Highway To The Sun

Zaterdag zijn we nog een keer naar de Tour Down Under gaan kijken. De start van de etappe was bij ons in de buurt in de wijngaarden van McLaren Vale. Daarna ging de koers twee keer over een heuvel in Willunga, fantasievol Willunga Hill geheten. De finish was ook in Willunga. Het was prachtig weer, de omgeving was schitterend en het was enorm gezellig, en een heerlijke wielrensfeer.
Na de finish zijn we nog even gaan kijken bij de renners, op het terrein waar ze zaten uit te hijgen. Achter een hek natuurlijk. Ik zag Koos Moerenhout en dacht: ach, waarom niet. Dus ik heb hem gevraagd of we een handtekening van hem en van Laurens ten Dam mochten op Tristan zijn loopfietsje. Koos was enorm aardig en ging het regelen. Ik heb hem achteraf nog bedankt via twitter en hij twitterde 'Graag gedaan' terug. Vriendelijke vent is dat!
Bij toeval zagen we ook Robbie McEwen nog staan en hem vroeg ik hetzelfde. Ook hij was erg aardig en Tristan heeft nu ook de handtekening van een sprintlegende op zijn fietsje, hoe cool is dat! Tristan gaat er meteen harder van.
De dag erna was er nog een afsluitend rondje in de stad, weer een soort criterium. Dat hebben we toch aan ons voorbij laten gaan, het was mooi zo. Ik ben nog wel zelf gaan fietsen, maar de conditie was niet optimaal. Ik was al buiten adem terwijl mijn hartslag niet echt opliep, een teken dat het niet helemaal goed is. Ondanks dat toch flink geklommen en piepend en krakend bovengekomen.
Verder moest ik met wat slimmigheid de printer nog draadloos aan het vernieuwde netwerk hangen.

Maandag had Karla haar eerste werkdag bij Commonwealth Health and Ageing, een overheidsinstantie. Ze doet daar receptioniste-achtige taken. Dat past niet helemaal bij haar, maar het is wel prettig om weer bezig te zijn en het is ook goed voor contacten, ervaring en het Engels.
Omdat het beter uitkwam dat ik dan de kinderen naar de creche bracht en ze weer ophaalde, kreeg ik de echte auto mee. 's Avonds belde Karla, ze stond met een rokende auto op een 80 km-weg stil tegen een heuvel op, na een bocht!
De kinderen behandelden de situatie met hun gekende gevoel voor tact terwijl ik met Karla probeerde te praten: ze krijsten om een autootje waar ze allebei mee wilden spelen, versnipperden wat tissues en trokken wat snoeren los. Dat hoef je dan zelf tenminste niet meer te doen. Omdat ik geen kant op kon met die twee heeft Karla Connie gebeld. Met haar heeft ze koelvloeistof gehaald, maar dat hielp niet. Dus toch maar de road side assistance gebeld, die zouden er binnen een uur zijn. Ik heb ondertussen gegeten met de jongetjes en ze in bed gelegd.
De auto deed helemaal niks meer. Hij moest aan drie eisen voldoen (airco hebben, goedkoop zijn en rijden) maar het lijkt erop dat hij daar dus niet één van haalt. Karla moest ter plekke lid worden van de wegenwacht en werd thuisgebracht door een takelwagen.
Wat grappig is: onder de 3000 dollar heb je garantie tot de hoek, en die waren we al om... Voor meer garantie had je een duurdere auto moeten kopen, jammer dan.
Over de kids valt te zeggen dat Julian aanzienlijk minder kwijlt dan Tristan op die leeftijd deed, dus we hopen dat dat zo blijft. Tristan is inmiddels ook zo ongeveer klaar met kwijlen. Wel is hij nu enorm aan het stotteren, van de ene op de andere dag. Het lijkt erop dat het een fase is waarin de wil om te praten het wint van het vermogen om te praten. Lucca had dat ook en het is vanzelf weer weggegaan. Als Tristan zit te spelen kwebbelt hij er lustig op los in zichzelf. Grappig om te horen al valt het niet mee om erbij te lezen.
Julian is een enorme onderzoeker geworden en wijst om de haverklap dingen aan. Hij snapt al veel, vandaag zei Karla: 'zeg maar even dag tegen die meneer'. Julian draaide zich om en ging zwaaien!
Op dinsdag ontdekte Tristan dat hij uit bed kan komen zonder dat wij hem komen halen. Opeens drentelde hij de kamer in waar ik mijn schoenen aantrok om naar het werk te gaan. Woendag was een vrije dag, maar uitslapen ging niet door. Tristan gebruikte zijn nieuwe kennis om om kwart voor zeven hard roepend onze slaapkamer binnen te rennen. Karla was zo lief om na een tijdje op te staan en mij even te laten liggen. De nieuwe baan en al het geleer hakken er best in namelijk. Gelukkig vind ik het wel reuzeinteressant allemaal, het is alleen verschrikkelijk veel. Maar naarmate ik dingen begin te snappen wordt het wel steeds leuker, en je kunt ook steeds beter plaatsen wat je bijleert.

Woensdag was dus een vrije dag vanwege onze eerste Australia Day. Het weer was geweldig en we zijn met Connie en Chris naar Glenelg gegaan. Daar was het een grote optocht van vooral pubers gehuld in Australische vlaggen. Wel grappig om te zien, het is de bedoeling dat je op die dag viert wat fijn is aan Australië. Wij vonden het vooral een leuk bestede vrije dag. Connie en Chris moesten helaas alweer gauw door naar een lunchafspraak (ze nodigden ons nog heel lief uit om mee te gaan maar wij zaten met vermoeide kinderen en zelf ook niet helemaal top, het hernieuwde transportvraagstuk speelde ook nog door ons hoofd). Wij hebben toen in een nogal groezelige tent best lekkere pizza gegeten.
De mysterieuze defecten gingen maar door (Het boze oog? Aardstralen?). Thuis bleken de externe netwerkschijf en de backup daarvan allebei niet meer te werken. Ze kregen geen stroom meer, maar gelukkig waren de schijven erin nog goed. Eén schijf heb ik ingebouwd in de server en dat werkt nu weer, maar het mag ook gewoon heel blijven van mij.
's Middags hebben we nog wat gras uitgetrokken op plaatsen waar het niet hoorde te groeien en waar we dus commentaar op hadden gekregen laatst bij de huisinspectie. Karla dacht daarna 'ach, laat ik het eens proberen' en startte de oude nieuwe auto. Wonder boven wonder sloeg die gewoon aan. Ik heb er 's avonds een paar rondjes mee gereden en hij leek het goed te doen. Maar voor de zekerheid hebben we toch de week maar uit-gecarpoolt.
Ik ben ermee naar de golfclub gereden vrijdagavond en ook dat ging goed. Geen lekken en de temperatuur bleef prima. We denken nu dat hij gewoon oververhit geraakt is omdat er te weinig koelvloeistof inzat. Het motormanagement weigerde daarom te starten is mijn theorie (en ik heb er net zoveel verstand van als van bijvoorbeeld halfhoutoverkepingen en avionica). Ik ga dus gewoon proberen hem weer te gebruiken komende week. Helaas is de airco wel echt afwezig, en het wordt komende week warm. Maar dat zien we dan wel.

Bekijk foto's

Zaterdag zijn we nog een keer naar de Tour Down Under gaan kijken. De start van de etappe was bij ons in de buurt in de wijngaarden van McLaren Vale. Daarna ging de koers twee keer over een heuvel in Willunga, fantasievol Willunga Hill geheten. De finish was ook in Willunga. Het was prachtig weer, de omgeving was schitterend en het was enorm gezellig, en een heerlijke wielrensfeer.
Na de finish zijn we nog even gaan kijken bij de renners, op het terrein waar ze zaten uit te hijgen. Achter een hek natuurlijk. Ik zag Koos Moerenhout en dacht: ach, waarom niet. Dus ik heb hem gevraagd of we een handtekening van hem en van Laurens ten Dam mochten op Tristan zijn loopfietsje. Koos was enorm aardig en ging het regelen. Ik heb hem achteraf nog bedankt via twitter en hij twitterde 'Graag gedaan' terug. Vriendelijke vent is dat!
Bij toeval zagen we ook Robbie McEwen nog staan en hem vroeg ik hetzelfde. Ook hij was erg aardig en Tristan heeft nu ook de handtekening van een sprintlegende op zijn fietsje, hoe cool is dat! Tristan gaat er meteen harder van.
De dag erna was er nog een afsluitend rondje in de stad, weer een soort criterium. Dat hebben we toch aan ons voorbij laten gaan, het was mooi zo. Ik ben nog wel zelf gaan fietsen, maar de conditie was niet optimaal. Ik was al buiten adem terwijl mijn hartslag niet echt opliep, een teken dat het niet helemaal goed is. Ondanks dat toch flink geklommen en piepend en krakend bovengekomen.
Verder moest ik met wat slimmigheid de printer nog draadloos aan het vernieuwde netwerk hangen.

Maandag had Karla haar eerste werkdag bij Commonwealth Health and Ageing, een overheidsinstantie. Ze doet daar receptioniste-achtige taken. Dat past niet helemaal bij haar, maar het is wel prettig om weer bezig te zijn en het is ook goed voor contacten, ervaring en het Engels.
Omdat het beter uitkwam dat ik dan de kinderen naar de creche bracht en ze weer ophaalde, kreeg ik de echte auto mee. 's Avonds belde Karla, ze stond met een rokende auto op een 80 km-weg stil tegen een heuvel op, na een bocht!
De kinderen behandelden de situatie met hun gekende gevoel voor tact terwijl ik met Karla probeerde te praten: ze krijsten om een autootje waar ze allebei mee wilden spelen, versnipperden wat tissues en trokken wat snoeren los. Dat hoef je dan zelf tenminste niet meer te doen. Omdat ik geen kant op kon met die twee heeft Karla Connie gebeld. Met haar heeft ze koelvloeistof gehaald, maar dat hielp niet. Dus toch maar de road side assistance gebeld, die zouden er binnen een uur zijn. Ik heb ondertussen gegeten met de jongetjes en ze in bed gelegd.
De auto deed helemaal niks meer. Hij moest aan drie eisen voldoen (airco hebben, goedkoop zijn en rijden) maar het lijkt erop dat hij daar dus niet één van haalt. Karla moest ter plekke lid worden van de wegenwacht en werd thuisgebracht door een takelwagen.
Wat grappig is: onder de 3000 dollar heb je garantie tot de hoek, en die waren we al om... Voor meer garantie had je een duurdere auto moeten kopen, jammer dan.
Over de kids valt te zeggen dat Julian aanzienlijk minder kwijlt dan Tristan op die leeftijd deed, dus we hopen dat dat zo blijft. Tristan is inmiddels ook zo ongeveer klaar met kwijlen. Wel is hij nu enorm aan het stotteren, van de ene op de andere dag. Het lijkt erop dat het een fase is waarin de wil om te praten het wint van het vermogen om te praten. Lucca had dat ook en het is vanzelf weer weggegaan. Als Tristan zit te spelen kwebbelt hij er lustig op los in zichzelf. Grappig om te horen al valt het niet mee om erbij te lezen.
Julian is een enorme onderzoeker geworden en wijst om de haverklap dingen aan. Hij snapt al veel, vandaag zei Karla: 'zeg maar even dag tegen die meneer'. Julian draaide zich om en ging zwaaien!
Op dinsdag ontdekte Tristan dat hij uit bed kan komen zonder dat wij hem komen halen. Opeens drentelde hij de kamer in waar ik mijn schoenen aantrok om naar het werk te gaan. Woendag was een vrije dag, maar uitslapen ging niet door. Tristan gebruikte zijn nieuwe kennis om om kwart voor zeven hard roepend onze slaapkamer binnen te rennen. Karla was zo lief om na een tijdje op te staan en mij even te laten liggen. De nieuwe baan en al het geleer hakken er best in namelijk. Gelukkig vind ik het wel reuzeinteressant allemaal, het is alleen verschrikkelijk veel. Maar naarmate ik dingen begin te snappen wordt het wel steeds leuker, en je kunt ook steeds beter plaatsen wat je bijleert.

Woensdag was dus een vrije dag vanwege onze eerste Australia Day. Het weer was geweldig en we zijn met Connie en Chris naar Glenelg gegaan. Daar was het een grote optocht van vooral pubers gehuld in Australische vlaggen. Wel grappig om te zien, het is de bedoeling dat je op die dag viert wat fijn is aan Australië. Wij vonden het vooral een leuk bestede vrije dag. Connie en Chris moesten helaas alweer gauw door naar een lunchafspraak (ze nodigden ons nog heel lief uit om mee te gaan maar wij zaten met vermoeide kinderen en zelf ook niet helemaal top, het hernieuwde transportvraagstuk speelde ook nog door ons hoofd). Wij hebben toen in een nogal groezelige tent best lekkere pizza gegeten.
De mysterieuze defecten gingen maar door (Het boze oog? Aardstralen?). Thuis bleken de externe netwerkschijf en de backup daarvan allebei niet meer te werken. Ze kregen geen stroom meer, maar gelukkig waren de schijven erin nog goed. Eén schijf heb ik ingebouwd in de server en dat werkt nu weer, maar het mag ook gewoon heel blijven van mij.
's Middags hebben we nog wat gras uitgetrokken op plaatsen waar het niet hoorde te groeien en waar we dus commentaar op hadden gekregen laatst bij de huisinspectie. Karla dacht daarna 'ach, laat ik het eens proberen' en startte de oude nieuwe auto. Wonder boven wonder sloeg die gewoon aan. Ik heb er 's avonds een paar rondjes mee gereden en hij leek het goed te doen. Maar voor de zekerheid hebben we toch de week maar uit-gecarpoolt.
Ik ben ermee naar de golfclub gereden vrijdagavond en ook dat ging goed. Geen lekken en de temperatuur bleef prima. We denken nu dat hij gewoon oververhit geraakt is omdat er te weinig koelvloeistof inzat. Het motormanagement weigerde daarom te starten is mijn theorie (en ik heb er net zoveel verstand van als van bijvoorbeeld halfhoutoverkepingen en avionica). Ik ga dus gewoon proberen hem weer te gebruiken komende week. Helaas is de airco wel echt afwezig, en het wordt komende week warm. Maar dat zien we dan wel.

Bekijk foto's