Highway To The Sun

Afgelopen weekend was een lang weekend voor ons vanwege Labour Day. Niet op 1 mei en ik heb ook geen Internationale gehoord, maar wel een dagje vrij. En dat kwam goed uit want we moesten een hoop spullen in huis halen voor de aanstaande verhuizing. Er moet een hoop geschilderd worden (we hadden de kleurtjes al uitgezocht maar moesten nog verf kopen) en de en suite badkamer wordt vernieuwd dus ook daarvoor moesten we op pad.
We begonnen zaterdag met een badkamerzaak. Gelukkig zijn Karla en ik altijd wel snelle beslissers, want rustig rondkijken is er niet bij. Het doet me een beetje denken aan stroom winnen uit kolen, de meeste energie gaat verloren aan warmte. Iets vergelijkbaars gebeurt als je met twee kleine kinderen een badkamerzaak binnen gaat: je bent na afloop kapot maar heel veel energie ging naar andere dingen dan badkamers. Maar het is dus wel gelukt.
Na afloop zijn we nog naar de bank geweest om een speciale rekening te openen voor de hypotheek. Julian was enorm huilerig, hij was ook niet helemaal lekker. Karla voelde zich ook al niet helemaal goed. En Tristan moest erg vaak niezen.
's Avonds bleek Julian 39.9 te zijn en ook Karla ging vroeg naar bed om de misselijkheid van zich af te slapen. Maar net als ik een paar dagen ervoor bleef ze de hele nacht spoken.

De volgende ochtend was Karla jarig, maar ze voelde zich nog allesbehalve goed. Julian was wel weer een stuk beter. Ik had een lekker ontbijtje gemaakt met taart, een sapje en gekookte eitjes (tip van Julian: als je het eigeel eerst verkruimelt blijft het veel beter aan je mouw plakken). Maar Karla heeft het niet aangeraakt. Het was prachtig weer maar met zo'n krakkemikkige boel genoten we daar niet echt van. Tristan voelde zich steeds slechter en de twee jongetjes waren niet uit te houden zo vervelend. Ruzie maken, huilen, het hield niet op. En nee, als je ergens begrip voor hebt betekent dat nog niet dat het aangenaam wordt.
Karla voelde zich 's middags weer iets beter en dat was maar goed ook want we moesten nog verf kopen. Tristan was erg dwars maar het mengen van de verf vond hij toch wel leuk om te zien. Hij verheugt zich enorm op zijn blauwe kamertje. Volgens de Tristiaanse kalender duurt het nog één keer golfclub voor we in het nieuwe huis gaan slapen. We hebben negen kleuren gekocht, maar dat klinkt bonter dan het wordt. Kom zelf maar kijken.
Julian ging deze week door een wat minder leuke fase. Hij lachte eigenlijk alleen nog als er iets viel of als iemand zich bezeerde. Huilen deed hij juist heel erg veel, bijvoorbeeld als iets niet mocht. En aangezien hij vooral dingen wilde laten vallen of mensen bezeren was dat nogal eens. Gelukkig liet hij vandaag een andere kant zien, hij was enorm goedlachs en lief en hij was superschattig aan het spelen zonder te huilen. Hij scharrelde door de golfclub en had het prima naar zijn zin. Dan kun je gelukkig ook weer echt genieten van het mannetje.

Die avond gingen we pizza eten. Tristan had zich er op verheugd maar voelde zich nu niet erg lekker en wilde er niet van eten. Het feestelijke ijstoetje hebben we maar niet eens opengemaakt.
Op maandag, de vrije dag, zijn we naar Bunnings geweest wat zoals eerder vermeld de Australische Prax is. Daar hebben we naar tegels gekeken en badkameraccessoires gekocht. Het was zonnig en 24 graden, maar een echt succes was dit weekend niet direct. Ook als we niet op pad waren voelde niemand zich echt lekker en de kinderen uitten dat door veel huilen, bij ons zorgde het voor een verlaagde tolerantiegrens. Geen goede combinatie.
Ik heb 's middags nog wel gefietst. Ik heb dezelfde route gereden als laatst maar nu met een extra beklimming. Die was zo pittig dat ik twee keer een voet aan de grond moest zetten, iets wat je als sportieve fietser altijd probeert te vermijden. Maar ja, ik was ook nog niet helemaal in orde en de conditie is nog niet wat die moet zijn. Deze keer werd ik maar één keer aangevallen door een magpie, aan 55 in het uur deze keer. Ik zag weer niks aankomen maar voelde iets even mijn helm vasthouden, heel vreemd.

Op dinsdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Uit het werk ben ik erheen gegaan. Karla was er al aan het verven, zij heeft immers even geen baan. De tegelaar (handig genoeg de zoon van de loodgieter) kwam langs om de mogelijkheden te bespreken. Hij vond de lekkage erg meevallen maar gaf aan dat het slopen duur zou worden omdat alles muurvast zit op baksteen. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat tot ons voordeel te maken: we gaan over de bestaande tegels heen (laten) tegelen waardoor de kosten wat lager uitvallen en het resultaat toch waterdicht is.
Het voelde wat onwerkelijk nog, we zijn zo vaak verhuisd de laatste tijd en waren allebei zo vermoeid van alles dat niet echt doordrong dat dit ons huis zal worden. Maar soms lukt het wel om me voor te stellen dat het leuk wordt. Als we over zijn gaan we in elk geval ook af en toe tijd inruimen om een beetje rustig aan te doen en ervan te genieten. Hopelijk gaat de combinatie van Australische zomer en een zwembad daarbij helpen.
Op woensdag hebben we toen ik thuiskwam uit het werk nog 'even' alle tegels uitgezocht en gekocht. Ook hebben we ons nog bedacht wat kranen betreft. Verder hebben we de eerste dozen naar de nieuwe stek gebracht. We hebben voor volgende vrijdag wel een verhuizer gehuurd, maar alles wat we zelf al aan dozen meenemen scheelt weer.
Omdat we niet meer carpoolen ga ik nu elke dag op de motor naar het werk. Dat is steeds leuker. De voorspellingen waren voor de hele week buien, maar ik heb mijn regenbroek (van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij) maar één keer nodig gehad. Wat ideaal is hier, is dat na regen de straat in een paar uur weer droog is.
Karla heeft al een heleboel geverfd, morgen zie ik wat ze ervan gemaakt heeft. Verder heeft ze de uitgezochte en bestelde spullen voor de badkamer opgehaald. Karla heeft dan geen werk, werkeloos is ze zeker niet!

Zoals gezegd was Julian vandaag een voorbeeldig jongetje, ook op de golfclub. Hij was guitig, op een leuke manier ontdeugend en enorm schattig. Tristan was juist een beetje dwars. Hij heeft de hele week niet zo goed geslapen, onder andere door een naar hoestje. En als Tristan slecht slaapt zul je het weten. Verder had hij een nieuwe fase: bij alles wat je hem vroeg zei hij hard: Tristan wil dat niet! Het hoort bij de grenzen aftasten en ontdekken wat je eigen plek in het leven is...
Traditiegetrouw mocht hij een lootje trekken van Jill en dat deed hij goed: we wonnen er een vleesschaal mee maar hebben die geruild voor een lekkere fles wijn bij barman Phil. We hebben namelijk al een volle vriezer!

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was een lang weekend voor ons vanwege Labour Day. Niet op 1 mei en ik heb ook geen Internationale gehoord, maar wel een dagje vrij. En dat kwam goed uit want we moesten een hoop spullen in huis halen voor de aanstaande verhuizing. Er moet een hoop geschilderd worden (we hadden de kleurtjes al uitgezocht maar moesten nog verf kopen) en de en suite badkamer wordt vernieuwd dus ook daarvoor moesten we op pad.
We begonnen zaterdag met een badkamerzaak. Gelukkig zijn Karla en ik altijd wel snelle beslissers, want rustig rondkijken is er niet bij. Het doet me een beetje denken aan stroom winnen uit kolen, de meeste energie gaat verloren aan warmte. Iets vergelijkbaars gebeurt als je met twee kleine kinderen een badkamerzaak binnen gaat: je bent na afloop kapot maar heel veel energie ging naar andere dingen dan badkamers. Maar het is dus wel gelukt.
Na afloop zijn we nog naar de bank geweest om een speciale rekening te openen voor de hypotheek. Julian was enorm huilerig, hij was ook niet helemaal lekker. Karla voelde zich ook al niet helemaal goed. En Tristan moest erg vaak niezen.
's Avonds bleek Julian 39.9 te zijn en ook Karla ging vroeg naar bed om de misselijkheid van zich af te slapen. Maar net als ik een paar dagen ervoor bleef ze de hele nacht spoken.

De volgende ochtend was Karla jarig, maar ze voelde zich nog allesbehalve goed. Julian was wel weer een stuk beter. Ik had een lekker ontbijtje gemaakt met taart, een sapje en gekookte eitjes (tip van Julian: als je het eigeel eerst verkruimelt blijft het veel beter aan je mouw plakken). Maar Karla heeft het niet aangeraakt. Het was prachtig weer maar met zo'n krakkemikkige boel genoten we daar niet echt van. Tristan voelde zich steeds slechter en de twee jongetjes waren niet uit te houden zo vervelend. Ruzie maken, huilen, het hield niet op. En nee, als je ergens begrip voor hebt betekent dat nog niet dat het aangenaam wordt.
Karla voelde zich 's middags weer iets beter en dat was maar goed ook want we moesten nog verf kopen. Tristan was erg dwars maar het mengen van de verf vond hij toch wel leuk om te zien. Hij verheugt zich enorm op zijn blauwe kamertje. Volgens de Tristiaanse kalender duurt het nog één keer golfclub voor we in het nieuwe huis gaan slapen. We hebben negen kleuren gekocht, maar dat klinkt bonter dan het wordt. Kom zelf maar kijken.
Julian ging deze week door een wat minder leuke fase. Hij lachte eigenlijk alleen nog als er iets viel of als iemand zich bezeerde. Huilen deed hij juist heel erg veel, bijvoorbeeld als iets niet mocht. En aangezien hij vooral dingen wilde laten vallen of mensen bezeren was dat nogal eens. Gelukkig liet hij vandaag een andere kant zien, hij was enorm goedlachs en lief en hij was superschattig aan het spelen zonder te huilen. Hij scharrelde door de golfclub en had het prima naar zijn zin. Dan kun je gelukkig ook weer echt genieten van het mannetje.

Die avond gingen we pizza eten. Tristan had zich er op verheugd maar voelde zich nu niet erg lekker en wilde er niet van eten. Het feestelijke ijstoetje hebben we maar niet eens opengemaakt.
Op maandag, de vrije dag, zijn we naar Bunnings geweest wat zoals eerder vermeld de Australische Prax is. Daar hebben we naar tegels gekeken en badkameraccessoires gekocht. Het was zonnig en 24 graden, maar een echt succes was dit weekend niet direct. Ook als we niet op pad waren voelde niemand zich echt lekker en de kinderen uitten dat door veel huilen, bij ons zorgde het voor een verlaagde tolerantiegrens. Geen goede combinatie.
Ik heb 's middags nog wel gefietst. Ik heb dezelfde route gereden als laatst maar nu met een extra beklimming. Die was zo pittig dat ik twee keer een voet aan de grond moest zetten, iets wat je als sportieve fietser altijd probeert te vermijden. Maar ja, ik was ook nog niet helemaal in orde en de conditie is nog niet wat die moet zijn. Deze keer werd ik maar één keer aangevallen door een magpie, aan 55 in het uur deze keer. Ik zag weer niks aankomen maar voelde iets even mijn helm vasthouden, heel vreemd.

Op dinsdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Uit het werk ben ik erheen gegaan. Karla was er al aan het verven, zij heeft immers even geen baan. De tegelaar (handig genoeg de zoon van de loodgieter) kwam langs om de mogelijkheden te bespreken. Hij vond de lekkage erg meevallen maar gaf aan dat het slopen duur zou worden omdat alles muurvast zit op baksteen. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat tot ons voordeel te maken: we gaan over de bestaande tegels heen (laten) tegelen waardoor de kosten wat lager uitvallen en het resultaat toch waterdicht is.
Het voelde wat onwerkelijk nog, we zijn zo vaak verhuisd de laatste tijd en waren allebei zo vermoeid van alles dat niet echt doordrong dat dit ons huis zal worden. Maar soms lukt het wel om me voor te stellen dat het leuk wordt. Als we over zijn gaan we in elk geval ook af en toe tijd inruimen om een beetje rustig aan te doen en ervan te genieten. Hopelijk gaat de combinatie van Australische zomer en een zwembad daarbij helpen.
Op woensdag hebben we toen ik thuiskwam uit het werk nog 'even' alle tegels uitgezocht en gekocht. Ook hebben we ons nog bedacht wat kranen betreft. Verder hebben we de eerste dozen naar de nieuwe stek gebracht. We hebben voor volgende vrijdag wel een verhuizer gehuurd, maar alles wat we zelf al aan dozen meenemen scheelt weer.
Omdat we niet meer carpoolen ga ik nu elke dag op de motor naar het werk. Dat is steeds leuker. De voorspellingen waren voor de hele week buien, maar ik heb mijn regenbroek (van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij) maar één keer nodig gehad. Wat ideaal is hier, is dat na regen de straat in een paar uur weer droog is.
Karla heeft al een heleboel geverfd, morgen zie ik wat ze ervan gemaakt heeft. Verder heeft ze de uitgezochte en bestelde spullen voor de badkamer opgehaald. Karla heeft dan geen werk, werkeloos is ze zeker niet!

Zoals gezegd was Julian vandaag een voorbeeldig jongetje, ook op de golfclub. Hij was guitig, op een leuke manier ontdeugend en enorm schattig. Tristan was juist een beetje dwars. Hij heeft de hele week niet zo goed geslapen, onder andere door een naar hoestje. En als Tristan slecht slaapt zul je het weten. Verder had hij een nieuwe fase: bij alles wat je hem vroeg zei hij hard: Tristan wil dat niet! Het hoort bij de grenzen aftasten en ontdekken wat je eigen plek in het leven is...
Traditiegetrouw mocht hij een lootje trekken van Jill en dat deed hij goed: we wonnen er een vleesschaal mee maar hebben die geruild voor een lekkere fles wijn bij barman Phil. We hebben namelijk al een volle vriezer!

Bekijk foto's