Highway To The Sun

Zoals bekend hebben wij, Karla en Laurens, emigratieplannen. Hoewel volgens mij iedereen wel eens denkt aan emigreren, wordt het niet voor iedereen serieus. Bij ons wel, en we hebben besloten er werk van te maken. Eén en ander begon op onze huwelijksreis in Nieuw-Zeeland.


Het viel ons op dat de mensen er weliswaar westers, maar toch heel ontspannen leefden. Mensen zijn aardig en relaxed. De sfeer sprak ons erg aan. Toen we later die reis op Fiji met Nieuw-Zeelanders (Roy en Vera) kennis maakten, zei Roy: "Jij zou er wel willen wonen volgens mij". Daar schrok ik een beetje van, maar hij had gelijk.
Het spookte een tijd door mijn hoofd (en dat van Karla in mindere mate) maar het leek me zo'n idee dat leuk is om over te dromen, maar wat je toch nooit durft. Karla wilde er tijdens de zwangerschap van Tristan ook niks over horen, dat project vond ze wel genoeg.
Maar daarna ben ik er weer over begonnen, en na veel praten waren we het eens: we gaan het proberen. Het is ook wel nu of nooit, want Tristan is nog jong genoeg en dat geldt ook voor mij. Tristan om zonder problemen op te groeien in een andere omgeving, ik omdat ik kostbare punten kwijtraak als ik 40 wordt. De aanvragen moeten dus voor 20 juni 2010 weg zijn.
Afgesproken is in elk geval twee jaar weg te blijven omdat je naar het schijnt dan pas goed kunt inschatten welk leven beter bevalt. We hebben ook gedubd over de bestemming: Nieuw-Zeeland of Australië. Het is de laatste geworden, omdat de arbeidsmarkt daar beter is, het minder geïsoleerd is en het klimaat er beter is. Adelaide vonden we goed klinken, met heuvels in de buurt waar wijn verbouwd wordt, een fietsvriendelijke omgeving, een grote stad met het gevoel van een provinciestadje.

Zoals bekend hebben wij, Karla en Laurens, emigratieplannen. Hoewel volgens mij iedereen wel eens denkt aan emigreren, wordt het niet voor iedereen serieus. Bij ons wel, en we hebben besloten er werk van te maken. Eén en ander begon op onze huwelijksreis in Nieuw-Zeeland.


Het viel ons op dat de mensen er weliswaar westers, maar toch heel ontspannen leefden. Mensen zijn aardig en relaxed. De sfeer sprak ons erg aan. Toen we later die reis op Fiji met Nieuw-Zeelanders (Roy en Vera) kennis maakten, zei Roy: "Jij zou er wel willen wonen volgens mij". Daar schrok ik een beetje van, maar hij had gelijk.
Het spookte een tijd door mijn hoofd (en dat van Karla in mindere mate) maar het leek me zo'n idee dat leuk is om over te dromen, maar wat je toch nooit durft. Karla wilde er tijdens de zwangerschap van Tristan ook niks over horen, dat project vond ze wel genoeg.
Maar daarna ben ik er weer over begonnen, en na veel praten waren we het eens: we gaan het proberen. Het is ook wel nu of nooit, want Tristan is nog jong genoeg en dat geldt ook voor mij. Tristan om zonder problemen op te groeien in een andere omgeving, ik omdat ik kostbare punten kwijtraak als ik 40 wordt. De aanvragen moeten dus voor 20 juni 2010 weg zijn.
Afgesproken is in elk geval twee jaar weg te blijven omdat je naar het schijnt dan pas goed kunt inschatten welk leven beter bevalt. We hebben ook gedubd over de bestemming: Nieuw-Zeeland of Australië. Het is de laatste geworden, omdat de arbeidsmarkt daar beter is, het minder geïsoleerd is en het klimaat er beter is. Adelaide vonden we goed klinken, met heuvels in de buurt waar wijn verbouwd wordt, een fietsvriendelijke omgeving, een grote stad met het gevoel van een provinciestadje.