Highway To The Sun

Vandaag zijn we met zijn drietjes naar Utrecht gegaan voor de medische keuring voor Nieuw-Zeeland. Ik had al een röntgenfoto van mijn longen laten maken waarop gelukkig niets te zien was dat er niet op hoort. Vandaag kwam het vervolg van de keuring, waar we alledrie aan mee moesten doen. Dus wij met een arsenaal aan spulletjes naar Utrecht.
Zo moesten we de longfoto mee, een pak formulieren (drie keer) voorzien van pasfoto's en deels ingevuld, en twee potjes met ochtend... appelsap zullen we maar zeggen. Ondanks dat we een verkeerde afslag hadden genomen kwamen we toch precies om half elf aan, de tijd van de afspraak. De keuring zelf bestond uit bloeddruk meten, wegen, lengte meten en een hele hoop kijken, kneden en luisteren. Gelukkig zijn we allemaal gezond, al had Karla een wat grote buikomtrek. Maar dat vond de dokter niet zo erg na 32 weken zwangerschap...
Kleine dingetjes uit het verleden waren geen probleem gelukkig, zoals Karla's oogoperatie lang geleden en mijn meniscus vorig jaar. Dat was allemaal geen enkel probleem.
Tristan vond het ook allemaal niet zo erg, dat onderzoek in zijn blote bastje. Hij keek de dokter nieuwsgierig aan en hij vond de apparaten ook interessant die op zijn buik gedrukt werden. Maar toen de dokter in zijn oren keek vond hij het genoeg. Daar had ons meneertje geen zin in, en daarna was het helemaal over. Huilend het onderzoek afgemaakt, en toen mochten de kleertjes weer aan. Gelukkig is er dan altijd wel een lichtknopje om troost te bieden.
Na de medische keuring moesten we nog door naar een laboratorium om bloed te laten afnemen. Dat was zo gepiept: kraantje aansluiten op je ader en tappen maar. Vier buisjes per persoon, maar voor Tristan was dat gelukkig niet nodig.

Toen we thuiskwamen hadden we de geboorteakte van Zaanstad op de mat. Net als Arnhem hadden ze over het hoofd gezien dat het een internationale akte moest zijn. Nu hebben we dus vier Nederlandse. Geeft niks, zegt u maar hoeveel energie het ons gaat kosten om uw fout goed te maken...
Maar we waren op tijd terug om voor het werk nog even samen te lunchen dus al met al toch een leuk en succesvol ochtendje achter de rug. Die aktes komen wel goed.

Vandaag zijn we met zijn drietjes naar Utrecht gegaan voor de medische keuring voor Nieuw-Zeeland. Ik had al een röntgenfoto van mijn longen laten maken waarop gelukkig niets te zien was dat er niet op hoort. Vandaag kwam het vervolg van de keuring, waar we alledrie aan mee moesten doen. Dus wij met een arsenaal aan spulletjes naar Utrecht.
Zo moesten we de longfoto mee, een pak formulieren (drie keer) voorzien van pasfoto's en deels ingevuld, en twee potjes met ochtend... appelsap zullen we maar zeggen. Ondanks dat we een verkeerde afslag hadden genomen kwamen we toch precies om half elf aan, de tijd van de afspraak. De keuring zelf bestond uit bloeddruk meten, wegen, lengte meten en een hele hoop kijken, kneden en luisteren. Gelukkig zijn we allemaal gezond, al had Karla een wat grote buikomtrek. Maar dat vond de dokter niet zo erg na 32 weken zwangerschap...
Kleine dingetjes uit het verleden waren geen probleem gelukkig, zoals Karla's oogoperatie lang geleden en mijn meniscus vorig jaar. Dat was allemaal geen enkel probleem.
Tristan vond het ook allemaal niet zo erg, dat onderzoek in zijn blote bastje. Hij keek de dokter nieuwsgierig aan en hij vond de apparaten ook interessant die op zijn buik gedrukt werden. Maar toen de dokter in zijn oren keek vond hij het genoeg. Daar had ons meneertje geen zin in, en daarna was het helemaal over. Huilend het onderzoek afgemaakt, en toen mochten de kleertjes weer aan. Gelukkig is er dan altijd wel een lichtknopje om troost te bieden.
Na de medische keuring moesten we nog door naar een laboratorium om bloed te laten afnemen. Dat was zo gepiept: kraantje aansluiten op je ader en tappen maar. Vier buisjes per persoon, maar voor Tristan was dat gelukkig niet nodig.

Toen we thuiskwamen hadden we de geboorteakte van Zaanstad op de mat. Net als Arnhem hadden ze over het hoofd gezien dat het een internationale akte moest zijn. Nu hebben we dus vier Nederlandse. Geeft niks, zegt u maar hoeveel energie het ons gaat kosten om uw fout goed te maken...
Maar we waren op tijd terug om voor het werk nog even samen te lunchen dus al met al toch een leuk en succesvol ochtendje achter de rug. Die aktes komen wel goed.