Highway To The Sun

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!