Highway To The Sun

Eigenlijk had dit stukje 'Huis nummer 15 heeft huisnummer 26' moeten heten, of 'On the move' of zoiets. De afgelopen week stond immers in het teken van verhuizen. Maar ik tik dit stukje nu al in het nieuwe huis, internet is al geregeld en het begint al ergens op te lijken.
Ik bedacht van de week dat dit de vierde keer is in twee en een half jaar dat we verhuizen, waarvan één keer internationaal. Ook bedacht ik dat Tristan, als hij volgend jaar juli vier wordt, elke verjaardag van zijn leven in een ander huis heeft gevierd.
Hoewel we inmiddels dus wel bedreven zijn in het verhuizen, hebben we er ook wel een beetje genoeg van. Ook voor de jongens is het wel leuk om zolangzamerhand eens een tijdje op dezelfde plek te blijven. Gelukkig hadden ze wel zin in het nieuwe huis, Tristan verheugde zich erg op zijn nieuwe blauwe kamertje.
Afgelopen weekend hebben Karla en ik vooral geklust. Op zaterdag kwamen Michael, Chelsea en Sebastian op de kinderen passen. Wij hebben de hele dag geverfd. Je kunt niet zoveel doen als je zou willen, maar het is toch lekker om even zonder kinderen resultaat te kunnen boeken. 's Avonds bleven ze eten en dat was erg gezellig. Toen ze weggingen heb ik nog een kwartfinale rugby gekeken, Ierland tegen Wales. Leuk om mijn oude 6 Nations teams weer te zien.

Op zondag stonden we om 6:45 op voor weer een klusdag. We reden eerst naar Margot en Andrew om de kinderen daar te droppen. Tristan had wel zin in een dagje spelen met Tristan, hij kon niet wachten tot we weg waren. Ze hebben een leuke dag gehad (Tristan had alle voertuigen van Bob de Bouwer!) Wij begonnen ondertussen in de Ikea. Daar hebben we een queensize logeerbed, een tweepersoons matras, twee éénpersoonsmatrassen, vier kussens, een kastje en een vakkenkast gekocht. En dat ging allemaal in de X-Trail met ons erbij. Daarmee zijn we naar het nieuwe huis gereden (dat volgende week gewoon 'ons huis' zal heten).
Daarna was het weer verven geblazen. We hadden een ambitieus doel en hebben het net gehaald. Op werkdagen heeft Karla het overgrote deel van het schilderwerk gedaan terwijl ik aan het werk was. Het is een beetje jammer voor het aflossen van de hypotheek, maar verder heeft het wel voordelen om even werkloos te zijn.
We hebben heerlijke pasta gegeten bij Margot en Andrew en zijn toen naar huis gegaan. Daar was nog net tijd voor de tweede kwartfinale tussen Zuid-Afrika en Australië.

De week was behoorlijk zwaar. Overdag ging ik werken en Karla ging verven. Thuis gingen we dan eten met de kinderen, en als die in bed lagen doken we een telefooncel in om ons superman/-woman pakje aan te trekken en aan het werk te gaan om de verhuizing voor te bereiden. Inpakken, de tuin helemaal klaar maken van het te verlaten huurhuis, van alles demonteren en de auto inpakken. Per keer pasten er 11 verhuisdozen in als de kinderen er ook nog in moesten. Karla heeft elke keer een auto vol meegenomen als ze er weer heen ging en dat scheelde aanzienlijk op verhuisdag.
Aan het eind van de lange dag was er dan nog weer tijd voor, je raadt het, een kwartfinale rugby.

De dagen leken eigenlijk erg op elkaar: rond 6 uur opstaan, werken/schilderen, tuin, dozen inpakken, auto inladen, uur of elf slapen. Elke dag werd het huis leger. Op woensdag heeft Karla de jongens alvast meegenomen om eens te kijken. Tristan zag het wel zitten!
Op donderdag en vrijdag heb ik vooral helpdesk werk gedaan, best leuk om zo direct iets voor klanten te doen en ze blij te maken. Karla werd die dag even van haar werk ontvoerd door Francis en Florence, ter gelegenheid van haar verjaardag nog. Ze zijn lekker ergens koffie gaan drinken met iets erbij uiteraard.
Op vrijdag begon het weekritme wel een beetje zijn tol te eisen. Ik werkte van zeven tot drie om op tijd thuis te kunnen zijn om vooral de kinderkamers te kunnen helpen klaarmaken. Voor die kleintjes is een matras op de grond in een kale kamer geen goed idee, we wilden hun kamers zo vertrouwd mogelijk laten aanvoelen. En dat lukte goed.
Vlak na het opstaan was Tristan een beetje opstandig. Ik heb hem even lekker tegen me aangedrukt en heb hem gevraagd of hij zich een beetje gek voelde vanwege het nieuwe huisje. Hij knikte en ik heb hem lekker gerustgesteld.
Karla heeft terwijl ik op het werk was de hele verhuizing gemanaged. Dat ging lekker vlot en toen ik thuiskwam zag het er al heel aardig uit. Nog wat schilderijtjes ophangen en de kinderen konden er zo in. Maar voor het zover was zijn we 's avonds natuurlijk eerst naar de golfclub gegaan. Daar zorgde een uitgelopen bedrijfsdag ervoor dat we eigenlijk niet konden eten. Peter heeft mij en de jongens meegenomen op een ritje in een golfkarretje over de golf course. Die blijkt enorm groot en erg mooi te zijn. Julian vond het eerst maar eng maar toen we lekker gingen crossen en wat takken raakten had hij dikke pret. En voor Tristan gold hetzelfde.
De vrijwilligerdames die altijd koken hebben speciaal voor zichzelf en ons wat klaargemaakt zodat we niet hoefden uit te wijken naar de junkfoodketens. En zo was het alweer heel erg gezellig.

Daarna was het dan eindelijk tijd om naar het nieuwe huis te gaan. De kinderen renden door het huis om alles te bekijken en het viel erg in de smaak. Tristan en Julian gaven allebei aan lekker te zullen slapen in de kamertjes. Ik verwachtte wel wat inslaapproblemen, maar het bleef stil vanaf het moment dat ze lagen. Helemaal op van de opwinding, die schatjes.

Bekijk foto's

Eigenlijk had dit stukje 'Huis nummer 15 heeft huisnummer 26' moeten heten, of 'On the move' of zoiets. De afgelopen week stond immers in het teken van verhuizen. Maar ik tik dit stukje nu al in het nieuwe huis, internet is al geregeld en het begint al ergens op te lijken.
Ik bedacht van de week dat dit de vierde keer is in twee en een half jaar dat we verhuizen, waarvan één keer internationaal. Ook bedacht ik dat Tristan, als hij volgend jaar juli vier wordt, elke verjaardag van zijn leven in een ander huis heeft gevierd.
Hoewel we inmiddels dus wel bedreven zijn in het verhuizen, hebben we er ook wel een beetje genoeg van. Ook voor de jongens is het wel leuk om zolangzamerhand eens een tijdje op dezelfde plek te blijven. Gelukkig hadden ze wel zin in het nieuwe huis, Tristan verheugde zich erg op zijn nieuwe blauwe kamertje.
Afgelopen weekend hebben Karla en ik vooral geklust. Op zaterdag kwamen Michael, Chelsea en Sebastian op de kinderen passen. Wij hebben de hele dag geverfd. Je kunt niet zoveel doen als je zou willen, maar het is toch lekker om even zonder kinderen resultaat te kunnen boeken. 's Avonds bleven ze eten en dat was erg gezellig. Toen ze weggingen heb ik nog een kwartfinale rugby gekeken, Ierland tegen Wales. Leuk om mijn oude 6 Nations teams weer te zien.

Op zondag stonden we om 6:45 op voor weer een klusdag. We reden eerst naar Margot en Andrew om de kinderen daar te droppen. Tristan had wel zin in een dagje spelen met Tristan, hij kon niet wachten tot we weg waren. Ze hebben een leuke dag gehad (Tristan had alle voertuigen van Bob de Bouwer!) Wij begonnen ondertussen in de Ikea. Daar hebben we een queensize logeerbed, een tweepersoons matras, twee éénpersoonsmatrassen, vier kussens, een kastje en een vakkenkast gekocht. En dat ging allemaal in de X-Trail met ons erbij. Daarmee zijn we naar het nieuwe huis gereden (dat volgende week gewoon 'ons huis' zal heten).
Daarna was het weer verven geblazen. We hadden een ambitieus doel en hebben het net gehaald. Op werkdagen heeft Karla het overgrote deel van het schilderwerk gedaan terwijl ik aan het werk was. Het is een beetje jammer voor het aflossen van de hypotheek, maar verder heeft het wel voordelen om even werkloos te zijn.
We hebben heerlijke pasta gegeten bij Margot en Andrew en zijn toen naar huis gegaan. Daar was nog net tijd voor de tweede kwartfinale tussen Zuid-Afrika en Australië.

De week was behoorlijk zwaar. Overdag ging ik werken en Karla ging verven. Thuis gingen we dan eten met de kinderen, en als die in bed lagen doken we een telefooncel in om ons superman/-woman pakje aan te trekken en aan het werk te gaan om de verhuizing voor te bereiden. Inpakken, de tuin helemaal klaar maken van het te verlaten huurhuis, van alles demonteren en de auto inpakken. Per keer pasten er 11 verhuisdozen in als de kinderen er ook nog in moesten. Karla heeft elke keer een auto vol meegenomen als ze er weer heen ging en dat scheelde aanzienlijk op verhuisdag.
Aan het eind van de lange dag was er dan nog weer tijd voor, je raadt het, een kwartfinale rugby.

De dagen leken eigenlijk erg op elkaar: rond 6 uur opstaan, werken/schilderen, tuin, dozen inpakken, auto inladen, uur of elf slapen. Elke dag werd het huis leger. Op woensdag heeft Karla de jongens alvast meegenomen om eens te kijken. Tristan zag het wel zitten!
Op donderdag en vrijdag heb ik vooral helpdesk werk gedaan, best leuk om zo direct iets voor klanten te doen en ze blij te maken. Karla werd die dag even van haar werk ontvoerd door Francis en Florence, ter gelegenheid van haar verjaardag nog. Ze zijn lekker ergens koffie gaan drinken met iets erbij uiteraard.
Op vrijdag begon het weekritme wel een beetje zijn tol te eisen. Ik werkte van zeven tot drie om op tijd thuis te kunnen zijn om vooral de kinderkamers te kunnen helpen klaarmaken. Voor die kleintjes is een matras op de grond in een kale kamer geen goed idee, we wilden hun kamers zo vertrouwd mogelijk laten aanvoelen. En dat lukte goed.
Vlak na het opstaan was Tristan een beetje opstandig. Ik heb hem even lekker tegen me aangedrukt en heb hem gevraagd of hij zich een beetje gek voelde vanwege het nieuwe huisje. Hij knikte en ik heb hem lekker gerustgesteld.
Karla heeft terwijl ik op het werk was de hele verhuizing gemanaged. Dat ging lekker vlot en toen ik thuiskwam zag het er al heel aardig uit. Nog wat schilderijtjes ophangen en de kinderen konden er zo in. Maar voor het zover was zijn we 's avonds natuurlijk eerst naar de golfclub gegaan. Daar zorgde een uitgelopen bedrijfsdag ervoor dat we eigenlijk niet konden eten. Peter heeft mij en de jongens meegenomen op een ritje in een golfkarretje over de golf course. Die blijkt enorm groot en erg mooi te zijn. Julian vond het eerst maar eng maar toen we lekker gingen crossen en wat takken raakten had hij dikke pret. En voor Tristan gold hetzelfde.
De vrijwilligerdames die altijd koken hebben speciaal voor zichzelf en ons wat klaargemaakt zodat we niet hoefden uit te wijken naar de junkfoodketens. En zo was het alweer heel erg gezellig.

Daarna was het dan eindelijk tijd om naar het nieuwe huis te gaan. De kinderen renden door het huis om alles te bekijken en het viel erg in de smaak. Tristan en Julian gaven allebei aan lekker te zullen slapen in de kamertjes. Ik verwachtte wel wat inslaapproblemen, maar het bleef stil vanaf het moment dat ze lagen. Helemaal op van de opwinding, die schatjes.

Bekijk foto's