelanders (v/h Amersfoortse connectie; ook oúde medelanders trouwens, maar toen kenden we ze niet), meegenomen voor een fikkie in het bos. Compleet met worstjes, marshmallows en een drankje natuurlijk.

De mindere dagen zijn natuurlijk wel ideaal om Olympische Spelen te kijken, winter is heel geschikt voor zomerspelen (overigens was het in Brazilië ook winter maar niet verder vertellen). Dat leverde een hoop plezier en slaapgebrek op. Vooral rugby sevens was erg leuk om te zien, en dan nog goud voor de Australische dames ook! Het is sowieso niet erg om met twee landen mee te leven. Wij winnen lekker veel medailles op die manier. Wel is het gek dat we veel Nederlandse atleten niet eens meer kennen. Maar als je bedenkt dat een atleet van nu 20 jaar bij ons vertrek pas 14 was, is dat wel te begrijpen eigenlijk.

Ondertussen hadden we hier een landelijke blunder van formaat. De tweejaarlijkse volkstelling ('census') was deze keer via internet. Het duurde ongeveer een kwartier voor de webpagina alleen nog een foutmelding liet zien die twee dagen niet meer weg ging. Het bureau voor de statistiek was dus tijdelijk uitgeteld. De kritiek en de grappen en grollen waren niet van de lucht.

Sinds twee weken hebben zich twee eenden gevestigd in en rond ons zwembad. Ze lijken het erg naar de zin te hebben en hebben geen plannen om weg te gaan. Wij vinden het wel grappig, al heeft het als nadeel dat ze het water net zo groen maken als dat van het zwembad in Rio.

Tristan, en iets later ook Laurens (toeval? Ik weet het zo net nog niet...) waren ook even ziekjes, maar we zijn hier niet alleen maar uitgeteld... er wordt ook druk afgeteld! We gaan namelijk een jaar eerder dan we de kinderen hadden beloofd naar Nederland! Wanneer precies, dat weten de mensen die we graag zien daar. We gaan het maar niet adverteren op het web, want als we weer thuiskomen zien we graag ons huis terug mét spulletjes. Maar we hebben de vluchten al geboekt, en deze keer ook een camping in Frankrijk. We verheugen ons enorm! Ook voor de kinderen, we stoppen op weg naar Nederland van de vakantiebestemming in Frankrijk een dagje in Parijs en het is voor hun natuurlijk heel speciaal om de beroemde Eiffeltoren in het echt gezien te hebben. Hopelijk houden de iets te fanatieke onbeheerde-rugzak 'toeristen' zich een tijdje gedeisd en kunnen we zelfs naar boven.

Afgelopen weekend waren we door de nieuwe medelanders uitgenodigd voor een stuk taart bij het strand ter ere van Jorien haar verjaardag. Dat smaakte goed en aangezien er flink wat over was had het als bijkomend voordeel dat we een paar dagen niet meer voor eten hoefden te zorgen.
Terwijl de jongetjes (hun jongetje Mikx en de onze) lekker speelden met zand en zee, dachten Michael en Jorien lekker te vliegeren maar die, ehm, vlieger ging niet op.
Gelukkig zorgde een hele groep dolfijnen die dicht langs de kust voorbij zwommen voor alternatief vermaak.
Tot slot hadden we nog een klein drama vanavond. We gingen wat te eten halen en daarvoor moesten we een redelijk drukke straat oversteken. We laten de kinderen ons dan een handje geven en aan de overkant laten we weer los. De baan dichtbij ons was vrij en we hadden gezien dat, terwijl we die overstaken, de laatste auto op de overliggende baan ook voorbij zou gaan. Dus zeiden we: 'kom maar jongens'. Totaal tegen de gewoonte in rukte Tristan zich daarop los en sprintte naar de overkant, zo snel dat de aanstormende auto nog helemaal niet voorbij was. Ik schreeuwde "Tristan!" en gelukkig schrok hij daar zo van dat hij stopte, en de auto reed langs.
Maar we waren allemaal geschrokken, Tristan omdat ik zo schreeuwde en de anderen omdat we onze lieve Tristan al bloedend langs de kant van de weg zagen liggen in gedachten (zelfs Julian zei dat hij het eng vond). Ik moest een aardige tijd op hem inpraten voor het weer ging, maar ik heb uitgelegd dat schreeuwen de enige manier is om te zorgen dat het ongeluk niet gebeurde en als hij daar even van moet huilen, dan hebben papa's en mama's dat liever dan dat ze hun kindje kwijt zijn. Dat snapte hij wel, en de rest van de avond wilde hij wel wat extra knuffels.

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconHet heen en weer

In de afgelopen periode hebben we het heen en weer gekregen. We waren namelijk in de schoolvakantie van de jongens een lang weekend weg naar Mannum, bij de rivier de Murray. En achter ons knap ouderwetse maar verder prima motel was een gratis ferry, ook wel pont of veer.
En daar wilden de kinderen best een paar ritjes op maken, wat we dus gedaan hebben elke dag.

We boften enorm met het weer, de weken ervoor en de weken erna stonden in het teken van regen en storm. Maar dat weekend scheen de zon uitbundig en was het heerlijk!
Het was een lekker ontspannen weekendje met bezoek aan een waterval (meer een aantal stroomversnellingen in een beek, maar door de regen van de afgelopen tijd de moeite zeer waard), een ontbijttochtje op een boot met schoepenradaandrijving, een tochtje naar een heuvel vol schelpen van toen dat gebied nog zeebodem was en veel loungen met koffies, biertjes en kleurboeken. En het favoriete café lag aan de rivier, dus waar je Julian kon vinden spreekt voor zich.
Wat we ook hebben gedaan, voor het eerst sinds we in Australië zijn, is bowls spelen! Dat was leuk, en nog steeds een stuk moeilijker dan het lijkt.

De zondag ervoor was een trots moment voor iedere ouder: Tristan scoorde drie keer met footy, waarvan één keer na aangespeeld te zijn door Julian! Dan sta je wel te glimmen langs de kant.
Afgelopen weekend was het laatste footy-weekend, maar dat laten ze je weten ook. Vrijdagavond waren er teamfoto's, zaterdagavond een soort afscheidsfeest en zondag was het de hele dag afscheidstoernooi. Waarschijnlijk willen ze ervoor zorgen dat je een half jaar geen footy meer kunt zien, in de zomer wordt het niet gespeeld tenslotte.

Verder gaan beide jongens nog steeds erg goed op school. Zo na de vakantie zijn ze wel weer erg moe op vrijdag, maar Julian begint lezen en schrijven gelukkig leuk te vinden en Tristan is gewoon een studiebolletje.

In ander nieuws: we hebben afscheid genomen van de Amersfoortse connectie, Nederlanders die drie jaar geleden bij ons zijn geweest om te keuvelen over emigreren. Daar zijn we nu mee gebrouilleerd, maar we hebben er de Adelaidse connectie voor teruggekregen. Ze zijn namelijk een paar weken geleden (toen wij in Mannum waren) aangekomen in Adelaide en beginnen goed: baan en school zijn al geregeld!
En ook een mooie 'es joe vie' op batterie: ze hebben een hybride auto gekocht en hebben nu als hobby die te gebruiken zonder te tanken (een hobby mag wat kosten dus dat de benzineprijzen historisch laag zijn en de stroom juist historisch hoog geeft niet).
We hebben ze nu twee keer gezien en er tekent zich al een patroon af: gezelligheid en bier. Hun zoontje is al fan van Karla waar ik uiteraard alle begrip voor heb.

Verder is er naast het koude en natte weer dat we wel grondig zat zijn niet eens zoveel te melden, behalve dat we Tristans achtste (!) verjaardag hebben gevierd. Zoals de traditie voorschrijft met onze versie van Van Gogh's beroemde schilderij: de taartappeleters.
Ook waren er natuurlijk cadeau's van ons en ook van de andere kant van de wereld. Iedereen hartelijk bedankt daarvoor!
Komend weekend is deel twee, dan heeft Tristan zijn sleep-over party. Een wat ironische term verwachten we. Zes kindjes komen dan hier slapen, en film kijken en spelletjes doen. We gaan het zien!
Karla is in elk geval al begonnen met plannen en bakken van de taart, die dan zaterdagochtend opgetuigd moet worden.

En verder is de radio af. Het valt me niet tegen hoe die klinkt, met hergebruikte computerspeakertjes van drie watt. Hij kan met de telefoon bediend worden (volume ook met knop op het toestel) en hij kan gesynchroniseerd spelen met diverse andere muziekapparaten in huis.
Maar hij kan ook zelf internet radio of muziekbestanden van het netwerk spelen. Al met al een leuk project waar ik veel van geleerd heb. Ik zou heel wat dingen anders aanpakken een volgende keer en heb ook wel plannen. Maar dat zien we wel een keer. Voorlopig is het al leuk muziek te hebben bij het koken.

En over koken gesproken, eergister heb ik spruitjes voor beginners gemaakt. Spruitjes staan niet direct bekend als het favoriete voedsel van de jeugd, maar ik had er wel weer eens trek in. Ik heb ze na het koken dus heel even meegebakken met spekjes, en er een klein beetje geraspte kaas overheen gestrooid. Zo konden de kinderen het wel verdragen, al waren ze nog steeds geen fan van die groene dingen tussen de lekkere spek en kaas...

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconRadiostilte

Het radioproject maakt heel goede vorderingen maar hij is nog niet af. Toen ik op het punt stond een testje te doen voordat ik de hele boel in elkaar wilde zetten, bleek maar één van de twee boxen geluid te geven. Om een lang verhaal kort te maken heb ik op de lastige manier geleerd dat je met een oude soldeerbout meer kapot kan maken dan je lief is. Die kan namelijk te heet worden waardoor het versterkerkaartje gefrituurd bleek. Ik moest dus op zoek naar een andere, die dan natuurlijk weer niet goed in de kast pastte. Een paar stappen terug dus.
Toen de eerste ergernis daarover voorbij was vond ik het eigenlijk wel leuk om ook te leren over solderen en electronica. Ook audiokabels blijken erg nauw te luisteren.
Ik heb nu een testopstelling die werkt, en de behuizing is ook grotendeels af. Maar helemaal afmaken kan ik de radio pas als mijn nieuwe soldeerbout aankomt, en die zit helaas ergens ver weg te wachten op wat dingen die niet op voorraad waren.
Net als vorige keer dus: wordt vervolgd, maar tot die tijd is het stil.

Bij het rommelen in oude audiospullen kwamen we ook nog een oud stereo-installatietje tegen dat ooit dienst gedaan heeft op onze studeerkamer. Die heeft Tristan nu op zijn kamer. Hij is er heel blij mee en trekt zich af en toe lekker terug op zijn kamertje om te luisteren en lekker mee te zingen.
Ook vindt hij het tegenwoordig leuk om af en toe koffie voor ons te zetten. Dan is hij even 'Tristan Coffee Company'.

We eten soms sushi als lunch, als we in het weekend ergens langs winkels moeten. Vooral Julian is daar dol op. Voor zijn verjaardag wil hij het als ontbijt, lunch, diner en toetje! Maar we kopen niet alleen lekkere dingen, Karla maakt ze soms ook. Zo had ze enorm lekkere ragout zelfgemaakt.
En mijn verjaardag zat natuurlijk in afgelopen maand, dus ook heerlijke appeltaart was weer present. Ik had als eten gekozen dat we naar de Duck Inn gingen, en dat deden we. We hebben er heerlijk zitten genieten van bier, eten en lieve kindjes. Die van ons waren lekker aan het spelen met twee andere kinderen, waarvan er eentje, een meisje van ongeveer zeven, opeens naar ons toekwam en vroeg: "zijn jullie Nederlands?". Bleek dat zij en haar ouders Nederlands waren, en met hun hebben we ook nog even gekletst.
Ook van overzee ben ik goed verwend, iedereen bedankt!

Onze jongens zijn over het algemeen een genot de laatste tijd en ik bedenk vaak met een beetje weemoed dat ze niet altijd zo zullen blijven. Ze ontwikkelen zich erg goed (ze hadden ook goede halfjaar-rapporten!) en vinden sociaal ook goed hun weg. Ze zijn sportief en beleefd, maar ook een beetje ondeugend, helemaal goed dus.
Ik ben een paar keer na school met ze naar het parkje geweest, Tristan kan niet genoeg krijgen van footy spelen en Julian had een vlieger ontdekt die we al een tijd in huis hadden maar nooit echt iets mee gedaan. Hij vond het heerlijk, lekker rennen met dat ding.

Er zat ook nog een lang weekend in de afgelopen periode, de extra dag hebben we doorgebracht in Victor Harbor. We kregen van iemand die het niet meer zou gebruiken nog een gratis ritje paardentram naar Granite Island ook, en het weer was prachtig.
Dat is inmiddels wel anders, het regent al weken veel en de vooruitzichten beloven geen verbetering. Ook is het koud, ons vuurtje brandt regelmatig lekker.

Met ons gaat het ook goed allemaal, mijn werk is wat uitdagender, wat wel leuk is. Karla werkt en sport zich suf, dus daar is weinig nieuws. Wel beginnen we het allebei te merken dat er geen uitslaapdag meer is, met zaterdagochtend zwemles en zondagochtend footywedstrijd. Het footyseizoen van de kinderen duurt nog drie weken en we kijken wel uit naar het einde om die reden. Verder vinden de jongens het erg leuk, en wij eigenlijk ook wel.

Afgelopen zaterdag waren hier verkiezingen, waar wij niet aan mee mogen doen. Of hoeven te doen eigenlijk, want het niveau van de politiek is behoorlijk bedroevend. Niemand denkt aan het landsbelang, niemand werkt samen. De belastingcenten worden gebruikt om op zo creatief mogelijke wijze de tegenpartij zwart te maken. Dat mag ook met leugens, als het maar werkt.
Karla hielp met de worstjesverkoop, de school van de jongens is stemlokaal en in Australië horen daar worstjes bij na het stemmen.

Met de moeheid zal het voorlopig niet beter gaan, want de Tour is begonnen! De kaart met de route hangt in de kamer, maar de eerste dagen ben ik er nog niet voor opgebleven. In onze tijdzone betekent dat een groepje vluchters van 22:00 tot 00:30 en dan een massasprint. Zelfs ik blijf daar niet voor op.
Maar vandaag gaan we de bergen in!

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconWiede wiede wagen

Een maand is net een week: je staat een paar keer op, gaat een paar keer naar bed en hup! Voorbij.
Op één van de zaterdagen die de afgelopen maand rijk was, is Karla met Margot en vier kinderen eropuit gegaan. Ze hebben lekker langs de zee gewandeld.
De dag erna is ze naar de film gegaan en uit eten geweest met collega Trish van Resthaven. Na dat weekend was ze wel toe aan weekend maar ook deze keer volgde een maandag. Tristan heeft op school bij het ballen alweer een bal op zijn gezicht gekregen, wat hem alweer een bril kostte, deze keer zijn reservebril. Ik kon hem repareren dacht ik, maar twee dagen later was de bril echt doormidden van te vaak terugbuigen.
Het weekend erna zijn we weer met zijn allen naar de opticien geweest en we hebben een heel stoere Nike bril uitgezocht, grijs met wit en lime-groen. Die staat hem goed en we hebben hem op het hart gedrukt voortaan altijd zijn bril weg te bergen voor hij met ballen gaat spelen.

Julian was ondertussen alweer gewaarschuwd voor te ruw spelen in de pauze. Hij is sociaal gezien niet altijd even handig en hij heeft wat moeite maat te houden. Ook vierendertig keer vragen mocht niet helpen.
Maar later kwam hij thuis met een certificaat, voor goed gedrag bij het spelen. Hij leert wel, alleen wat langzamer. Ik heb de juf er niet meer over gehoord dus laten we hopen dat die fase weer even klaar is.

Twee weken geleden zat ik in wat omgerekend november is nog lekker in het zonnetje tijdens de pauze. Maar nu regent het al dagen. Gelukkig niet zo erg als langs de oostkust, waar dorpen onderlopen en de zee de achtertuinen van rijke mensen afpakt. Compleet met zwembad.
Op Tasmanië hadden ze een paar maanden geleden nog bosbranden, nu stond de boel blank. Ik zag vandaag op weg naar huis een lichtbord bij een kerk waarop stond dat Jezus de klimaatverandering gaat oplossen. Ik hoop maar dat er kritische mensen naar die kerk gaan.

Over twee weken hebben we de korste dag alweer achter de rug. We genieten lekker van ons houtkacheltje, dat op dit moment pas voor de tweede keer brandt deze winter. En we hebben gister lekker andijviestamppot met rookworst gegeten. Ook de kinderen genoten daarvan. Eigenlijk is er maar weinig wat ze niet lusten, dat is wel een luxe.

Ik ben naar de dokter geweest voor mijn elleboog, die een tenniselleboog blijkt. Rust en een speciaal bandje om mijn arm werden voorgeschreven. En het kan wel anderhalf jaar gaan duren. Het is best vervelend, maar alleen als ik mijn arm gebruik of niet gebruik.

Uiteraard hebben we ook volop genoten van en meegeleefd met de verrichtingen van Kruijswijk in de Giro. Ik ben veel avonden te lang opgebleven om te kijken, en wat wás ik er ziek van toen hij onderuit ging!
Maar ja, hij zal zelf ook niet genoten hebben van dat moment. Ik denk dat we nog mooie dingen van hem gaan zien de komende jaren, nu hij ook zelf heeft gezien wat hij kan.
Ondertussen wordt de Dauphiné ook live uitgezonden hier, dus ik kan het laat naar bed gaan blijven trainen in voorbereiding op de Tour, die al niet zo ver meer is.

Zaterdag was winkeldag. Het begon bij de kapper, waar de kinderen nu weleens een echte hair style wilden. Ook de Bunnings bouwmarkt stond op het programma, omdat ik wat spullen nodig had voor een nieuw project.
Ik ben opeens creatief geworden en had het plan opgevat om een soort radio te maken. De kast wordt van multiplex maar dat kon ik niet op maat kopen. Dus de afgelopen tijd heb ik zelf 13 plankjes gezaagd en daar daarna allerlei gaten in gezaagd met mijn nieuwe zaagtafel, decoupeerzaag en zeven-gaten zaag. Zagen, zagen...
Uiteraard blijkt het project weer veel groter dan gedacht maar het is reuzeleuk en ik maak goede vorderingen. Hopelijk volgende keer meer.

De kinderen genieten nog steeds van footy, ze komen elke dag thuis met zwarte knietjes. Vorige zondag verloren ze voor het eerst hun wedstrijd, wat wij stiekem wel een goede les vonden voor Tristan want die raakt er een beetje aan gewend dat alles vrij makkelijk lukt bij hem. Maar in diezelfde wedstrijd scoorde hij ook voor het eerst zelf, dus die les ging voorbij. Nou ja, zelfvertrouwen is ook niet verkeerd natuurlijk.
Afgelopen weekend was de eerste kletsnatte wedstrijd. Footy is een wintersport dus striemende regen hoort er gewoon bij. Wij als ouders werden zeiknat omdat de regen horizontaal onder de paraplu doorwaaide. Maar die arme kindjes stonden helemaal te bibberen op het veld.
Eén jongetje van het andere team stond huilend te wachten tot het voorbij was en zelfs de bal die hij op zijn hoofd kreeg zag hij niet aankomen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconNet werk

Vrijdag de dertiende lijkt me een prima dag voor een blog, wat kan er helemaal misgaan? Dus daar gaan we.

We mochten weer op pad! Lekker een lang weekend kamperen in Bendleby Ranges voor het Anzac Day weekend.
Maar voor het zover was heb ik een thuisprojectje gestart dat wat groter werd dan ik dacht, ik ben er eigenlijk de hele maand mee bezig geweest.
Het nieuwe muziekapparaatje wilde niet op het netwerk zoals ik dat wilde en na een hoop research (en Linux leren) besloot ik het probleem van de andere kant aan te pakken: het thuisnetwerk was hopeloos verouderd en dat heb ik met wat nieuwe tweedehands routers van Gumtree vernieuwd, compleet met twee nieuwe access points zodat we nu door het hele huis een goede verbinding hebben, en nog beter beveiligd en een stuk sneller ook. Maar dat had wel wat voeten in de aarde, qua leercurve, configureerwerk en gekruip in onze dakruimte. Wel een erg fijn gevoel als je het allemaal perfect voor elkaar krijgt. Ik heb er nu aardig verstand van en voor bloglezers hanteer ik een speciaal uurtarief (maar een klein beetje hoger dan voor anderen).
En het nieuwe muziekapparaatje was in vijf minuten geconfigureerd!

Vorige keer hadden we veel nieuwe spulletjes, deze keer hebben we juist wat spullen verkocht. Het moet ergens van betaald worden allemaal tenslotte. Zo zijn we het mandje kwijt dat we op het dak van de vorige auto hadden bij vakanties. En het is er eindelijk van gekomen de motor kwijt te raken. Dat geeft ruimte op de bankrekening en in de garage. We hebben nog steeds veel tweewielers maar allemaal ongemotoriseerd.
Daarover gesproken, Karla had een 'close call' op weg naar het werk op de fiets. Omdat ze zo snel is heeft ze af en toe mannen die in haar slipstream rijden maar niet kunnen inhalen. Deze keer was dat ook zo en toen er een 90-jarige automobilist naast hun reed en plotseling besloot even naar de winkel te gaan en dus af te slaan zonder te kijken, veegde hij Karla's passagier onderuit en miste Karla zelf op een haar na! Karla bleef erbij tot de ambulance kwam en het is redelijk afgelopen allemaal.

Een paar dagen later was het dan tijd om vier van onze tweewielers op en aan de auto te hangen, met nog veel meer spullen, om lekker te gaan kamperen. Op donderdag hebben we ingepakt om op vrijdagochtend in alle vroegte naar Bendleby Ranges te rijden. Dat ligt ten zuidoosten van de Flinders Ranges en we waren er nog niet eerder geweest. Het was er ruim en enorm stoffig, na een tijdje was alles (inclusief jongetjes) oranje.
Deze bestemming was mij getipt door een collega als een mooie plek om te beginnen met four wheel driving. Samen met de Schotse vrienden die we kennen van Second Valley hebben we dat op twee dagen gedaan en dat was enorm gaaf. Langzaam aan over de tracks, en het is verbazingwekkend wat zo'n auto kan. Steile afdalingen en beklimmingen, wegen met diepe geulen erin, het gaat allemaal. Het mooiste vind ik dat je op quasi-onbereikbare plekken kan komen.
Er was ook een training track waar alle jongens (die van ons en hun Spence) lekker konden fietsen. Julian is echt een goed mountain bikertje, op een grote fiets die hij nog maar kort heeft!
De avonden brachten we weer door rond het kampvuur. Spence is al tien en kan gitaarspelen en zingen. Sinds we terugzijn oefent Tristan dezelfde liedjes veelvuldig en hij wil zijn haar ook net als Spence, grappig. Ook Julian zong lekker mee bij het kampvuur, zo schattig.
Hun auto was iets geschikter voor four wheel driving dan die van ons en James is sowieso een wat minder bedachtzaam iemand dan ik. Bij terugkomst op de tweede dag en na een paar biertjes besloot hij even over de training track te raggen. Dat ging goed en het zag er erg cool uit, maar ik ben blij dat ik het toch maar niet deed met onze sjieke bak. Ik vond het beginnersniveau mooi genoeg en dat gaf al een paar krasjes.
James en ik hebben ook nog een mooie klim gemaakt op de mountainbike. Helaas reed hij lek, maar doordat wij radio's hadden aangeschaft die ook tijdens het off road rijden al hun dienst hadden bewezen, konden we de dames oproepen om ons te komen halen. Handig!

Zoals altijd was het op gegeven moment weer tijd om naar huis te gaan (dat ze daar nou nooit iets op gevonden hebben) en op de terugweg werd ik ziek. Zo ziek zelfs, dat ik de eerste twee werkdagen thuisbleef. Op donderdag ging ik weer aan het werk. Nog verre van gezond maar mijn dokterscertificaat was maar voor twee dagen, zo gaat dat hier.

Helaas was het ook net dat weekend dat uitslapen voorlopig klaar is: ik neem op zaterdag de jongens mee naar zwemles, de eerste plonst het water in om kwart over acht. En op zondag hebben de mannen nu footy wedstrijden. Om kwart over acht inderdaad. Afgelopen zondag speelden ze uit en was ik de doel-scheidsrechter. Bij Australian Rules Football. Echt een klusje voor een Nederlander nietwaar? Maar ik heb genoeg footy op televisie gezien om te weten hoe het werkt. Tot nu toe hebben 'we' allebei de wedstrijden gewonnen, al wordt er heel politiek correct niet gescoord bij de kleintjes. Dus bij de debriefing, waarbij Tristan een certificaat kreeg voor zijn felheid om de bal te pakken te krijgen, was het steeds: 'als we de score zouden bijhouden, dan hadden we gewonnen met 21-17'. Tja. Waarschijnlijk is het opeens helemaal niet belangrijk als we verliezen.

Afgelopen weekend was het moederdag, de kinderen hadden weer allerlei prullaria gekocht op school en mooie tekeningen gemaakt, dat is echt schattig. Allebei superenthousiast om hun cadeautjes te laten uitpakken natuurlijk. Omdat we zo vroeg naar footy moesten heb ik de bacon and eggs maar als lunch gemaakt, dat werd anders wel erg vroeg.
Die avond hebben we de Giro d'Italia gekeken, waarbij de renners over wegen reden waar wij ook vaak hebben gefietst. Ze reden zelfs op 250 meter van ons oude huis! En met dat mooie zomerse weer kreeg vooral Karla wel een beetje heimwee. Op zulke dagen was het heerlijk om daar te wonen, en alles zo mooi lentegroen!
Wat het niet makkelijker maakt is dat we hier nu echt de herfst ingaan, het is al een week druilerig en zelfs stormachtig. We hebben de kachel zelfs al aangehad. Maar met fikkie stoken in de houtkachel wachten we nog even, daar is het nog niet koud genoeg voor.

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconVeel nieuwe spullen

We mochten weer op pad! Lekker een lang weekend kamperen in Second Valley voor het paasweekend.
Maar voor het zover was hadden de kinderen nog hun sportdag op school. Tristan verheugde zich er al weken op en het pakte goed uit: het rode team waar hij en Julian allebei in zitten won, net als vorig jaar.
Aan het eind van die donderdag zijn we op pad gegaan, want zo ver is het niet. Aangekomen lukte het net om de tent voor het donker opgezet te hebben. Dat is altijd even stressen maar de volgende ochtend is het lekker dat je er al bent, kant en klaar.
Onze Schotse vrienden James en Arlene met jongetje Spence waren er ook (die hadden we het jaar ervoor op die camping ontmoet) en de jongetjes speelden en fietsten er meteen lustig op los.
Het is een vertrouwd verhaal na kamperen maar dat komt omdat het gewoon zo leuk is: lekker fietsen, ravotten, fikkie stoken en een paar uitjes maken. We hebben met de twee gezinnen een heuvel opgelopen vanaf de camping en een watervalletje in de buurt bezocht waar je lekker op de rotsen kon klauteren.
We hebben ook echter off road gereden dan ooit eerder, en dat was heel erg gaaf. Zij zitten een beetje in dezelfde fase als wij: ze zouden wel willen "4WD" rijden en hebben ook een 4WD maar net als wij weten ze niet goed hoe je dat aanpakt. We hebben ons voorgenomen er wat werk van te maken want het beginnerswerk beviel erg goed. En het mooiste is dat je erdoor op plekken kunt komen waar dat met een 'gewone' auto niet gaat.
Om het goed aan te pakken heb je wel wat spullen nodig, dus we hebben maar weer even in de buidel getast voor een compressor (zodat je terug op het asfalt je banden weer kunt oppompen) en radio's, zodat je kunt praten met iemand die buiten de auto staat te kijken wat je niet wilt raken, of contact te houden met een andere auto.

Op de camping hebben we ook weer pasen gevierd. De jongens hebben eieren geverfd en die de volgende ochtend gezocht. Wat ook erg leuk is van die camping, is dat ze een paar strobalen uit elkaar trekken en daar 3.500 chocolade eitjes in gooien. De tientallen kinderen mogen die er dan weer uit zien te krijgen. Chaos en plezier!
De terugweg hebben we zoals altijd uitgesmeerd, deze keer met een rommelmarkt en een brouwerij.

Little Athletics is inmiddels afgelopen, de laatste keer was uitdelen van wat prijzen voor wie vaak meegedaan had. Tristan had zich daar erg op verheugd, een heuse trofee. Maar het werd toch een moeilijke dag voor hem omdat Julian behalve zijn trofee ook nog een prijs kreeg omdat hij de beste was van zijn leeftijdsgroepje en Tristan liep die prijs net mis, oei... Hij vatte het sportief op door er eerst fijntjes op te wijzen dat de prijs maar van plastic was en daarna het zadel van zijn eigen fiets veel hoger te zetten dan Julian aan zou kunnen, om even duidelijk te maken wie van de twee de senioriteit bezat. Het vereiste wat ouderschap voor gevorderden om Tristan weer tevreden te krijgen met zichzelf, zijn broer en de wereld in het algemeen.
Het fietsje van Julian was wel te klein aan het worden en hij is na een test op Tristans fiets nu groot genoeg voor dezelfde maat. Dus hij heeft nu een mooie nieuwe fiets, dezelfde als Tristan maar met andere kleuren.
Ik heb ook wat nieuwe spullen. Ik gebruik al jaren muziekapparaten die op het netwerk met elkaar verbonden zijn, maar die worden niet meer gemaakt en er zijn al twee stukgegaan. Nu blijkt dat de open source community software heeft geschreven die zo'n apparaat nadoet. Die software draait op een klein en goedkoop Linux-computertje, de Raspberry Pi. Nou is mijn Linux-ervaring zeer gering maar dat ding aan de praat krijgen was een leuke puzzel.
En wat ik ook nieuw heb is een leesbril! Dat was even slikken, na 45 jaar perfect zicht zonder glas. Maar ik kwam steeds erg moe thuis van werk en lezen ging alleen nog in goed licht.
Overigens is er niks mis met mijn ogen, mijn armen zijn gewoon te kort.

Nu atletiek klaar is zijn de jongens begonnen met Footytraining (Australian Rules Football). Over een paar weekenden komen daar wedstrijden bij. Je raadt het al: nieuwe spullen nodig. Noppenschoenen, sportkousen en mondbeschermer.
Het moet me echt van het hart: de jongens gaan verschrikkelijk goed en zijn heel erg lief. Waar ik de eerste jaren hoopte dat ze maar snel zouden groeien, merk ik dat ik nu hoop dat het niet te hard gaat. Het is wel heerlijk dat ze wat zelfstandiger worden maar straks zijn die lekkere knuffeltjes nooit meer klein!
Ik heb gesprekjes gehad met de juffen van allebei en ook die zeggen dat ze erg goed gaan. Tristan is goed in alles: lezen, rekenen en sport. En nog beleefd en populair ook. Ik liep gllimmend van trots het lokaal uit.
Julian blinkt niet echt uit in theoretische vakken maar is erg goed in sport en hij is een echte charmeur en grapjas. De afwezigheid van voortanden helpt bij het schattigheidsniveau.
Luisteren is nog steeds niet zijn sterkste kant maar het is heel veel beter dan eerst en hij gaat ook veel beter om met tegenslag en zelfbeheersing. En gelukkig begint hij lezen nu een beetje leuk te vinden, wat een heleboel scheelt als je niet echt een keus hebt of je het moet leren of niet.
Het is echt een genot die twee knulletjes mee te maken nu. Meestal.
Ook een genot is Karla, mijn lot uit de loterij. Ze is ook nog steeds lief en sportief en regelt wat regelen behoeft. Helaas voelt ze zich al een paar dagen niet zo lekker, hopen maar dat dat gauw beter wordt.
Mede omdat het volgende weekend alweer in het teken staat van... kamperen!

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Adelaide Time & Weather
All Pictures
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.