Highway To The Sun

Dat krijg je met een motormaaier: door deze week al twee berichten te plaatsen op het blog heb ik het gras voor mijn eigen voeten al grondig weggemaaid. Hoe het begin van de week eruitzag is grotendeels bekend. Zaterdag zijn we nog naar een huisje gaan kijken (in Flagstaff Hill zoals gewoonlijk) en dat beviel ons zeer. Maar we kunnen niet kopen, dat is bekend. Eén inkomen verandert daar niets aan.
Op zondag heeft Karla weer hardgelopen en geskypet met haar ouders. Ik heb ondertussen een luie ochtend gehad maar heb dat een beetje goed gemaakt door tegen de heuvels op te ploeteren op de racefiets. Ik heb nog steeds geen bergverzet en deze keer moest ik zelfs zo'n honderd meter lopen omdat het te steil was (om mijn gezicht te redden: dan heb je het ook wel over 25+%). Uiteindelijk had ik 60 kilometer gefietst en het gaat steeds beter.
De stressvolle maandag met zijn goede einde en de heerlijke dinsdag zijn denk ik voldoende beschreven. Het enige wat nog het vermelden waard is over die dagen is dat Julian en Tristan allebei iets nieuws doen wat erg leuk is. Julian reageert nu als je zegt: 'Julian kusje?', hij leunt dan naar je toe met open mond met een tongetje er half uit. En Tristan begint wat fantasie te krijgen en zelf met dingen te komen. Als ik bijvoorbeeld vraag waarover hij gaat dromen, dan moest je eerst een aantal dingen noemen en op een gegeven moment zei hij dan 'ja'. Maar als ik het nu vraag denkt hij even na (en zegt dan ook heel schattig 'eeeehmmm') en komt dan zelf met iets. Vanavond was dat fietsen. Dat is erg leuk om te zien.
Verder heeft Karla dinsdagavond een poging gedaan om mee te trainen met een atletiekclubje. Er zijn hier vrijwel geen atletiekbanen, er is er alleen eentje in het centrum waar uitsluitend wedstrijden op gelopen worden. Niemand doet hier aan hardlopen lijkt het, iedereen wandelt wat om het gewicht onder de 100 kilo te houden maar dat is het zo ongeveer. Via via had ze gehoord van dit atletiekclubje, maar ze weet nog niet helemaal of dit het wel is. Er zijn wat fanatieke jonkies maar niemand van haar leeftijd. En er werd iets te weinig gedaan, en wat te vrijblijvend. Ze weet dus niet helemaal wat ze zal doen.
Het is ondertussen bijna kerst, maar met het kerstgevoel wil het ondanks onze nepboom niet zo lukken. En dat terwijl hij zo goed nagemaakt is dat hij zelfs naalden verliest! Maar ja, dat weer hè. Iedereen doet wel erg zijn best. Er rijden auto's rond met een gewei en een rode neus op de voorkant en huizen zijn versierd met uitbundige lichtjes in allerlei kleuren. Op de creche en in de winkels is Bing Crosby al sinds november niet meer stil te krijgen. En mijn favoriet 'Last Christmas' van George Michael komt ook regelmatig langs, heerlijk.
Veel mensen gaan erop uit, veel bedrijven zijn dicht tussen kerst en oud en nieuw en vaak wordt dat zelfs opgerekt tot een maand. Wij hebben na het goede nieuws van een baan besloten er ook tussenuit te gaan, lekker een paar dagen weg.
Dus wij kijken op weekendjeweg.nl. Blijkt dat je daar dus helemaal niks vindt over Melbourne! En wel allemaal overnachtingen op de Veluwe en in Brugge. Weet je wel hoe ver dat is! Uiteindelijk vonden we wel sites waar we hotels hier in de buurt konden boeken. We gaan nu tussen kerst en Oud & Nieuw weg. We gaan snel naar Melbourne, blijven daar een dagje en rijden dan rustig terug via de Great Ocean Road. Die is erg beroemd om zijn schoonheid, dus we hebben er zin in! Het viert natuurlijk lekker vakantie wetende dat er weer inkomen komt! (tussen haakjes: omstreeks hier haakt een trouwe lezer af: welterusten, Chris).
Woensdagavond was er kerstfeest op de creche. Er waren allerlei dieren waar de kinderen naar konden kijken, pony's om op te rijden, gezichtverven en alle leidsters waren verkleed als engel. Tristan vond dat maar raar, waarschijnlijk omdat alles anders was in een inmiddels vertrouwde omgeving. Iedereen had eten meegenomen om zelf op te peuzelen. Het was een beetje raar om mee te maken maar op zich wel leuk.
Op donderdag had Karla een test van haar Word- , type- en Excelvaardigheden in de stad, bij Randstad. Dat ging goed, ik had ondertussen afgesproken met Arthur, de Nederlandse recruiter. Dat was gezellig. Ook had ik een flesje afgeleverd bij Reece, als dank dat hij me zo goed aan werk geholpen heeft.
Toen Karla en ik geluncht hadden en op het punt stonden naar huis te gaan belde hij, dat hij het contract rond had. We zijn naar zijn kantoor gegaan en ik heb het contract getekend, nu is het dus nog officieel ook.
's Avonds heb ik weer gemountainbiked met dezelfde mensen als vorige week. Dat was weer mooi en ook erg gezellig, maar het niveau mag van mij pittiger. Gelukkig moet ik de enorm steile bult weer op terug naar de auto. Paul zei dat ik relaxter overkwam nu ik een baan had. Dat kwam gedeeltelijk ook wel doordat ik vorige week nieuw was in het groepje en nu niet meer, maar het zal ook wel zo zijn. Het scheelt enorm, er is veel spanning weg. Dat is erg fijn, want de kinderen pikken er ook heel wat van op, en alles is nu meer ontspannen. Ik kan ook weer echt genieten van de kinderen, al blijven ze soms ook iets te luidruchtig en destructief aanwezig.
Over de vrijdag heb ik niet veel te melden. We hebben boodschappen gedaan en ze hadden Bitburger in de aanbieding! Raar dat deze flesjes uit de brouwerij komen waar ik twee keer geweest ben op de fiets, vlakbij Luxemburg.
En de golfclub was weer heel leuk. We zijn daar zo 'regular' dat er al grapjes gemaakt werden of we voor onze afwezigheid vorige week wel een verlofpas hadden. En bij het weggaan hebben we iedereen happy holidays gewenst. Het geeft ons een beetje het gevoel dat je ergens thuishoort, wat prettig is als je net geïmmigreerd bent.

Volgende week is het kerstavond en waarschijnlijk schrijf ik dan ook wel weer. Maar voor wie dat dan niet kan lezen: iedereen een heel fijne kerst gewenst, het lijkt erop dat het een witte kan worden aan jullie kant! En bedankt voor alle lieve reacties die we van jullie mochten ontvangen!

Bekijk foto's

Dat krijg je met een motormaaier: door deze week al twee berichten te plaatsen op het blog heb ik het gras voor mijn eigen voeten al grondig weggemaaid. Hoe het begin van de week eruitzag is grotendeels bekend. Zaterdag zijn we nog naar een huisje gaan kijken (in Flagstaff Hill zoals gewoonlijk) en dat beviel ons zeer. Maar we kunnen niet kopen, dat is bekend. Eén inkomen verandert daar niets aan.
Op zondag heeft Karla weer hardgelopen en geskypet met haar ouders. Ik heb ondertussen een luie ochtend gehad maar heb dat een beetje goed gemaakt door tegen de heuvels op te ploeteren op de racefiets. Ik heb nog steeds geen bergverzet en deze keer moest ik zelfs zo'n honderd meter lopen omdat het te steil was (om mijn gezicht te redden: dan heb je het ook wel over 25+%). Uiteindelijk had ik 60 kilometer gefietst en het gaat steeds beter.
De stressvolle maandag met zijn goede einde en de heerlijke dinsdag zijn denk ik voldoende beschreven. Het enige wat nog het vermelden waard is over die dagen is dat Julian en Tristan allebei iets nieuws doen wat erg leuk is. Julian reageert nu als je zegt: 'Julian kusje?', hij leunt dan naar je toe met open mond met een tongetje er half uit. En Tristan begint wat fantasie te krijgen en zelf met dingen te komen. Als ik bijvoorbeeld vraag waarover hij gaat dromen, dan moest je eerst een aantal dingen noemen en op een gegeven moment zei hij dan 'ja'. Maar als ik het nu vraag denkt hij even na (en zegt dan ook heel schattig 'eeeehmmm') en komt dan zelf met iets. Vanavond was dat fietsen. Dat is erg leuk om te zien.
Verder heeft Karla dinsdagavond een poging gedaan om mee te trainen met een atletiekclubje. Er zijn hier vrijwel geen atletiekbanen, er is er alleen eentje in het centrum waar uitsluitend wedstrijden op gelopen worden. Niemand doet hier aan hardlopen lijkt het, iedereen wandelt wat om het gewicht onder de 100 kilo te houden maar dat is het zo ongeveer. Via via had ze gehoord van dit atletiekclubje, maar ze weet nog niet helemaal of dit het wel is. Er zijn wat fanatieke jonkies maar niemand van haar leeftijd. En er werd iets te weinig gedaan, en wat te vrijblijvend. Ze weet dus niet helemaal wat ze zal doen.
Het is ondertussen bijna kerst, maar met het kerstgevoel wil het ondanks onze nepboom niet zo lukken. En dat terwijl hij zo goed nagemaakt is dat hij zelfs naalden verliest! Maar ja, dat weer hè. Iedereen doet wel erg zijn best. Er rijden auto's rond met een gewei en een rode neus op de voorkant en huizen zijn versierd met uitbundige lichtjes in allerlei kleuren. Op de creche en in de winkels is Bing Crosby al sinds november niet meer stil te krijgen. En mijn favoriet 'Last Christmas' van George Michael komt ook regelmatig langs, heerlijk.
Veel mensen gaan erop uit, veel bedrijven zijn dicht tussen kerst en oud en nieuw en vaak wordt dat zelfs opgerekt tot een maand. Wij hebben na het goede nieuws van een baan besloten er ook tussenuit te gaan, lekker een paar dagen weg.
Dus wij kijken op weekendjeweg.nl. Blijkt dat je daar dus helemaal niks vindt over Melbourne! En wel allemaal overnachtingen op de Veluwe en in Brugge. Weet je wel hoe ver dat is! Uiteindelijk vonden we wel sites waar we hotels hier in de buurt konden boeken. We gaan nu tussen kerst en Oud & Nieuw weg. We gaan snel naar Melbourne, blijven daar een dagje en rijden dan rustig terug via de Great Ocean Road. Die is erg beroemd om zijn schoonheid, dus we hebben er zin in! Het viert natuurlijk lekker vakantie wetende dat er weer inkomen komt! (tussen haakjes: omstreeks hier haakt een trouwe lezer af: welterusten, Chris).
Woensdagavond was er kerstfeest op de creche. Er waren allerlei dieren waar de kinderen naar konden kijken, pony's om op te rijden, gezichtverven en alle leidsters waren verkleed als engel. Tristan vond dat maar raar, waarschijnlijk omdat alles anders was in een inmiddels vertrouwde omgeving. Iedereen had eten meegenomen om zelf op te peuzelen. Het was een beetje raar om mee te maken maar op zich wel leuk.
Op donderdag had Karla een test van haar Word- , type- en Excelvaardigheden in de stad, bij Randstad. Dat ging goed, ik had ondertussen afgesproken met Arthur, de Nederlandse recruiter. Dat was gezellig. Ook had ik een flesje afgeleverd bij Reece, als dank dat hij me zo goed aan werk geholpen heeft.
Toen Karla en ik geluncht hadden en op het punt stonden naar huis te gaan belde hij, dat hij het contract rond had. We zijn naar zijn kantoor gegaan en ik heb het contract getekend, nu is het dus nog officieel ook.
's Avonds heb ik weer gemountainbiked met dezelfde mensen als vorige week. Dat was weer mooi en ook erg gezellig, maar het niveau mag van mij pittiger. Gelukkig moet ik de enorm steile bult weer op terug naar de auto. Paul zei dat ik relaxter overkwam nu ik een baan had. Dat kwam gedeeltelijk ook wel doordat ik vorige week nieuw was in het groepje en nu niet meer, maar het zal ook wel zo zijn. Het scheelt enorm, er is veel spanning weg. Dat is erg fijn, want de kinderen pikken er ook heel wat van op, en alles is nu meer ontspannen. Ik kan ook weer echt genieten van de kinderen, al blijven ze soms ook iets te luidruchtig en destructief aanwezig.
Over de vrijdag heb ik niet veel te melden. We hebben boodschappen gedaan en ze hadden Bitburger in de aanbieding! Raar dat deze flesjes uit de brouwerij komen waar ik twee keer geweest ben op de fiets, vlakbij Luxemburg.
En de golfclub was weer heel leuk. We zijn daar zo 'regular' dat er al grapjes gemaakt werden of we voor onze afwezigheid vorige week wel een verlofpas hadden. En bij het weggaan hebben we iedereen happy holidays gewenst. Het geeft ons een beetje het gevoel dat je ergens thuishoort, wat prettig is als je net geïmmigreerd bent.

Volgende week is het kerstavond en waarschijnlijk schrijf ik dan ook wel weer. Maar voor wie dat dan niet kan lezen: iedereen een heel fijne kerst gewenst, het lijkt erop dat het een witte kan worden aan jullie kant! En bedankt voor alle lieve reacties die we van jullie mochten ontvangen!

Bekijk foto's