Highway To The Sun

Zo, dat is maar gezegd. Onlangs genoten we van een broodmaaltijd en daarbij van een kop soep. Dat was minestrone soep, want een lekker bakkie tomatensoep met ballen kennen ze hier dus niet. Ik bedoel, dat je aan de andere kant van de wereld zit is tot daar aan toe, maar nu geven we wel erg veel zekerheden op. We zullen ermee moeten leren leven denk ik.
Van het weekend zijn we even langs Les Belges gegaan omdat er nog autopapieren moesten worden afgehandeld. We zijn naar hen toe gegaan in Aldinga Beach, alwaar we hun huis vlot herkenden aan de gedemonteerde Kia Rio in de voortuin. Ze hebben zich beter aangepast dan wij, want wij etaleren ons buitenlanderschap nog door het ontbreken van een autowrak in de voortuin. Na het in orde maken van de papieren zijn we nog even met ze meegegaan naar twee huisjes die bij hun in de buurt te koop staan. Ze zijn hier even lang en doen ook precies hetzelfde wat dat betreft. Wel een verschil hoor, wat je daar kunt krijgen voor je dollars. Maar we vinden het toch wat te ver van de stad, waar we normaal gesproken toch altijd zullen werken.
Een ander keertje gaan we nog met ze naar zee, maar nu waren we daar niet op voorbereid.

Overigens zit ik dit nu te tikken met beelden van een aardbeving met tsunami in Japan. Het houdt niet op met die natuurrampen zeg. Ondertussen lopen delen van Australië die nog niet eens droog waren alweer onder. En de ellende van Nieuw-Zeeland is voorlopig ook nog niet vergeten.

Van het weekend was er een stroomstoring geweest, dus toen ik maandag traditiegetrouw als eerste op het werk kwam, werd ik geconfronteerd met knipperende klokjes en een netwerk dat niet functioneerde. Dat maakt werken lastig. Uiteindelijk duurde het tot ver in de middag voordat ik weer echt wat kon doen. Wel heb ik kunnen leren en wat kleine dingetjes doen, dus helemaal verloren was het niet.
De rest van de week heb ik weer hard gewerkt. Als ik bestaande code moet aanpassen gaat het prima, en veel dingen eromheen gaan net zo goed als voorheen, daar heb ik op zich wel ervaring in. Ik merk dat mijn kennis tekort schiet als ik iets nieuws moet doen, soms mis ik wat fundamentele zaken, wat ervoor zorgt dat ik niet goed weet hoe ik moet beginnen.
Vandaag kwam Toby, de senior developer (dat slaat op ervaring, niet op leeftijd) naar me toe om te vragen of ik het wel zag zitten dat ik examen moet doen voor certificering. Op zich voel ik daar wel stress voor, want ik ga over een maand ongeveer examen doen en het examen is voor mensen met zo'n drie jaar ervaring. Ik kom toch al gauw op drie weken als ik optimistisch reken. Studeren dus. Toch wil ik het wel proberen omdat ik dat afgesproken heb en ik het erg graag zou halen. Maar ambitieus is het wel...
Toen ik buiten even met hem stond te praten kwam Karla er net aan dus kon ik mijn collega en mijn vrouw even aan elkaar voorstellen. Zijn vrouw bleek ook al op hem te wachten, dus hebben we zijn vrouw en dochtertje van drie maanden ook even ontmoet. Schattig hoor, zo'n kleintje.
Maandagavond kregen we bezoek van een hypotheekdame (Jazeker... mortgage choice). Zij wist ons te vertellen dat een hypotheek niet zo'n probleem zou moeten zijn als ik uit mijn proeftijd ben en Karla nog een keer verlenging krijgt. Het bedrag dat we kunnen lenen is dan onverantwoord hoog, dus dat is mooi. Woensdag kregen we nog zo'n dame over de vloer die ongeveer hetzelfde verhaal had. Maar waar we dan eventueel dat veel te dure huis gaan kopen weten we nog steeds niet. We breiden het gebied waar we kijken uit, maar merken toch dat we steeds op dezelfde buurten uitkomen. Grappig genoeg zijn dat dezelfde gebieden die we vanuit Nederland al gespot hadden als mooie gebieden om te wonen. Zou wel gek zijn als je na alle research precies daar eindigt waar we vanuit Nederland al naar keken zonder iets te kennen.

Wat de kinderen betreft stond de week weer in het teken van leren. Julian wil nu echt niet meer geholpen worden met eten, dus hij eet zelf met een lepeltje of vorkje. Met een vorkje gaat het prima, met een lepeltje vereist een speciale techniek die hij nog niet helemaal beheerst. Hij kantelt het lepeltje terwijl hij het naar zijn mond brengt, waardoor zijn slabbetje meer yoghurt krijgt dan zijn mond.
Verder loopt hij nog iets beter maar nog steeds niet los, en kan hij enorm genieten van verstoppen en weer tevoorschijn komen. Hij lacht dan van oor tot oor. En hij kan behalve 'lamp' ook de belangrijkste personen uit zijn leven noemen: papa, mama en Bumba. Tristan was vorige week ronduit onuitstaanbaar, dus we hadden al het idee dat er een ontwikkeling bezig was. Hij huilde werkelijk om alles, en volgens een bekend Nederlands boek over opgroeien ('boeien, ik groei') betekent dat een ontwikkeling. Dat klopte ook, opeens is Tristan heel erg bezig met of de melk op is, dat er dan nieuwe moet komen, en vooral: hij wil alles zelf doen. Hij pakt opeens 's morgens zelf al een luier, hij probeert hem zelfs al liggend zelf onder zijn kontje te schuiven. Hij pakt zelf een lepeltje uit de afwas, en schuift het opstapje voor het aanrecht om te kijken wat je doet. Als je zijn ontbijt naar de eettafel wil brengen begint hij te huilen: 'Tristan wil' is de meest gehoorde zin deze dagen. Op zich is het heel schattig, maar het betekent wel dat hij meteen begint te huilen als iets niet kan. Hij wil bijvoorbeeld zelf yoghurt inschenken, of muesli pakken uit een zware glazen pot. Of zelf zijn tandpasta op zijn tandenborstel doen, wat ik na twee keer en een hoop vlekken op mijn en Tristans kleding maar weer afgeschaft hebt. Niet alles mag hij doen van ons (opruimen is nog steeds niet onze hobby) en dat is dan een drama, niet normaal meer. Van de creche (Cherilee is een schat van een medewerkster waar Tristan ook dol op is) horen we dat hij enorm opmerkzaam is. Hij weet van alle hoedjes van welk kind ze zijn, en hij ziet al dat de doekjes op zijn voor de leidsters dat doorhebben. Laatst waren er bij Bumba mandarijntjes, en Tristan liep naar de keuken en pakte een blikje mandarijntjes. 'Mandarijntjes', zegt hij dan. Wij vinden dat wel stoer!
Ook grappig: van de week aten we salade met pittige gebakken worst. Tristan klaagde over 'au aan zijn mondje' en wilde er voortdurend een kusje op. Grappig genoeg is de term 'heet' voor pittig goed gekozen, want Tristan vroeg ook of ik zijn bordje wilde blazen. Toen hij het opgaf bleef Julian gewoon doorknagen, die had nergens last van!
Vooruit, nog één kinderanecdote dan: van de week was de melk op en Tristan hield zijn handjes omhoog en zei 'all gone'. Cute...
Over creche gesproken, van de week kregen we een prachtige brief van de Veldmuis, met allemaal foto's van de kindjes en leidsters (sorry dames: pedagogisch medewerksters) en hele lieve tekstjes van ze. We missen jullie wel hoor! Ik troost me maar met de gedachte dat dat ook zou gebeuren als de kinderen naar school zouden moeten, maar toch... we hadden jullie graag hier gehad voor onze boys.

Hier gaan we een lang weekend tegemoet, maandag is het Adelaide cup day. Vraag me niet wat het is, maar er hoeft niet gewerkt te worden. Niet voor geld in elk geval...

Zo, dat is maar gezegd. Onlangs genoten we van een broodmaaltijd en daarbij van een kop soep. Dat was minestrone soep, want een lekker bakkie tomatensoep met ballen kennen ze hier dus niet. Ik bedoel, dat je aan de andere kant van de wereld zit is tot daar aan toe, maar nu geven we wel erg veel zekerheden op. We zullen ermee moeten leren leven denk ik.
Van het weekend zijn we even langs Les Belges gegaan omdat er nog autopapieren moesten worden afgehandeld. We zijn naar hen toe gegaan in Aldinga Beach, alwaar we hun huis vlot herkenden aan de gedemonteerde Kia Rio in de voortuin. Ze hebben zich beter aangepast dan wij, want wij etaleren ons buitenlanderschap nog door het ontbreken van een autowrak in de voortuin. Na het in orde maken van de papieren zijn we nog even met ze meegegaan naar twee huisjes die bij hun in de buurt te koop staan. Ze zijn hier even lang en doen ook precies hetzelfde wat dat betreft. Wel een verschil hoor, wat je daar kunt krijgen voor je dollars. Maar we vinden het toch wat te ver van de stad, waar we normaal gesproken toch altijd zullen werken.
Een ander keertje gaan we nog met ze naar zee, maar nu waren we daar niet op voorbereid.

Overigens zit ik dit nu te tikken met beelden van een aardbeving met tsunami in Japan. Het houdt niet op met die natuurrampen zeg. Ondertussen lopen delen van Australië die nog niet eens droog waren alweer onder. En de ellende van Nieuw-Zeeland is voorlopig ook nog niet vergeten.

Van het weekend was er een stroomstoring geweest, dus toen ik maandag traditiegetrouw als eerste op het werk kwam, werd ik geconfronteerd met knipperende klokjes en een netwerk dat niet functioneerde. Dat maakt werken lastig. Uiteindelijk duurde het tot ver in de middag voordat ik weer echt wat kon doen. Wel heb ik kunnen leren en wat kleine dingetjes doen, dus helemaal verloren was het niet.
De rest van de week heb ik weer hard gewerkt. Als ik bestaande code moet aanpassen gaat het prima, en veel dingen eromheen gaan net zo goed als voorheen, daar heb ik op zich wel ervaring in. Ik merk dat mijn kennis tekort schiet als ik iets nieuws moet doen, soms mis ik wat fundamentele zaken, wat ervoor zorgt dat ik niet goed weet hoe ik moet beginnen.
Vandaag kwam Toby, de senior developer (dat slaat op ervaring, niet op leeftijd) naar me toe om te vragen of ik het wel zag zitten dat ik examen moet doen voor certificering. Op zich voel ik daar wel stress voor, want ik ga over een maand ongeveer examen doen en het examen is voor mensen met zo'n drie jaar ervaring. Ik kom toch al gauw op drie weken als ik optimistisch reken. Studeren dus. Toch wil ik het wel proberen omdat ik dat afgesproken heb en ik het erg graag zou halen. Maar ambitieus is het wel...
Toen ik buiten even met hem stond te praten kwam Karla er net aan dus kon ik mijn collega en mijn vrouw even aan elkaar voorstellen. Zijn vrouw bleek ook al op hem te wachten, dus hebben we zijn vrouw en dochtertje van drie maanden ook even ontmoet. Schattig hoor, zo'n kleintje.
Maandagavond kregen we bezoek van een hypotheekdame (Jazeker... mortgage choice). Zij wist ons te vertellen dat een hypotheek niet zo'n probleem zou moeten zijn als ik uit mijn proeftijd ben en Karla nog een keer verlenging krijgt. Het bedrag dat we kunnen lenen is dan onverantwoord hoog, dus dat is mooi. Woensdag kregen we nog zo'n dame over de vloer die ongeveer hetzelfde verhaal had. Maar waar we dan eventueel dat veel te dure huis gaan kopen weten we nog steeds niet. We breiden het gebied waar we kijken uit, maar merken toch dat we steeds op dezelfde buurten uitkomen. Grappig genoeg zijn dat dezelfde gebieden die we vanuit Nederland al gespot hadden als mooie gebieden om te wonen. Zou wel gek zijn als je na alle research precies daar eindigt waar we vanuit Nederland al naar keken zonder iets te kennen.

Wat de kinderen betreft stond de week weer in het teken van leren. Julian wil nu echt niet meer geholpen worden met eten, dus hij eet zelf met een lepeltje of vorkje. Met een vorkje gaat het prima, met een lepeltje vereist een speciale techniek die hij nog niet helemaal beheerst. Hij kantelt het lepeltje terwijl hij het naar zijn mond brengt, waardoor zijn slabbetje meer yoghurt krijgt dan zijn mond.
Verder loopt hij nog iets beter maar nog steeds niet los, en kan hij enorm genieten van verstoppen en weer tevoorschijn komen. Hij lacht dan van oor tot oor. En hij kan behalve 'lamp' ook de belangrijkste personen uit zijn leven noemen: papa, mama en Bumba. Tristan was vorige week ronduit onuitstaanbaar, dus we hadden al het idee dat er een ontwikkeling bezig was. Hij huilde werkelijk om alles, en volgens een bekend Nederlands boek over opgroeien ('boeien, ik groei') betekent dat een ontwikkeling. Dat klopte ook, opeens is Tristan heel erg bezig met of de melk op is, dat er dan nieuwe moet komen, en vooral: hij wil alles zelf doen. Hij pakt opeens 's morgens zelf al een luier, hij probeert hem zelfs al liggend zelf onder zijn kontje te schuiven. Hij pakt zelf een lepeltje uit de afwas, en schuift het opstapje voor het aanrecht om te kijken wat je doet. Als je zijn ontbijt naar de eettafel wil brengen begint hij te huilen: 'Tristan wil' is de meest gehoorde zin deze dagen. Op zich is het heel schattig, maar het betekent wel dat hij meteen begint te huilen als iets niet kan. Hij wil bijvoorbeeld zelf yoghurt inschenken, of muesli pakken uit een zware glazen pot. Of zelf zijn tandpasta op zijn tandenborstel doen, wat ik na twee keer en een hoop vlekken op mijn en Tristans kleding maar weer afgeschaft hebt. Niet alles mag hij doen van ons (opruimen is nog steeds niet onze hobby) en dat is dan een drama, niet normaal meer. Van de creche (Cherilee is een schat van een medewerkster waar Tristan ook dol op is) horen we dat hij enorm opmerkzaam is. Hij weet van alle hoedjes van welk kind ze zijn, en hij ziet al dat de doekjes op zijn voor de leidsters dat doorhebben. Laatst waren er bij Bumba mandarijntjes, en Tristan liep naar de keuken en pakte een blikje mandarijntjes. 'Mandarijntjes', zegt hij dan. Wij vinden dat wel stoer!
Ook grappig: van de week aten we salade met pittige gebakken worst. Tristan klaagde over 'au aan zijn mondje' en wilde er voortdurend een kusje op. Grappig genoeg is de term 'heet' voor pittig goed gekozen, want Tristan vroeg ook of ik zijn bordje wilde blazen. Toen hij het opgaf bleef Julian gewoon doorknagen, die had nergens last van!
Vooruit, nog één kinderanecdote dan: van de week was de melk op en Tristan hield zijn handjes omhoog en zei 'all gone'. Cute...
Over creche gesproken, van de week kregen we een prachtige brief van de Veldmuis, met allemaal foto's van de kindjes en leidsters (sorry dames: pedagogisch medewerksters) en hele lieve tekstjes van ze. We missen jullie wel hoor! Ik troost me maar met de gedachte dat dat ook zou gebeuren als de kinderen naar school zouden moeten, maar toch... we hadden jullie graag hier gehad voor onze boys.

Hier gaan we een lang weekend tegemoet, maandag is het Adelaide cup day. Vraag me niet wat het is, maar er hoeft niet gewerkt te worden. Niet voor geld in elk geval...