Highway To The Sun

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).