Highway To The Sun

Maandag was mijn eerste Australische verjaardag maar thuis vierden we dat zaterdag al, dat was handiger. Ik werd wakker gemaakt met cadeautjes, tekeningen en knuffels. Hoewel ik Tristan al 'in de gloria' had horen oefenen zong hij niet met Karla mee op het moment Suprème, toch plankenkoorts. Maar de hieperdepiep hoera deden beide jochies toch lekker mee. Ook Julian riep superlief mee.
Daarna was het tijd voor het ontbijt met heuse taart met kaarsjes (iets minder dan jaren anders zag je de taart niet meer), vers geperste jus d'orange en slingers. Lekker rustig aan de dag begonnen en als feestelijke lunch zijn we pizza gaan eten in Clarendon. De pizza daar is erg lekker en de omgeving erg mooi. Het was er rustig dus de kinderen konden ook lekker een beetje rondscharrelen.
Zo ideaal als de dag was verliep de nacht helaas niet. Tristan had al een naar hoestje en nu werd hij om half twee wakker met 39.8. Om drie uur huilde hij nog om water dus echt lekker slapen was er niet bij. 's Morgens ging het gelukkig alweer veel beter met hem (wat kan dat snel gaan bij die kleintjes) en dat was maar goed ook want Tristan mocht alweer naar een feestje! Van Maya deze keer, een meisje dat hij op het feestje van Thomas een paar weken geleden erg leuk vond. Karla is met hem meegegeaan helemaal in Norwood, ruim een uur rijden. Het was een feestje in een kindercafé met vermaakdames en Tristan vond er niet heel veel aan. Het was wat te druk naar zijn smaak.
's Middags zijn we nog even huizen gaan kijken (die worden het niet) en met Connie en Chris naar de Duck Inn gegaan. Dat was heel erg leuk, we hadden ze al veel te lang niet gezien. Hopelijk komt het ervan om dat wat vaker te doen, ondanks banen en andere drukte.

Maandag had Tristan toch weer wat verhoging en is Karla maar met hem thuis gebleven. Het zou er waarschijnlijk toch maar op uitdraaien dat we halverwege de dag teruggeroepen zouden worden. Dit was mijn echte verjaardag maar op het werk wist niemand dat en dat ik heb ik graag zo gehouden. Wel kreeg ik via Facebook, email, virtuele en echte kaartjes een hoop felicitaties zodat ik me toch wel jarig voelde. Van Tijs en Andrea kreeg ik een erg grappig filmpje en van Hans een doos met heerlijk Nederlandse biertjes die ik niet kende. Zo zie je maar, Nederlandse cultuur is er hier ook te krijgen. Van Fons kreeg ik nog een mooi Duits horlogeblad met een heel stuk over Jaeger-LeCultre, 'ons' horlogemerk. Bedankt allemaal!

Dinsdag was Tristan weer helemaal de oude. Hij is de laatste tijd erg bezig met tellen en hij praat steeds beter Engels. Hij begint soms tegen ons in het Engels en als je hem een vraag stelt in het Engels antwoordt hij ook in het Engels. Hij heeft een heel schattig vet Australisch accent en klinkt echt als een native speaker, wat hij in zekere zin ook aan het worden is natuurlijk.
Julian begint ook geïnteresseerd te raken in praten. Hij zegt al 'nee', 'bye bye', 'sorry' en 'more'. Daarmee kun je een heel eind komen. Helaas zegt hij ook regelmatig 'o-ooohh' en dat betekent dat er iets op de grond ligt wat daar niet hoort. Verder zegt hij nog een heleboel woordjes na die hij nog niet echt uit zichzelf gebruikt. Ook is hij de laatste tijd weer erg dol op zijn speen. Soms verdwijnt hij even en dan komt hij triomfantelijk aanzetten met speen in zijn mond, die hij dan op de een of andere manier uit zijn bed heeft gepakt. De lieverd gooit ook zelf dingen in de prullenbak als je het vraagt en regelt ook meteen zelf het applaus maar.
Wat erg leuk is, is dat Tristan en Julian wat beter samen beginnen te spelen. Het gaat nog niet verschrikkelijk lang goed, maar je ziet dat het begint te komen.

Op het werk was het weer pittig puzzelen maar ik ben er uitgekomen. Verder heb ik een mobiel abonnement afgesloten, de goedkoopste die er was want ik bel heel weinig. Maar nu kan ik tenminste een ziekenhuis bellen zonder dat ik bang hoef te zijn dat mijn beltegoed op is als ik nog in de wacht sta. Er zat een gratis nieuwe telefoon bij en die is duidelijk goedkoper dan de HTC die ik had. Maar ook is hij kleiner, lichter, en oneindig veel fijner in het gebruik. Ik snapte na een avondje spelen al hoe hij werkte en hij is sneller en kan meer dan de HTC. Ik denk dat het vooral ligt aan het feit dat het inmiddels twee jaar later is, maar ook aan dat deze telefoon geen Windows Mobile 6 maar Android heeft als besturingssysteem. Dat werkt erg prettig moet ik zeggen.

Donderdag heb ik alleen gegeten met de knulletjes en ze in bad en bed gedaan. Dat gaat eigenlijk best, maar elke avond hoeft van mij ook weer niet. Karla had een afspraak om te gaan eten bij Francis en Florence was ook van de partij. Ze heeft vreselijk lekker gegeten, Francis had er werk van gemaakt. Bovendien was het erg gezellig. Ze hebben lekker oude Nederlandse muziekjes geluisterd en Karla was veel later thuis dan ze van plan was op een doordeweekse dag.

Bekijk foto's

Maandag was mijn eerste Australische verjaardag maar thuis vierden we dat zaterdag al, dat was handiger. Ik werd wakker gemaakt met cadeautjes, tekeningen en knuffels. Hoewel ik Tristan al 'in de gloria' had horen oefenen zong hij niet met Karla mee op het moment Suprème, toch plankenkoorts. Maar de hieperdepiep hoera deden beide jochies toch lekker mee. Ook Julian riep superlief mee.
Daarna was het tijd voor het ontbijt met heuse taart met kaarsjes (iets minder dan jaren anders zag je de taart niet meer), vers geperste jus d'orange en slingers. Lekker rustig aan de dag begonnen en als feestelijke lunch zijn we pizza gaan eten in Clarendon. De pizza daar is erg lekker en de omgeving erg mooi. Het was er rustig dus de kinderen konden ook lekker een beetje rondscharrelen.
Zo ideaal als de dag was verliep de nacht helaas niet. Tristan had al een naar hoestje en nu werd hij om half twee wakker met 39.8. Om drie uur huilde hij nog om water dus echt lekker slapen was er niet bij. 's Morgens ging het gelukkig alweer veel beter met hem (wat kan dat snel gaan bij die kleintjes) en dat was maar goed ook want Tristan mocht alweer naar een feestje! Van Maya deze keer, een meisje dat hij op het feestje van Thomas een paar weken geleden erg leuk vond. Karla is met hem meegegeaan helemaal in Norwood, ruim een uur rijden. Het was een feestje in een kindercafé met vermaakdames en Tristan vond er niet heel veel aan. Het was wat te druk naar zijn smaak.
's Middags zijn we nog even huizen gaan kijken (die worden het niet) en met Connie en Chris naar de Duck Inn gegaan. Dat was heel erg leuk, we hadden ze al veel te lang niet gezien. Hopelijk komt het ervan om dat wat vaker te doen, ondanks banen en andere drukte.

Maandag had Tristan toch weer wat verhoging en is Karla maar met hem thuis gebleven. Het zou er waarschijnlijk toch maar op uitdraaien dat we halverwege de dag teruggeroepen zouden worden. Dit was mijn echte verjaardag maar op het werk wist niemand dat en dat ik heb ik graag zo gehouden. Wel kreeg ik via Facebook, email, virtuele en echte kaartjes een hoop felicitaties zodat ik me toch wel jarig voelde. Van Tijs en Andrea kreeg ik een erg grappig filmpje en van Hans een doos met heerlijk Nederlandse biertjes die ik niet kende. Zo zie je maar, Nederlandse cultuur is er hier ook te krijgen. Van Fons kreeg ik nog een mooi Duits horlogeblad met een heel stuk over Jaeger-LeCultre, 'ons' horlogemerk. Bedankt allemaal!

Dinsdag was Tristan weer helemaal de oude. Hij is de laatste tijd erg bezig met tellen en hij praat steeds beter Engels. Hij begint soms tegen ons in het Engels en als je hem een vraag stelt in het Engels antwoordt hij ook in het Engels. Hij heeft een heel schattig vet Australisch accent en klinkt echt als een native speaker, wat hij in zekere zin ook aan het worden is natuurlijk.
Julian begint ook geïnteresseerd te raken in praten. Hij zegt al 'nee', 'bye bye', 'sorry' en 'more'. Daarmee kun je een heel eind komen. Helaas zegt hij ook regelmatig 'o-ooohh' en dat betekent dat er iets op de grond ligt wat daar niet hoort. Verder zegt hij nog een heleboel woordjes na die hij nog niet echt uit zichzelf gebruikt. Ook is hij de laatste tijd weer erg dol op zijn speen. Soms verdwijnt hij even en dan komt hij triomfantelijk aanzetten met speen in zijn mond, die hij dan op de een of andere manier uit zijn bed heeft gepakt. De lieverd gooit ook zelf dingen in de prullenbak als je het vraagt en regelt ook meteen zelf het applaus maar.
Wat erg leuk is, is dat Tristan en Julian wat beter samen beginnen te spelen. Het gaat nog niet verschrikkelijk lang goed, maar je ziet dat het begint te komen.

Op het werk was het weer pittig puzzelen maar ik ben er uitgekomen. Verder heb ik een mobiel abonnement afgesloten, de goedkoopste die er was want ik bel heel weinig. Maar nu kan ik tenminste een ziekenhuis bellen zonder dat ik bang hoef te zijn dat mijn beltegoed op is als ik nog in de wacht sta. Er zat een gratis nieuwe telefoon bij en die is duidelijk goedkoper dan de HTC die ik had. Maar ook is hij kleiner, lichter, en oneindig veel fijner in het gebruik. Ik snapte na een avondje spelen al hoe hij werkte en hij is sneller en kan meer dan de HTC. Ik denk dat het vooral ligt aan het feit dat het inmiddels twee jaar later is, maar ook aan dat deze telefoon geen Windows Mobile 6 maar Android heeft als besturingssysteem. Dat werkt erg prettig moet ik zeggen.

Donderdag heb ik alleen gegeten met de knulletjes en ze in bad en bed gedaan. Dat gaat eigenlijk best, maar elke avond hoeft van mij ook weer niet. Karla had een afspraak om te gaan eten bij Francis en Florence was ook van de partij. Ze heeft vreselijk lekker gegeten, Francis had er werk van gemaakt. Bovendien was het erg gezellig. Ze hebben lekker oude Nederlandse muziekjes geluisterd en Karla was veel later thuis dan ze van plan was op een doordeweekse dag.

Bekijk foto's