Highway To The Sun

Op maandag gingen de kinderen een halve dag naar de creche, die Reynella Community Childrens Centre heet. Dat bekt niet echt lekker dus zeggen wij liever 'de creche' of 'the fieldmouse', als hommage aan de creche waar onze kleintjes zo'n geweldige start hadden in Nederland. Dat gaf ons een halve dag om ons vrij te bewegen en die hebben we besteed door weer iets te regelen. Overigens ging het best goed, maar donderdag doen ze ook het middagslaapje op de creche, dus dan wordt het nog spannender.
Het regelen bestond uit het op onze naam zetten van de auto en betalen van de stamp duty (een soort overdrachtsbelasting die hier ook op de koop van een auto zit). Verder hebben we het Medicare kantoor bezocht om bij het loket Family Assistance de laatste papieren in orde te maken voor onze aanvraag voor Child Care Benefit en Family Assistance. We hebben vandaag onze Tax File Numbers (zeg maar BSN) en bankpasjes van de Commonwealth Bank ontvangen. Maar ondanks dat lukte het nog niet helemaal, er moest nog een formulier naar ons opgestuurd worden wat we dan na invullen weer langs moeten brengen.
's Middags zijn we, weer als compleet gezin, naar twee open inspections geweest. Huurhuizen bezichtig je hier op zo'n open inspection, de makelaar is dan een half uurtje of zelfs maar een kwartiertje in het huis, je mag er dan doorheen lopen (tegelijk met eventuele andere geïnteresseerden) en als je het wat vindt neem je een formulier mee.
Beide huizen vonden we wat te duur voor wat er geboden werd. Overigens drukt men de prijs hier uit in een bedrag per week terwijl je minimaal een jaar huurt. Wel grappig om te zien hoe dat werkt, zo'n inspection. Na afloop zijn we nog even door de buurt gereden, Flagstaff Hill ziet er nog steeds goed uit.
In de namiddag bleek Julian 38.4 graden koorts te hebben, daar zit niemand op te wachten (in de laatse plaats het kereltje zelf).

Dinsdag zijn we naar een speeltuintje geweest met een vijver met fontein (een kinderhand is gauw gevuld). Tristan kon zich weer lekker uitleven en we zijn ook nog even door die buurt gelopen, we leren nu best wat buurten kennen maar het wordt zoveel om te onthouden dat we een lijstje gaan aanleggen van waar we wel of niet zouden willen wonen.
Julian zit inmiddels helaas op 39.2 en de middag hebben we alleen nog maar wat gedronken bij de Golf Club hier vlakbij.

Na een heel beroerde nacht (het gaat de laatste tijd toch al niet echt lekker op dat vlak met om de beurt huilende jongetjes) die Julian om half vijf ten einde verklaarde zijn we weer naar het centrum gegaan. Op een paar dagen na is het weer hier afwisselend grijs en droog of grijs en nat. Iedereen haast zich te zeggen dat dat heel ongebruikelijk is maar wij hebben het dus maar te doen met deze Nederlandse start. Ik schrijf dit op vrijdag terwijl het buiten onweert en regent.
In het centrum hebben we de Central Market bezocht, dat is een grote overdekte markt met veel groente en fruit, kaas, vlees en allerhande andere winkeltjes. Er is ook een grote Aziatische invloed merkbaar in het aanbod, bijvoorbeeld gespecialiseerde supermarktjes enzo. Het is een leuk bont geheel en het ruikt lekker.
Van de Central Market zijn we doorgelopen naar de Torrens Lake, waar zwarte zwanen en pelikanen zwemmen. Daar hebben we nog even lekker op een terrasje gezeten. De terugreis was een beetje een drama, met twee hard huilende kinderen op de achterbank en wij vrijwel door de reserves heen.

We maakten ons zorgen of Julian wel naar de creche kon, ziek als hij was en om eerlijk te zijn snakten we na die reeks gebroken en korte nachten wel naar een dagje rust. Gelukkig was deze nacht al iets beter en werd Julian wakker met 37.3! Dat was dus geen probleem.
Tristan was weer een beetje hyper doordat hij weer op de creche was en dan rent hij lekker onoplettend rond. Die ging dus twee keer languit en toen was de stemming niet meer zo goed. Hij huilde dus toen wij weggingen, maar de leidsters daar vingen het goed op met een knuffel en wat afleiding.
Wij zijn lekker gaan ontbijten in Old Reynella en hebben toen de post opgehaald (ze bezorgen niet in dit huis dus je moet de post zelf ophalen). Nu hebben we medicare pasjes. Verder heb ik mijn formulier voor lidmaatschap van de ACS (Australian Computing Society) op de bus gedaan. Die houden bijeenkomsten waar het hopelijk goed netwerken is.
We hebben huizen gekeken in Flagstaff Hill, Coromandel Valley en Craigburn Farm, zij het niet van binnen. Het aanbod loopt uiteen van onbetaalbare paleizen tot betaalbare huizen in mindere buurten en de truc wordt om daar op het goede punt tussenin te gaan zitten. Dat is weliswaar van later zorg maar we vinden het leuk om de buurten en het globale aanbod te leren kennen.
Verder hebben we nog de Family Assistance echt afgehandeld (het laatste formulier is in hun bezit dus nu is het wachten op de uitslag) en zijn we langs de telefoonwinkel geweest om een Australisch telefoonnummer te regelen. We hebben allebei een prepaid-sim want voor een abonnement heb je werk nodig. Karla haar abonnement is inmiddels afgelopen, maar de simkaart kregen we helaas niet aan de praat. Je volgt drie simpele stappen en waar de handleiding zegt dat je nu klaar bent, zegt de telefoniste (die je niet verwachtte en ook niet kunt verstaan wegens gebrekkig Engels) dat je 24 uur moet wachten. Prettig te constateren dat alles hier net zo werkt als in Nederland.
Daarna was het alweer tijd om de kinderen op te halen. Het was prima gegaan: Tristan had vrij veel geslapen en had de hele middag zijn rugzakje op, klaar om opgehaald te worden (of nog moeite afstand te doen van bekende dingen), de arme knul. Maar ondanks dat had hij het best naar zijn zin gehad, het zal wel wennen. Hij is in elk geval dol op zijn hoed (zie foto's).

Vandaag, vrijdag, is het dus slecht weer en we maken er maar een rustige dag van. Boodschappen doen, blog bijwerken, bellen met Vodafone waarom de sim niet werkt (en nog eens bellen en nog eens bellen) en vanavond weer voor ons laten koken op de Golf Club.

Bekijk foto's

Op maandag gingen de kinderen een halve dag naar de creche, die Reynella Community Childrens Centre heet. Dat bekt niet echt lekker dus zeggen wij liever 'de creche' of 'the fieldmouse', als hommage aan de creche waar onze kleintjes zo'n geweldige start hadden in Nederland. Dat gaf ons een halve dag om ons vrij te bewegen en die hebben we besteed door weer iets te regelen. Overigens ging het best goed, maar donderdag doen ze ook het middagslaapje op de creche, dus dan wordt het nog spannender.
Het regelen bestond uit het op onze naam zetten van de auto en betalen van de stamp duty (een soort overdrachtsbelasting die hier ook op de koop van een auto zit). Verder hebben we het Medicare kantoor bezocht om bij het loket Family Assistance de laatste papieren in orde te maken voor onze aanvraag voor Child Care Benefit en Family Assistance. We hebben vandaag onze Tax File Numbers (zeg maar BSN) en bankpasjes van de Commonwealth Bank ontvangen. Maar ondanks dat lukte het nog niet helemaal, er moest nog een formulier naar ons opgestuurd worden wat we dan na invullen weer langs moeten brengen.
's Middags zijn we, weer als compleet gezin, naar twee open inspections geweest. Huurhuizen bezichtig je hier op zo'n open inspection, de makelaar is dan een half uurtje of zelfs maar een kwartiertje in het huis, je mag er dan doorheen lopen (tegelijk met eventuele andere geïnteresseerden) en als je het wat vindt neem je een formulier mee.
Beide huizen vonden we wat te duur voor wat er geboden werd. Overigens drukt men de prijs hier uit in een bedrag per week terwijl je minimaal een jaar huurt. Wel grappig om te zien hoe dat werkt, zo'n inspection. Na afloop zijn we nog even door de buurt gereden, Flagstaff Hill ziet er nog steeds goed uit.
In de namiddag bleek Julian 38.4 graden koorts te hebben, daar zit niemand op te wachten (in de laatse plaats het kereltje zelf).

Dinsdag zijn we naar een speeltuintje geweest met een vijver met fontein (een kinderhand is gauw gevuld). Tristan kon zich weer lekker uitleven en we zijn ook nog even door die buurt gelopen, we leren nu best wat buurten kennen maar het wordt zoveel om te onthouden dat we een lijstje gaan aanleggen van waar we wel of niet zouden willen wonen.
Julian zit inmiddels helaas op 39.2 en de middag hebben we alleen nog maar wat gedronken bij de Golf Club hier vlakbij.

Na een heel beroerde nacht (het gaat de laatste tijd toch al niet echt lekker op dat vlak met om de beurt huilende jongetjes) die Julian om half vijf ten einde verklaarde zijn we weer naar het centrum gegaan. Op een paar dagen na is het weer hier afwisselend grijs en droog of grijs en nat. Iedereen haast zich te zeggen dat dat heel ongebruikelijk is maar wij hebben het dus maar te doen met deze Nederlandse start. Ik schrijf dit op vrijdag terwijl het buiten onweert en regent.
In het centrum hebben we de Central Market bezocht, dat is een grote overdekte markt met veel groente en fruit, kaas, vlees en allerhande andere winkeltjes. Er is ook een grote Aziatische invloed merkbaar in het aanbod, bijvoorbeeld gespecialiseerde supermarktjes enzo. Het is een leuk bont geheel en het ruikt lekker.
Van de Central Market zijn we doorgelopen naar de Torrens Lake, waar zwarte zwanen en pelikanen zwemmen. Daar hebben we nog even lekker op een terrasje gezeten. De terugreis was een beetje een drama, met twee hard huilende kinderen op de achterbank en wij vrijwel door de reserves heen.

We maakten ons zorgen of Julian wel naar de creche kon, ziek als hij was en om eerlijk te zijn snakten we na die reeks gebroken en korte nachten wel naar een dagje rust. Gelukkig was deze nacht al iets beter en werd Julian wakker met 37.3! Dat was dus geen probleem.
Tristan was weer een beetje hyper doordat hij weer op de creche was en dan rent hij lekker onoplettend rond. Die ging dus twee keer languit en toen was de stemming niet meer zo goed. Hij huilde dus toen wij weggingen, maar de leidsters daar vingen het goed op met een knuffel en wat afleiding.
Wij zijn lekker gaan ontbijten in Old Reynella en hebben toen de post opgehaald (ze bezorgen niet in dit huis dus je moet de post zelf ophalen). Nu hebben we medicare pasjes. Verder heb ik mijn formulier voor lidmaatschap van de ACS (Australian Computing Society) op de bus gedaan. Die houden bijeenkomsten waar het hopelijk goed netwerken is.
We hebben huizen gekeken in Flagstaff Hill, Coromandel Valley en Craigburn Farm, zij het niet van binnen. Het aanbod loopt uiteen van onbetaalbare paleizen tot betaalbare huizen in mindere buurten en de truc wordt om daar op het goede punt tussenin te gaan zitten. Dat is weliswaar van later zorg maar we vinden het leuk om de buurten en het globale aanbod te leren kennen.
Verder hebben we nog de Family Assistance echt afgehandeld (het laatste formulier is in hun bezit dus nu is het wachten op de uitslag) en zijn we langs de telefoonwinkel geweest om een Australisch telefoonnummer te regelen. We hebben allebei een prepaid-sim want voor een abonnement heb je werk nodig. Karla haar abonnement is inmiddels afgelopen, maar de simkaart kregen we helaas niet aan de praat. Je volgt drie simpele stappen en waar de handleiding zegt dat je nu klaar bent, zegt de telefoniste (die je niet verwachtte en ook niet kunt verstaan wegens gebrekkig Engels) dat je 24 uur moet wachten. Prettig te constateren dat alles hier net zo werkt als in Nederland.
Daarna was het alweer tijd om de kinderen op te halen. Het was prima gegaan: Tristan had vrij veel geslapen en had de hele middag zijn rugzakje op, klaar om opgehaald te worden (of nog moeite afstand te doen van bekende dingen), de arme knul. Maar ondanks dat had hij het best naar zijn zin gehad, het zal wel wennen. Hij is in elk geval dol op zijn hoed (zie foto's).

Vandaag, vrijdag, is het dus slecht weer en we maken er maar een rustige dag van. Boodschappen doen, blog bijwerken, bellen met Vodafone waarom de sim niet werkt (en nog eens bellen en nog eens bellen) en vanavond weer voor ons laten koken op de Golf Club.

Bekijk foto's

Donderdag zijn de kinderen voor het eerst voor proef naar de creche gegaan, voor twee uur. Ze zitten hier in principe in gescheiden leeftijdsgroepen, al is bezoek over en weer wel mogelijk. Voor de eerste keer heeft Tristan daar flink gebruik van gemaakt, hij heeft eigenlijk de hele tijd gespeeld in de babyroom bij Julian. Sinds het afscheid van zoveel mensen heeft hij het een beetje moeilijk om niemand die hij kent om zich heen te hebben, de arme jongen.
Wij hebben de twee uur benut om eens ongestoord... boodschappen te doen. Dat is nog zwaarder dan je denkt want ze hebben hier nog meer keus dan in Nederland en je weet niet wat je moet hebben. De prijzen lopen flink uiteen en je weet pas of iets lekker is als je het gekocht hebt. Zo sta je dus bij de simpelste produkten een hele tijd na te denken en te twijfelen.
(Even tussen haakjes: ik tik dit met op de achtergrond een Australische documentaire over... Geert Wilders!)
Tijdens het middagslaapje van de kinderen hebben we online Child Care Benefit en Family Tax Benefit aangevraagd. Zijn we weer blij met ons permanente visum, want met een tijdelijk visum kom je daar niet voor in aanmerking.

De volgende ochtend was direct de tweede proef voor de kinderen. Tristan heeft nu al meer gespeeld tussen de kindjes van zijn eigen leeftijd (Julian gaat gewoon zitten glimlachen en pakt iets om op te kauwen). Pas tegen het einde wilde Tristan naar Julian, dus dat is al een verbetering. Deze keer zijn we naar een Bowling Club gegaan in Reynella en hebben daarna lekker koffie gedronken die nu eens niet omgetrokken werd door Meneertje Grijpgraag II.
's Middags zijn we met de kinderen naar het strand gegaan in Christie's Beach en hebben we een grote omweg naar huis gemaakt via McLaren Vale, een mooi stadje in wijnbouwgebieden. Een mooie streek, daar komen we nog weleens terug als er bladeren aan de wijnranken zitten, dat is nog mooier. Wel gek om te bedenken dat het landschap meestal lang zo groen niet is als nu.
's Avonds weer gegeten op de golfclub, leuk weer een beetje socializen met mensen uit de buurt. Weer meegedaan aan de raffle om een vleesschaal of een fles wijn te winnen, maar jammer genoeg weer met lege handen naar huis gegaan.
Zaterdag was het weer dan eindelijk echt lekker opgeknapt en zijn we voor het eerst het centrum gaan bekijken van onze nieuwe stad. We hadden niet heel veel tijd, dus zijn we alleen naar de voornaamste winkelstraat gegaan. Dat zag er wel gezellig uit met ook wat oudere gebouwen, waaronder Adelaide Arcade, een langgerekte mall. In de winkelstraat (Rundle Mall) hebben ze leuke beelden van varkens die gewoon op straat lijken te zitten, en eentje scharrelt in een vuilnisbak. Foto's volgen. Verder veel grote malls met food courts, waar we dan ook wat gegeten hebben.
We zijn teruggereden met een flinke omweg, via de Norton Summit Road en de Mount Lofty Summit Road. 'Scenic route' zei de kaart en dat klopte! Een prachtige weg door de heuvels, met wijnranken en eucalyptusbomen en af en toe een mooi uitzicht op de stad. Via deze route zijn we naar Witton Street in de wijk Flagstaff Hill gereden (met zo'n omweg combineren we toerisme met een slapende achterbank) waar we hadden afgesproken met Connie en Chris, die we 'kennen' van mail en skype. Dat bleken enorm hartelijke mensen en ze wonen prachtig tussen het groen, met af en aan vliegende groene vogeltjes en in de zomer ook regelmatig koala's in de bomen. We hebben een welkomstpakket van ze gekregen met wijn, Vegemite en andere echt Australische dingen. Heel erg leuk natuurlijk en we gaan ze zeker nog eens zien, het was erg leuk.
En dan was Tristan ook die dag nog voor de tweede keer succesvol op het potje, dus hij heeft weer een sticker verdiend. Julian kruipt ondertussen (het opvoeden begint: "Julian, nee!", want hij kan nu dus van alles pakken) en luistert goed naar zijn naam.

Vanmorgen, zondag, hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi. Met Yvonne heb ik veel gemaild vanuit Nederland en ze had ons toen eens getipt over Cleland Wildlife Park. Daar hadden we nu afgesproken. Toen we er bijna waren zagen we al een grote kangoeroe pontificaal midden op de weg zitten. Het park was heel erg mooi, het ligt vrij hoog in de heuvels (we waren er toevallig langsgekomen op onze toeristische rit van gister) en het zit er vol met kangoeroe's en andere dieren. Het leuke is dat je gewoon tussen de kangoeroe's kunt lopen en je kunt ze ook voeren. Zacht dat ze zijn! Heel leuk om te zien ook hoe er af en toe eentje langs komt racen met een koppie uit de buidel. De omgeving is er ook erg mooi en de kennismaking was ook erg plezierig. Levi is een jongen van zeven en Tristan liep er meteen achteraan en deed hem zoveel mogelijk na. Levi een stok? Dan Tristan ook een stok. Ze hadden grote lol samen. Yvonne en Wilfred zijn gewoon weer superaardige mensen (het zit hier in het water ofzo denk ik). We hebben de ochtend in het park doorgebracht met veel Australische beesten. Tussen de kangoeroe's liepen ook Emu's, zeg maar de Australische struisvogel. Daar kon je ook dichtbij komen. Tristan stond ernaast (ze zijn anderhalf keer zo hoog als hij) en zei: 'kip'. Hij heeft er zelfs eentje aangeraakt, maar die herkende dat niet als aaien en liep weg.
Daarna zijn we nog met Yvonne, Wilfred en Levi mee naar huis geweest, zij wonen ook al zo prachtig, toepasselijk genoeg in de wijk 'Paradise'. Lekker geborreld (op mooie dagen kun je lekker buiten zitten - in de winter dus!) en gekletst en ook hun zien we zeker terug. Daarna naar huis (de auto doet het overigens geweldig, wat rijdt dat ding lekker zeg, of het nou rechtdoor is of kronkelen omhoog of omlaag: het gaat allemaal even soepel). Eten, kinderen in bad en bed. En wij nog even achter de buis en internet.
Een heerlijk weekend achter de rug dus, mede mogelijk gemaakt door lekker weer en aardige mensen.

Donderdag zijn de kinderen voor het eerst voor proef naar de creche gegaan, voor twee uur. Ze zitten hier in principe in gescheiden leeftijdsgroepen, al is bezoek over en weer wel mogelijk. Voor de eerste keer heeft Tristan daar flink gebruik van gemaakt, hij heeft eigenlijk de hele tijd gespeeld in de babyroom bij Julian. Sinds het afscheid van zoveel mensen heeft hij het een beetje moeilijk om niemand die hij kent om zich heen te hebben, de arme jongen.
Wij hebben de twee uur benut om eens ongestoord... boodschappen te doen. Dat is nog zwaarder dan je denkt want ze hebben hier nog meer keus dan in Nederland en je weet niet wat je moet hebben. De prijzen lopen flink uiteen en je weet pas of iets lekker is als je het gekocht hebt. Zo sta je dus bij de simpelste produkten een hele tijd na te denken en te twijfelen.
(Even tussen haakjes: ik tik dit met op de achtergrond een Australische documentaire over... Geert Wilders!)
Tijdens het middagslaapje van de kinderen hebben we online Child Care Benefit en Family Tax Benefit aangevraagd. Zijn we weer blij met ons permanente visum, want met een tijdelijk visum kom je daar niet voor in aanmerking.

De volgende ochtend was direct de tweede proef voor de kinderen. Tristan heeft nu al meer gespeeld tussen de kindjes van zijn eigen leeftijd (Julian gaat gewoon zitten glimlachen en pakt iets om op te kauwen). Pas tegen het einde wilde Tristan naar Julian, dus dat is al een verbetering. Deze keer zijn we naar een Bowling Club gegaan in Reynella en hebben daarna lekker koffie gedronken die nu eens niet omgetrokken werd door Meneertje Grijpgraag II.
's Middags zijn we met de kinderen naar het strand gegaan in Christie's Beach en hebben we een grote omweg naar huis gemaakt via McLaren Vale, een mooi stadje in wijnbouwgebieden. Een mooie streek, daar komen we nog weleens terug als er bladeren aan de wijnranken zitten, dat is nog mooier. Wel gek om te bedenken dat het landschap meestal lang zo groen niet is als nu.
's Avonds weer gegeten op de golfclub, leuk weer een beetje socializen met mensen uit de buurt. Weer meegedaan aan de raffle om een vleesschaal of een fles wijn te winnen, maar jammer genoeg weer met lege handen naar huis gegaan.
Zaterdag was het weer dan eindelijk echt lekker opgeknapt en zijn we voor het eerst het centrum gaan bekijken van onze nieuwe stad. We hadden niet heel veel tijd, dus zijn we alleen naar de voornaamste winkelstraat gegaan. Dat zag er wel gezellig uit met ook wat oudere gebouwen, waaronder Adelaide Arcade, een langgerekte mall. In de winkelstraat (Rundle Mall) hebben ze leuke beelden van varkens die gewoon op straat lijken te zitten, en eentje scharrelt in een vuilnisbak. Foto's volgen. Verder veel grote malls met food courts, waar we dan ook wat gegeten hebben.
We zijn teruggereden met een flinke omweg, via de Norton Summit Road en de Mount Lofty Summit Road. 'Scenic route' zei de kaart en dat klopte! Een prachtige weg door de heuvels, met wijnranken en eucalyptusbomen en af en toe een mooi uitzicht op de stad. Via deze route zijn we naar Witton Street in de wijk Flagstaff Hill gereden (met zo'n omweg combineren we toerisme met een slapende achterbank) waar we hadden afgesproken met Connie en Chris, die we 'kennen' van mail en skype. Dat bleken enorm hartelijke mensen en ze wonen prachtig tussen het groen, met af en aan vliegende groene vogeltjes en in de zomer ook regelmatig koala's in de bomen. We hebben een welkomstpakket van ze gekregen met wijn, Vegemite en andere echt Australische dingen. Heel erg leuk natuurlijk en we gaan ze zeker nog eens zien, het was erg leuk.
En dan was Tristan ook die dag nog voor de tweede keer succesvol op het potje, dus hij heeft weer een sticker verdiend. Julian kruipt ondertussen (het opvoeden begint: "Julian, nee!", want hij kan nu dus van alles pakken) en luistert goed naar zijn naam.

Vanmorgen, zondag, hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi. Met Yvonne heb ik veel gemaild vanuit Nederland en ze had ons toen eens getipt over Cleland Wildlife Park. Daar hadden we nu afgesproken. Toen we er bijna waren zagen we al een grote kangoeroe pontificaal midden op de weg zitten. Het park was heel erg mooi, het ligt vrij hoog in de heuvels (we waren er toevallig langsgekomen op onze toeristische rit van gister) en het zit er vol met kangoeroe's en andere dieren. Het leuke is dat je gewoon tussen de kangoeroe's kunt lopen en je kunt ze ook voeren. Zacht dat ze zijn! Heel leuk om te zien ook hoe er af en toe eentje langs komt racen met een koppie uit de buidel. De omgeving is er ook erg mooi en de kennismaking was ook erg plezierig. Levi is een jongen van zeven en Tristan liep er meteen achteraan en deed hem zoveel mogelijk na. Levi een stok? Dan Tristan ook een stok. Ze hadden grote lol samen. Yvonne en Wilfred zijn gewoon weer superaardige mensen (het zit hier in het water ofzo denk ik). We hebben de ochtend in het park doorgebracht met veel Australische beesten. Tussen de kangoeroe's liepen ook Emu's, zeg maar de Australische struisvogel. Daar kon je ook dichtbij komen. Tristan stond ernaast (ze zijn anderhalf keer zo hoog als hij) en zei: 'kip'. Hij heeft er zelfs eentje aangeraakt, maar die herkende dat niet als aaien en liep weg.
Daarna zijn we nog met Yvonne, Wilfred en Levi mee naar huis geweest, zij wonen ook al zo prachtig, toepasselijk genoeg in de wijk 'Paradise'. Lekker geborreld (op mooie dagen kun je lekker buiten zitten - in de winter dus!) en gekletst en ook hun zien we zeker terug. Daarna naar huis (de auto doet het overigens geweldig, wat rijdt dat ding lekker zeg, of het nou rechtdoor is of kronkelen omhoog of omlaag: het gaat allemaal even soepel). Eten, kinderen in bad en bed. En wij nog even achter de buis en internet.
Een heerlijk weekend achter de rug dus, mede mogelijk gemaakt door lekker weer en aardige mensen.

Bij de laatste paar stukjes hebben we geen foto's opgenomen omdat die nog niet overgezet waren naar de computer. Dat hopen we nu goed te maken...
Bekijk foto's

Bij de laatste paar stukjes hebben we geen foto's opgenomen omdat die nog niet overgezet waren naar de computer. Dat hopen we nu goed te maken...
Bekijk foto's

Tjeetje gisteravond bedacht ik, dat ik eigenlijk maar bar weinig over onze kids had gemeld, terwijl er wel degelijk wat te melden valt.
Tristan is namelijk in de peuterpuberteit terecht gekomen en we hebben inmiddels heel wat te stellen met hem. Natuurlijk is het voor hem ook allemaal even wennen hier. Maar gelukkig vandaag zien we alweer een verandering naar wat gewoner gedrag, i.p.v. altijd nee, en gewoon niet luisteren.
Verder is Tristan de laatste tijd geïnteresseerd in de toilet en dus hebben we direct een potje gekocht. Gisteren heeft hij voor het eerst een plasje gedaan op het potje en dus een sticker verdiend. We zijn erg trots op hem!
Julian is goed bezig om te leren kruipen, hij kan al heel goed van liggen gaan zitten en ook dus al een beetje vooruit komen, we hebben een mooi filmpje van zijn ontwikkeling gemaakt.
Als de jongens samen aan tafel zitten of samen achter op de achterbank van de auto zitten kunnen ze heel erg met elkaar lachen, dat is wel heel erg leuk om te zien en te horen.
Bij deze wilde ik ook Dominique, Olaf, Loes en Hermen Jan heel erg bedanken voor de leuke kaartjes voor elke dag van onze 1e week, hebben we erg van genoten, heel lief...
Gisteren nog even alle foto's bekeken van mijn afscheidsfeest bij ING RE en toen werd ik wel een beetje emotioneel...Hopelijk gaat het allemaal goed met jullie allen lieve oud collega's!

Tjeetje gisteravond bedacht ik, dat ik eigenlijk maar bar weinig over onze kids had gemeld, terwijl er wel degelijk wat te melden valt.
Tristan is namelijk in de peuterpuberteit terecht gekomen en we hebben inmiddels heel wat te stellen met hem. Natuurlijk is het voor hem ook allemaal even wennen hier. Maar gelukkig vandaag zien we alweer een verandering naar wat gewoner gedrag, i.p.v. altijd nee, en gewoon niet luisteren.
Verder is Tristan de laatste tijd geïnteresseerd in de toilet en dus hebben we direct een potje gekocht. Gisteren heeft hij voor het eerst een plasje gedaan op het potje en dus een sticker verdiend. We zijn erg trots op hem!
Julian is goed bezig om te leren kruipen, hij kan al heel goed van liggen gaan zitten en ook dus al een beetje vooruit komen, we hebben een mooi filmpje van zijn ontwikkeling gemaakt.
Als de jongens samen aan tafel zitten of samen achter op de achterbank van de auto zitten kunnen ze heel erg met elkaar lachen, dat is wel heel erg leuk om te zien en te horen.
Bij deze wilde ik ook Dominique, Olaf, Loes en Hermen Jan heel erg bedanken voor de leuke kaartjes voor elke dag van onze 1e week, hebben we erg van genoten, heel lief...
Gisteren nog even alle foto's bekeken van mijn afscheidsfeest bij ING RE en toen werd ik wel een beetje emotioneel...Hopelijk gaat het allemaal goed met jullie allen lieve oud collega's!

Ja ik moet er dan toch echt aan... ook ik wil op de site van mezelf laten horen...

Afgelopen maandag hebben we geshopt voor nieuwe autostoeltjes en gevonden en daarnaast hadden we onze eerste 'child care' bezocht. We hadden er een redelijk gevoel bij, maar van de buitenkant hadden we ook al een andere bekeken en daar hadden we al een beter gevoel bij. Ook toen we buiten een moeder hadden aangeschoten en gevraagd hadden naar haar ervaringen kon ons gevoel niet meer stuk. Dinsdag hebben we ook daadwerkelijk een bezoek gebracht aan deze child care en besloten om onze kids direct in te schrijven... aldus gaan de kids morgen en vrijdag voor 2 uurtjes proefdraaien. Volgende week maandag 4u en donderdag een hele dag. Vanaf de week daarop gaan ze elke maandag en donderdag naar de creche en hebben wij wat meer tijd om een baan te zoeken en toch zelf, iets sneller, een aantal dingen te regelen. Tristan was nog niet binnen en begon direct te spelen. Ook Julian kan zichzelf best vermaken...ik denk dus wel dat het goed komt met ze!

Gisteren was het slecht weer, veel regen, maar we hadden gepland om erop uit te gaan dus dat hebben we gedaan. Over de kleine binnenwegen zijn we, onder anderen over een dirt road, gereden naar het door Duitsers gestichte plaatsje Hahndorf. Onderweg was het uitzicht, toen het nog net niet regende, fantastisch. Doordat we door de Adelaide Hills reden hadden we een weids uitzicht. Hahndorf zelf is vast een heel leuk plaatsje wanneer het niet regent, maar dit keer hebben wij er bar weinig van gezien. Het eerste de beste koffiezaakje zijn we bijna naar binnen gerend, om vervolgens daar het pepervaatje op de grond te laten vallen (zodat de helft op de grond lag), de verkeerde koffie te bestellen (Macciato = espresso!) en vervolgens om de koffie aardig om te gooien omdat een grijp graag handje er niet vanaf kon blijven.... Nee het ging goed daar! Ik heb maar even een aardige fooi gegeven, want een mess hadden we er wel van gemaakt! Daarna snel naar huis en de volgende keer beter hopen we dan maar.

Vandaag hebben we de nieuwe auto mogen ophalen, erg cool. Vanwege het feit dat we Laurens als enige hadden aangewezen om de huurauto te mogen besturen, moest ik op weg naar de verhuurder de nieuwe auto als eerste 'echt' besturen...Ik moest weer even wennen aan het linksrijden, maar al snel had ik het goed te pakken en kon ik ook nog eens goed de weg vinden, ja dat zit al aardig in mijn geheugen, dat is wel fijn.
Verder is vandaag dan eindelijk de heater gemaakt, zodat de extra elektrische kacheltjes weer weg kunnen, dat is fijn...
Nou, dat was het weer voor nu, tot gauw!
ps: Een aantal foto's volgen gauw. Ik moet wel zeggen dat de was hier erg slecht droogt in de winter, ben blij dat over 3 maanden onze droger aan komt met de container.

Ja ik moet er dan toch echt aan... ook ik wil op de site van mezelf laten horen...

Afgelopen maandag hebben we geshopt voor nieuwe autostoeltjes en gevonden en daarnaast hadden we onze eerste 'child care' bezocht. We hadden er een redelijk gevoel bij, maar van de buitenkant hadden we ook al een andere bekeken en daar hadden we al een beter gevoel bij. Ook toen we buiten een moeder hadden aangeschoten en gevraagd hadden naar haar ervaringen kon ons gevoel niet meer stuk. Dinsdag hebben we ook daadwerkelijk een bezoek gebracht aan deze child care en besloten om onze kids direct in te schrijven... aldus gaan de kids morgen en vrijdag voor 2 uurtjes proefdraaien. Volgende week maandag 4u en donderdag een hele dag. Vanaf de week daarop gaan ze elke maandag en donderdag naar de creche en hebben wij wat meer tijd om een baan te zoeken en toch zelf, iets sneller, een aantal dingen te regelen. Tristan was nog niet binnen en begon direct te spelen. Ook Julian kan zichzelf best vermaken...ik denk dus wel dat het goed komt met ze!

Gisteren was het slecht weer, veel regen, maar we hadden gepland om erop uit te gaan dus dat hebben we gedaan. Over de kleine binnenwegen zijn we, onder anderen over een dirt road, gereden naar het door Duitsers gestichte plaatsje Hahndorf. Onderweg was het uitzicht, toen het nog net niet regende, fantastisch. Doordat we door de Adelaide Hills reden hadden we een weids uitzicht. Hahndorf zelf is vast een heel leuk plaatsje wanneer het niet regent, maar dit keer hebben wij er bar weinig van gezien. Het eerste de beste koffiezaakje zijn we bijna naar binnen gerend, om vervolgens daar het pepervaatje op de grond te laten vallen (zodat de helft op de grond lag), de verkeerde koffie te bestellen (Macciato = espresso!) en vervolgens om de koffie aardig om te gooien omdat een grijp graag handje er niet vanaf kon blijven.... Nee het ging goed daar! Ik heb maar even een aardige fooi gegeven, want een mess hadden we er wel van gemaakt! Daarna snel naar huis en de volgende keer beter hopen we dan maar.

Vandaag hebben we de nieuwe auto mogen ophalen, erg cool. Vanwege het feit dat we Laurens als enige hadden aangewezen om de huurauto te mogen besturen, moest ik op weg naar de verhuurder de nieuwe auto als eerste 'echt' besturen...Ik moest weer even wennen aan het linksrijden, maar al snel had ik het goed te pakken en kon ik ook nog eens goed de weg vinden, ja dat zit al aardig in mijn geheugen, dat is wel fijn.
Verder is vandaag dan eindelijk de heater gemaakt, zodat de extra elektrische kacheltjes weer weg kunnen, dat is fijn...
Nou, dat was het weer voor nu, tot gauw!
ps: Een aantal foto's volgen gauw. Ik moet wel zeggen dat de was hier erg slecht droogt in de winter, ben blij dat over 3 maanden onze droger aan komt met de container.

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes

Tjonge, wat kan een mens veel klusjes hebben.
We zijn nu gestopt met werken en hebben ons afscheid gehad. Vooral de collega's van Karla hadden er werk van gemaakt, met een prachtig foto album en persoonlijke opmerkingen van iedereen. In deze periode zijn we vreselijk hard aan het werk om alles in orde te brengen voor de grote verhuizing. En er is, zoals dat gaat, meer dan je dacht nog te doen. Het ziet er echter goed uit, vandaag zijn de verhuizers begonnen en we kregen een compliment voor de mate van organisatie die we hadden bereikt. Die is natuurlijk vooral voor Karla.
We hebben vreselijk veel schoongemaakt, vreselijk veel gesorteerd en vreselijk weinig geslapen. Vandaag zijn we een dagje erop uit gegaan omdat we de kinderen gewoon thuis hadden (dan kun je toch niks doen) en de verhuizers dus bezig waren en we die niet voor de voeten wilden lopen. Helaas is Julian ziek geworden, hij begon de dag met 38,1. Tijdens het tripje werd dat alleen maar erger, met heel veel huilen als gevolg en het arme mannetje begon helemaal te gloeien. Bij thuiskomst was het opgelopen tot 39,6. Tristan werd gedurende de dag wel moe maar weigerde te slapen. Toen we ergens gingen lunchen kwam dat allemaal leuk samen. Tristan gooide zijn drankje om, Julian krijste, Tristan krijste mee omdat ik zijn muffin niet meer in het papiertje kreeg alsof die nieuw was... snel afrekenen en vluchten maar.
Gelukkig werd het daarna nog wel leuk omdat er een fontein was die je zelf aan kon zetten door op een knop te gaan staan. Toen had Tristan weer dikke pret. Maar wij zaten er wel compleet doorheen. Terug in de auto babbelde Tristan vrolijk verder ('windmolen! draaien, draaien') en sliep dus niet.
Weer thuis bleken de verhuizers harder gewerkt te hebben dan gedacht, de beloofde Pieter Post ging niet door want de tv was al ingepakt. En de borden en het bestek en de glazen... kamperen in eigen huis dus. Gevolgd door weer een avondje de 'laatste' dingetjes uitzoeken. Nu ziet het er toch echt goed uit, maar moe dat we zijn, niet normaal meer. Maar we blijven lief voor elkaar en de stress valt eigenlijk nog wel mee.
Morgen logeren we een paar dagen bij opa en oma, en dan is het al bijna echt zover: afscheidsfeestje, naar Schiphol en vliegen maar! We kunnen haast niet geloven dat ook zo'n gebeurtenis uiteindelijk aan bod komt.

Tjonge, wat kan een mens veel klusjes hebben.
We zijn nu gestopt met werken en hebben ons afscheid gehad. Vooral de collega's van Karla hadden er werk van gemaakt, met een prachtig foto album en persoonlijke opmerkingen van iedereen. In deze periode zijn we vreselijk hard aan het werk om alles in orde te brengen voor de grote verhuizing. En er is, zoals dat gaat, meer dan je dacht nog te doen. Het ziet er echter goed uit, vandaag zijn de verhuizers begonnen en we kregen een compliment voor de mate van organisatie die we hadden bereikt. Die is natuurlijk vooral voor Karla.
We hebben vreselijk veel schoongemaakt, vreselijk veel gesorteerd en vreselijk weinig geslapen. Vandaag zijn we een dagje erop uit gegaan omdat we de kinderen gewoon thuis hadden (dan kun je toch niks doen) en de verhuizers dus bezig waren en we die niet voor de voeten wilden lopen. Helaas is Julian ziek geworden, hij begon de dag met 38,1. Tijdens het tripje werd dat alleen maar erger, met heel veel huilen als gevolg en het arme mannetje begon helemaal te gloeien. Bij thuiskomst was het opgelopen tot 39,6. Tristan werd gedurende de dag wel moe maar weigerde te slapen. Toen we ergens gingen lunchen kwam dat allemaal leuk samen. Tristan gooide zijn drankje om, Julian krijste, Tristan krijste mee omdat ik zijn muffin niet meer in het papiertje kreeg alsof die nieuw was... snel afrekenen en vluchten maar.
Gelukkig werd het daarna nog wel leuk omdat er een fontein was die je zelf aan kon zetten door op een knop te gaan staan. Toen had Tristan weer dikke pret. Maar wij zaten er wel compleet doorheen. Terug in de auto babbelde Tristan vrolijk verder ('windmolen! draaien, draaien') en sliep dus niet.
Weer thuis bleken de verhuizers harder gewerkt te hebben dan gedacht, de beloofde Pieter Post ging niet door want de tv was al ingepakt. En de borden en het bestek en de glazen... kamperen in eigen huis dus. Gevolgd door weer een avondje de 'laatste' dingetjes uitzoeken. Nu ziet het er toch echt goed uit, maar moe dat we zijn, niet normaal meer. Maar we blijven lief voor elkaar en de stress valt eigenlijk nog wel mee.
Morgen logeren we een paar dagen bij opa en oma, en dan is het al bijna echt zover: afscheidsfeestje, naar Schiphol en vliegen maar! We kunnen haast niet geloven dat ook zo'n gebeurtenis uiteindelijk aan bod komt.

De tijd gaat hard, opeens zijn allemaal dingen die nog op het programma stonden voor de emigratie al voorbij, zoals de bruiloft van Gert-Jan en Sofia (dat was mooi, die gaan gelukkig worden samen) en de verjaardag van Alphons. Op zich hebben we op het moment niet heel veel te melden, we zijn bezig aan de laatste week werken en het is echt woekeren met de tijd. Er valt nog genoeg te regelen en dat moet allemaal in het uurtje dat we hebben tussen het moment waarop de kids in bed liggen en het moment waarop we zelf moe in bed ploffen.
Maar vanaf volgende week kunnen we weer wat meters maken, dan gaan de kinderen gewoon naar de opvang maar wij werken niet meer. Dan komen we eindelijk toe aan sorteren van wat mee moet en wat weg kan, het verkopen van een auto (de andere is al verkocht aan een collega), het huis schoonmaken en gewoon een hoop regelen. Tussendoor gaan we dan proberen nog even te genieten van hier wonen met bijvoorbeeld lekker ergens lunchen enzo.
Verder staan we zoals dat denk ik onvermijdelijk is nogal dubbel in deze fase. Je spannende avontuur is om de hoek, dus heb je het gevoel van 'kom op dan!'. Maar tegelijk ben je nu nog hier, met allemaal mensen en dingen die je dierbaar zijn. Ik fietste naar het werk over de Veluwe, dat was mooi. Gek om te bedenken dat over een paar maanden het hert dat ik zag op het fietspad een kangoeroe zal zijn! Als er werk is om naar toe te fietsen tenminste... want dat is nog steeds het meest spannende: vind je werk? O ja, en op een fietspad moet ik ook niet al te veel rekenen.
Verder zien we op tegen het afscheid van mensen hier maar kijken we tegelijkertijd uit naar de ontmoeting met mensen daar. Het is bijna niet te geloven maar we 'kennen' al een paar mensen die vreselijk lief zijn en die we heel graag willen ontmoeten.

Het gaat nog een zware tijd worden als het besef echt doordringt dat je mensen lang niet gaat zien. En je zult wel van alles missen, ook plekken die je goed kent bijvoorbeeld. Maar het avontuur lonkt en we gaan op zoek naar nieuwe mooie plekken en ervaringen. Je leeft maar één keer!

Tenslotte: we zullen natuurlijk straks wat meer foto's willen laten zien, daarom heb ik een test in elkaar gedraaid om dit te doen op het blog:
Bekijk foto's

De tijd gaat hard, opeens zijn allemaal dingen die nog op het programma stonden voor de emigratie al voorbij, zoals de bruiloft van Gert-Jan en Sofia (dat was mooi, die gaan gelukkig worden samen) en de verjaardag van Alphons. Op zich hebben we op het moment niet heel veel te melden, we zijn bezig aan de laatste week werken en het is echt woekeren met de tijd. Er valt nog genoeg te regelen en dat moet allemaal in het uurtje dat we hebben tussen het moment waarop de kids in bed liggen en het moment waarop we zelf moe in bed ploffen.
Maar vanaf volgende week kunnen we weer wat meters maken, dan gaan de kinderen gewoon naar de opvang maar wij werken niet meer. Dan komen we eindelijk toe aan sorteren van wat mee moet en wat weg kan, het verkopen van een auto (de andere is al verkocht aan een collega), het huis schoonmaken en gewoon een hoop regelen. Tussendoor gaan we dan proberen nog even te genieten van hier wonen met bijvoorbeeld lekker ergens lunchen enzo.
Verder staan we zoals dat denk ik onvermijdelijk is nogal dubbel in deze fase. Je spannende avontuur is om de hoek, dus heb je het gevoel van 'kom op dan!'. Maar tegelijk ben je nu nog hier, met allemaal mensen en dingen die je dierbaar zijn. Ik fietste naar het werk over de Veluwe, dat was mooi. Gek om te bedenken dat over een paar maanden het hert dat ik zag op het fietspad een kangoeroe zal zijn! Als er werk is om naar toe te fietsen tenminste... want dat is nog steeds het meest spannende: vind je werk? O ja, en op een fietspad moet ik ook niet al te veel rekenen.
Verder zien we op tegen het afscheid van mensen hier maar kijken we tegelijkertijd uit naar de ontmoeting met mensen daar. Het is bijna niet te geloven maar we 'kennen' al een paar mensen die vreselijk lief zijn en die we heel graag willen ontmoeten.

Het gaat nog een zware tijd worden als het besef echt doordringt dat je mensen lang niet gaat zien. En je zult wel van alles missen, ook plekken die je goed kent bijvoorbeeld. Maar het avontuur lonkt en we gaan op zoek naar nieuwe mooie plekken en ervaringen. Je leeft maar één keer!

Tenslotte: we zullen natuurlijk straks wat meer foto's willen laten zien, daarom heb ik een test in elkaar gedraaid om dit te doen op het blog:
Bekijk foto's

We hebben ons geruime tijd geleden al ingeschreven voor On Arrival Accommodation, een regeling van South Australia waarbij je als nieuwe immigrant voordelig gemeubileerde woonruimte kunt huren. Nadelen daarvan zijn dat je niet weet waar je terechtkomt (er zijn verhalen van nogal groezelige woningen in mindere buurten) en dat je pas drie weken van tevoren hoort of er plek is of niet. Als er geen plek is moet je dus hals over kop iets anders regelen. Wij dachten dat dus even rustig af te wachten.
Een week of twee geleden ontving ik een mailtje van South Australia dat men de regeling gaat wijzigen en de huidige regeling daarom alvast proactief afschaft. Geen OAA dus. We zijn dus zelf aan het zoeken geslagen en hebben vele sites bezocht. Uiteindelijk hebben we gisteren de knoop doorgehakt en een keuze gemaakt.
De eerste drie maanden zullen we aan de Golf Course Drive in Woodcroft wonen, een suburb in het Zuiden van Adelaide. Lekker rustig aan een Golf Course in een gemeubileerd huis met tuin. Alles is inclusief, ook breedband internet, wat we volop zullen gebruiken met alles wat we moeten gaan regelen en uitzoeken.
Het huis heeft drie slaapkamers waarvan de ouderslaapkamer een ensuite badkamer heeft, een open keuken, een kamer met gaskachel (CV is niet erg gebruikelijk in dit deel van de wereld), een laundryroom, een (tweede) badkamer en een (tweede) toilet. Buiten een dubbele garage aan de voorkant en een tuintje (grenzend aan de golf course) aan de achterkant. Naar goed Australisch gebruik is alles gelijkvloers.
Wie alvast een virtueel kijkje wil nemen:

Dak Down Under

Dat we dit geregeld hebben is een hele zorg minder en het maakt het hele avontuur ook meteen een stuk concreter! Nu kunnen we echt gaan onderzoeken wat er allemaal in de buurt is, waar we inkopen zullen doen en waar we gaan wandelen met de kids. Het is dan wel winter als we aankomen maar dat wil niet zeggen dat je nooit naar buiten kunt.
We staan in elk geval niet dakloos met onze spullen op het vliegveld straks!

We hebben ons geruime tijd geleden al ingeschreven voor On Arrival Accommodation, een regeling van South Australia waarbij je als nieuwe immigrant voordelig gemeubileerde woonruimte kunt huren. Nadelen daarvan zijn dat je niet weet waar je terechtkomt (er zijn verhalen van nogal groezelige woningen in mindere buurten) en dat je pas drie weken van tevoren hoort of er plek is of niet. Als er geen plek is moet je dus hals over kop iets anders regelen. Wij dachten dat dus even rustig af te wachten.
Een week of twee geleden ontving ik een mailtje van South Australia dat men de regeling gaat wijzigen en de huidige regeling daarom alvast proactief afschaft. Geen OAA dus. We zijn dus zelf aan het zoeken geslagen en hebben vele sites bezocht. Uiteindelijk hebben we gisteren de knoop doorgehakt en een keuze gemaakt.
De eerste drie maanden zullen we aan de Golf Course Drive in Woodcroft wonen, een suburb in het Zuiden van Adelaide. Lekker rustig aan een Golf Course in een gemeubileerd huis met tuin. Alles is inclusief, ook breedband internet, wat we volop zullen gebruiken met alles wat we moeten gaan regelen en uitzoeken.
Het huis heeft drie slaapkamers waarvan de ouderslaapkamer een ensuite badkamer heeft, een open keuken, een kamer met gaskachel (CV is niet erg gebruikelijk in dit deel van de wereld), een laundryroom, een (tweede) badkamer en een (tweede) toilet. Buiten een dubbele garage aan de voorkant en een tuintje (grenzend aan de golf course) aan de achterkant. Naar goed Australisch gebruik is alles gelijkvloers.
Wie alvast een virtueel kijkje wil nemen:

Dak Down Under

Dat we dit geregeld hebben is een hele zorg minder en het maakt het hele avontuur ook meteen een stuk concreter! Nu kunnen we echt gaan onderzoeken wat er allemaal in de buurt is, waar we inkopen zullen doen en waar we gaan wandelen met de kids. Het is dan wel winter als we aankomen maar dat wil niet zeggen dat je nooit naar buiten kunt.
We staan in elk geval niet dakloos met onze spullen op het vliegveld straks!