Highway To The Sun

Toegegeven, ik ben veertig. En ik heb ook een vrouw die een paar jaar jonger is dan ik. Maar ik laat geen snor staan en ik ga ook geen cowboylaarzen kopen. Dus midlife? 'Midden in het leven', zeg ik.
Wat ik wel gedaan heb afgelopen weekend, is mijn motorrijbewijs halen. Een tijdje geleden hadden we bedacht dat een scooter ideaal zou kunnen zijn voor woon-werk verkeer. Maar we moeten een stevige heuvel op naar huis, dus een gewone brommer gaat dat niet redden. Ik heb toen wat uitzoekwerk gedaan en het blijkt dat het hier vrij eenvoudig is om een motorrijbewijs te halen, waarmee je dus wat zwaardere scooters kunt rijden. Het gaat zo:
Je schrijft je in voor twee halve dagen cursus, de zogenaamde RiderSafe training. Die heb ik afgelopen weekend gedaan. Het bestaat uit wat praatjes, DVD kijken over veiligheid en rijtechniek, en rij-oefeningen doen op een oefenterrein. Dit alles met tien man. Het rijden valt tegen: het is net als toen je moest leren autorijden, je moet steeds net wat meer dingen tegelijk doen dan je op dat moment aankunt. Je vergeet er dus een paar. Dan slaat je motor af, rijdt in de verkeerde versnelling of geeft nog richting aan als je weer rechtuit gaat. Aan het eind van de tweede dag krijg je een testje. Iedereen verprutst die, en dan ben je geslaagd. Je kunt dan je zogenaamde Learners permit gaan ophalen. Het bizarre is dat je daarmee de weg op mag om verder te oefenen. Je moet een grote, zwart met gele L achterop de motor of scooter voeren en je bent gebonden aan wat regels. Zo mag je niet rijden op iets van meer dan 650cc (toch al 13 gewone brommers!). Na een half jaar zelf klungelen kun je dan je P-license halen (permanent). Nou heb ik niet het gevoel dat ik met een heuse motor lekker het verkeer in kan (we zijn op cursus niet verder gekomen dan - heel even - de derde versnelling!), maar de gemiddelde jongeling die motorraces op tv kijkt kan daar anders over denken. En dan maar weer treuren als ze verongelukken... heel bizar.

Zaterdagavond zijn we gaan eten bij Vincent en Francis. Dat was reuzegezellig. Vincent en ik hielden elkaar mooi in evenwicht wat energiek drukdoen betrof. Het eten was heerlijk: pizza die gebakken was op de barbecue. Al bedacht ik later dat het eigenlijk geen pizza was maar Flammkuchen. Het werd gezellig laat en de volgende dag had ik weer motorcursus, maar het was zeer de moeite waard.
Het weekend was er eindelijk iets van de hitte merkbaar die men ons al maanden in het vooruitzicht stelt. Het was tijdens de motortraining 42 graden (lange kleding verplicht). Ook 's nachts daalde het kwik niet onder de 27 graden. Dat is eigenlijk wel te warm om te slapen, hebben we gemerkt. Als echte Nederlanders behouden we ons het recht voor te klagen over het weer als het eindelijk is waar we naar verlangden, dat begrijp je.

Maandag begon de nieuwe werkweek. De schoolvakanties zijn voorbij en dat was te merken aan het aantal auto's op de weg. We moeten dus een kwartiertje vroeger opstaan dan eerst. Op het werk begin ik steeds meer mijn draai te vinden en ik leer nog steeds een hoop over SharePoint en ASP.Net. Af en toe kan ik wat opdrachtjes uitvoeren en dat voelt dan goed. Karla heeft eigenlijk niet genoeg te doen op het werk. Ze vraagt links en rechts om klusjes en vult haar dagen zo met uitzoeken van laptops en dossiers. Maar we zijn toch erg blij dat ze dit baantje heeft. Omdat de 'goedkoop is duurkoop'-auto in het weekend bijna overkookte zijn we weer aan het carpoolen geslagen. Een definitief antwoord op ons transportprobleem is er nog niet.

Deze week zijn Karla en ik allebei een dagje thuis geweest met de kinderen. Dat was voor het eerst in dit land dat ik dat deed. Het was erg leuk vond ik. Als je je er maar op instelt dat er verder nergens iets van komt is het heel leuk om met die knulletjes bezig te zijn. Na de lunch werd Julian een beetje huilerig omdat hij moe werd. Maar toen hij een harde boer liet moest hij daar zelf toch even om schateren. En Tristan vraagt nu van heel veel dingen hoe ze heten op de creche (dat wil zeggen in het Engels). Als je het hem dan vertelt zegt hij steevast 'bijna hetzelfde!', ook als dat helemaal niet zo is. En het is me toch een modeljongetje: laatst had hij dus ontdekt hoe hij zelf uit bed kan komen in de ochtend om ons wakker te maken. We hebben hem uitgelegd dat dat niet de bedoeling was en de volgende ochtend bleef hij zoet liggen kwebbelen. Toen ik hem uit bed kwam halen zei hij 'Tristan in bed blijven, Tristan niet papa en mama wakker maken!'. Is dat een lieverd of hoe zit dat...
Vandaag moest Karla Julian helaas van de creche ophalen omdat hij ontstoken oogjes had. Ze is met hem naar de dokter geweest voor druppels. Hopelijk is hij maandag weer de oude.

Toegegeven, ik ben veertig. En ik heb ook een vrouw die een paar jaar jonger is dan ik. Maar ik laat geen snor staan en ik ga ook geen cowboylaarzen kopen. Dus midlife? 'Midden in het leven', zeg ik.
Wat ik wel gedaan heb afgelopen weekend, is mijn motorrijbewijs halen. Een tijdje geleden hadden we bedacht dat een scooter ideaal zou kunnen zijn voor woon-werk verkeer. Maar we moeten een stevige heuvel op naar huis, dus een gewone brommer gaat dat niet redden. Ik heb toen wat uitzoekwerk gedaan en het blijkt dat het hier vrij eenvoudig is om een motorrijbewijs te halen, waarmee je dus wat zwaardere scooters kunt rijden. Het gaat zo:
Je schrijft je in voor twee halve dagen cursus, de zogenaamde RiderSafe training. Die heb ik afgelopen weekend gedaan. Het bestaat uit wat praatjes, DVD kijken over veiligheid en rijtechniek, en rij-oefeningen doen op een oefenterrein. Dit alles met tien man. Het rijden valt tegen: het is net als toen je moest leren autorijden, je moet steeds net wat meer dingen tegelijk doen dan je op dat moment aankunt. Je vergeet er dus een paar. Dan slaat je motor af, rijdt in de verkeerde versnelling of geeft nog richting aan als je weer rechtuit gaat. Aan het eind van de tweede dag krijg je een testje. Iedereen verprutst die, en dan ben je geslaagd. Je kunt dan je zogenaamde Learners permit gaan ophalen. Het bizarre is dat je daarmee de weg op mag om verder te oefenen. Je moet een grote, zwart met gele L achterop de motor of scooter voeren en je bent gebonden aan wat regels. Zo mag je niet rijden op iets van meer dan 650cc (toch al 13 gewone brommers!). Na een half jaar zelf klungelen kun je dan je P-license halen (permanent). Nou heb ik niet het gevoel dat ik met een heuse motor lekker het verkeer in kan (we zijn op cursus niet verder gekomen dan - heel even - de derde versnelling!), maar de gemiddelde jongeling die motorraces op tv kijkt kan daar anders over denken. En dan maar weer treuren als ze verongelukken... heel bizar.

Zaterdagavond zijn we gaan eten bij Vincent en Francis. Dat was reuzegezellig. Vincent en ik hielden elkaar mooi in evenwicht wat energiek drukdoen betrof. Het eten was heerlijk: pizza die gebakken was op de barbecue. Al bedacht ik later dat het eigenlijk geen pizza was maar Flammkuchen. Het werd gezellig laat en de volgende dag had ik weer motorcursus, maar het was zeer de moeite waard.
Het weekend was er eindelijk iets van de hitte merkbaar die men ons al maanden in het vooruitzicht stelt. Het was tijdens de motortraining 42 graden (lange kleding verplicht). Ook 's nachts daalde het kwik niet onder de 27 graden. Dat is eigenlijk wel te warm om te slapen, hebben we gemerkt. Als echte Nederlanders behouden we ons het recht voor te klagen over het weer als het eindelijk is waar we naar verlangden, dat begrijp je.

Maandag begon de nieuwe werkweek. De schoolvakanties zijn voorbij en dat was te merken aan het aantal auto's op de weg. We moeten dus een kwartiertje vroeger opstaan dan eerst. Op het werk begin ik steeds meer mijn draai te vinden en ik leer nog steeds een hoop over SharePoint en ASP.Net. Af en toe kan ik wat opdrachtjes uitvoeren en dat voelt dan goed. Karla heeft eigenlijk niet genoeg te doen op het werk. Ze vraagt links en rechts om klusjes en vult haar dagen zo met uitzoeken van laptops en dossiers. Maar we zijn toch erg blij dat ze dit baantje heeft. Omdat de 'goedkoop is duurkoop'-auto in het weekend bijna overkookte zijn we weer aan het carpoolen geslagen. Een definitief antwoord op ons transportprobleem is er nog niet.

Deze week zijn Karla en ik allebei een dagje thuis geweest met de kinderen. Dat was voor het eerst in dit land dat ik dat deed. Het was erg leuk vond ik. Als je je er maar op instelt dat er verder nergens iets van komt is het heel leuk om met die knulletjes bezig te zijn. Na de lunch werd Julian een beetje huilerig omdat hij moe werd. Maar toen hij een harde boer liet moest hij daar zelf toch even om schateren. En Tristan vraagt nu van heel veel dingen hoe ze heten op de creche (dat wil zeggen in het Engels). Als je het hem dan vertelt zegt hij steevast 'bijna hetzelfde!', ook als dat helemaal niet zo is. En het is me toch een modeljongetje: laatst had hij dus ontdekt hoe hij zelf uit bed kan komen in de ochtend om ons wakker te maken. We hebben hem uitgelegd dat dat niet de bedoeling was en de volgende ochtend bleef hij zoet liggen kwebbelen. Toen ik hem uit bed kwam halen zei hij 'Tristan in bed blijven, Tristan niet papa en mama wakker maken!'. Is dat een lieverd of hoe zit dat...
Vandaag moest Karla Julian helaas van de creche ophalen omdat hij ontstoken oogjes had. Ze is met hem naar de dokter geweest voor druppels. Hopelijk is hij maandag weer de oude.