Highway To The Sun

Donderdag zijn de kinderen voor het eerst voor proef naar de creche gegaan, voor twee uur. Ze zitten hier in principe in gescheiden leeftijdsgroepen, al is bezoek over en weer wel mogelijk. Voor de eerste keer heeft Tristan daar flink gebruik van gemaakt, hij heeft eigenlijk de hele tijd gespeeld in de babyroom bij Julian. Sinds het afscheid van zoveel mensen heeft hij het een beetje moeilijk om niemand die hij kent om zich heen te hebben, de arme jongen.
Wij hebben de twee uur benut om eens ongestoord... boodschappen te doen. Dat is nog zwaarder dan je denkt want ze hebben hier nog meer keus dan in Nederland en je weet niet wat je moet hebben. De prijzen lopen flink uiteen en je weet pas of iets lekker is als je het gekocht hebt. Zo sta je dus bij de simpelste produkten een hele tijd na te denken en te twijfelen.
(Even tussen haakjes: ik tik dit met op de achtergrond een Australische documentaire over... Geert Wilders!)
Tijdens het middagslaapje van de kinderen hebben we online Child Care Benefit en Family Tax Benefit aangevraagd. Zijn we weer blij met ons permanente visum, want met een tijdelijk visum kom je daar niet voor in aanmerking.

De volgende ochtend was direct de tweede proef voor de kinderen. Tristan heeft nu al meer gespeeld tussen de kindjes van zijn eigen leeftijd (Julian gaat gewoon zitten glimlachen en pakt iets om op te kauwen). Pas tegen het einde wilde Tristan naar Julian, dus dat is al een verbetering. Deze keer zijn we naar een Bowling Club gegaan in Reynella en hebben daarna lekker koffie gedronken die nu eens niet omgetrokken werd door Meneertje Grijpgraag II.
's Middags zijn we met de kinderen naar het strand gegaan in Christie's Beach en hebben we een grote omweg naar huis gemaakt via McLaren Vale, een mooi stadje in wijnbouwgebieden. Een mooie streek, daar komen we nog weleens terug als er bladeren aan de wijnranken zitten, dat is nog mooier. Wel gek om te bedenken dat het landschap meestal lang zo groen niet is als nu.
's Avonds weer gegeten op de golfclub, leuk weer een beetje socializen met mensen uit de buurt. Weer meegedaan aan de raffle om een vleesschaal of een fles wijn te winnen, maar jammer genoeg weer met lege handen naar huis gegaan.
Zaterdag was het weer dan eindelijk echt lekker opgeknapt en zijn we voor het eerst het centrum gaan bekijken van onze nieuwe stad. We hadden niet heel veel tijd, dus zijn we alleen naar de voornaamste winkelstraat gegaan. Dat zag er wel gezellig uit met ook wat oudere gebouwen, waaronder Adelaide Arcade, een langgerekte mall. In de winkelstraat (Rundle Mall) hebben ze leuke beelden van varkens die gewoon op straat lijken te zitten, en eentje scharrelt in een vuilnisbak. Foto's volgen. Verder veel grote malls met food courts, waar we dan ook wat gegeten hebben.
We zijn teruggereden met een flinke omweg, via de Norton Summit Road en de Mount Lofty Summit Road. 'Scenic route' zei de kaart en dat klopte! Een prachtige weg door de heuvels, met wijnranken en eucalyptusbomen en af en toe een mooi uitzicht op de stad. Via deze route zijn we naar Witton Street in de wijk Flagstaff Hill gereden (met zo'n omweg combineren we toerisme met een slapende achterbank) waar we hadden afgesproken met Connie en Chris, die we 'kennen' van mail en skype. Dat bleken enorm hartelijke mensen en ze wonen prachtig tussen het groen, met af en aan vliegende groene vogeltjes en in de zomer ook regelmatig koala's in de bomen. We hebben een welkomstpakket van ze gekregen met wijn, Vegemite en andere echt Australische dingen. Heel erg leuk natuurlijk en we gaan ze zeker nog eens zien, het was erg leuk.
En dan was Tristan ook die dag nog voor de tweede keer succesvol op het potje, dus hij heeft weer een sticker verdiend. Julian kruipt ondertussen (het opvoeden begint: "Julian, nee!", want hij kan nu dus van alles pakken) en luistert goed naar zijn naam.

Vanmorgen, zondag, hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi. Met Yvonne heb ik veel gemaild vanuit Nederland en ze had ons toen eens getipt over Cleland Wildlife Park. Daar hadden we nu afgesproken. Toen we er bijna waren zagen we al een grote kangoeroe pontificaal midden op de weg zitten. Het park was heel erg mooi, het ligt vrij hoog in de heuvels (we waren er toevallig langsgekomen op onze toeristische rit van gister) en het zit er vol met kangoeroe's en andere dieren. Het leuke is dat je gewoon tussen de kangoeroe's kunt lopen en je kunt ze ook voeren. Zacht dat ze zijn! Heel leuk om te zien ook hoe er af en toe eentje langs komt racen met een koppie uit de buidel. De omgeving is er ook erg mooi en de kennismaking was ook erg plezierig. Levi is een jongen van zeven en Tristan liep er meteen achteraan en deed hem zoveel mogelijk na. Levi een stok? Dan Tristan ook een stok. Ze hadden grote lol samen. Yvonne en Wilfred zijn gewoon weer superaardige mensen (het zit hier in het water ofzo denk ik). We hebben de ochtend in het park doorgebracht met veel Australische beesten. Tussen de kangoeroe's liepen ook Emu's, zeg maar de Australische struisvogel. Daar kon je ook dichtbij komen. Tristan stond ernaast (ze zijn anderhalf keer zo hoog als hij) en zei: 'kip'. Hij heeft er zelfs eentje aangeraakt, maar die herkende dat niet als aaien en liep weg.
Daarna zijn we nog met Yvonne, Wilfred en Levi mee naar huis geweest, zij wonen ook al zo prachtig, toepasselijk genoeg in de wijk 'Paradise'. Lekker geborreld (op mooie dagen kun je lekker buiten zitten - in de winter dus!) en gekletst en ook hun zien we zeker terug. Daarna naar huis (de auto doet het overigens geweldig, wat rijdt dat ding lekker zeg, of het nou rechtdoor is of kronkelen omhoog of omlaag: het gaat allemaal even soepel). Eten, kinderen in bad en bed. En wij nog even achter de buis en internet.
Een heerlijk weekend achter de rug dus, mede mogelijk gemaakt door lekker weer en aardige mensen.

Donderdag zijn de kinderen voor het eerst voor proef naar de creche gegaan, voor twee uur. Ze zitten hier in principe in gescheiden leeftijdsgroepen, al is bezoek over en weer wel mogelijk. Voor de eerste keer heeft Tristan daar flink gebruik van gemaakt, hij heeft eigenlijk de hele tijd gespeeld in de babyroom bij Julian. Sinds het afscheid van zoveel mensen heeft hij het een beetje moeilijk om niemand die hij kent om zich heen te hebben, de arme jongen.
Wij hebben de twee uur benut om eens ongestoord... boodschappen te doen. Dat is nog zwaarder dan je denkt want ze hebben hier nog meer keus dan in Nederland en je weet niet wat je moet hebben. De prijzen lopen flink uiteen en je weet pas of iets lekker is als je het gekocht hebt. Zo sta je dus bij de simpelste produkten een hele tijd na te denken en te twijfelen.
(Even tussen haakjes: ik tik dit met op de achtergrond een Australische documentaire over... Geert Wilders!)
Tijdens het middagslaapje van de kinderen hebben we online Child Care Benefit en Family Tax Benefit aangevraagd. Zijn we weer blij met ons permanente visum, want met een tijdelijk visum kom je daar niet voor in aanmerking.

De volgende ochtend was direct de tweede proef voor de kinderen. Tristan heeft nu al meer gespeeld tussen de kindjes van zijn eigen leeftijd (Julian gaat gewoon zitten glimlachen en pakt iets om op te kauwen). Pas tegen het einde wilde Tristan naar Julian, dus dat is al een verbetering. Deze keer zijn we naar een Bowling Club gegaan in Reynella en hebben daarna lekker koffie gedronken die nu eens niet omgetrokken werd door Meneertje Grijpgraag II.
's Middags zijn we met de kinderen naar het strand gegaan in Christie's Beach en hebben we een grote omweg naar huis gemaakt via McLaren Vale, een mooi stadje in wijnbouwgebieden. Een mooie streek, daar komen we nog weleens terug als er bladeren aan de wijnranken zitten, dat is nog mooier. Wel gek om te bedenken dat het landschap meestal lang zo groen niet is als nu.
's Avonds weer gegeten op de golfclub, leuk weer een beetje socializen met mensen uit de buurt. Weer meegedaan aan de raffle om een vleesschaal of een fles wijn te winnen, maar jammer genoeg weer met lege handen naar huis gegaan.
Zaterdag was het weer dan eindelijk echt lekker opgeknapt en zijn we voor het eerst het centrum gaan bekijken van onze nieuwe stad. We hadden niet heel veel tijd, dus zijn we alleen naar de voornaamste winkelstraat gegaan. Dat zag er wel gezellig uit met ook wat oudere gebouwen, waaronder Adelaide Arcade, een langgerekte mall. In de winkelstraat (Rundle Mall) hebben ze leuke beelden van varkens die gewoon op straat lijken te zitten, en eentje scharrelt in een vuilnisbak. Foto's volgen. Verder veel grote malls met food courts, waar we dan ook wat gegeten hebben.
We zijn teruggereden met een flinke omweg, via de Norton Summit Road en de Mount Lofty Summit Road. 'Scenic route' zei de kaart en dat klopte! Een prachtige weg door de heuvels, met wijnranken en eucalyptusbomen en af en toe een mooi uitzicht op de stad. Via deze route zijn we naar Witton Street in de wijk Flagstaff Hill gereden (met zo'n omweg combineren we toerisme met een slapende achterbank) waar we hadden afgesproken met Connie en Chris, die we 'kennen' van mail en skype. Dat bleken enorm hartelijke mensen en ze wonen prachtig tussen het groen, met af en aan vliegende groene vogeltjes en in de zomer ook regelmatig koala's in de bomen. We hebben een welkomstpakket van ze gekregen met wijn, Vegemite en andere echt Australische dingen. Heel erg leuk natuurlijk en we gaan ze zeker nog eens zien, het was erg leuk.
En dan was Tristan ook die dag nog voor de tweede keer succesvol op het potje, dus hij heeft weer een sticker verdiend. Julian kruipt ondertussen (het opvoeden begint: "Julian, nee!", want hij kan nu dus van alles pakken) en luistert goed naar zijn naam.

Vanmorgen, zondag, hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi. Met Yvonne heb ik veel gemaild vanuit Nederland en ze had ons toen eens getipt over Cleland Wildlife Park. Daar hadden we nu afgesproken. Toen we er bijna waren zagen we al een grote kangoeroe pontificaal midden op de weg zitten. Het park was heel erg mooi, het ligt vrij hoog in de heuvels (we waren er toevallig langsgekomen op onze toeristische rit van gister) en het zit er vol met kangoeroe's en andere dieren. Het leuke is dat je gewoon tussen de kangoeroe's kunt lopen en je kunt ze ook voeren. Zacht dat ze zijn! Heel leuk om te zien ook hoe er af en toe eentje langs komt racen met een koppie uit de buidel. De omgeving is er ook erg mooi en de kennismaking was ook erg plezierig. Levi is een jongen van zeven en Tristan liep er meteen achteraan en deed hem zoveel mogelijk na. Levi een stok? Dan Tristan ook een stok. Ze hadden grote lol samen. Yvonne en Wilfred zijn gewoon weer superaardige mensen (het zit hier in het water ofzo denk ik). We hebben de ochtend in het park doorgebracht met veel Australische beesten. Tussen de kangoeroe's liepen ook Emu's, zeg maar de Australische struisvogel. Daar kon je ook dichtbij komen. Tristan stond ernaast (ze zijn anderhalf keer zo hoog als hij) en zei: 'kip'. Hij heeft er zelfs eentje aangeraakt, maar die herkende dat niet als aaien en liep weg.
Daarna zijn we nog met Yvonne, Wilfred en Levi mee naar huis geweest, zij wonen ook al zo prachtig, toepasselijk genoeg in de wijk 'Paradise'. Lekker geborreld (op mooie dagen kun je lekker buiten zitten - in de winter dus!) en gekletst en ook hun zien we zeker terug. Daarna naar huis (de auto doet het overigens geweldig, wat rijdt dat ding lekker zeg, of het nou rechtdoor is of kronkelen omhoog of omlaag: het gaat allemaal even soepel). Eten, kinderen in bad en bed. En wij nog even achter de buis en internet.
Een heerlijk weekend achter de rug dus, mede mogelijk gemaakt door lekker weer en aardige mensen.