Highway To The Sun

Maandag was een feestdag, een ideale gelegenheid om het gras eens te maaien. Nog voor we klaar waren viel Tristan van het opstapje bij onze voordeur en klapte met zijn kin op de vlonder. Hij had een snee in zijn kin die ik er te diep vond uitzien om het maar op zijn beloop te laten. Ik heb dus onze dokter gebeld om op het bandje te horen welk nummer we op deze feestdag moesten bellen. Dat nummer dus gebeld en na een paar minuten 'easy listening' muziek iemand aan de lijn gekregen. Die vertelde me naar welke kliniek we toe konden en verbond me door. Na nog wat beltegoed in de wachtmuziekjes jukebox te hebben gegooid kreeg ik weer iemand aan de lijn. Die wist me te vertellen dat we wel langs konden komen, maar als het op hechtingen zou uitdraaien moesten we naar het ziekenhuis en daar kon je ook rechtstreeks heen. Dus besloten we dat maar te doen. Op zulke momenten wordt je als migrant wel getest, want: welk ziekenhuis? En kun je eigenlijk wel overal terecht? In elk geval zijn we blij dat we een land gekozen hebben waarvan we de taal machtig zijn.
We zijn naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gegaan (op de kaart aangeduid met 'private hospital' maar toen we er aankwamen stonden er bordjes 'community hospital') en daar onze gegevens opgegeven en onze medicare card en verzekeringspasje laten zien. Gelukkig hebben we ook hospital cover, dat hadden we meteen maar geregeld want als je dat als nieuwe immigrant niet binnen een half jaar doet moet je erg veel toeslag betalen (of eigenlijk loop je enorme korting mis). We hebben ongeveer een uur gewacht (net zo snel als een rijbewijs afhalen) met een klein jongetje dat op onderzoek uit wilde en een iets groter jongetje dat een beetje beduusd boekjes wilde lezen met zijn papa. Tristan wilde eigenlijk geen dokter dus het was al beter vond hij. Maar na een tijdje werd het wachten ook hem te lang en werd het lastig de knulletjes in bedwang te houden samen. De rondscharrelende jongetjes vormden een welkome afleiding voor andere wachtenden, bijvoorbeeld de jongedame die na ons binnenkwam met een vishaakje in haar pink.
Na een tijdje werden we opgehaald door een verpleegster die even keek en toen iemand anders ging halen, maar voor ze wegging twee operatiehandschoenen opblies en er een gezichtje op tekende, met sneetje op de kin voor die van Tristan. Na nog even wachten kwam er een andere meneer, en na nog even wachten een juffrouw die graag wilde dat Tristan even ging liggen. Dat was eigenlijk het eerste wat Tristan een beetje eng vond, hij gaf geen kik toen er mensen in de wond knepen of de snee juist opentrokken. Na wat overhalen liet hij ook nu begaan en in deze moderne tijd kreeg Tristan geen hechtingen maar speciale lijm. En ook toen de snee schoongemaakt werd en de lijm werd aangebracht hoorde je Tristan niet.
Helaas zal hij wel een littekentje houden van zo'n anderhalve centimeter lang net onder zijn kin. Dat zie je bij veel mensen maar wij hadden onze kinderen graag bij het andere kamp laten horen natuurlijk, die zonder litteken. Je ouderhart smelt wel op zo'n dag zeg, zo'n flink kereltje dat er helemaal op vertrouwt dat jij hem beschermt bij alles. Je zou alle pijn en problemen met liefde van ze willen overnemen als dat kon, om het hun te besparen.
Na het middagslaapje zijn we nog even naar Mick O'Sheas gegaan, een Ierse pub bij ons in de buurt. Tristan mocht kiezen wat hij wilde, dat hoort erbij als je zielig bent. Hij wilde een milkshake en hij heeft er twee gedronken, in recordtempo.

De rest van het weekend was ook zonder ongelukken al enerverend genoeg. Op zaterdag kregen we een mailtje van Yvonne dat ze hun nieuwe tent gingen uitproberen in Deep Creek conservation park, zo'n 100 kilometer onder Adelaide, en dat we welkom waren om langs te komen daar. Dat vonden we een erg leuk idee en we hebben de jongens na de lunch in plaats van in bed in de auto gehesen. We zijn naar Stringybark Campground gereden (een prachtige rit die nog een tijd doorgaat als de beschaving al opgehouden is). Toen we er bijna waren zagen we een auto die verdacht veel op die van Yvonne leek en de andere kant opreed. Voor de zekerheid even de mobiel gecheckt en we hadden wel voicemail. Maar die afluisteren ging niet want we hadden geen bereik ('emergency calls only', en daar viel dit blijkbaar niet onder). Maar je ziet die auto's wel meer, dus we reden lekker door. Na een rondje Stringybark zijn we maar even gaan kijken bij de park headquarters. Daar viel te lezen dat alle campings vol waren (het stikte er inderdaad van zeker... tien tenten).
We zijn maar weer terug gereden naar waar bereik was en ja hoor: de voicemail was van Yvonne om te zeggen dat we vooral niet door moesten rijden omdat zij er niet zouden zijn want de camping was vol. Ze gingen nu naar een camping richting Victor Harbor. Op weg daarheen zagen we weer zo'n auto. Nu maar omgedraaid en de auto was gestopt. En ja hoor, ze waren het. Ze gingen toch proberen op Stringybark te staan. Wij reden achter ze aan met Levi tussen onze jochies in. Dat doet hij niet snel meer denk ik want zelfs Levi vond dat te weinig rust, terwijl hij zelf ook niet direct als oase te boek staat.
Na een stoer stukje onverhard kwamen we weer bij de camping waar een alleraardigste terreinbeheerder toestond dat Yvonne, Wilfred en Levi op het officieel voor hem gereserveerde stuk grond gingen staan en zelfs hielp het kampvuurtje te stoken. Toen de tent stond hebben we daar een paar aangename uren doorgebracht met hapjes, drankjes, en rondwandelend grut. Julian moest je toen het donker werd in de gaten houden, hij dwaalde lekker rond maar je zag hem niet meer. Af en toe viel hij en door zijn Michelinmannetjes kostuum bleef hij dan gewoon liggen.
Na de kampeerders een warme nacht gewenst te hebben zijn we weer vertrokken. Het was toen echt donker en dan moet je oppassen voor kangoeroes en ander wildlife. We hebben inderdaad in het pikkedonker twee keer een kangoeroe in de berm zien zitten die rustig weghopte als we langsreden. Ook zagen we een possum (vermoed ik). Gelukkig hebben we niks geraakt, want los van dat het zielig is komt 100 kilo stilstaand vlees naar het schijnt erg hard aan. Deze week wel weer zelf vlees kopen dus.
Toen we thuiskwamen was het negen uur maar door de buitenlucht van die dag voelde het als half één. We kunnen niet wachten tot onze ventjes iets ouder zijn, dan gaan we onze tent ook uit de mottenballen halen om op zulke prachtige plekjes te bivakkeren!

Op zondag hadden we Margot en Andrew met hun Tristan en Bronte op bezoek. Dat was gezellig rommelig, vier van die scharrelende jonkies door het huis. We hebben lekker met zijn allen kindermenu gegeten (hamburgers, patat en appelmoes) en helaas was het alweer tijd om te vertrekken toen de beide Tristans echt loskwamen en over elkaar heen buitelden.
Op het werk was het deze week knap druk, ik moest zonder begeleiding van de ervaren collega iets behoorlijk moeilijks oplossen. Daarnaast moest ik een laptop installeren voor een nieuwe collega, en daarbij gingen de raarste dingen mis. Dat kostte dus even meer tijd dan verwacht allemaal. Maar uiteindelijk is het allemaal wel gelukt, dus dat daar was ik erg blij mee.
Om mezelf ook een beetje te belonen ben ik op donderdag en vrijdag in de Earl of Leicester gaan wachten op Karla, onder het genot van een fijne pint (en een dik boek over programmeren, dat wel).
Ander nieuws op het werkfront is dat Karla nu haar verlenging tot het eind van september binnen heeft! Dat is echt goed nieuws. En deze week hebben we ook een preapproval geregeld, een toezegging van de bank dat ze je wel een hypotheek gaan geven als je dat wil. Dus wie weet wat er de komende maanden in het vat zit. We zijn vandaag naar de creche gereden via het buurtje dat we de laatste tijd in de gaten houden, en dat viel goed mee qua reistijd.
Karla heeft deze week ook weer lekker geskypet met ouders en vriendinnen en ook heeft ze nog twee keer hardgelopen. Ik doe vooral hersengymnastiek, iets anders past nog steeds niet.

Bekijk foto's

Maandag was een feestdag, een ideale gelegenheid om het gras eens te maaien. Nog voor we klaar waren viel Tristan van het opstapje bij onze voordeur en klapte met zijn kin op de vlonder. Hij had een snee in zijn kin die ik er te diep vond uitzien om het maar op zijn beloop te laten. Ik heb dus onze dokter gebeld om op het bandje te horen welk nummer we op deze feestdag moesten bellen. Dat nummer dus gebeld en na een paar minuten 'easy listening' muziek iemand aan de lijn gekregen. Die vertelde me naar welke kliniek we toe konden en verbond me door. Na nog wat beltegoed in de wachtmuziekjes jukebox te hebben gegooid kreeg ik weer iemand aan de lijn. Die wist me te vertellen dat we wel langs konden komen, maar als het op hechtingen zou uitdraaien moesten we naar het ziekenhuis en daar kon je ook rechtstreeks heen. Dus besloten we dat maar te doen. Op zulke momenten wordt je als migrant wel getest, want: welk ziekenhuis? En kun je eigenlijk wel overal terecht? In elk geval zijn we blij dat we een land gekozen hebben waarvan we de taal machtig zijn.
We zijn naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gegaan (op de kaart aangeduid met 'private hospital' maar toen we er aankwamen stonden er bordjes 'community hospital') en daar onze gegevens opgegeven en onze medicare card en verzekeringspasje laten zien. Gelukkig hebben we ook hospital cover, dat hadden we meteen maar geregeld want als je dat als nieuwe immigrant niet binnen een half jaar doet moet je erg veel toeslag betalen (of eigenlijk loop je enorme korting mis). We hebben ongeveer een uur gewacht (net zo snel als een rijbewijs afhalen) met een klein jongetje dat op onderzoek uit wilde en een iets groter jongetje dat een beetje beduusd boekjes wilde lezen met zijn papa. Tristan wilde eigenlijk geen dokter dus het was al beter vond hij. Maar na een tijdje werd het wachten ook hem te lang en werd het lastig de knulletjes in bedwang te houden samen. De rondscharrelende jongetjes vormden een welkome afleiding voor andere wachtenden, bijvoorbeeld de jongedame die na ons binnenkwam met een vishaakje in haar pink.
Na een tijdje werden we opgehaald door een verpleegster die even keek en toen iemand anders ging halen, maar voor ze wegging twee operatiehandschoenen opblies en er een gezichtje op tekende, met sneetje op de kin voor die van Tristan. Na nog even wachten kwam er een andere meneer, en na nog even wachten een juffrouw die graag wilde dat Tristan even ging liggen. Dat was eigenlijk het eerste wat Tristan een beetje eng vond, hij gaf geen kik toen er mensen in de wond knepen of de snee juist opentrokken. Na wat overhalen liet hij ook nu begaan en in deze moderne tijd kreeg Tristan geen hechtingen maar speciale lijm. En ook toen de snee schoongemaakt werd en de lijm werd aangebracht hoorde je Tristan niet.
Helaas zal hij wel een littekentje houden van zo'n anderhalve centimeter lang net onder zijn kin. Dat zie je bij veel mensen maar wij hadden onze kinderen graag bij het andere kamp laten horen natuurlijk, die zonder litteken. Je ouderhart smelt wel op zo'n dag zeg, zo'n flink kereltje dat er helemaal op vertrouwt dat jij hem beschermt bij alles. Je zou alle pijn en problemen met liefde van ze willen overnemen als dat kon, om het hun te besparen.
Na het middagslaapje zijn we nog even naar Mick O'Sheas gegaan, een Ierse pub bij ons in de buurt. Tristan mocht kiezen wat hij wilde, dat hoort erbij als je zielig bent. Hij wilde een milkshake en hij heeft er twee gedronken, in recordtempo.

De rest van het weekend was ook zonder ongelukken al enerverend genoeg. Op zaterdag kregen we een mailtje van Yvonne dat ze hun nieuwe tent gingen uitproberen in Deep Creek conservation park, zo'n 100 kilometer onder Adelaide, en dat we welkom waren om langs te komen daar. Dat vonden we een erg leuk idee en we hebben de jongens na de lunch in plaats van in bed in de auto gehesen. We zijn naar Stringybark Campground gereden (een prachtige rit die nog een tijd doorgaat als de beschaving al opgehouden is). Toen we er bijna waren zagen we een auto die verdacht veel op die van Yvonne leek en de andere kant opreed. Voor de zekerheid even de mobiel gecheckt en we hadden wel voicemail. Maar die afluisteren ging niet want we hadden geen bereik ('emergency calls only', en daar viel dit blijkbaar niet onder). Maar je ziet die auto's wel meer, dus we reden lekker door. Na een rondje Stringybark zijn we maar even gaan kijken bij de park headquarters. Daar viel te lezen dat alle campings vol waren (het stikte er inderdaad van zeker... tien tenten).
We zijn maar weer terug gereden naar waar bereik was en ja hoor: de voicemail was van Yvonne om te zeggen dat we vooral niet door moesten rijden omdat zij er niet zouden zijn want de camping was vol. Ze gingen nu naar een camping richting Victor Harbor. Op weg daarheen zagen we weer zo'n auto. Nu maar omgedraaid en de auto was gestopt. En ja hoor, ze waren het. Ze gingen toch proberen op Stringybark te staan. Wij reden achter ze aan met Levi tussen onze jochies in. Dat doet hij niet snel meer denk ik want zelfs Levi vond dat te weinig rust, terwijl hij zelf ook niet direct als oase te boek staat.
Na een stoer stukje onverhard kwamen we weer bij de camping waar een alleraardigste terreinbeheerder toestond dat Yvonne, Wilfred en Levi op het officieel voor hem gereserveerde stuk grond gingen staan en zelfs hielp het kampvuurtje te stoken. Toen de tent stond hebben we daar een paar aangename uren doorgebracht met hapjes, drankjes, en rondwandelend grut. Julian moest je toen het donker werd in de gaten houden, hij dwaalde lekker rond maar je zag hem niet meer. Af en toe viel hij en door zijn Michelinmannetjes kostuum bleef hij dan gewoon liggen.
Na de kampeerders een warme nacht gewenst te hebben zijn we weer vertrokken. Het was toen echt donker en dan moet je oppassen voor kangoeroes en ander wildlife. We hebben inderdaad in het pikkedonker twee keer een kangoeroe in de berm zien zitten die rustig weghopte als we langsreden. Ook zagen we een possum (vermoed ik). Gelukkig hebben we niks geraakt, want los van dat het zielig is komt 100 kilo stilstaand vlees naar het schijnt erg hard aan. Deze week wel weer zelf vlees kopen dus.
Toen we thuiskwamen was het negen uur maar door de buitenlucht van die dag voelde het als half één. We kunnen niet wachten tot onze ventjes iets ouder zijn, dan gaan we onze tent ook uit de mottenballen halen om op zulke prachtige plekjes te bivakkeren!

Op zondag hadden we Margot en Andrew met hun Tristan en Bronte op bezoek. Dat was gezellig rommelig, vier van die scharrelende jonkies door het huis. We hebben lekker met zijn allen kindermenu gegeten (hamburgers, patat en appelmoes) en helaas was het alweer tijd om te vertrekken toen de beide Tristans echt loskwamen en over elkaar heen buitelden.
Op het werk was het deze week knap druk, ik moest zonder begeleiding van de ervaren collega iets behoorlijk moeilijks oplossen. Daarnaast moest ik een laptop installeren voor een nieuwe collega, en daarbij gingen de raarste dingen mis. Dat kostte dus even meer tijd dan verwacht allemaal. Maar uiteindelijk is het allemaal wel gelukt, dus dat daar was ik erg blij mee.
Om mezelf ook een beetje te belonen ben ik op donderdag en vrijdag in de Earl of Leicester gaan wachten op Karla, onder het genot van een fijne pint (en een dik boek over programmeren, dat wel).
Ander nieuws op het werkfront is dat Karla nu haar verlenging tot het eind van september binnen heeft! Dat is echt goed nieuws. En deze week hebben we ook een preapproval geregeld, een toezegging van de bank dat ze je wel een hypotheek gaan geven als je dat wil. Dus wie weet wat er de komende maanden in het vat zit. We zijn vandaag naar de creche gereden via het buurtje dat we de laatste tijd in de gaten houden, en dat viel goed mee qua reistijd.
Karla heeft deze week ook weer lekker geskypet met ouders en vriendinnen en ook heeft ze nog twee keer hardgelopen. Ik doe vooral hersengymnastiek, iets anders past nog steeds niet.

Bekijk foto's