Highway To The Sun

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's