PostHeaderIconKleine kinderen worden groot

Ik ben een weekje te laat, er moest namelijk weer gekampeerd worden. Maar laat ik dit onlogische verslag op zijn minst chronologisch houden.

Vlak na de laatste blog hadden we de jaarlijkse conference van het werk. Het thema was 'top secret' en alle business partners maken altijd veel werk van het diner op zaterdagavond waar men geacht wordt verkleed te komen.
Mensen die mij kennen weten dat ik dol ben op verkleedfeestjes, het is mij niet gauw gek genoeg. In het verleden heb ik al gemerkt dat je niet verkleden echter genanter is dan de raarste uitdossing. Op de uitnodiging stond dat je je uiterste best moest doen je ware identiteit te verhullen.
Waar de meesten als beroemde detectives kwamen, had ik precies dat gedaan: mijn best gedaan er zo anders mogelijk uit te zien. Met succes, want ik won de prijs voor best-dressed! Dat mag een wondertje heten voor mijn eerste keer verkleden sinds mijn indianenpakje van toen ik zes was.
Zelfs een collega waarmee ik regelmatig op vrijdag een pint drink vroeg aan anderen: "Who the f#ck is that?" Missie geslaagd. De prijs was overigens een speciale versie van Cluedo, waarschijnlijk omdat ik net zo van spelletjes houd als van verkleden...

Julian zit de laatste tijd een beetje in een bange fase, hij denkt steeds (vooral in bed) dat er brand gaat komen, en dat hij of wij doodgaan. Hij vindt regen eng als hij in bed ligt en hij is ook even geen fan van het donker. Serieus nemen maar en hopen dat hij eruit groeit, zal haast wel. Het gaat zelfs nu al veel beter.

Wat hopelijk ook goedkomt is zijn leesvermogen. Hij loopt een beetje achter op zijn klas en is nu op bijspijkercursus gezet. Als we huiswerk met hem doen merken we dat hij vaak niet wil en meteen moe is bij het lezen. Voor spelen heeft hij energie genoeg en hij probeert het lezen steeds te onderbreken met grapjes.
Maar als hij zijn best doet kan hij het gewoon heel goed. De truc is dus niet alleen oefenen maar ook proberen te zorgen dat hij snapt wat er leuk is aan lezen. Een hele uitdaging.

En net als Julian zijn wij binnenkort ook geen fan meer van het donker, want we verdiepen ons volop in zonnepanelen. De energieprijzen rijzen hier de pan uit en wat je zelf maakt hoef je niet te kopen. Daar zijn we dus lekker mee bezig en waarschijnlijk gaat het in de komende maanden wel gebeuren.

Nog ter gelegenheid van ons tienjarig huwelijksjubileum zijn we er eindelijk weer eens met zijn tweeën op uitgeweest! We zijn Indiaas gaan eten in de stad en zijn daarna naar een voorstelling geweest van Sammy J op het Fringe-festival. Eén maand per jaar is Adelaide de festivalhoofdstad van de hele wereld en ver daarbuiten, met letterlijk honderden voorstellingen in tenten en theaters.
De voorstelling die wij bezochten was heel erg goed en de krant bestempelde hem later ook tot 'best of the show' en 'simply genius'.
We sloten de avond af met een echte Franse crêpe in een bijna echt Frans tentje. Heerlijk avondje! Doen we over tien jaar weer.

Na de ronduit teleurstellende lente en ook best natte zomer is de herfst hier begonnen met een week op rij temperaturen van in de dertig. Uitgerekend die week had de Adelaidse connectie gekozen om naar Nederland te reizen. Maar we hebben inmiddels prachtige wintersportfoto's en -filmpjes van ze gezien, dus wie het laatst lacht...
Ik ben inmiddels weer begonnen met nog wat serieuzer fietsen (ik wil tenslotte een beetje hard Mont Ventoux op straks) en ook de omweg op donderdagochtenden is terug. Laatst moest ik op weg naar huis om een hele dikke brown snake heen, die daar net zo van schrok als ik. Als die bijten ben je het haasje, maar vluchten doen ze gelukkig liever.

Kleine kinderen worden groot, en daarom hebben we nu voor allebei een bureautje gekocht, met papierlaatjes en een lampje, ze vinden het prachtig.
Voor Tristan hebben we ook een groot bed gekocht. Ikea en Lego hebben hetzelfde effect op Karla, dus iedereen ging te laat naar bed omdat het af moest en zou. Maar het is mooi en Tristan is nu echt een grote jongen. Soms.

Vorige week zijn we met Karla's werk naar de dierentuin in de stad geweest, die speciaal die avond open was voor haar en één ander bedrijf. Het was een beetje gek zoveel bekenden tegen te komen maar het was erg leuk en weer zo'n mooie zwoele avond.

En afgelopen weekend hebben we dus gekampeerd. Het weer vond het tijd voor een adempauze, dus middenin twee weken met 34 graden en zon, besloot het dit weekend net te regenen. Nou ja, geeft niet, we hadden nog steeds veel plezier (en onze gazebo was een levensredder). We waren met de Schotse vrienden die we kennen van kamperen. Tristan en Julian zijn helemaal gek van hun zoon van 11, Spencer. Die drie kunnen het goed vinden en ook de ouders kunnen wel lol maken.
We hebben weer mooie dingen gezien en gedaan, zie de foto's!

Bekijk foto's

PostHeaderIconVan 0 naar 42 in 10 jaar

Het eerste weekend na de grote vakantie zat vol klusjes maar ook hebben we lekker met de kinderen de DVD van Red Dog gekeken.
We hadden nog even drama op een avond omdat Julian, als hij naar bed moet, altijd als standaard antwoord heeft dat hij 'alleen nog even...' van alles moet doen. Dit keer was dat nog iets bouwen aan een lego-auto, maar omdat hij het nog even snel wilde doen mislukte dat en de hele auto knalde kapot op de grond. In plaats van de verlangde rust werd dat dus een fraaie scène en een goed gesprek.
Op de zondag heb ik de Ride Like Crazy gedaan, een georganiseerde toertocht van 107 kilometer waar ik niet helemaal klaar voor was, maar ik had me laten overhalen door Steve.
Het ging uiteindelijk redelijk en het was een leuke dag. Het bleek ook het startsein voor weer wat fanatieker fietsen, wat een deuk had opgelopen door het meest recente verkeersakkefietje.
Om de kinderen te belonen voor hun goede rapporten zijn we naar de film geweest, het vervolg van Red Dog. Het verhaal schoot voor de volwassenen tekort maar dat werd goedgemaakt door de fraaie Australische landschappen. En de kinderen genoten, wat vooral de bedoeling was.

Afgelopen maand was het ook weer Tour Down Under. We hebben ons op de traditionele zaterdag weer op Willunga Hill geïnstalleerd. Het is grappig te bedenken dat de jongens begonnen op loopfietsjes maar nu helemaal zonder hulp naar boven fietsen (Julian voor de eerste keer).
Mijn gemiddelde collega doet ze dat niet na!

Een andere traditie die we in ere hebben gehouden is Australia Day. Die beginnen we altijd met ontbijt buiten de deur, aangeboden door de gemeente. En het einde is altijd naar het vuurwerk kijken, dat ook dit jaar weer erg mooi was. Er klinken steeds luidere protesten om de datum te veranderen omdat Australia Day op de dag is waarop de eerste Engelsen voet aan de grond zetten. Vergelijkbaar met indianen in Amerika spreken de Aboriginals van 'Invasion Day'. We zullen zien waar dat eindigt maar ik denk dat handhaven van de datum onhoudbaar zal blijken.

Waar we steeds beter in worden, is kamperen in weekends. Karla had de dag na Australia Day vrijgenomen omdat er geen kinderopvang was die dag, en alles voorbereid. Toen ik 's avonds thuiskwam zijn we meteen vertrokken naar Deep Creek.
De kleine tentjes staan in no-time en dan zit je tussen de kangoeroe's met kinderen die lekker ronddraven in plaats van televisie kijken. Door het mooie weer konden we de buitentent achterwege laten waardoor je vanuit bed de sterren en 's morgens de bomen kon zien.
We zijn twee keer via four-wheel-drive weggetjes naar afgelegen strandjes gegaan, de auto is echt geweldig. En we worden er niet lui van, want de eerste steile rit hadden we eerst in zijn geheel gelopen. Daarna rijden was gewoon voor de lol.

Het tweede strandje hadden we helemaal voor onszelf. De golven waren vrij stevig en vlakbij de kust zagen we een groep dolfijnen. Ik probeerde erheen te zwemmen maar de golven waren te sterk. Toen ze wegzwommen zag ik ze echter in de verte omdraaien en gokte dat ik ze af kon snijden. Dat lukte en ik was dus aan het zwemmen letterlijk op drie meter van de dolfijnen af! Dat was echt super. Je zag ze ook soms springen en 'surfen' in een grote golf.
Gelukkig zag iedereen ze maar ook verder was het strandje de moeite waard, echt een schitterend gebied.

Na dat weekend gingen de kinderen weer terug naar school. Hoewel ze wat nerveus waren voor hun nieuwe klassen (en wij dus ook) en ze elke avond doodmoe zijn, gaat het wel erg goed. Ze hebben allebei weer een klein stapje gezet op weg naar volwassenheid.

De Adelaidse connectie heeft grond gekocht, ze gaan zelf bouwen en het lijkt erop dat ze dus nog even blijven. Dat vinden we leuk en we hebben ze even goed uitgehoord over alles tijdens een etentje in het Belair Hotel. Waarbij onder protest ook wat bier werd geconsumeerd.
Buurman Johnny is ondertussen ook teruggekomen van ruim vijf weken Italië en ook dat is dus weer gezellig.

En of het allemaal nog niet leuk genoeg is, waren we woensdag ook nog eens tien jaar getrouwd! Wat een reis hebben we achter de rug met twee jongetjes en een emigratie... We gaven elkaar het ja-woord in de sneeuw en vierden ons jubileum bij 42 graden!
En wie had toen gedacht dat we dat dragelijk houden met een eigen zwembad!
Karla en ik kijken met plezier terug en hebben veel zin in wat de reis nog meer zal brengen. Eén ding is zeker: we reizen samen verder.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLife is Bright

Vlak voor kerst begon dan eindelijk de zomer. En meteen maar met de heetste eerste kerstdag in 70 jaar, met 41 graden. Kerstochtend was weer super met veel te veel cadeautjes, blije kindjes, gezelligheid en stol.
Inpakken voor het vertrek op tweede kerstdag was wel een uitdaging, vooral als je de auto die beladen moet worden niet kunt aanraken.
Gelukkig lag het zwembad er prachtig bij! Toen nog wel...

We hadden er lang naar uitgekeken en tweede kerstdag was het zover: met zijn allen in alle vroegte de auto in en op reis! De bestemming was Bright in Victoria waar we vorig jaar ook zijn geweest, weer met een tussenstop in Bendigo. Grappig genoeg begon het die nacht te regenen en de regen trok precies met ons mee Victoria in. Ook de eerste paar dagen in Bright waren weer nat, zoals de traditie voorschrijft.

Maar dat mocht de pret niet drukken, we hebben leuke dingen gedaan en leuke mensen ontmoet. Het nadeel van kamperen in Victoria is dat de mensen die je ontmoet daar wonen. We hebben nu stapels, wat zeg ik: hordes, vrienden op duizend kilometer afstand.
Over vrienden gesproken: Tristan hoopte dat hij vriendjes zou maken, maar kwam de eerste twee dagen niet van zijn stoel af. Het antwoord op elke vraag of voorstel was: I don't want to. We hebben geholpen waar we konden maar hij had geen interesse. Opeens veranderde dat toen hij het buurmeisje Zoe leuk begon te vinden. Opeens kwam hij tot leven en speelde ook met andere kinderen.
Totdat Zoe een paar dagen eerder dan wij vertrok, toen was Tristan in tranen. Maar hij trok sneller bij dan we vreesden.

Julian was ondertussen vanaf de eerste vijf minuten de hort op, hij overdenkt de dingen wat minder en springt er gewoon middenin. Uiteindelijk hadden ze het op die manier allebei goed naar de zin.
Er was een gezin met twee jongetjes en Julian vermaakte zich daar goed mee. Tussen de ouders en ons bleek het ook goed te klikken en we zijn af en toe samen opgetrokken. Julian kwam dan aanfietsen, schreeuwend: we moeten NU onze zwemkleding aantrekken want zij gaan naar het water! Come on, come on!
Geheel vrijblijvend, dat begrijp je.
Eigenlijk begon het ermee dat wij tegen die ouders zeiden: kom eens een biertje drinken. De gemiddelde Australiër zegt dan 'Sure mate' en je ziet ze niet meer. Maar deze kwamen aanzetten, op oudejaarsavond nog wel. En dat werd heel gezellig.
Tristan was de enige die het volhield tot tien over twaalf, de andere kinderen gingen allemaal vlak voor 2017 al uit.
Ook was er een ander gezin waarvan de ouders allebei in Australië geboren waren maar Nederlandse ouders hadden. Daarmee was het ook leuk.
Toen Zoe vertrok kwamen er trouwens oude bekenden voor terug: het lieve gepensioneerde paar dat vorig jaar zo leuk met Tristan en Julian omging was er nu weer, en de kinderen (en wij) vonden ze nog even leuk.

Maar de vakantie speelde zich gelukkig niet alleen op de camping af. Er was natuurlijk het splash park vlakbij, een diepe beek met glijbaan en op de oever allemaal water-speel-installaties. Op die beek kon je je heerlijk laten meevoeren op een luchtbedje of gewoon zwemmend.
We hebben mooie dagtochtjes gemaakt naar bergen en mooie gorges en stroompjes en volop van de prachtige natuur genoten. Wat dat betreft laat ik de foto's wat meer voor zich spreken deze keer.

Natuurlijk was het weer te snel voorbij maar op de terugweg zijn we nog wezen barbecuen bij iemand die we twee jaar geleden in de Grampians hadden ontmoet. We zijn naar zijn werk gegaan en daar kregen we een rondleiding. Vooral voor de jongens nogal spectaculair want hij is brandweerman!
Na een nachtje hotel zijn we de volgende ochtend rond gaan kijken in Ballarat. Daar waren we al ooit doorheen gereden maar het was ook een erg leuke stad om eens te neuzen.
Nog steeds geen zin om naar huis te gaan, dus de volgende nacht hebben we onze twee kleine tentjes opgezet op een rudimentaire camping in een natuurgebied, pal aan een rivier. Het was heet, dus na het eten in het naburige dorp met mooi ouderwets hotel zijn we eenmaal terug even lekker in de rivier gaan liggen. Het was al bijna donker.

We werden voor dag en dauw wakker door Nico de Haan's vogelgeluiden CD, editie Australië. Onmogelijk om bij te slapen maar leuk om te horen. Na het snel oppakken dankzij de kleine tentjes zijn we nog een keer in de rivier gaan liggen voor we de auto in gingen.
Bij het oppakken was er nog een bijzonder Australisch momentje: er zat een huntsman spin verstopt onder een tentje en toen ik de tent wegtrok om zeker te weten dat ik hem niet mee oprolde, vloog er een kookaburra pijlsnel omlaag, greep de huntsman en ging ermee op een lage tak zitten om te ontbijten!

Via Pink Lake en ontbijt in Kaniva werd het dan toch tijd om naar huis te gaan, het was tenslotte zondag en maandag zou de wekker weer vroeg gaan...

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe cirkel is ovaal

De afgelopen drie weken is er veel gebeurd. Meer dan ons lief is, om precies te zijn. Maar dat betekent gelukkig niet dat er geen leuke dingen tussen zaten.
Zo was op 7 december Julian jarig. Dat hebben we natuurlijk gevierd met appeltaart en cadeautjes. Hij is enorm verwend door ons en overzeese familie en hij heeft nu bijna genoeg lego. Bijna.
Toen we de kinderen naar school hadden gebracht was het helaas tijd voor minder leuke bezigheden: de begrafenis van Pete. Dat was eeen emotionele toestand maar ook mooi. Met een traan en een lach bij het horen van alle verhalen en het besef dat die verhalen geen vervolg krijgen.
Na afloop was er nog een receptie op de golfclub waar we met bekenden en onbekenden hebben gepraat en we waren blij dat we erbij waren.

Of de dag nog niet slopend genoeg was, was er die avond de kerstviering op de school van de jongens. Dat was weer als vanouds zingende kindertjes en enthousiaste ouders (goede acteurs).
De dag erna kreeg Karla een stevige hoofdpijn op het werk waardoor ze naar huis moest. Maar echt rusten kon niet want er was nog kerstlunch op het werk, Little Athletics kerstbijeenkomst, een feestje voor Julian waar nog een taart voor moest komen, een lange dag Athletics in de stad, tussendoor even met de auto langs een garage om de band te laten controleren (die gelukkig goed was) en dan nog alle gewone beslommeringen van lunches maken, koken, zwemles... o ja, en werken.
Geen wonder dat de hoofdpijn van Karla de week erop terugkwam maar dan zo erg dat ze twee dagen thuis moest blijven. Een kwestie van de wal die het schip wel keert.
Alles kwam echter wel goed: de taart was prachtig, Julian had een leuk feestje en de atletiekdag was een succes. En Karla voelt zich alweer beter.
De kinderen hebben inmiddels al vakantie. Ze hadden een goed rapport, maar de indeling voor volgend jaar vinden we wat minder gunstig. Tristan en zijn beste vriendje zijn uit elkaar gehaald, waarschijnlijk omdat ze vrijwel alleen met elkaar omgingen. En Julian krijgt een juf waar we niet kapot van zijn maar misschien valt ze mee, we zullen zien.
Julian haalt snel zijn schouders op en ziet het allemaal wel, maar bij Tristan ligt dat iets lastiger: die gaat gewoon vrolijk naar bed, maar komt er dan met tussenpozen van een half uur nog drie keer huilend weer uit, naar zijn zeggen omdat hij zijn bal zo mist die hij maanden geleden was verloren.
Wij als ouders herkennen dat als proxy voor de onzekerheid waar hij moeite mee heeft. Vooral begrip tonen en troostend toespreken en dan is ook Tristan er de volgende dag wel overheen.

We waren laatst even bij buur Johnny en zeiden voor de grap tegen de kinderen dat ze alvast eten konden koken. Toen we thuis kwamen hadden ze als grap alles wat ze maar lekker vinden op tafel gezet: van honing tot chocola en van koekjes tot snoepjes. 'Diner is ready' zeiden ze toen we binnenkwamen. Grapjasjes!

Afgelopen vrijdag was het weer de jaarlijkse 'breakup day' van mijn werk, een bedrijfsuitje voor kerst. We gingen naar de Adelaide Oval om daar het dak te beklimmen. Dat was super, het weer was prachtig en het uitzicht op de Oval en de stad met omringende heuvels was dat ook.
Ik was de dag begonnen door met collega Bryan naar Mount Lofty te fietsen (vanwaar je de Oval kunt zien in de verte) en daarna lekker ergens te ontbijten.
Het was erg leuk om daarna vanaf de Oval juist naar Mount Lofty te kijken!
Na afloop was er een luxe lunch in een sterrenrestaurant. Zo eentje met enorme borden met in het midden een schilderijtje dat je in vier happen kunt eten. Op het menu staat dan bijvoorbeeld 'met een koffie-bacon jus' en dat verklaart dan een bruine druppel op je bord. Maar lekker was het wel en erg gezellig.

De Adelaidse Connectie ging kamperen en kwam met het idee dat wij ons daar een nachtje bij zouden aansluiten. Dat hebben we gedaan maar het mocht van Karla alleen als ik alles zou regelen.
In tegenstelling tot mijn luxe kerstlunch had zij namelijk wel genoeg op haar bordje. Zo gezegd, zo gedaan en we hebben weer een superleuke minikampeertrip gehad in Deep Creek.
Vooral Julian was erg vroeg op 's morgens en schreeuwde enthousiast dat hij kangoeroe's had gezien. Ik had door omstandigheden een vrij beroerde nacht achter de rug maar vond het toch zonde om alles te missen en ik ben er dus uit gegaan om met Julian op avontuur te gaan.
Daar kregen we geen spijt van want behalve de mooie opkomende zon zagen we volop wilde dieren: hazen, een vos, vogels en natuurlijk kangoeroe's. Grote en kleine, met en zonder kleintje in de buidel... het was een prachtige ochtend en het was ook heerlijk dat met zo'n nieuwsgierig en avontuurlijk mannetje te delen terwijl iedereen nog in bed lag.
Gelukkig had Tristan het deze keer ook naar de zin, hij vond het vooral leuk te helpen met koken.
En zoals steeds was het alweer leuk met de Adelaidse Connectie. We hebben nog geluncht in Cape Jervis en toen was het voor ons tijd om terug naar huis te gaan, zij bleven nog een nachtje.

We werken langzaam naar kerst toe, ik doe dat met een bezoek aan een cricketwedstrijd, alweer in de Adelaide Oval. Zo is de cirkel weer rond, maar dan ovaal.

ps: Wat die nacht zo beroerd maakte op de camping, was dat ik uren lang te kwaad was om te slapen. Ik had namelijk weer post gekregen van de mevrouw die zo aardig was mij een zetje te geven met de auto, anderhalve maand geleden inmiddels. Ook na mijn ongezouten mening in een gepeperde brief blijft ze (onterecht) volhouden dat het mijn schuld was, al weet ik niet of ze gewoon dom is, gemeen of allebei. Ik vermoed het laatste.
Maar recht is net als voorrang: ook als je het al hebt moet je het nog krijgen. En of ik zin heb daar achteraan te gaan... ik laat het bezinken.

Bekijk foto's

PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet was weer raak

Het doet me deugd te melden dat er sinds het vorige blog geen lekke banden meer zijn geweest, niet met de auto en niet met de fiets.

Wat dan weer minder is, is dat ik maar weer eens van de fiets ben gereden door een onoplettende automobilist.
Nadat ik in 2012 door mijn eigen schuld in het ziekenhuis terecht kwam, heb ik een andere verkeerssituatie nu al drie keer meegemaakt.

Dat gaat zo: je rijdt als brave fietser in de fietsstrook met je knipperende lampjes (ook overdag) en je zichtbare kleding. Je rijdt rechtdoor zonder te zwabberen en past je snelheid aan aan de omstandigheden. Als ervaren fietser weet je dat je vaak niet gezien wordt, dus je anticipeert op het gedrag van alle auto's die je ziet.
Waarom ze je niet zien is een raadsel, maar het zal ermee te maken hebben dat je in Australië je rijbewijs kunt halen op zestienjarige leeftijd, en dat het rijexamen bestaat uit het starten van de motor. Als dat lukt zul je ook wel kunnen rijden.
Om het theorie-examen te halen moet je (uit je hoofd!) drie kleuren kunnen noemen die je op een stoplicht kan aantreffen.

Normaal gesproken gaat de beschreven manier van fietsen prima. Er is echter één nadeel: het is lastig anticiperen op gedrag van auto's die je níet ziet.
En zo is het me al drie keer gebeurd dat een auto naast me is komen rijden, om vervolgens door mij heen te proberen af te slaan. Alledrie de keren bleek dat niet te kunnen en was het resultaat dat er tegen me aan gereden werd.
Vorige donderdag deed een mevrouw dus weer een poging. De snelheid was heel laag omdat ik een kruispunt naderde. Voor dat kruispunt was een parkeerplaats waar de mevrouw naartoe wilde.
Het gevolg was dat ik opeens een motorkap onder me had en daarna op de stoep lag. Terwijl langzaam tot me doordrong wat er gebeurd was vroegen omstanders of ik een ambulance nodig had. Nou heb ik helaas wat ervaring, en die vraag kun je tjokvol adrenaline niet echt beantwoorden. Er doet wel van alles zeer, maar niet zo erg. Je bent vooral kwaad (dat blijft nog dagen zo: je ontdekt steeds meer blauwe plekken maar vervelender is dat je voortdurend in gedachten weer uit het niets aangereden wordt).

Na uitwisselen van gegevens heeft Karla me opgehaald. Ik had wat blauwe plekken en mijn schouder deed zeer. Vrijdag wilde ik weer werken om zo snel mogelijk weer normaal te doen, maar die nacht deed mijn schouder genoeg pijn om toch maar even naar de dokter te gaan. Ik vermoedde een gebroken sleutelbeen.
Gelukkig bleek het geen breuk maar een 'AC luxatie' te zijn. Gelukkig, omdat dat weliswaar veel pijn doet maar geen operatie betekent.
De rekening ging rechtsreeks naar de verzekering van de mevrouw. Voor de doktersafspraak was ik met lieve chauffeuse Karla al even langs het politiebureau gegaan om het gebeurde te melden. Wel handig, ongelukervaring.

De fiets was er minder erg aan toe dan ik dacht. Frame en vork zijn nog heel wat een wonder mag heten. Hij staat nu bij de fietsenmaker voor een prijsopgaaf voor de claim.

Het is wel ironisch dat ik een uur voor het ongeluk ons startbewijs had opgehaald voor Amy's Ride. Dat is de jaarlijkse fietstocht om geld in te zamelen voor de Amy Gillett Foundation, die fietsers en automobilisten veilig samen op de weg probeert te laten bestaan.
Ik baalde stevig dat ik die rit niet kon doen, maar uiteindelijk won mijn koppigheid het en hebben we het gewoon toch gedaan. Ik kon mijn stuur vasthouden en heb dat dus ruim 100 kilometer gedaan. Op mijn woon-werkfiets.

PostHeaderIconHet moet niet lekker worden!

Welkom op Karla en Laurens' (en Tristans en Julians) blog.
Het thema van vandaag: lek. En om precies te zijn: nog veel lekker.

Zo was er onze eerste lekke band met deze auto. Ook de eerste in Australië trouwens. Er zat een scherpe schroef in. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om op onze eigen oprit eens te kijken hoe je de reserveband er eigenlijk uithaalt enzo.
Ook hadden we voor off-road bush avonturen al een tyre repair kit aangeschaft. Daar had ik nog totaal geen ervaring mee, maar ik kon de band ermee repareren! Die repair kit heeft zichzelf dus al terugverdiend.
Karla was zo lief om later diezelfde week een nog veel grotere schroef in een andere band te hebben. Zo kon ik de geleerde technieken fijn nog even oefenen en het gaf meteen iets te doen in onze anders zo stille en saaie weekenden. Ik draai nu mijn hand niet meer om voor een lekke autoband.

Een andere manier om die zee van vrije... seconden op te vullen, is met fietsen. Ik wil weer wat meer in vorm komen en ging dus een lange tocht maken. Helaas had ik na twintig kilometer al een lekke band en bleek de reserveband ook lek in mijn tasje te zitten. Karla moest me uiteindelijk komen halen.
Het weekend erna een nieuwe poging gedaan. Weer lek, maar nu was ik voorbereid! Bandje verwisseld en weer op pad.
Een paar kilometer later: weer lek.
Wat bleek? Er zat een minuscuul stukje glas in de band, precies op de grens van wit en zwart en daarom vrijwel onzichtbaar. Ook bij uitgebreid voelen met de vingertoppen van binnen en buiten had ik het niet opgemerkt. En alleen als ik op een bepaalde manier door een kuil reed kon dat stukje glas de band lek prikken.
Sindsdien geen lekke band meer gehad. Maar het is ook wel even genoeg zo...

Een week voor mijn gestrande fietspoging was Karla jarig! Ze is nu één jaar minder piepjong. Het was haar wens om een flinke wandeling te maken. De andere gezinsleden hadden daar niet vreselijk veel zin in maar ja, de jarige mag het zeggen. Het was best een mooie wandeling langs de kust, en halverwege hebben we lekker taart gegeten.
In de middag kwamen Margot en familie nog langs. Dat was weer erg rommelig en erg gezellig. Buurman Johnny's gezelligheidsradar ging erdoor af, dus die kwam ook nog even buurten.

Het was ook nog eens een lang weekend, dus de maandag was lekker vrij. Voor het eerst in tijden heb ik eens lekker uitgeslapen. Daarna hebben we de Adelaidse connectie ontmoet bij hun thuis. Jorien had een toren met lekkere scones en muffins klaarstaan en daarna hebben we een poging gedaan de kinderen te laten steppen bij een skatebaan. Dat ging goed tot het water weer met bakken uit de hemel kwam. Daarna hebben we onze toevlucht maar weer gezocht (en gevonden) in het Belair hotel, met bier en gezelligheid.
En of dat allemaal nog niet genoeg gezelligheid was voor een (lang) weekend, waren we de dag voor Karla's verjaardag al wezen eten bij Arlene, James en Spence, de Schotten die we kennen van de camping in Second Valley.
Ook dat was superleuk, en de kinderen waren compleet hyper totdat ze alledrie als een blok in slaap vielen. We hadden hun huis nog nooit gezien, ze hebben een prachtig uitzicht en een sfeervol huis, waar wel wat aan moet gebeuren. Onze handen jeukten een beetje en we kregen ook wel zin in zo'n huis, maar dan zouden we ook missen wat we nu al wel hebben! Dat vergeet je makkelijk als je enthousiast wordt. Wij zitten goed hier, maar we zeggen niet 'nooit'.

De volgende dag wachtte ons een verrassing: de snoeiharde wind uit ongebruikelijke richting in combinatie met striemende regen zorgde ervoor dat het water in de gang door het plafond kwam zetten. Lek en lekker dan.
Gelukkig viel het nog wel mee, een emmer en wat handdoeken waren genoeg om het onder controle te houden.

Het weer knapte wat op, maar de kinderen hadden nog wat bedacht om de boel levendig te houden. Voor het slapen gaan liet ik ze nog even luisteren naar een liedje op de radio dat ze mooi vinden. Ze gingen er lief op dansen, maar helaas was de choreografie niet zo goed afgestemd. Zo kwam het dat Tristan een elegante zwaai maakte met zijn been op het moment dat Julians gezicht datzelfde stukje ruimte innam. Het gevolg was een flinke bloedneus (denk aan het thema 'lek') die zelfs de volgende dag nog even terugkwam. Twee krijsende jongetjes en grote stress, waar we geestelijk al helemaal klaar waren voor slapende jochies!

De vrijdag erop markeerde het einde van een tijdperk. De golfclub, die trouwe lezers al jaren kennen (zo lang als we hier zijn!) heeft afscheid genomen van de vrijwilligers die de keuken runden, waaronder Lyn. Ze willen hogerop in de wereld en hebben nu een heuse kok (en aangepaste prijzen). Dit was een wat officieel diner om de dames te bedanken voor hun jaren van trouwe dienst.
We deelden een tafel met Steve en Jill en het was een leuke avond. Ik kwam zelfs de buurvrouw nog tegen die ons als eerste tipte. Zo was de cirkel mooi rond.
Tristan en Julian zagen er netjes uit en gedroegen zich voorbeeldig. Julian redde het echter niet om wakker te blijven tot het einde.

De lente komt erg laat en voorzichtig op gang dit jaar. We hebben heel veel grijze, natte en koude dagen gehad maar er komt verbetering in. In afwachting daarvan vullen we onze dagen met het leven van alledag. Zo zijn er regelmatig feestjes voor Tristan. Vorige week had hij een rolschaatsfeestje. Dat had hij nog nooit gedaan en het viel me mee dat hij het ging proberen. Hij ging snel vooruit, al kon je het nog niet echt schaatsen noemen.
Ik kon de verleiding niet weerstaan en huurde ook een paar inline skates. Na een wat wiebelige start bleek het echt waar: ook na tien jaar ben je het nog niet verleerd. Leuk was dat.

Ook hebben we nog een poging gedaan brave burgers te worden. Braaf zijn we al wel, en burgers ook. Maar niet van het land waar we zijn en dat willen we rechtzetten. We hebben allebei het inburgeringsexamen gedaan en allebei gehaald met 100% score (of dat ligt aan onze intelligentie of de moeilijkheidsgraad laat ik in het midden).
Het heeft nog wel meer voeten in de aarde maar daar wijd ik tezijnertijd nog wel een aparte blogpost aan is het idee.

En tot slot: Karla heeft voor haar werk een EHBO cursus gevolgd. We kunnen dus met een gerust hart weer dansen voor het slapen gaan.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDineetje bij kaarslicht

De afgelopen weken stonden in het teken van footy (kijken) en het weer (vooral ontwijken).
Op vaderdag zijn we met zijn allen naar de Slowdown geweest. Even uitleggen: als de twee footy clubs uit Adelaide tegen elkaar spelen, wordt dat de 'Showdown' genoemd. Waar wij heen gingen was een liefdadigheidswedstrijd van sterren uit het verleden. Vandaar de naam 'Slowdown' met een flinke knipoog.
Voor de wedstrijd waren er parachutespringers en de wedstrijd zelf zat vol grapjes. Maar de (vaak wat dik geworden) oudjes konden ook nog best een balletje trappen.

De school had later die week 'pupil free day', de kinderen gingen een dagje naar Jorien van de Adelaidse connectie. Mikx en Jorien moesten geloof ik wel even wennen aan ons duo Rouwdouw maar het kwam goed. 's Avonds zijn we uit eten geweest met ze en dat was weer erg gezellig.

Tristan heeft weer een zwemdiploma gekregen, daar waren we erg blij mee want hij zat al een tijd op hetzelfde niveau. Hij zwemt goed maar bij schoolslag komt een voet steeds uit het water. Lastig onder de knie te krijgen dus. Als hij zijn volgende diploma haalt, heeft hij de hele reeks en is hij wat ons betreft klaar.
Julian kreeg twee weken later ook een diploma, dus ook die is weer een klasje verder. Hij loopt twee diploma's achter op Tristan. Als (àls...) het straks zomer wordt moeten ze het zwembad wel delen. Laatst zaten er maar liefst zeven eenden in het zwembad! Snavel-tot-snavel reclame werkt blijkbaar.

Tristan had een verjaardagsfeestje van Darcy. Ik bracht hem maar bleef ook om lekker wat te lezen en te kletsen met Darcy's ouders.
Tristan zei op een ochtend met zeldzaam zonnig weer waarop we lekker buiten gingen ontbijten: 'Let's prepare!' Julian voegde daaraan toe: 'Yeah, let's prepare!' En daarna tegen Tristan: 'What does prepare mean?'
Tristan dacht er ook eindelijk aan om de deur achter zich dicht te trekken. Maar nu moet hij nog leren te bedenken of je dan wel weer naar binnen kan... we stonden allemaal in nachtkledij met een ontbijtje in de tuin, zonder sleutels. Bij toeval was de binnendeur van de garage open, die we eigenlijk altijd op slot doen. We hoefden dus niet in te breken gelukkig.

Het was ook weer tijd voor City to Bay: deze keer was er geen nieuw record op de 12 km van Karla. Ze deed namelijk dit jaar samen met Tristan de 3 km. En hij hoefde niet te stoppen of te wandelen! Julian en ik wachtten ze op maar ze waren er zo snel dat we de camera nog helemaal niet klaar hadden!
Die middag gingen we naar de echte Adelaide Oval (het grote stadion van Adelaide) om een halve finale te zien van de SANFL, dat is Australian Footy in South Australia. Daar kon je gratis heen met je seizoenskaart voor de Crows, die een niveau hoger spelen. En de collega van Karla heeft zo'n kaart, die ze niet gebruikte.
Het was voor de kinderen een hele belevenis om eens in de echte Adelaide Oval te zijn en footy te kijken. Maar Julian was vrij snel verveeld toen de wedstrijd begon.
Toch zijn we de week erna ook naar de finale gaan kijken, weer in de Adelaide Oval. En ik was voor onze emigratie nog nooit naar een wedstrijd in een stadion geweest!
Hier staat het cricketseizoen voor de deur, en daar ga ik vast ook nog wel een keertje heen.

Op mijn thuiswerkdag kwam er een monteur om ons op snel internet aan te sluiten. Dat is een project dat in heel Australië wordt uitgerold, en het is nu bij ons aangekomen. Onze verbinding is nu vijf keer zo snel als voorheen. Twintig keer kon ook, maar dat is ons te duur.

Vorige week hadden de kleintjes disco op school. Voor het slapen gaan demonstreerde Julian die avond nog even heel schattig zijn dance moves. De dag erna gingen we weer eens naar de golfclub, met Steve en Jill die we al een tijd niet hadden gezien. Dat was gezellig. Julian verhoogde de sfeer nog door ons eigen lootje te trekken voor een lekkere meat tray.

Afgelopen weekend hebben Karla en ik onze fietsen schoongemaakt want we blijven hopen dat het ooit lente wordt. Maar die laat nog op zich wachten. De winter is bezig aan de grote finale: na weken overwegend grijs en nat weer, is het vorige week zo hard gaan regenen dat de al verzadigde grond het niet meer aankon. Beekjes werden woeste rivieren en hele stukken weg zijn kapot geslagen.

Een week later werd dat nog eens overgedaan, maar nu met hevige storm erbij. Om vier uur 's middags viel de stroom uit in heel South Australia. Dat is een gebied zo groot als Frankrijk en Duitsland bij elkaar en dat was nog nooit gebeurd. Uiteraard komt dat niet door de storm die hele kabeltorens omgooide maar door de premier. Had ik het al eens gehad over de politiek hier?
Toen we die avond dus zonder stroom zaten hebben we lekker veel kaarsjes aangedaan en de kamer lekker warm gestookt met de houtkachel.
We konden wat te eten in elkaar flansen want we koken gelukkig op gas. Zo hadden we een romantisch dineetje bij kaarslicht.

Die dag was het ook grandparents day geweest, en Lyn van de golfclub was zo lief naar school te gaan. De kinderen, vooral Tristan, zagen er tegenop niemand te hebben die dag en dat ging ons wel aan het hart.
We konden het mooi opvoedkundig combineren met het weer, door te vertellen dat oma's en opa's op de leeftijd van Tristan en Julian geen televisie hadden, en dat kaarsjes aandoen in het donker toen heel gewoon was.

Bij ons kwam de stroom rond half acht terug maar duizenden huishoudens zaten een dag later nog zonder stroom, met nieuwe storm en overstromingen erachteraan (en nu, twee dagen later, nog). Karla moest iets eerder naar huis van haar werk vanwege alle officiële waarschuwingen. Veel wegen zijn nu afgesloten wegens water dat over de weg stroomt, en talloze bomen zijn omgewaaid. De hulpdiensten hebben zware weken achter de rug. Het is nog even afwachten maar het lijkt erop dat dit toch echt de finale was en dat de lente later deze week gaat beginnen.

Tristan lijkt een eerste stapje naar puberteit te maken. Zijn stem zakt wat, zijn gedrag verandert een beetje en hij kan soms zonder echte reden heel verdrietig zijn. Wij denken dat er wat hormoontjes aan het werk zijn.
Voor de footy finale zijn we Zweeds gaan ontbijten en hebben toen lekkere kussens gekocht zodat Tristan een eigen hoekje heeft in zijn kamertje waar hij lekker even alleen kan zijn, als het leven met ouders en (vooral) broertje even te zwaar valt.

Ook Julian is een lekker ventje tegenwoordig. Luisteren is nog niet zijn sterkste kant maar hij is wel schattig en heeft een goede dosis zelfvertrouwen. Zijn grootste hobby is vliegtuigjes vouwen (en gooien!) Ook speelt hij vreselijk graag in zijn eentje in de tuin, liefst met stokken en water (al jaren).

Bekijk foto's

PostHeaderIconUitgeteld

Het weekend na het vorige blog was het gelijk raak: Tristan had zijn feestje voor zijn achtste verjaardag. We hadden het op papier erg leuke idee om een sleepover party te houden. Op zaterdagmiddag werden vijf kindjes afgeleverd door ouders die zich zichtbaar verheugden op een avondje zonder kroost.
Naar Nederlands gebruik begonnen wij met cadeautjes geven en taart (Australische traditie schrijft voor dat de cadeau's op een tafel worden gelegd om later pas uitgepakt te worden en de taart wordt geserveerd als teken dat de rest van de dag liever zonder gasten wordt doorgebracht).
We hadden wat spelletjes en films, en toen het lekker donker was geworden zijn we met het groepje kinderen de straat opgegaan voor een kleine speurtocht. Dat was eigenlijk allemaal best leuk.
Iets minder was dat een jongetje om half twaalf naar huis wilde. Hij huilde niet ofzo, maar hij wilde gewoon naar huis.
Handig genoeg nam zijn moeder niet op, dus is Karla maar naar het huis gereden. Daar deed een grote broer open waar Karla het jongetje in kwestie wel bij durfde achter te laten.
De dag begon alweer lang voor het (poffertjes-)ontbijt. Al met al was het best geslaagd, maar we waren er niet heel rouwig om dat we uiteindelijk de deur achter het laatste kindje dicht deden, we waren aardig uitgeteld.

Karla's fiets moest gerepareerd en dat heb ik die week gedaan in etappes. We willen tenslotte weer een beetje in vorm raken voor het zomerseizoen, maar de winter houdt dapper stand. Dat maken we draaglijk met boerenkoolstamppot met rookworst (we zijn blij met de komst van Aldi naar South Australia) en houtvuurtjes. Maar vooral ik ben de regen en de koude nachten (4 graden!) behoorlijk zat. Soms is het weer wel beter maar vooralsnog komt de natte kou toch geregeld terug.
Op een van de mooiere dagen hebben we de nieuwe medelanders (v/h Amersfoortse connectie; ook oúde medelanders trouwens, maar toen kenden we ze niet), meegenomen voor een fikkie in het bos. Compleet met worstjes, marshmallows en een drankje natuurlijk.

De mindere dagen zijn natuurlijk wel ideaal om Olympische Spelen te kijken, winter is heel geschikt voor zomerspelen (overigens was het in Brazilië ook winter maar niet verder vertellen). Dat leverde een hoop plezier en slaapgebrek op. Vooral rugby sevens was erg leuk om te zien, en dan nog goud voor de Australische dames ook! Het is sowieso niet erg om met twee landen mee te leven. Wij winnen lekker veel medailles op die manier. Wel is het gek dat we veel Nederlandse atleten niet eens meer kennen. Maar als je bedenkt dat een atleet van nu 20 jaar bij ons vertrek pas 14 was, is dat wel te begrijpen eigenlijk.

Ondertussen hadden we hier een landelijke blunder van formaat. De tweejaarlijkse volkstelling ('census') was deze keer via internet. Het duurde ongeveer een kwartier voor de webpagina alleen nog een foutmelding liet zien die twee dagen niet meer weg ging. Het bureau voor de statistiek was dus tijdelijk uitgeteld. De kritiek en de grappen en grollen waren niet van de lucht.

Sinds twee weken hebben zich twee eenden gevestigd in en rond ons zwembad. Ze lijken het erg naar de zin te hebben en hebben geen plannen om weg te gaan. Wij vinden het wel grappig, al heeft het als nadeel dat ze het water net zo groen maken als dat van het zwembad in Rio.

Tristan, en iets later ook Laurens (toeval? Ik weet het zo net nog niet...) waren ook even ziekjes, maar we zijn hier niet alleen maar uitgeteld... er wordt ook druk afgeteld! We gaan namelijk een jaar eerder dan we de kinderen hadden beloofd naar Nederland! Wanneer precies, dat weten de mensen die we graag zien daar. We gaan het maar niet adverteren op het web, want als we weer thuiskomen zien we graag ons huis terug mét spulletjes. Maar we hebben de vluchten al geboekt, en deze keer ook een camping in Frankrijk. We verheugen ons enorm! Ook voor de kinderen, we stoppen op weg naar Nederland van de vakantiebestemming in Frankrijk een dagje in Parijs en het is voor hun natuurlijk heel speciaal om de beroemde Eiffeltoren in het echt gezien te hebben. Hopelijk houden de iets te fanatieke onbeheerde-rugzak 'toeristen' zich een tijdje gedeisd en kunnen we zelfs naar boven.

Afgelopen weekend waren we door de nieuwe medelanders uitgenodigd voor een stuk taart bij het strand ter ere van Jorien haar verjaardag. Dat smaakte goed en aangezien er flink wat over was had het als bijkomend voordeel dat we een paar dagen niet meer voor eten hoefden te zorgen.
Terwijl de jongetjes (hun jongetje Mikx en de onze) lekker speelden met zand en zee, dachten Michael en Jorien lekker te vliegeren maar die, ehm, vlieger ging niet op.
Gelukkig zorgde een hele groep dolfijnen die dicht langs de kust voorbij zwommen voor alternatief vermaak.
Tot slot hadden we nog een klein drama vanavond. We gingen wat te eten halen en daarvoor moesten we een redelijk drukke straat oversteken. We laten de kinderen ons dan een handje geven en aan de overkant laten we weer los. De baan dichtbij ons was vrij en we hadden gezien dat, terwijl we die overstaken, de laatste auto op de overliggende baan ook voorbij zou gaan. Dus zeiden we: 'kom maar jongens'. Totaal tegen de gewoonte in rukte Tristan zich daarop los en sprintte naar de overkant, zo snel dat de aanstormende auto nog helemaal niet voorbij was. Ik schreeuwde "Tristan!" en gelukkig schrok hij daar zo van dat hij stopte, en de auto reed langs.
Maar we waren allemaal geschrokken, Tristan omdat ik zo schreeuwde en de anderen omdat we onze lieve Tristan al bloedend langs de kant van de weg zagen liggen in gedachten (zelfs Julian zei dat hij het eng vond). Ik moest een aardige tijd op hem inpraten voor het weer ging, maar ik heb uitgelegd dat schreeuwen de enige manier is om te zorgen dat het ongeluk niet gebeurde en als hij daar even van moet huilen, dan hebben papa's en mama's dat liever dan dat ze hun kindje kwijt zijn. Dat snapte hij wel, en de rest van de avond wilde hij wel wat extra knuffels.

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconHet heen en weer

In de afgelopen periode hebben we het heen en weer gekregen. We waren namelijk in de schoolvakantie van de jongens een lang weekend weg naar Mannum, bij de rivier de Murray. En achter ons knap ouderwetse maar verder prima motel was een gratis ferry, ook wel pont of veer.
En daar wilden de kinderen best een paar ritjes op maken, wat we dus gedaan hebben elke dag.

We boften enorm met het weer, de weken ervoor en de weken erna stonden in het teken van regen en storm. Maar dat weekend scheen de zon uitbundig en was het heerlijk!
Het was een lekker ontspannen weekendje met bezoek aan een waterval (meer een aantal stroomversnellingen in een beek, maar door de regen van de afgelopen tijd de moeite zeer waard), een ontbijttochtje op een boot met schoepenradaandrijving, een tochtje naar een heuvel vol schelpen van toen dat gebied nog zeebodem was en veel loungen met koffies, biertjes en kleurboeken. En het favoriete café lag aan de rivier, dus waar je Julian kon vinden spreekt voor zich.
Wat we ook hebben gedaan, voor het eerst sinds we in Australië zijn, is bowls spelen! Dat was leuk, en nog steeds een stuk moeilijker dan het lijkt.

De zondag ervoor was een trots moment voor iedere ouder: Tristan scoorde drie keer met footy, waarvan één keer na aangespeeld te zijn door Julian! Dan sta je wel te glimmen langs de kant.
Afgelopen weekend was het laatste footy-weekend, maar dat laten ze je weten ook. Vrijdagavond waren er teamfoto's, zaterdagavond een soort afscheidsfeest en zondag was het de hele dag afscheidstoernooi. Waarschijnlijk willen ze ervoor zorgen dat je een half jaar geen footy meer kunt zien, in de zomer wordt het niet gespeeld tenslotte.

Verder gaan beide jongens nog steeds erg goed op school. Zo na de vakantie zijn ze wel weer erg moe op vrijdag, maar Julian begint lezen en schrijven gelukkig leuk te vinden en Tristan is gewoon een studiebolletje.

In ander nieuws: we hebben afscheid genomen van de Amersfoortse connectie, Nederlanders die drie jaar geleden bij ons zijn geweest om te keuvelen over emigreren. Daar zijn we nu mee gebrouilleerd, maar we hebben er de Adelaidse connectie voor teruggekregen. Ze zijn namelijk een paar weken geleden (toen wij in Mannum waren) aangekomen in Adelaide en beginnen goed: baan en school zijn al geregeld!
En ook een mooie 'es joe vie' op batterie: ze hebben een hybride auto gekocht en hebben nu als hobby die te gebruiken zonder te tanken (een hobby mag wat kosten dus dat de benzineprijzen historisch laag zijn en de stroom juist historisch hoog geeft niet).
We hebben ze nu twee keer gezien en er tekent zich al een patroon af: gezelligheid en bier. Hun zoontje is al fan van Karla waar ik uiteraard alle begrip voor heb.

Verder is er naast het koude en natte weer dat we wel grondig zat zijn niet eens zoveel te melden, behalve dat we Tristans achtste (!) verjaardag hebben gevierd. Zoals de traditie voorschrijft met onze versie van Van Gogh's beroemde schilderij: de taartappeleters.
Ook waren er natuurlijk cadeau's van ons en ook van de andere kant van de wereld. Iedereen hartelijk bedankt daarvoor!
Komend weekend is deel twee, dan heeft Tristan zijn sleep-over party. Een wat ironische term verwachten we. Zes kindjes komen dan hier slapen, en film kijken en spelletjes doen. We gaan het zien!
Karla is in elk geval al begonnen met plannen en bakken van de taart, die dan zaterdagochtend opgetuigd moet worden.

En verder is de radio af. Het valt me niet tegen hoe die klinkt, met hergebruikte computerspeakertjes van drie watt. Hij kan met de telefoon bediend worden (volume ook met knop op het toestel) en hij kan gesynchroniseerd spelen met diverse andere muziekapparaten in huis.
Maar hij kan ook zelf internet radio of muziekbestanden van het netwerk spelen. Al met al een leuk project waar ik veel van geleerd heb. Ik zou heel wat dingen anders aanpakken een volgende keer en heb ook wel plannen. Maar dat zien we wel een keer. Voorlopig is het al leuk muziek te hebben bij het koken.

En over koken gesproken, eergister heb ik spruitjes voor beginners gemaakt. Spruitjes staan niet direct bekend als het favoriete voedsel van de jeugd, maar ik had er wel weer eens trek in. Ik heb ze na het koken dus heel even meegebakken met spekjes, en er een klein beetje geraspte kaas overheen gestrooid. Zo konden de kinderen het wel verdragen, al waren ze nog steeds geen fan van die groene dingen tussen de lekkere spek en kaas...

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  
Adelaide Time & Weather
All Pictures
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.