Highway To The Sun

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's