Highway To The Sun

Vorige week heb ik verstek moeten laten gaan vanwege onze breekband internet verbinding. Interniet dus. Na wat zoeken bleek de modem het begeven te hebben (die hadden we ook al twee maanden) en toen moesten we wachten tot de nieuwe geleverd werd. Toen die er was vereiste het natuurlijk een hoop prutswerk om de boel weer aan de praat te krijgen.
Zoveel tijd had ik daar natuurlijk niet voor, aangezien ik ook begonnen ben met mijn nieuwe baan. Na bijna vijf maanden freewheelen een hele overgang.

Voordat ik ga vertellen wat we zoal hebben meegemaakt in dit nog prille jaar zal ik eerst wat mensen geruststellen: hoewel het nieuws hier gedomineerd wordt door overstromingen is dat allemaal ver van ons bed. Ruim 1700 kilometer van ons bed om precies te zijn. Maar het is wel erg zeg, ze hebben hier elke avond speciale uitzendingen en de ellende is niet te overzien.
In Perth hebben ze brand, maar ook dat is ver van ons bed. Nog 1000 kilometer verder dan het water. Dus we voelen ons nog niet direct in het nauw gedreven.

Het nieuwe jaar begon sportief, op 2 januari ging Karla hardlopen en heb ik 100 kilometer gefietst. Karla is ondertussen met de kleintjes naar zee gegaan. 's Avonds kwamen we erachter dat de favoriete kinderprogramma's op een andere tijd worden uitgezonden, namelijk een uur later. Dat ging niet gepaard met Sesamstraatachtige petities ofzo, het is gewoon zo. Nu nemen we het op en kijken de avond erna op de vertrouwde tijd.

De dag erna zijn we met Vincent en Francis weer naar Warrawong gegaan. Vincent en Francis hadden we al eens gezien bij Florence maar tijdens het oud & nieuw feestje daar waren we erg leuk aan de klets geraakt. Dat hebben we voortgezet in de hills maar omdat het een vrije dag was, waren de kangoeroes al volgevoerd door anderen. Toch is het altijd aangenaam vertoeven daar en het was erg gezellig. Voor het pie floater-verslag verwijs ik graag naar hun website (nieuw in het 'Related Blogs' blokje rechts met links).

Op dinsdag zijn we naar de dierentuin geweest. Wang Wang en Funi zijn de enige twee pandaberen op het zuidelijk halfrond en ze wonen in Adelaide. Ik had volgens mij nog nooit panda's gezien en ze zijn precies zoals je verwacht. Er waren ook Siamangs, de apen die in Burgers altijd zo'n lawaai maken, dus we voelden ons helemaal thuis. We vonden het een mooie dierentuin maar wel een beetje ouderwets. De dieren hadden niet erg veel ruimte en ze hadden allemaal eigen hokjes. Als je dat vergelijkt met Burgers Bush dan is dat toch wel even iets anders.
Thuis bleek er een pakketje van Karla's ouders te liggen met tijdschriften en weer een mooie puzzel voor de kinderen, bedankt! Ook was mijn 'Pro' ASP.Net boek bezorgd, dat ik ga bestuderen nadat ik het 'Beginning' ASP.Net boek uit heb. Investeren in je eigen toekomst enzo, je kent dat wel.

Op woensdag hadden we een extra dagje creche geregeld om mijn laatste week als werkeloze ook wat tijd voor onszelf te hebben. Karla had afspraken in de stad waar weliswaar geen directe baan uitkwam (in januari ligt het economische leven grotendeels stil in Australië) maar waar ze wel goede contacten aan kan overhouden. Ik heb ondertussen gestudeerd.

Op donderdag zijn we naar Hahndorf gefietst met zijn tweeën. Daar hebben we lekker lang geluncht bij de German Arms hotel met een iets te zware burger en twee halve liters bier (Erdinger en Franziskaner). Wellicht mede daarom was de rit terug zwaar. Vooral berg op ging het bergafwaarts. Het was ook erg warm geworden, zo'n 35 graden, en dat is niet ideaal voor een zware inspanning.
De overige vrije tijd ging vooral naar achterhalen van de internetproblemen.

Vrijdag was de laatste dag van mijn baanloze tijd. Sinds mijn leerplicht is het nooit voorgekomen dat ik vijf maanden niets gedaan heb aan werk of scholing, een raar idee. Dat is 36 jaar geleden (au). Maar over 26 jaar mag ik alweer, al zal de pensioenleeftijd tegen die tijd wel naar 84 zijn opgetrokken. Daar staat tegenover dat de gemiddelde leeftijd dan 134 is.
We hebben er een lui dagje van gemaakt. Het weer was prachtig en we zijn begonnen met koffie in Willunga in een lekkere retro-tent. Terwijl we daar zaten hoorden we de sirene. Ik vond het al vreemd dat ze die hier testen op de eerste vrijdag van het jaar om kwart voor elf, maar het bleek om brand te gaan in nabij gelegen bos op de heuvel, zo zagen we later.
Toen we ons verplaatsten naar een nieuw terras in McLaren Vale stoof de ene na de andere brandweerauto voorbij, gevolgd door helicopters en vliegtuigjes. Die gooiden water op de vlammen en na een uur of drie was de boel wel onder controle.
De dag eindigde met jacht naar een modem, maar zonder succes.

Op zaterdag ging ik al vroeg naar de kapper, dat was nodig. Ook heb ik mijn boek uitgeleerd. Karla heeft de kerstboom opgeruimd, die halen we volgend jaar (of eigenlijk eind dit jaar) weer tevoorschijn.

Zondag was dan echt de laatste dag. We hadden met Yvonne en Co afgesproken in de stad. Ik ben op de fiets gegaan om te kijken of dat een haalbare manier van forensen is. Het is 26 kilometer maar niet vlak. Mijn conclusie was: dat is het niet. Dat is een probleem want als Karla alleen thuis is met de blaagjes moet ze wel mobiel zijn, ik kan de auto dus niet meenemen.
We zijn naar de botanische tuin gegaan, die was mooi, daar gaan we nog weleens kijken. Na afloop zijn we met zijn viertjes (de familie Bloem) naar Belgisch biercafé Oostende gegaan. Een mooie tent maar de Leffe is er duur!
Na het eten hebben we het gras nog gemaaid omdat we inspectie krijgen van ons huurhuis later in de week.

Maandag was het dan zover: Laurens ging weer aan het werk! Karla heeft me naar de stad gebracht, waar we zo vroeg waren dat we nog even koffie hebben gedronken. Het voelde echt een beetje als afscheid, raar hoor.
Op het werk heb ik zoals dat gaat erg veel informatie te verwerken gekregen en ook een aantal behoorlijk ambitieuze leerdoelen. De mensen die me op weg zouden kunnen helpen hebben het de hele week loeidruk in verband met een op te leveren project, dus ik ben voorlopig even Rémi.
Het bedrijf is niet groot, een man of 15 (waarvan er drie in Sydney zitten). De werkplekken zijn van die rare cubicles, dus je ziet niemand maar zit met een schot voor je neus. Een officiële introductie volgt ook nog, dus echt interactie met collega's heb ik ook nauwelijks gehad. Maar dat zie ik allemaal wel, ik ga eerst maar eens hard aan het leren.

Deze week fiets ik heen of terug en Karla brengt of haalt me dan. Ze heeft ondertussen gekeken naar een oude nieuwe auto. Die hebben we inmiddels ook aangeschaft, dus volgende week hoef ik niet meer op de fiets. Het is een zwarte Kia Rio uit 2003 met 177.000 kilometer en een hoop deuken en hij was goedkoop. Daarmee voldoet hij aan de eerste van drie eisen. De andere twee zijn dat er airco inzit (vink!) en dat hij rijdt (vink!). Hopelijk blijft hij dat laatste ook een tijdje doen, dan is het perfect. Als bonus kan er ook vrij makkelijk een fiets achterin!

Terwijl ik werkte heeft Karla doorgezocht naar werk en natuurlijk de jongetjes onder haar hoede genomen. Bij het eten op de golfclub gaapte zij harder dan ik, maar ze had ook de zwaarste taak de afelopen week. Hoewel een nieuwe baan waarbij zoveel te leren is ook niet makkelijk is. De hele dag staat in het teken van een nieuwe natuurlijke taal en een nieuwe kunstmatige taal (respectievelijk Engels en C# - spreek uit 'C sharp'). Maar ik vind het wel erg leuk.
Mijn nieuwe collega stelde me al direct gerust door te zeggen dat hij de leerdoelen ook wel erg optimistisch vond, maar dat dat paste bij de directeur. Maar ik hoefde me geen zorgen te maken want het was een schappelijke vent.
Vanmiddag had ik een overlegje met hem om te bepalen wat ik vond van de doelen en toen ik mijn bezorgdheid aangaf bleek die redelijkheid ook wel. In plaats van drie examens die ik na drie maanden gehaald zou moeten hebben zijn het er nu twee. De grootste is eruitgehaald. Ik concentreer me nu op de basis en de kennis die ik daarbij opdoe speelt een grote rol bij het begrijpen van waar ik daarna mee moet werken. (Ik hou het liever wat vaag dan dat ik de lezer overspoel met technische termen. Wil je meer weten, neem gerust contact op.)
De avonden stonden in het teken van netwerkproblemen, lang leve het computertijdperk. Was ik nou toch maar in die fietsenzaak gaan werken. Maar die heb ik deze week definitief afgezegd.
Karla heeft deze week nog erg lekker en gezellig geluncht met Francis en Florence, en de inspectie van het huis was prima. Wel hadden we het onkruid wat teveel laten gaan vonden ze. Maar goed dat ze niet hebben gezien wat we er op de valreep nog uitgetrokken hadden, manshoog stond het.
Karla heeft nog een afspraak met Hays geregeld voor volgende week, en eten op de golfclub was weer zo gezellig dat de kinderen er veel te laat inlagen. Peter en Jill waren er terwijl wij dachten dat ze nog op vakantie waren. Dus Tristan en Julian gaven weer high fives en we hebben leuk gebabbeld.

Foto's houden jullie nog even tegoed, het netwerk doet nog niet helemaal wat het moet doen dus tijd is schaars...

Vorige week heb ik verstek moeten laten gaan vanwege onze breekband internet verbinding. Interniet dus. Na wat zoeken bleek de modem het begeven te hebben (die hadden we ook al twee maanden) en toen moesten we wachten tot de nieuwe geleverd werd. Toen die er was vereiste het natuurlijk een hoop prutswerk om de boel weer aan de praat te krijgen.
Zoveel tijd had ik daar natuurlijk niet voor, aangezien ik ook begonnen ben met mijn nieuwe baan. Na bijna vijf maanden freewheelen een hele overgang.

Voordat ik ga vertellen wat we zoal hebben meegemaakt in dit nog prille jaar zal ik eerst wat mensen geruststellen: hoewel het nieuws hier gedomineerd wordt door overstromingen is dat allemaal ver van ons bed. Ruim 1700 kilometer van ons bed om precies te zijn. Maar het is wel erg zeg, ze hebben hier elke avond speciale uitzendingen en de ellende is niet te overzien.
In Perth hebben ze brand, maar ook dat is ver van ons bed. Nog 1000 kilometer verder dan het water. Dus we voelen ons nog niet direct in het nauw gedreven.

Het nieuwe jaar begon sportief, op 2 januari ging Karla hardlopen en heb ik 100 kilometer gefietst. Karla is ondertussen met de kleintjes naar zee gegaan. 's Avonds kwamen we erachter dat de favoriete kinderprogramma's op een andere tijd worden uitgezonden, namelijk een uur later. Dat ging niet gepaard met Sesamstraatachtige petities ofzo, het is gewoon zo. Nu nemen we het op en kijken de avond erna op de vertrouwde tijd.

De dag erna zijn we met Vincent en Francis weer naar Warrawong gegaan. Vincent en Francis hadden we al eens gezien bij Florence maar tijdens het oud & nieuw feestje daar waren we erg leuk aan de klets geraakt. Dat hebben we voortgezet in de hills maar omdat het een vrije dag was, waren de kangoeroes al volgevoerd door anderen. Toch is het altijd aangenaam vertoeven daar en het was erg gezellig. Voor het pie floater-verslag verwijs ik graag naar hun website (nieuw in het 'Related Blogs' blokje rechts met links).

Op dinsdag zijn we naar de dierentuin geweest. Wang Wang en Funi zijn de enige twee pandaberen op het zuidelijk halfrond en ze wonen in Adelaide. Ik had volgens mij nog nooit panda's gezien en ze zijn precies zoals je verwacht. Er waren ook Siamangs, de apen die in Burgers altijd zo'n lawaai maken, dus we voelden ons helemaal thuis. We vonden het een mooie dierentuin maar wel een beetje ouderwets. De dieren hadden niet erg veel ruimte en ze hadden allemaal eigen hokjes. Als je dat vergelijkt met Burgers Bush dan is dat toch wel even iets anders.
Thuis bleek er een pakketje van Karla's ouders te liggen met tijdschriften en weer een mooie puzzel voor de kinderen, bedankt! Ook was mijn 'Pro' ASP.Net boek bezorgd, dat ik ga bestuderen nadat ik het 'Beginning' ASP.Net boek uit heb. Investeren in je eigen toekomst enzo, je kent dat wel.

Op woensdag hadden we een extra dagje creche geregeld om mijn laatste week als werkeloze ook wat tijd voor onszelf te hebben. Karla had afspraken in de stad waar weliswaar geen directe baan uitkwam (in januari ligt het economische leven grotendeels stil in Australië) maar waar ze wel goede contacten aan kan overhouden. Ik heb ondertussen gestudeerd.

Op donderdag zijn we naar Hahndorf gefietst met zijn tweeën. Daar hebben we lekker lang geluncht bij de German Arms hotel met een iets te zware burger en twee halve liters bier (Erdinger en Franziskaner). Wellicht mede daarom was de rit terug zwaar. Vooral berg op ging het bergafwaarts. Het was ook erg warm geworden, zo'n 35 graden, en dat is niet ideaal voor een zware inspanning.
De overige vrije tijd ging vooral naar achterhalen van de internetproblemen.

Vrijdag was de laatste dag van mijn baanloze tijd. Sinds mijn leerplicht is het nooit voorgekomen dat ik vijf maanden niets gedaan heb aan werk of scholing, een raar idee. Dat is 36 jaar geleden (au). Maar over 26 jaar mag ik alweer, al zal de pensioenleeftijd tegen die tijd wel naar 84 zijn opgetrokken. Daar staat tegenover dat de gemiddelde leeftijd dan 134 is.
We hebben er een lui dagje van gemaakt. Het weer was prachtig en we zijn begonnen met koffie in Willunga in een lekkere retro-tent. Terwijl we daar zaten hoorden we de sirene. Ik vond het al vreemd dat ze die hier testen op de eerste vrijdag van het jaar om kwart voor elf, maar het bleek om brand te gaan in nabij gelegen bos op de heuvel, zo zagen we later.
Toen we ons verplaatsten naar een nieuw terras in McLaren Vale stoof de ene na de andere brandweerauto voorbij, gevolgd door helicopters en vliegtuigjes. Die gooiden water op de vlammen en na een uur of drie was de boel wel onder controle.
De dag eindigde met jacht naar een modem, maar zonder succes.

Op zaterdag ging ik al vroeg naar de kapper, dat was nodig. Ook heb ik mijn boek uitgeleerd. Karla heeft de kerstboom opgeruimd, die halen we volgend jaar (of eigenlijk eind dit jaar) weer tevoorschijn.

Zondag was dan echt de laatste dag. We hadden met Yvonne en Co afgesproken in de stad. Ik ben op de fiets gegaan om te kijken of dat een haalbare manier van forensen is. Het is 26 kilometer maar niet vlak. Mijn conclusie was: dat is het niet. Dat is een probleem want als Karla alleen thuis is met de blaagjes moet ze wel mobiel zijn, ik kan de auto dus niet meenemen.
We zijn naar de botanische tuin gegaan, die was mooi, daar gaan we nog weleens kijken. Na afloop zijn we met zijn viertjes (de familie Bloem) naar Belgisch biercafé Oostende gegaan. Een mooie tent maar de Leffe is er duur!
Na het eten hebben we het gras nog gemaaid omdat we inspectie krijgen van ons huurhuis later in de week.

Maandag was het dan zover: Laurens ging weer aan het werk! Karla heeft me naar de stad gebracht, waar we zo vroeg waren dat we nog even koffie hebben gedronken. Het voelde echt een beetje als afscheid, raar hoor.
Op het werk heb ik zoals dat gaat erg veel informatie te verwerken gekregen en ook een aantal behoorlijk ambitieuze leerdoelen. De mensen die me op weg zouden kunnen helpen hebben het de hele week loeidruk in verband met een op te leveren project, dus ik ben voorlopig even Rémi.
Het bedrijf is niet groot, een man of 15 (waarvan er drie in Sydney zitten). De werkplekken zijn van die rare cubicles, dus je ziet niemand maar zit met een schot voor je neus. Een officiële introductie volgt ook nog, dus echt interactie met collega's heb ik ook nauwelijks gehad. Maar dat zie ik allemaal wel, ik ga eerst maar eens hard aan het leren.

Deze week fiets ik heen of terug en Karla brengt of haalt me dan. Ze heeft ondertussen gekeken naar een oude nieuwe auto. Die hebben we inmiddels ook aangeschaft, dus volgende week hoef ik niet meer op de fiets. Het is een zwarte Kia Rio uit 2003 met 177.000 kilometer en een hoop deuken en hij was goedkoop. Daarmee voldoet hij aan de eerste van drie eisen. De andere twee zijn dat er airco inzit (vink!) en dat hij rijdt (vink!). Hopelijk blijft hij dat laatste ook een tijdje doen, dan is het perfect. Als bonus kan er ook vrij makkelijk een fiets achterin!

Terwijl ik werkte heeft Karla doorgezocht naar werk en natuurlijk de jongetjes onder haar hoede genomen. Bij het eten op de golfclub gaapte zij harder dan ik, maar ze had ook de zwaarste taak de afelopen week. Hoewel een nieuwe baan waarbij zoveel te leren is ook niet makkelijk is. De hele dag staat in het teken van een nieuwe natuurlijke taal en een nieuwe kunstmatige taal (respectievelijk Engels en C# - spreek uit 'C sharp'). Maar ik vind het wel erg leuk.
Mijn nieuwe collega stelde me al direct gerust door te zeggen dat hij de leerdoelen ook wel erg optimistisch vond, maar dat dat paste bij de directeur. Maar ik hoefde me geen zorgen te maken want het was een schappelijke vent.
Vanmiddag had ik een overlegje met hem om te bepalen wat ik vond van de doelen en toen ik mijn bezorgdheid aangaf bleek die redelijkheid ook wel. In plaats van drie examens die ik na drie maanden gehaald zou moeten hebben zijn het er nu twee. De grootste is eruitgehaald. Ik concentreer me nu op de basis en de kennis die ik daarbij opdoe speelt een grote rol bij het begrijpen van waar ik daarna mee moet werken. (Ik hou het liever wat vaag dan dat ik de lezer overspoel met technische termen. Wil je meer weten, neem gerust contact op.)
De avonden stonden in het teken van netwerkproblemen, lang leve het computertijdperk. Was ik nou toch maar in die fietsenzaak gaan werken. Maar die heb ik deze week definitief afgezegd.
Karla heeft deze week nog erg lekker en gezellig geluncht met Francis en Florence, en de inspectie van het huis was prima. Wel hadden we het onkruid wat teveel laten gaan vonden ze. Maar goed dat ze niet hebben gezien wat we er op de valreep nog uitgetrokken hadden, manshoog stond het.
Karla heeft nog een afspraak met Hays geregeld voor volgende week, en eten op de golfclub was weer zo gezellig dat de kinderen er veel te laat inlagen. Peter en Jill waren er terwijl wij dachten dat ze nog op vakantie waren. Dus Tristan en Julian gaven weer high fives en we hebben leuk gebabbeld.

Foto's houden jullie nog even tegoed, het netwerk doet nog niet helemaal wat het moet doen dus tijd is schaars...