Highway To The Sun

'Bekijk deze ruimte', zei ik vorige week. Mijn excuses aan iedereen die dat ook heeft gedaan: ik had niks te melden. Ik heb de hele zaterdag als een dolle gewerkt aan de proefopdracht, en had die aan het eind van de dag af. Maandagochtend heb ik het verzonden en dan zou er maandag rond lunchtijd uitsluitsel zijn. Maandag was er geen nieuws, behalve om 15:00 de belofte dat er dinsdag nieuws zou zijn. Dinsdag was er geen nieuws. Woensdag was er het nieuws dat mijn opdracht aantoonde dat ik potentie had maar te weinig specifieke kennis van de programmeertaal in kwestie. Daarmee gaven ze volgens mij een aardige definitie van een junior, en op dat niveau zou ik daar ook binnenkomen. Ze gingen het nog voorleggen aan een andere software developer. Donderdag kwam de conclusie: ik werd bedankt voor alle moeite maar ze waren bang dat ik niet zonder begeleiding aan het werk zou kunnen. Tja, dan zoek je volgens mij dus geen junior.
Het was hetzelfde bedrijf als waar ik helemaal in het begin in de race was voor support en training. Ik ben daar nu drie keer geweest, heb vijf tests gedaan en heb uiteindelijk niks. Maar ik ben er ook niet meer zo rouwig om, ze zijn geen enkele keer een afspraak nagekomen en wisten niet echt wat ze nou wilden. Bovendien heb ik door al het getest best wat geleerd. Recruiter Reece had het ook wel met ze gehad, hij had mijn code doorgestuurd naar enkele professionals in de te leren programmeertaal. Die zeiden dat het weliswaar niet foutloos was maar dat ze onder de indruk waren als dit iemands eerste product was. Dat heeft hij het bedrijf ook gemaild, gna gna.
Dat ik de hele zaterdag zo hard aan de opdracht heb kunnen werken was omdat Karla zo lief was om een dagje met de kinderen op pad te gaan. Ze is naar Victor Harbor geweest (waar we al eerder waren geweest, met de paardentram). Verder heeft ze een huisje bekeken en heeft toen met Connie aan haar zwembad gezeten.

Op zondag zijn we nog een keer naar het huis gaan kijken, want Karla vond dat ik het toch ook wel moest zien. Het zag er inderdaad prachtig uit, maar het blijft natuurlijk zo dat je zonder baan niks kan en we ook niet weten wat ons budget zal zijn. Maar kijken blijft leuk en we hebben zolangzamerhand een aardig idee van de vastgoedmarkt hier.
In de pauze (Tristan slaapt weer prima 's middags wat ieders leven een heel stuk prettiger maakt) hebben we de laatste aflevering van Shameless gekeken. Op dit moment is er wel een nieuw seizoen in de maak, dus volgend jaar gaat die DVD onder de kerstboom!
's Avonds hebben we geskypet met Dirk Job en Jeanette, keileuk. Als vanouds bijna maar dan zonder Cola Light.
Het was pakjesavond maar het enige wat (na een zelfstandig gebruikte overtreffende trap gebruik je 'wat' en niet 'dat' heb ik altijd geleerd) wij in het teken daarvan hebben gedaan is de pepernoten uit het Nederlandse pakket (zie vorige week) naar binnen schuiven.

Maandag heb ik het zenuwslopende wachten voor een deel op de fiets doorgebracht. Ik ben naar Glenelg aan de kust gegaan en van daar naar het centrum en weer naar huis. Daar aangekomen stond er weer 64 kilometer op de teller, daar was ik best tevreden over.
Ondertussen was eindelijk mijn bestelling uit Hong Kong aangekomen: draadloze mini-netwerkkaartjes waarmee ik mijn overleden gewaande Squeezebox heb kunnen repareren, daar was ik superblij mee!
Karla was 's avonds een beetje verdrietig. Julian had heel mooie door Karla gemaakte traktaties mee naar de creche en we hadden het fototoestel achtergelaten, denkend dat we weer van die schattige Veldmuisfoto's zouden krijgen van ons mannetje met een mooie muts tussen allemaal smikkelende kindertjes. Helaas: geen muts, en ook geen andere kindjes op de foto. Want er mogen hier op de creche geen foto's gemaakt worden van andere kinderen zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de ouders. Beetje over the top politiek correct als je het mij vraagt. Volgens mij zit de gemiddelde pedofiel niet zo erg met zo'n maatregel (ik zal het ze eens vragen) en leuke spontane en onschuldige foto's kunnen dus niet meer: 1-0 voor de pedofiel, zeg ik. Om haar wat op te beuren en omdat ik vind dat je er als kind recht op hebt, heb ik 's avonds een feestmuts in elkaar geknutseld voor onze grote kleine knul.

De volgende ochtend was het dan zover: Julian was jarig! Eén jaar, hiep hiep hoera! We hebben hem wakker gemaakt met zingen en hem cadeautjes gegeven. Hoewel we ook wel iets voor Tristan hadden vond hij het maar moeilijk dat al die mooie glimmende spulletjes niet voor hem waren. Hij pakt nogal graag af waar Julian mee speelt en dat mag niet van ons. Maar nu is het zelfs zo dat Julian voor dit speelgoed meer rechten kan laten gelden dan hij. Dat was omgekeerd ook al wel zo met Tristans lievelingsspeelgoed maar aan deze rolverdeling moet hij toch wel wennen. Ze doen me weleens denken aan de katten die we vroeger hadden: het bakje voer van de ander was altijd lekkerder.
Gelukkig werd het een echte verjaardag, ondanks de afstand tot veel dierbaren. Florence, Connie en Yvonne, Wilfred en Levi waren van de partij en zelfs de moeder en zus van Wilfred kwamen mee want die zijn een tijdje over (aardige mensen ook). We hadden een simpele taart gekocht (voor een mooie - zeker in december - moet je hier heel lang van tevoren bestellen) maar daar hadden we dan wel wat versierfrutsels op en ik had er 'Julian' op geschreven met blauw glazuur.
's Middags had Julian enorm last van doorkomende kiesjes, dat was wel sneu.
's Avonds onweerde het vreselijk, wat een klappen. Tristan vond het wel interessant, ik had hem verteld dat het botsende wolken waren (hij is twee, dus om nou over electrische lading te gaan beginnen...). Toen de bijbehorende wind zijn deur dicht knalde terwijl hij in bed lag vond hij het minder leuk, maar gelukkig kun je Tristan erg goed troosten door hem vast te houden en wat tegen hem aan te praten.
De volgende ochtend was het tijd voor wat inentingen voor Julian. Ze hebben er zoveel omdat ze hier meer vaccinaties geven dan in Nederland. Dus naast het gewone programma moeten ze ook allemaal inhaalprikken. Hij huilde heel even maar vond het verder best.
Karla is met Tristan in bad geweest, daar vroeg hij al tijden om want hij vindt dat erg gezellig. Door het nieuws van de nodige 'second opinion' over mijn test was de stemming matig. Ik heb besloten niet overal op in te schieten maar nu echt door te zetten met leren van .Net (spreek uit: dotnet, de programmeeromgeving van Microsoft). Daar is veel vraag naar hier, maar het zal wel betekenen dat ik een stapje terug moet in salaris tot ik daar net zo ervaren in ben als ik was in ColdFusion. Zo gaat het met veel migranten, had ik al wel her en der gelezen: wat lager instappen en dan in een jaar of twee naar je oude niveau groeien. Ik heb er wel enorm veel zin in, wat ik tot nu toe gezien heb van .Net vind ik erg mooi. ColdFusion biedt toch wel beduidend minder, en het is alleen object georiënteerd met allerlei (niet officieel ondersteunde) trucs.

Donderdagochtend ging Karla naar de stad. Ze heeft haar aanpak om werk te vinden wat aangepast. Zestig brieven hebben niet veel opgeleverd, dus blijkbaar steekt haar brief niet boven de rest uit. Er reageren ook steeds veel mensen op de banen waarop zij solliciteert. Ze heeft nu haar opleiding laten beoordelen door een overheidsinstantie zodat je op je cv kunt aangeven wat die waard is in Australië. Verder is ze met cv in de hand langs een paar uitzendbureau's gegaan. De contacten die je daar dan krijgt moet je onderhouden, zodat je onder hun aandacht blijft. Ik verwacht van die aanpak meer dan van nog twintig brieven het luchtledige in slingeren.
's Avonds ben ik met mountainbike in de auto naar Belair gereden, waar Marieke en Paul elke week mountainbiken. Het weer was niet geweldig en het groepje was klein (vier mensen) maar het was prachtig. In twee uur heb ik net zoveel spektakel gehad als in drie dagen Limburg. Wat een prachtomgeving! En lekker pittig parcours, ik ben twee of drie keer van de fiets gekukeld. Gelukkig kan ik beter vallen dan fietsen, dus ik heb meestal niks. Na afloop moesten een meisje en ik door het donker terug naar de auto die boven stond. Ze leggen hier rustig een plak asfalt tegen een helling van 20% aan dus dat viel nog niet mee.

Op vrijdag had ik de tweede ronde van de sollicitatieprocedure bij een ander bedrijf. Dat bestond uit een technische test (ik denk dat ze hier gewoon sollicitanten gratis werk laten doen door ze 'tests' te geven) en een interview. Toen ik de test zag dacht ik dat ik net zo goed naar huis kon gaan. Ik moest een miniapplicatie bouwen in een zelf te kiezen Microsoft techniek. Ehm, dat kan ik nou juist nog niet. Maar ik kwam best een eind en het ging ze vooral om de nabespreking, het werk was meer een kapstok om een gesprek te hebben over hoe je het zou aanpakken en ontwerpen. Ze waren erg tevreden met mijn toelichting en ook het interview daarna ging erg goed. Maandag hoop ik meer te weten maar ik vond het er veelbelovend uitzien. Het zou wel betekenen dat ik nu in Australische dollars ga verdienen wat ik eerst in Euro's kreeg. En de Euro is meer waard, althans de komende weken nog als dat zo doorgaat.
Overigens stond er voor de deur van het bedrijf waar ik moest zijn een vrachtwagen met oplegger stil met allemaal politie eromheen. Later bleek dat die vrachtwagen met kapotte remmen uit de heuvels was gekomen en zeven kilometer door de stad was gedenderd. Daarbij heeft hij twee auto's geramd maar geen ernstige slachtoffers gemaakt. We hebben één van die auto's zien staan en je vraagt je af hoe je daar uit komt!
De golfclub slaan we een weekje over, want Karla heeft een etentje met een groepje dames, waaronder Florence en Connie. En ik schrijf aan het blog (met een muziekje, en het moet me toch van het hart dat 'Getting Better' van de Wedding Present een stuk beter is dan van de Fab Four. En over de Wedding Present gesproken, voel eens even de melancholie in 'If I could live one day again, that day would be the one'). Hopelijk kan ik binnenkort iets positiefs melden over de baanzoekerij. Het is tot nu toe erg leerzaam geweest en ik leer aardig wat bedrijven en mensen kennen. Adelaide is klein en dat kan nog weleens van pas komen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat er iets zal komen, ook als dat maandag nog niet het geval mocht zijn.
Kijken jullie ondertussen naar de foto's, het zijn er een hoop (ook van vorige keer)!

Bekijk foto's

'Bekijk deze ruimte', zei ik vorige week. Mijn excuses aan iedereen die dat ook heeft gedaan: ik had niks te melden. Ik heb de hele zaterdag als een dolle gewerkt aan de proefopdracht, en had die aan het eind van de dag af. Maandagochtend heb ik het verzonden en dan zou er maandag rond lunchtijd uitsluitsel zijn. Maandag was er geen nieuws, behalve om 15:00 de belofte dat er dinsdag nieuws zou zijn. Dinsdag was er geen nieuws. Woensdag was er het nieuws dat mijn opdracht aantoonde dat ik potentie had maar te weinig specifieke kennis van de programmeertaal in kwestie. Daarmee gaven ze volgens mij een aardige definitie van een junior, en op dat niveau zou ik daar ook binnenkomen. Ze gingen het nog voorleggen aan een andere software developer. Donderdag kwam de conclusie: ik werd bedankt voor alle moeite maar ze waren bang dat ik niet zonder begeleiding aan het werk zou kunnen. Tja, dan zoek je volgens mij dus geen junior.
Het was hetzelfde bedrijf als waar ik helemaal in het begin in de race was voor support en training. Ik ben daar nu drie keer geweest, heb vijf tests gedaan en heb uiteindelijk niks. Maar ik ben er ook niet meer zo rouwig om, ze zijn geen enkele keer een afspraak nagekomen en wisten niet echt wat ze nou wilden. Bovendien heb ik door al het getest best wat geleerd. Recruiter Reece had het ook wel met ze gehad, hij had mijn code doorgestuurd naar enkele professionals in de te leren programmeertaal. Die zeiden dat het weliswaar niet foutloos was maar dat ze onder de indruk waren als dit iemands eerste product was. Dat heeft hij het bedrijf ook gemaild, gna gna.
Dat ik de hele zaterdag zo hard aan de opdracht heb kunnen werken was omdat Karla zo lief was om een dagje met de kinderen op pad te gaan. Ze is naar Victor Harbor geweest (waar we al eerder waren geweest, met de paardentram). Verder heeft ze een huisje bekeken en heeft toen met Connie aan haar zwembad gezeten.

Op zondag zijn we nog een keer naar het huis gaan kijken, want Karla vond dat ik het toch ook wel moest zien. Het zag er inderdaad prachtig uit, maar het blijft natuurlijk zo dat je zonder baan niks kan en we ook niet weten wat ons budget zal zijn. Maar kijken blijft leuk en we hebben zolangzamerhand een aardig idee van de vastgoedmarkt hier.
In de pauze (Tristan slaapt weer prima 's middags wat ieders leven een heel stuk prettiger maakt) hebben we de laatste aflevering van Shameless gekeken. Op dit moment is er wel een nieuw seizoen in de maak, dus volgend jaar gaat die DVD onder de kerstboom!
's Avonds hebben we geskypet met Dirk Job en Jeanette, keileuk. Als vanouds bijna maar dan zonder Cola Light.
Het was pakjesavond maar het enige wat (na een zelfstandig gebruikte overtreffende trap gebruik je 'wat' en niet 'dat' heb ik altijd geleerd) wij in het teken daarvan hebben gedaan is de pepernoten uit het Nederlandse pakket (zie vorige week) naar binnen schuiven.

Maandag heb ik het zenuwslopende wachten voor een deel op de fiets doorgebracht. Ik ben naar Glenelg aan de kust gegaan en van daar naar het centrum en weer naar huis. Daar aangekomen stond er weer 64 kilometer op de teller, daar was ik best tevreden over.
Ondertussen was eindelijk mijn bestelling uit Hong Kong aangekomen: draadloze mini-netwerkkaartjes waarmee ik mijn overleden gewaande Squeezebox heb kunnen repareren, daar was ik superblij mee!
Karla was 's avonds een beetje verdrietig. Julian had heel mooie door Karla gemaakte traktaties mee naar de creche en we hadden het fototoestel achtergelaten, denkend dat we weer van die schattige Veldmuisfoto's zouden krijgen van ons mannetje met een mooie muts tussen allemaal smikkelende kindertjes. Helaas: geen muts, en ook geen andere kindjes op de foto. Want er mogen hier op de creche geen foto's gemaakt worden van andere kinderen zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de ouders. Beetje over the top politiek correct als je het mij vraagt. Volgens mij zit de gemiddelde pedofiel niet zo erg met zo'n maatregel (ik zal het ze eens vragen) en leuke spontane en onschuldige foto's kunnen dus niet meer: 1-0 voor de pedofiel, zeg ik. Om haar wat op te beuren en omdat ik vind dat je er als kind recht op hebt, heb ik 's avonds een feestmuts in elkaar geknutseld voor onze grote kleine knul.

De volgende ochtend was het dan zover: Julian was jarig! Eén jaar, hiep hiep hoera! We hebben hem wakker gemaakt met zingen en hem cadeautjes gegeven. Hoewel we ook wel iets voor Tristan hadden vond hij het maar moeilijk dat al die mooie glimmende spulletjes niet voor hem waren. Hij pakt nogal graag af waar Julian mee speelt en dat mag niet van ons. Maar nu is het zelfs zo dat Julian voor dit speelgoed meer rechten kan laten gelden dan hij. Dat was omgekeerd ook al wel zo met Tristans lievelingsspeelgoed maar aan deze rolverdeling moet hij toch wel wennen. Ze doen me weleens denken aan de katten die we vroeger hadden: het bakje voer van de ander was altijd lekkerder.
Gelukkig werd het een echte verjaardag, ondanks de afstand tot veel dierbaren. Florence, Connie en Yvonne, Wilfred en Levi waren van de partij en zelfs de moeder en zus van Wilfred kwamen mee want die zijn een tijdje over (aardige mensen ook). We hadden een simpele taart gekocht (voor een mooie - zeker in december - moet je hier heel lang van tevoren bestellen) maar daar hadden we dan wel wat versierfrutsels op en ik had er 'Julian' op geschreven met blauw glazuur.
's Middags had Julian enorm last van doorkomende kiesjes, dat was wel sneu.
's Avonds onweerde het vreselijk, wat een klappen. Tristan vond het wel interessant, ik had hem verteld dat het botsende wolken waren (hij is twee, dus om nou over electrische lading te gaan beginnen...). Toen de bijbehorende wind zijn deur dicht knalde terwijl hij in bed lag vond hij het minder leuk, maar gelukkig kun je Tristan erg goed troosten door hem vast te houden en wat tegen hem aan te praten.
De volgende ochtend was het tijd voor wat inentingen voor Julian. Ze hebben er zoveel omdat ze hier meer vaccinaties geven dan in Nederland. Dus naast het gewone programma moeten ze ook allemaal inhaalprikken. Hij huilde heel even maar vond het verder best.
Karla is met Tristan in bad geweest, daar vroeg hij al tijden om want hij vindt dat erg gezellig. Door het nieuws van de nodige 'second opinion' over mijn test was de stemming matig. Ik heb besloten niet overal op in te schieten maar nu echt door te zetten met leren van .Net (spreek uit: dotnet, de programmeeromgeving van Microsoft). Daar is veel vraag naar hier, maar het zal wel betekenen dat ik een stapje terug moet in salaris tot ik daar net zo ervaren in ben als ik was in ColdFusion. Zo gaat het met veel migranten, had ik al wel her en der gelezen: wat lager instappen en dan in een jaar of twee naar je oude niveau groeien. Ik heb er wel enorm veel zin in, wat ik tot nu toe gezien heb van .Net vind ik erg mooi. ColdFusion biedt toch wel beduidend minder, en het is alleen object georiënteerd met allerlei (niet officieel ondersteunde) trucs.

Donderdagochtend ging Karla naar de stad. Ze heeft haar aanpak om werk te vinden wat aangepast. Zestig brieven hebben niet veel opgeleverd, dus blijkbaar steekt haar brief niet boven de rest uit. Er reageren ook steeds veel mensen op de banen waarop zij solliciteert. Ze heeft nu haar opleiding laten beoordelen door een overheidsinstantie zodat je op je cv kunt aangeven wat die waard is in Australië. Verder is ze met cv in de hand langs een paar uitzendbureau's gegaan. De contacten die je daar dan krijgt moet je onderhouden, zodat je onder hun aandacht blijft. Ik verwacht van die aanpak meer dan van nog twintig brieven het luchtledige in slingeren.
's Avonds ben ik met mountainbike in de auto naar Belair gereden, waar Marieke en Paul elke week mountainbiken. Het weer was niet geweldig en het groepje was klein (vier mensen) maar het was prachtig. In twee uur heb ik net zoveel spektakel gehad als in drie dagen Limburg. Wat een prachtomgeving! En lekker pittig parcours, ik ben twee of drie keer van de fiets gekukeld. Gelukkig kan ik beter vallen dan fietsen, dus ik heb meestal niks. Na afloop moesten een meisje en ik door het donker terug naar de auto die boven stond. Ze leggen hier rustig een plak asfalt tegen een helling van 20% aan dus dat viel nog niet mee.

Op vrijdag had ik de tweede ronde van de sollicitatieprocedure bij een ander bedrijf. Dat bestond uit een technische test (ik denk dat ze hier gewoon sollicitanten gratis werk laten doen door ze 'tests' te geven) en een interview. Toen ik de test zag dacht ik dat ik net zo goed naar huis kon gaan. Ik moest een miniapplicatie bouwen in een zelf te kiezen Microsoft techniek. Ehm, dat kan ik nou juist nog niet. Maar ik kwam best een eind en het ging ze vooral om de nabespreking, het werk was meer een kapstok om een gesprek te hebben over hoe je het zou aanpakken en ontwerpen. Ze waren erg tevreden met mijn toelichting en ook het interview daarna ging erg goed. Maandag hoop ik meer te weten maar ik vond het er veelbelovend uitzien. Het zou wel betekenen dat ik nu in Australische dollars ga verdienen wat ik eerst in Euro's kreeg. En de Euro is meer waard, althans de komende weken nog als dat zo doorgaat.
Overigens stond er voor de deur van het bedrijf waar ik moest zijn een vrachtwagen met oplegger stil met allemaal politie eromheen. Later bleek dat die vrachtwagen met kapotte remmen uit de heuvels was gekomen en zeven kilometer door de stad was gedenderd. Daarbij heeft hij twee auto's geramd maar geen ernstige slachtoffers gemaakt. We hebben één van die auto's zien staan en je vraagt je af hoe je daar uit komt!
De golfclub slaan we een weekje over, want Karla heeft een etentje met een groepje dames, waaronder Florence en Connie. En ik schrijf aan het blog (met een muziekje, en het moet me toch van het hart dat 'Getting Better' van de Wedding Present een stuk beter is dan van de Fab Four. En over de Wedding Present gesproken, voel eens even de melancholie in 'If I could live one day again, that day would be the one'). Hopelijk kan ik binnenkort iets positiefs melden over de baanzoekerij. Het is tot nu toe erg leerzaam geweest en ik leer aardig wat bedrijven en mensen kennen. Adelaide is klein en dat kan nog weleens van pas komen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat er iets zal komen, ook als dat maandag nog niet het geval mocht zijn.
Kijken jullie ondertussen naar de foto's, het zijn er een hoop (ook van vorige keer)!

Bekijk foto's