Highway To The Sun

Gister heb ik een nieuwe zwarte zonnebril gekocht. Hij is wat groter dan de zonnebril die ik had omdat ik mijn ogen goed wil beschermen als de zon fel wordt. En iedereen blijft volhouden dat dat gaat gebeuren. Dat biedt gelijk als voordeel dat mijn wallen een beetje verborgen worden, die komen namelijk nu onder mijn oude zonnebril uit denk ik. Ook zwart onder de ogen, en dat komt weer omdat het ons op kindergebied zolangzamerhand zwart voor de ogen wordt. Die twee zijn zo veeleisend dat het niet leuk meer is, en dan bedoel ik niet de uitdrukking.
Julian is goed verkouden geweest, hij slaapt nu al weken niet tot later dan half zes en dan kan dus een van ons er ook uit. En voor die tijd wordt hij meestal een keer of drie wakker, de eerste keer steevast als we zelf net slapen. Dan moet je naar hem toe om zijn speentje terug te stoppen. Echt slopend. Het restje energie dat je dan nog over hebt wordt overdag volledig opgesoupeerd door de heren. Veel huilen omdat je grote broer op je gaat zitten, of omdat je niet op de jonge broer mag zitten. Omdat je je eten niet lekker vindt, of omdat je het wel lekker vindt maar het op is. Omdat je een televisieprogramma niet nog eens kunt kijken als het afgelopen is of omdat je ook bij poging 23 niet aan de gordijnen mag trekken. Of aan de kabels. Of aan de stoelen. Of aan het wasrek. En ga zo maar door. En de tijd tussen huilbuien wordt gevuld met luiers, overgeven, slecht luisteren, al of niet per ongeluk kopstoten geven en zeuren (in brochuretaal 'zijn eigen persoonlijkheid ontdekken').
Het is dat ze je af en toe ook hartverwarmende momenten gunnen (Tristan kan nu heel lief praten bijvoorbeeld, en Julian doet zijn handje omhoog als je naar hem zwaait). Maar het mag van ons iets minder, ik heb acht kwaaltjes en pijntjes die gewoon niet overgaan. Een paar nachten rust zouden dat verhelpen, dus dat wordt 2016.

Zo, genoeg gezeurd, wat hebben we zoal meegemaakt de laatste tijd? Ondanks de vermoeidheid doen en zien we toch wel erg leuke dingen.
Op zaterdag zijn we door de Hills naar Warrawong gegaan, een Wildlife Sanctuary. Daar kun je mooi koffie drinken of wat eten voor grote ramen met daarachter voederbakjes zodat er volop mooie vogels te zien zijn. Een jongetje vierde er zijn vijfde verjaardag waardoor de animal show wat rommelig verliep, maar dat komt dan wel een andere keer. Wel weer een kangoeroe gevoerd, dat blijft leuk. En ook de eerste koala gezien, hoog in een boom.
Door de (nog steeds prachtige) Hills zijn we naar Lobethal gereden, naar het Bierhaus. Lekker ambachtelijk bier hebben ze daar, ik heb een proefrijtje gedronken en ook wat mee naar huis genomen.
Thuis hebben we nog even geskypet met de 'jarige' Lucca.

Op zondag zijn we naar Hahndorf geweest (het blijft mooi, die Adelaide Hills zo om de hoek!). Op zondag met mooi weer is dat toeristisch maar gezellig. Op de terugweg zijn we langs een koophuis gegaan waar open inspection (open huis) was, in de Hills. Ik vond het een erg mooi huis en er zat een flink stuk grond bij met een prachtige oude gumtree. In de hills krijg je ook wel meer waar voor je geld, zo is duidelijk geworden. Het klimaat is er echter iets minder (door de hoogte is het er altijd iets kouder en natter dan in Adelaide zelf) en met kinderen vinden we de heuvelachtige omgeving ook minder geschikt. Er zijn namelijk geen buurten met pleintjes, geen twee huizen naast elkaar staan op dezelfde hoogte. Maar toch leuk om te zien.
's Middags hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi in Belair National Park, een groot park waar op zondag veel Australiërs komen verpozen. Er staan geen prullebakken maar er ligt ook geen vuil, heerlijk. We hebben lekker gekeuveld en op gegeven moment zagen we een koala een boom in klimmen. Op een meter of drie hoog bleef hij zitten en zo was hij heel goed te zien, je kon heel dichtbij komen (zie foto's). Een mooi beestje en Australisch icoon natuurlijk, dus ook om die reden leuk om te zien.
Julian was waarschijnlijk geïnspireerd geraakt en dacht dat hij ook wel Eucalyptusbladeren kon eten (denken we). 's Avonds om 21:00 zat hij verbaasd rechtop in bed te kijken naar zijn eigen maaginhoud. Bed verschoond en weer laten slapen. Om vier uur werd hij weer wakker door de honger, dus gaven we hem een flesje. Maar dat kwam er de volgende ochtend ook weer uit, in mooie golven over papa heen.
Na het ontbijt moest hij weer lachen (en het bleef binnen), dus we hebben de kinderen toch naar de creche durven brengen. Hoewel Tristan bij het afscheid weer huilde merken we wel verbetering. We mogen zijn rugzakje afdoen en hij gaf zelf aan dat hij naar de volgende kamer wilde, waar zijn groep zit.
Wij hebben de ochtend besteed aan verzamelen wat je nodig hebt om een aanvraag voor een huurhuis te doen, en daarna hebben we geluncht met Connie en Chris in de stad. Lekkere Aziatische soep en het was heel gezellig.
Toen we de kinderen ophaalden bleek dat het gelukkig steeds beter gaat met ze op de creche.

Dinsdag zijn we eigenlijk alleen maar naar de plaatselijke winkel en speeltuintjes geweest. Dat vinden ze allebei leuk, maar verder waren ze erg huilerig en zeurderig vandaag. Niet echt een leuke dag.

Woensdag zijn we naar Victor Harbor geweest, in het zuiden van de Fleurieu Peninsula. Dat was een mooie rit en ook Victor Harbor was leuk. Er loopt een houten pier naar Granite Island waar een paardentram overheen gaat. Karla is daar met Tristan in geweest op de terugweg. Op Granite Island hebben we een houten trap beklommen die mooi uitzicht bood op de ruige zee en het vaste land. Het is ook het seizoen om walvissen te spotten maar die hebben we niet gezien. Als je daar wat tijd en aandacht aan besteedt schijnt dat wel te kunnen, dus dat gaan we zeker nog eens doen.
Vanuit Victor Harbor zijn we via Yankalilla naar Aldinga Beach gereden. De omgeving was schitterend, groene heuvels met gum trees, een soort teletubbieland en af en toe uitzicht op zee.
's Avonds de finale van Farmer wants a wife (die landerijen zien er hier toch wel beter uit dan de nederlandse) en cricket gekeken.

Donderdag was leuk, we hebben een Amstel Lease reünie gehouden. Jacqueline Ploeg, die vijf jaar geleden geëmigreerd is en in Brisbane woont, kwam langs met haar man Theo. Dat was erg gezellig, we hebben ze meegenomen naar Warrawong en Hahndorf (de kinderen waren weer op de creche). Het was grappig om gids te zijn in een gebied waar je zelf nog nieuw bent, maar het lukte aardig. In Warrawong kwam deze keer een albino kangoeroe op ons voer af, en onder boomschors zagen we nog een fraaie white tip spider. In Hahndorf hebben we een pint gedronken in een café dat Duitser was dan je in Duitsland aantreft. Wel grappig, al wordt de muziek waarschijnlijk pas leuk met meer bier.

Gister, vrijdag, zijn we naar Colonnades geweest, een grote mall in de buurt. Daar heb ik de zonnebril gekocht en we kwamen nog de Vlamingen tegen van wie wij het blog lezen en waar we mee in het vliegtuig hadden gezeten (één van de twee families). Het was leuk ze weer te zien/te ontmoeten.
We hebben de dag (en daarmee de week) afgesloten zoals gebruikelijk: met eten op de golf course.

Vandaag zagen we bij thuiskomst boven de voordeur een ander Australisch icoon zitten: onze eerste echte Redback! Waarschijnlijk is dit een vrij jong exemplaar van het dodelijkste beestje van South Australia. Na de fotosessie toch ook maar naar de andere wereld geholpen.

Bekijk foto's, ook van de vorige twee stukjes.

Gister heb ik een nieuwe zwarte zonnebril gekocht. Hij is wat groter dan de zonnebril die ik had omdat ik mijn ogen goed wil beschermen als de zon fel wordt. En iedereen blijft volhouden dat dat gaat gebeuren. Dat biedt gelijk als voordeel dat mijn wallen een beetje verborgen worden, die komen namelijk nu onder mijn oude zonnebril uit denk ik. Ook zwart onder de ogen, en dat komt weer omdat het ons op kindergebied zolangzamerhand zwart voor de ogen wordt. Die twee zijn zo veeleisend dat het niet leuk meer is, en dan bedoel ik niet de uitdrukking.
Julian is goed verkouden geweest, hij slaapt nu al weken niet tot later dan half zes en dan kan dus een van ons er ook uit. En voor die tijd wordt hij meestal een keer of drie wakker, de eerste keer steevast als we zelf net slapen. Dan moet je naar hem toe om zijn speentje terug te stoppen. Echt slopend. Het restje energie dat je dan nog over hebt wordt overdag volledig opgesoupeerd door de heren. Veel huilen omdat je grote broer op je gaat zitten, of omdat je niet op de jonge broer mag zitten. Omdat je je eten niet lekker vindt, of omdat je het wel lekker vindt maar het op is. Omdat je een televisieprogramma niet nog eens kunt kijken als het afgelopen is of omdat je ook bij poging 23 niet aan de gordijnen mag trekken. Of aan de kabels. Of aan de stoelen. Of aan het wasrek. En ga zo maar door. En de tijd tussen huilbuien wordt gevuld met luiers, overgeven, slecht luisteren, al of niet per ongeluk kopstoten geven en zeuren (in brochuretaal 'zijn eigen persoonlijkheid ontdekken').
Het is dat ze je af en toe ook hartverwarmende momenten gunnen (Tristan kan nu heel lief praten bijvoorbeeld, en Julian doet zijn handje omhoog als je naar hem zwaait). Maar het mag van ons iets minder, ik heb acht kwaaltjes en pijntjes die gewoon niet overgaan. Een paar nachten rust zouden dat verhelpen, dus dat wordt 2016.

Zo, genoeg gezeurd, wat hebben we zoal meegemaakt de laatste tijd? Ondanks de vermoeidheid doen en zien we toch wel erg leuke dingen.
Op zaterdag zijn we door de Hills naar Warrawong gegaan, een Wildlife Sanctuary. Daar kun je mooi koffie drinken of wat eten voor grote ramen met daarachter voederbakjes zodat er volop mooie vogels te zien zijn. Een jongetje vierde er zijn vijfde verjaardag waardoor de animal show wat rommelig verliep, maar dat komt dan wel een andere keer. Wel weer een kangoeroe gevoerd, dat blijft leuk. En ook de eerste koala gezien, hoog in een boom.
Door de (nog steeds prachtige) Hills zijn we naar Lobethal gereden, naar het Bierhaus. Lekker ambachtelijk bier hebben ze daar, ik heb een proefrijtje gedronken en ook wat mee naar huis genomen.
Thuis hebben we nog even geskypet met de 'jarige' Lucca.

Op zondag zijn we naar Hahndorf geweest (het blijft mooi, die Adelaide Hills zo om de hoek!). Op zondag met mooi weer is dat toeristisch maar gezellig. Op de terugweg zijn we langs een koophuis gegaan waar open inspection (open huis) was, in de Hills. Ik vond het een erg mooi huis en er zat een flink stuk grond bij met een prachtige oude gumtree. In de hills krijg je ook wel meer waar voor je geld, zo is duidelijk geworden. Het klimaat is er echter iets minder (door de hoogte is het er altijd iets kouder en natter dan in Adelaide zelf) en met kinderen vinden we de heuvelachtige omgeving ook minder geschikt. Er zijn namelijk geen buurten met pleintjes, geen twee huizen naast elkaar staan op dezelfde hoogte. Maar toch leuk om te zien.
's Middags hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi in Belair National Park, een groot park waar op zondag veel Australiërs komen verpozen. Er staan geen prullebakken maar er ligt ook geen vuil, heerlijk. We hebben lekker gekeuveld en op gegeven moment zagen we een koala een boom in klimmen. Op een meter of drie hoog bleef hij zitten en zo was hij heel goed te zien, je kon heel dichtbij komen (zie foto's). Een mooi beestje en Australisch icoon natuurlijk, dus ook om die reden leuk om te zien.
Julian was waarschijnlijk geïnspireerd geraakt en dacht dat hij ook wel Eucalyptusbladeren kon eten (denken we). 's Avonds om 21:00 zat hij verbaasd rechtop in bed te kijken naar zijn eigen maaginhoud. Bed verschoond en weer laten slapen. Om vier uur werd hij weer wakker door de honger, dus gaven we hem een flesje. Maar dat kwam er de volgende ochtend ook weer uit, in mooie golven over papa heen.
Na het ontbijt moest hij weer lachen (en het bleef binnen), dus we hebben de kinderen toch naar de creche durven brengen. Hoewel Tristan bij het afscheid weer huilde merken we wel verbetering. We mogen zijn rugzakje afdoen en hij gaf zelf aan dat hij naar de volgende kamer wilde, waar zijn groep zit.
Wij hebben de ochtend besteed aan verzamelen wat je nodig hebt om een aanvraag voor een huurhuis te doen, en daarna hebben we geluncht met Connie en Chris in de stad. Lekkere Aziatische soep en het was heel gezellig.
Toen we de kinderen ophaalden bleek dat het gelukkig steeds beter gaat met ze op de creche.

Dinsdag zijn we eigenlijk alleen maar naar de plaatselijke winkel en speeltuintjes geweest. Dat vinden ze allebei leuk, maar verder waren ze erg huilerig en zeurderig vandaag. Niet echt een leuke dag.

Woensdag zijn we naar Victor Harbor geweest, in het zuiden van de Fleurieu Peninsula. Dat was een mooie rit en ook Victor Harbor was leuk. Er loopt een houten pier naar Granite Island waar een paardentram overheen gaat. Karla is daar met Tristan in geweest op de terugweg. Op Granite Island hebben we een houten trap beklommen die mooi uitzicht bood op de ruige zee en het vaste land. Het is ook het seizoen om walvissen te spotten maar die hebben we niet gezien. Als je daar wat tijd en aandacht aan besteedt schijnt dat wel te kunnen, dus dat gaan we zeker nog eens doen.
Vanuit Victor Harbor zijn we via Yankalilla naar Aldinga Beach gereden. De omgeving was schitterend, groene heuvels met gum trees, een soort teletubbieland en af en toe uitzicht op zee.
's Avonds de finale van Farmer wants a wife (die landerijen zien er hier toch wel beter uit dan de nederlandse) en cricket gekeken.

Donderdag was leuk, we hebben een Amstel Lease reünie gehouden. Jacqueline Ploeg, die vijf jaar geleden geëmigreerd is en in Brisbane woont, kwam langs met haar man Theo. Dat was erg gezellig, we hebben ze meegenomen naar Warrawong en Hahndorf (de kinderen waren weer op de creche). Het was grappig om gids te zijn in een gebied waar je zelf nog nieuw bent, maar het lukte aardig. In Warrawong kwam deze keer een albino kangoeroe op ons voer af, en onder boomschors zagen we nog een fraaie white tip spider. In Hahndorf hebben we een pint gedronken in een café dat Duitser was dan je in Duitsland aantreft. Wel grappig, al wordt de muziek waarschijnlijk pas leuk met meer bier.

Gister, vrijdag, zijn we naar Colonnades geweest, een grote mall in de buurt. Daar heb ik de zonnebril gekocht en we kwamen nog de Vlamingen tegen van wie wij het blog lezen en waar we mee in het vliegtuig hadden gezeten (één van de twee families). Het was leuk ze weer te zien/te ontmoeten.
We hebben de dag (en daarmee de week) afgesloten zoals gebruikelijk: met eten op de golf course.

Vandaag zagen we bij thuiskomst boven de voordeur een ander Australisch icoon zitten: onze eerste echte Redback! Waarschijnlijk is dit een vrij jong exemplaar van het dodelijkste beestje van South Australia. Na de fotosessie toch ook maar naar de andere wereld geholpen.

Bekijk foto's, ook van de vorige twee stukjes.