Highway To The Sun

Over de werkweek valt niet zo heel veel te melden. Karla was thuis omdat ze geen werk hadden op haar uitzendklus, volgende week begint ze weer voor drie weken en daarna is het onzeker. Ze heeft de 'vrije' dagen goed besteed met brieven schrijven en ontspannen. Bij dat laatste hoorde ook een partijtje tennis met Connie.
Op mijn werk is de collega vertrokken die een maand na mij begonnen was. Hij vond dat er geen sfeer was en hij had het ook te druk met een eigen programma dat hij aan het ontwikkelen was. Dat het niet erg gezellig is vind ik ook wel, maar dat maakt me op het moment niet uit. Ik leer verschrikkelijk veel dingen die gewild zijn op de arbeidsmarkt en die ik leuk vind en ik kan daar volop tijd aan besteden. Dus ik vind het goed zo. Via Reece, de recruiter die mij aan deze baan heeft geholpen, vernam ik dat men bij Surity heel tevreden is over mijn vooruitgang en dat ze een rol voor me zien voor de langere termijn, dus dat is erg prettig om te horen zo midden in mijn proeftijd. Het verdient wel redelijk onder de norm, maar dat kan eventueel veranderen, hier of elders. Eerst lekker leren, dat verruimt de keuzemogelijkheden.
Omdat Karla thuis was ben ik de hele week op de motor naar het werk gegaan en dat gaat echt wel goed tegenwoordig. En het is nog leuk ook. Wel heb ik mijn binnenjasje weer in mijn jas gedaan want 's morgens is het rond acht graden en dat is best koud met 100 per uur op de snelweg. Overdag was het nog steeds heerlijk rond de twintig graden en de lunchwandelingetjes konden nog steeds zonder jas. En dan te bedenken dat het omgerekend (tegen de huidige koers) begin november is!

Het weekend was leuk, zaterdag begon het met een housewarmingparty annex verjaardagsfeestje bij Les Belges. Ze hebben een fraai huis in Mt Compass met een prachtig uitzicht en een eigen woonkamer voor de kinderen. Er waren ook leuke andere mensen, waaronder Sabine en Jan, vrienden van Katja en Bernard uit België die ook geëmigreerd zijn, en een leuke Engelse dame.
Zo ongeveer aansluitend hadden we een diner bij Florence en Ben, ook met Vincent en Francis. Julian was een beetje in paniek toen hij geacht werd te slapen daar, maar toen hij eindelijk uitgehuild was kregen we een spectaculair diner gepresenteerd. Het bestond uit een heleboel kleine gangen en het ene was nog lekkerder dan het andere. Wat een werk had Florence erin gestoken zeg, maar het resultaat was er ook naar, wat hebben we gesmuld en genoten. Los van het eten was het ook erg gezellig, dus de iets te late bedtijd hadden we er graag voor over.

De volgende ochtend had Tristan zijn verjaardagsfeestje in de Hungry Jacks. Karla ging mee en ik bleef thuis met Julian. Het was al half elf dus Tristan kon kiezen uit patat met cheeseburger of patat met chicken nuggets. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Naar goed Australisch gebruik betekent de taart dat het tijd wordt om te gaan: die serveert men hier helemaal op het eind (rare jongens, die Australianen). Om het risico van een tekort aan caloriën te vermijden kreeg hij ook nog een zakje snoep mee naar huis. Tristan kwam wel een beetje hyper terug van het feestje, hij bleef de rest van de dag 'Happy Birthday' zingen en kon pas na een uur slapen tijdens zijn middagdutje.
Ondertussen kon Julian heerlijk spelen zonder dat een groter jongetje over hem heen rolde en hem wegduwde, dat was ook weleens lekker. En we dachten er anders over toen we alleen Tristan nog hadden, maar wat is één kind makkelijk zeg!

Op maandag heeft Karla nog met Francis en Florence koffie met taart genuttigd in Brighton ter gelegenheid van Francis' verjaardag. Ze kreeg een stuk taart mee en dat werd ook door mij gewaardeerd, dus bedankt nog!
Op woensdag hadden we nog inspectie van ons huurhuis. Deze keer was er niks op aan te merken, zelfs de weeds (het onkruid) hadden we onder de duim (want onder de knie).
Karla heeft behalve het tennissen ook een paar keer hardgelopen deze week, die is goed bezig. Op vrijdag heeft ze ook lekker door de buurt gefietst, even geen werk heeft ook voordelen.

Aan dieven die dit lezen: komend weekend blijven we gezellig thuis, einde bericht.
Zo, die zijn we kwijt. Komend weekend gaan we genieten van een heerlijk romantisch weekend. De kinderen logeren een nachtje bij Yvonne, Wilfred en Levi, en wij gaan met zijn tweeën allemaal leuke dingen doen. Van de week verraste Karla me alvast voor mijn verjaardag met het feit dat we ook niet thuis gaan slapen maar in een enorm luxe hotel, het Mercure hotel op Mount Lofty.
Als we daar langs reden hintten we al tegen de kinderen dat we daar wel wilden slapen als cadeau voor ons 25-jarig huwelijk (we zijn nu vier jaar getrouwd). Dat snappen ze vast niet, maar je kunt er niet te vroeg mee beginnen vonden we. Maar zo lang hoeven we dus niet te wachten!

Hoe dat alles afloopt vertel ik volgende week (ijs en weder dienende, bij leven en welzijn en deo volente).

Bekijk foto's

Over de werkweek valt niet zo heel veel te melden. Karla was thuis omdat ze geen werk hadden op haar uitzendklus, volgende week begint ze weer voor drie weken en daarna is het onzeker. Ze heeft de 'vrije' dagen goed besteed met brieven schrijven en ontspannen. Bij dat laatste hoorde ook een partijtje tennis met Connie.
Op mijn werk is de collega vertrokken die een maand na mij begonnen was. Hij vond dat er geen sfeer was en hij had het ook te druk met een eigen programma dat hij aan het ontwikkelen was. Dat het niet erg gezellig is vind ik ook wel, maar dat maakt me op het moment niet uit. Ik leer verschrikkelijk veel dingen die gewild zijn op de arbeidsmarkt en die ik leuk vind en ik kan daar volop tijd aan besteden. Dus ik vind het goed zo. Via Reece, de recruiter die mij aan deze baan heeft geholpen, vernam ik dat men bij Surity heel tevreden is over mijn vooruitgang en dat ze een rol voor me zien voor de langere termijn, dus dat is erg prettig om te horen zo midden in mijn proeftijd. Het verdient wel redelijk onder de norm, maar dat kan eventueel veranderen, hier of elders. Eerst lekker leren, dat verruimt de keuzemogelijkheden.
Omdat Karla thuis was ben ik de hele week op de motor naar het werk gegaan en dat gaat echt wel goed tegenwoordig. En het is nog leuk ook. Wel heb ik mijn binnenjasje weer in mijn jas gedaan want 's morgens is het rond acht graden en dat is best koud met 100 per uur op de snelweg. Overdag was het nog steeds heerlijk rond de twintig graden en de lunchwandelingetjes konden nog steeds zonder jas. En dan te bedenken dat het omgerekend (tegen de huidige koers) begin november is!

Het weekend was leuk, zaterdag begon het met een housewarmingparty annex verjaardagsfeestje bij Les Belges. Ze hebben een fraai huis in Mt Compass met een prachtig uitzicht en een eigen woonkamer voor de kinderen. Er waren ook leuke andere mensen, waaronder Sabine en Jan, vrienden van Katja en Bernard uit België die ook geëmigreerd zijn, en een leuke Engelse dame.
Zo ongeveer aansluitend hadden we een diner bij Florence en Ben, ook met Vincent en Francis. Julian was een beetje in paniek toen hij geacht werd te slapen daar, maar toen hij eindelijk uitgehuild was kregen we een spectaculair diner gepresenteerd. Het bestond uit een heleboel kleine gangen en het ene was nog lekkerder dan het andere. Wat een werk had Florence erin gestoken zeg, maar het resultaat was er ook naar, wat hebben we gesmuld en genoten. Los van het eten was het ook erg gezellig, dus de iets te late bedtijd hadden we er graag voor over.

De volgende ochtend had Tristan zijn verjaardagsfeestje in de Hungry Jacks. Karla ging mee en ik bleef thuis met Julian. Het was al half elf dus Tristan kon kiezen uit patat met cheeseburger of patat met chicken nuggets. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Naar goed Australisch gebruik betekent de taart dat het tijd wordt om te gaan: die serveert men hier helemaal op het eind (rare jongens, die Australianen). Om het risico van een tekort aan caloriën te vermijden kreeg hij ook nog een zakje snoep mee naar huis. Tristan kwam wel een beetje hyper terug van het feestje, hij bleef de rest van de dag 'Happy Birthday' zingen en kon pas na een uur slapen tijdens zijn middagdutje.
Ondertussen kon Julian heerlijk spelen zonder dat een groter jongetje over hem heen rolde en hem wegduwde, dat was ook weleens lekker. En we dachten er anders over toen we alleen Tristan nog hadden, maar wat is één kind makkelijk zeg!

Op maandag heeft Karla nog met Francis en Florence koffie met taart genuttigd in Brighton ter gelegenheid van Francis' verjaardag. Ze kreeg een stuk taart mee en dat werd ook door mij gewaardeerd, dus bedankt nog!
Op woensdag hadden we nog inspectie van ons huurhuis. Deze keer was er niks op aan te merken, zelfs de weeds (het onkruid) hadden we onder de duim (want onder de knie).
Karla heeft behalve het tennissen ook een paar keer hardgelopen deze week, die is goed bezig. Op vrijdag heeft ze ook lekker door de buurt gefietst, even geen werk heeft ook voordelen.

Aan dieven die dit lezen: komend weekend blijven we gezellig thuis, einde bericht.
Zo, die zijn we kwijt. Komend weekend gaan we genieten van een heerlijk romantisch weekend. De kinderen logeren een nachtje bij Yvonne, Wilfred en Levi, en wij gaan met zijn tweeën allemaal leuke dingen doen. Van de week verraste Karla me alvast voor mijn verjaardag met het feit dat we ook niet thuis gaan slapen maar in een enorm luxe hotel, het Mercure hotel op Mount Lofty.
Als we daar langs reden hintten we al tegen de kinderen dat we daar wel wilden slapen als cadeau voor ons 25-jarig huwelijk (we zijn nu vier jaar getrouwd). Dat snappen ze vast niet, maar je kunt er niet te vroeg mee beginnen vonden we. Maar zo lang hoeven we dus niet te wachten!

Hoe dat alles afloopt vertel ik volgende week (ijs en weder dienende, bij leven en welzijn en deo volente).

Bekijk foto's