Highway To The Sun

Woensdag ben ik voor het eerst met de motor naar het werk gegaan. Dat was leuk, ik heb voor het eerst in het donker gereden en ook voor het eerst op de snelweg. Allebei tegelijk nog wel. Maar gelukkig is dat niet waar de titel op slaat. Dinsdag moest ik eerder naar huis omdat de creche belde. Tristan had erg last van zere billetjes en bij het verwisselen van de luier gilde hij het uit. Ik heb een halve dag zorgverlof genomen (ik heb tien ziekdagen per jaar die ik mag gebruiken voor mezelf of gezinsleden die verzorging nodig hebben) en Karla heeft bij wijze van lunchpauze de auto naar mijn kantoor gebracht. Nadat ik haar weer heb afgezet op haar werk kon ik door naar de creche. Daar was Tristan lekker vrolijk aan het fietsen. De regels hier zijn ietsjes anders dan in Nederland...
Ik heb Tristan dus mee naar huis genomen en we hebben een gezellige middag gehad. We hebben een boterham gegeten die Tristan zelf smeerde en we hebben liedjes gezongen samen. Karla kon die middag met een collega meerijden naar huis, dus dat was ideaal.
Twee dagen later belde de creche alweer, of we Tristan wilden komen ophalen. Deze keer was hij met een stevige vaart van een fietsje geknald. Hij had een dikke bult en ze waren bang om hem te laten slapen. Deze keer is Karla naar huis gegaan (helaas krijgt zij niet betaald voor niet gewerkte uren). Tristan leek in orde maar ze is toch even langs de dokter gegaan. Die zei dat we weinig konden doen dan hem goed in de gaten houden voor de komende 24 uur. Als hij anders zou zijn dan anders kon dat een slecht teken zijn. Nou, toen ze me die middag kwamen ophalen van mijn werk zat Tristan als een dood vogeltje achterin de auto. Hij reageerde bijna nergens op, zelfs niet op een langsrijdende brandweerauto met zwaailichten en sirene!
We maakten ons dus wel zorgen, maar toen we Julian gingen ophalen op de creche en Tristan andere kindjes zag kwam hij weer los. Hij ging weer vrolijk spelen tot onze opluchting. Wel was hij duidelijk aangeslagen, want hij wilde steeds kusjes en knuffels van Karla. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was stootte hij zijn hoofd ook nog eens grondig aan de autodeur. Maar uiteindelijk liep het dus allemaal weer met een sisser af.
De enige brokken die Tristan verder nog gemaakt heeft, betreffen het laatste Bob de Bouwer glas dat we nog overhadden van een set van zes die we ooit van Judith (mijn zus) hadden gekregen. We hadden Tristan erg vaak verteld wat hij niet moest doen met de glazen als hij ze heel wilde houden maar twee blijkt toch een leeftijd waarop dat niet allemaal beklijft.

Om eens met iets nieuws te komen: van het weekend heb ik hard gestudeerd (nog drie weekenden). Karla heeft op zaterdag de kinderen meegenomen naar het strand en de winkel. 's Middags zijn we nog even naar de IKEA geweest. Op zondag zijn we in de namiddag naar Mt Lofty geweest. Ik heb de rit gemaakt op de motor, een prachtige rit door beboste heuvels (steil omhoog is nu makkelijker dan op de andere tweewieler heb ik gemerkt). Ook op Mt Lofty was het erg mooi, het was helder weer met een lage zon en het uitzicht over de stad en de zee was prachtig.
Hoewel Tristan hard om bier riep hebben we koffie gedronken. Met een learner's permit is het toegestane alocoholpromillage precies nul. (Terwijl ik dit schrijf zingen Die Krupps 'Wo sind die neuen Helden?' - van lang geleden maar nog vol energie en wat is Duits toch mooi).

Wat is er verder nog zoal gebeurd de afgelopen week? Karla heeft van een collega rolmops gekregen. Die was over van een lunch die jaarlijks gestimuleerd wordt van overheidswege. Het is de bedoeling dat iedereen op de werkvloer iets meeneemt wat bij zijn achtergrond hoort en die collega was van Nederlandse afkomst (vorige generatie). Karla had beschuit met aardbeien meegenomen. In Australië zetten ze behoorlijk in op multicultureel. Het stikt hier van de nationaliteiten en dat gaat op zich heel aardig samen. Fortuijn, Verdonk en Wilders zijn hier nog niet opgestaan.
Maar als rasechte Nederlander heb ik dus rolmops gegeten - voor het eerst, voorzover ik me kan herinneren. Best lekker, maar niet iets om met dozen tegelijk te gaan bestellen in de Nederlandse webwinkel.
Tristan had deze week een beetje last van territoriumdrang. Hij wilde dat alles van hem was en als hij ergens niet in geïnteresseerd was, dan veranderde dat zodra Julian interesse toonde. Maar ja, er past maar een bepaalde hoeveelheid speelgoed in Tristans armpjes en de rest is dus moeilijk te bewaken. Dan probeert hij het nog met heel hard 'no way' roepen tegen Julian maar ook dat helpt niet altijd. Uiteindelijk wordt het slaan. Hoe vaak we hem vertellen dat dat niet mag weten we niet meer, hopelijk wordt dat vanzelf iets beter als ze ouder worden. Of misschien slaat hij dan alleen harder, we zullen het zien.
Karla en de kinderen hebben woensdag nog even met Karla haar ouders geskypet. De kinderen vinden dat erg leuk. We hebben ze nog niet verteld dat opa en oma ook op bezoek komen omdat we denken dat ze niet snappen dat het nog heel lang duurt. Maar als we ze voorbereiden door te vragen of ze het leuk zouden vinden, zegt Tristan volmondig 'ja'. En hij hoopt dat ook Lucca en David er dan zullen zijn.

Op de golfclub was het weer erg gezellig (al hebben we niks gewonnen). We moesten bijtijds weg, want Karla heeft op dit moment een gezellige avond met een lading Nederlandse dames bij Connie thuis. Ze heeft er lekkere brownies voor gebakken (dat weet ik omdat ze gelukkig een proef gedaan had van tevoren).
Het enige wat nog het vermelden waard is: komend weekend is hier de zomertijd afgelopen. Dat betekent dat de klok een uur achteruit gaat (vroeger betekende dat een uur langer slapen, nu dat de kinderen een uur vroeger wakker worden). Het tijdsverschil tussen daar en hier is dan geen 9.5 maar 8.5 uur. En in Nederland begint de zomertijd over een paar weken, dus dan is het verschil nog maar 7.5 uur. Dus het wordt tijd om te kijken hoe je de tijd moet verstellen op het fotoklokje!

Bekijk foto's

Woensdag ben ik voor het eerst met de motor naar het werk gegaan. Dat was leuk, ik heb voor het eerst in het donker gereden en ook voor het eerst op de snelweg. Allebei tegelijk nog wel. Maar gelukkig is dat niet waar de titel op slaat. Dinsdag moest ik eerder naar huis omdat de creche belde. Tristan had erg last van zere billetjes en bij het verwisselen van de luier gilde hij het uit. Ik heb een halve dag zorgverlof genomen (ik heb tien ziekdagen per jaar die ik mag gebruiken voor mezelf of gezinsleden die verzorging nodig hebben) en Karla heeft bij wijze van lunchpauze de auto naar mijn kantoor gebracht. Nadat ik haar weer heb afgezet op haar werk kon ik door naar de creche. Daar was Tristan lekker vrolijk aan het fietsen. De regels hier zijn ietsjes anders dan in Nederland...
Ik heb Tristan dus mee naar huis genomen en we hebben een gezellige middag gehad. We hebben een boterham gegeten die Tristan zelf smeerde en we hebben liedjes gezongen samen. Karla kon die middag met een collega meerijden naar huis, dus dat was ideaal.
Twee dagen later belde de creche alweer, of we Tristan wilden komen ophalen. Deze keer was hij met een stevige vaart van een fietsje geknald. Hij had een dikke bult en ze waren bang om hem te laten slapen. Deze keer is Karla naar huis gegaan (helaas krijgt zij niet betaald voor niet gewerkte uren). Tristan leek in orde maar ze is toch even langs de dokter gegaan. Die zei dat we weinig konden doen dan hem goed in de gaten houden voor de komende 24 uur. Als hij anders zou zijn dan anders kon dat een slecht teken zijn. Nou, toen ze me die middag kwamen ophalen van mijn werk zat Tristan als een dood vogeltje achterin de auto. Hij reageerde bijna nergens op, zelfs niet op een langsrijdende brandweerauto met zwaailichten en sirene!
We maakten ons dus wel zorgen, maar toen we Julian gingen ophalen op de creche en Tristan andere kindjes zag kwam hij weer los. Hij ging weer vrolijk spelen tot onze opluchting. Wel was hij duidelijk aangeslagen, want hij wilde steeds kusjes en knuffels van Karla. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was stootte hij zijn hoofd ook nog eens grondig aan de autodeur. Maar uiteindelijk liep het dus allemaal weer met een sisser af.
De enige brokken die Tristan verder nog gemaakt heeft, betreffen het laatste Bob de Bouwer glas dat we nog overhadden van een set van zes die we ooit van Judith (mijn zus) hadden gekregen. We hadden Tristan erg vaak verteld wat hij niet moest doen met de glazen als hij ze heel wilde houden maar twee blijkt toch een leeftijd waarop dat niet allemaal beklijft.

Om eens met iets nieuws te komen: van het weekend heb ik hard gestudeerd (nog drie weekenden). Karla heeft op zaterdag de kinderen meegenomen naar het strand en de winkel. 's Middags zijn we nog even naar de IKEA geweest. Op zondag zijn we in de namiddag naar Mt Lofty geweest. Ik heb de rit gemaakt op de motor, een prachtige rit door beboste heuvels (steil omhoog is nu makkelijker dan op de andere tweewieler heb ik gemerkt). Ook op Mt Lofty was het erg mooi, het was helder weer met een lage zon en het uitzicht over de stad en de zee was prachtig.
Hoewel Tristan hard om bier riep hebben we koffie gedronken. Met een learner's permit is het toegestane alocoholpromillage precies nul. (Terwijl ik dit schrijf zingen Die Krupps 'Wo sind die neuen Helden?' - van lang geleden maar nog vol energie en wat is Duits toch mooi).

Wat is er verder nog zoal gebeurd de afgelopen week? Karla heeft van een collega rolmops gekregen. Die was over van een lunch die jaarlijks gestimuleerd wordt van overheidswege. Het is de bedoeling dat iedereen op de werkvloer iets meeneemt wat bij zijn achtergrond hoort en die collega was van Nederlandse afkomst (vorige generatie). Karla had beschuit met aardbeien meegenomen. In Australië zetten ze behoorlijk in op multicultureel. Het stikt hier van de nationaliteiten en dat gaat op zich heel aardig samen. Fortuijn, Verdonk en Wilders zijn hier nog niet opgestaan.
Maar als rasechte Nederlander heb ik dus rolmops gegeten - voor het eerst, voorzover ik me kan herinneren. Best lekker, maar niet iets om met dozen tegelijk te gaan bestellen in de Nederlandse webwinkel.
Tristan had deze week een beetje last van territoriumdrang. Hij wilde dat alles van hem was en als hij ergens niet in geïnteresseerd was, dan veranderde dat zodra Julian interesse toonde. Maar ja, er past maar een bepaalde hoeveelheid speelgoed in Tristans armpjes en de rest is dus moeilijk te bewaken. Dan probeert hij het nog met heel hard 'no way' roepen tegen Julian maar ook dat helpt niet altijd. Uiteindelijk wordt het slaan. Hoe vaak we hem vertellen dat dat niet mag weten we niet meer, hopelijk wordt dat vanzelf iets beter als ze ouder worden. Of misschien slaat hij dan alleen harder, we zullen het zien.
Karla en de kinderen hebben woensdag nog even met Karla haar ouders geskypet. De kinderen vinden dat erg leuk. We hebben ze nog niet verteld dat opa en oma ook op bezoek komen omdat we denken dat ze niet snappen dat het nog heel lang duurt. Maar als we ze voorbereiden door te vragen of ze het leuk zouden vinden, zegt Tristan volmondig 'ja'. En hij hoopt dat ook Lucca en David er dan zullen zijn.

Op de golfclub was het weer erg gezellig (al hebben we niks gewonnen). We moesten bijtijds weg, want Karla heeft op dit moment een gezellige avond met een lading Nederlandse dames bij Connie thuis. Ze heeft er lekkere brownies voor gebakken (dat weet ik omdat ze gelukkig een proef gedaan had van tevoren).
Het enige wat nog het vermelden waard is: komend weekend is hier de zomertijd afgelopen. Dat betekent dat de klok een uur achteruit gaat (vroeger betekende dat een uur langer slapen, nu dat de kinderen een uur vroeger wakker worden). Het tijdsverschil tussen daar en hier is dan geen 9.5 maar 8.5 uur. En in Nederland begint de zomertijd over een paar weken, dus dan is het verschil nog maar 7.5 uur. Dus het wordt tijd om te kijken hoe je de tijd moet verstellen op het fotoklokje!

Bekijk foto's