Highway To The Sun

Zaterdag moesten we meteen vroeg op want we hadden een afspraak in de stad. Nicht Caroline, Guido, Lara van 9 en Arthur van 5 zijn op weg naar huis na drie jaar in Amerika te hebben gewoond en ze gaan met een stevige omweg, die ze ook langs Adelaide leidt!
Uiteindelijk hadden we niet zo vroeg hoeven gaan, want ze waren naar de verkeerde Sturt Street gereden. Dat krijg je als je te weinig helden hebt: de helft van alle straten heet hier Sturt (de andere helft heet Flinders). Maar toen dat rechtgezet was hadden we (op zijn Brabants) een keigezellige dag.
We begonnen in Central Market, waar we lekker tussen de stalletjes doorgelopen zijn en koffie hebben gedronken. Central Market is echt leuk, er zijn stalletjes met alleen maar champignons in alle maten, worst, boeken en noem maar op. De kinderen hebben ook nog geld gegeven aan een muzikant. Julian probeerde het aan hem te geven maar hij was te druk met spelen. Een vriendelijke glimlach kreeg ons aandoenlijke kereltje wel.
Na het overdekte Central Market zijn we lekker naar buiten gegaan, het was een prachtige winterdag: 18 graden en volop zon. We zijn uiteraard naar Warrawong gegaan, gelukkig hadden Lara en Arthur nog geen kangoeroe's gevoerd of geaaid. We hebben er lekker geluncht en de kinderen konden lekker spelen en natuurlijk kangoeroe's voeren. Ook hebben we nog een koala gespot. Tristan stapte met één voet in een beekje omdat hij dichter bij de kangoeroe wilde komen die daar aan het drinken was. Maar dat was meer schrik dan erg.
Na Warrawong hebben we het hele stel nog meegenomen naar Hahndorf. Altijd leuk om daar doorheen te stappen en een biertje te doen in de Duitser-dan-Duitse kroeg. Tristan was helemaal onder de indruk van Lara, hij valt wel op oudere vrouwen. We hebben de dag besloten met Indiaas eten en daarna hebben we afscheid genomen. We vonden het jammer om ze te zien vertrekken.

De volgende ochtend had arme Tristan het nog zwaar te pakken. Hij bleef vragen om Lara maar ja, die was al vroeg op een vliegtuig naar Melbourne gestapt.
Julian knikte nu van 'ja' op de vraag of hij lekker geslapen had. Toen Tristan zijn teen gestoten had en ik er kusjes op gaf (dat maakt hem meestal snel weer aan het lachen) ging Julian zijn eigen voetje kusjes geven. Die dag had Tristan alweer een feestje van iemand van de crèche. Karla is weer meegegaan en ik bleef weer thuis met Julian.
Tristan had het leuk gehad op het feestje maar hij had iets teveel beleefd voor zo'n klein jongetje in één weekend. Dat zorgde ervoor dat hij om alles huilde en bij voorkeur om niks.

's Avonds hadden we twee hoestende jongetjes. Tristan werd midden in de nacht wakker en huilde dat hij wakker wilde zijn, dat hij water wilde enzovoort. Helaas heeft hij dat bijna elke nacht gedaan deze week, steeds rond een uur of drie. Julian had maandagavond zo'n naar hoestje dat hij elk half uur het hele huis wakker maakte. Maar het ging nog goed genoeg om hem naar de crèche te brengen dachten we. Verkeerd gedacht want om half elf belden ze al. Ik ben dus naar huis gegaan en heb de rest van de dag met hem doorgebracht. Hij voelde zich duidelijk niet helemaal goed, hij was wat hangerig en op gegeven moment viel hij zittend op de grond in slaap. Ondanks dat heeft hij ook lekker door het huis gewandeld, al kwebbelend. Hij drukt zich ook steeds meer uit met woord en gebaar.

Op woensdag heeft Karla geskypet met haar moeder, helaas ging het niet zo goed met haar oma. Later bleek het toch alweer beter te gaan, maar op dat soort momenten zit je toch erg ver weg...
Karla heeft ook schoenen gekocht voor Tristan, bij thuiskomst bleken er hippe lichtjes in te zitten. Aan tafel zei Karla heel zachtjes iets als hint tegen Tristan zodat ik het zogenaamd niet kon horen. Maar dat werkte niet, Tristan zei 'een beetje harder praten!'.
Op donderdag had ik post: Gert-Jan had voor mijn verjaardag een boek opgestuurd! Weer zo'n echt Gert-Jan boek, wat betekent dat je er nog nooit van gehoord hebt maar dat het voortreffelijk is: filosofisch, surrealistisch en grappig. Bedankt!

En als de kinderen aan het begin van de week verkouden zijn, ben ik dat aan het eind van de week. Dat begon dus vandaag. Verder blijkt geld verdienen een dure bezigheid te zijn: de bijdrage aan kinderopvang is behoorlijk gekrompen sinds we allebei werken, zo lazen we in een officiële brief.
Op weg naar de golfclub zei ik tegen Karla dat Tristan al zo goed alles verstaat, terwijl hij toen we hier net waren niemand begreep. Die opmerking begreep hij ook, want hij ging tellen van één tot tien en zei toen: 'op de crèche in het Engels' en telde toen from one to ten! Slimpie. Peter van de golfclub heeft afgelopen weekend het huis bekeken dat we op het oog hebben. Hij is builder en heeft dus wel kijk op bouwkwaliteit. Hij was behoorlijk onder de indruk en dat wil wat zeggen. Hij noemde zichzelf al 'Dr Doom and Gloom' na het afkraken van het vorige huis dat onze belangstelling had. Op de golfclub was het weer ouderwets gezellig, de jochies scharrelden lekker rond en stoeiden wat af. Tristan luidt af en toe een stoeisessie in door gewoon een been onder Julian vandaan te trekken, dat vinden we iets te hardhandig. Maar ze hebben een hoop lol samen.

Bekijk foto's

Zaterdag moesten we meteen vroeg op want we hadden een afspraak in de stad. Nicht Caroline, Guido, Lara van 9 en Arthur van 5 zijn op weg naar huis na drie jaar in Amerika te hebben gewoond en ze gaan met een stevige omweg, die ze ook langs Adelaide leidt!
Uiteindelijk hadden we niet zo vroeg hoeven gaan, want ze waren naar de verkeerde Sturt Street gereden. Dat krijg je als je te weinig helden hebt: de helft van alle straten heet hier Sturt (de andere helft heet Flinders). Maar toen dat rechtgezet was hadden we (op zijn Brabants) een keigezellige dag.
We begonnen in Central Market, waar we lekker tussen de stalletjes doorgelopen zijn en koffie hebben gedronken. Central Market is echt leuk, er zijn stalletjes met alleen maar champignons in alle maten, worst, boeken en noem maar op. De kinderen hebben ook nog geld gegeven aan een muzikant. Julian probeerde het aan hem te geven maar hij was te druk met spelen. Een vriendelijke glimlach kreeg ons aandoenlijke kereltje wel.
Na het overdekte Central Market zijn we lekker naar buiten gegaan, het was een prachtige winterdag: 18 graden en volop zon. We zijn uiteraard naar Warrawong gegaan, gelukkig hadden Lara en Arthur nog geen kangoeroe's gevoerd of geaaid. We hebben er lekker geluncht en de kinderen konden lekker spelen en natuurlijk kangoeroe's voeren. Ook hebben we nog een koala gespot. Tristan stapte met één voet in een beekje omdat hij dichter bij de kangoeroe wilde komen die daar aan het drinken was. Maar dat was meer schrik dan erg.
Na Warrawong hebben we het hele stel nog meegenomen naar Hahndorf. Altijd leuk om daar doorheen te stappen en een biertje te doen in de Duitser-dan-Duitse kroeg. Tristan was helemaal onder de indruk van Lara, hij valt wel op oudere vrouwen. We hebben de dag besloten met Indiaas eten en daarna hebben we afscheid genomen. We vonden het jammer om ze te zien vertrekken.

De volgende ochtend had arme Tristan het nog zwaar te pakken. Hij bleef vragen om Lara maar ja, die was al vroeg op een vliegtuig naar Melbourne gestapt.
Julian knikte nu van 'ja' op de vraag of hij lekker geslapen had. Toen Tristan zijn teen gestoten had en ik er kusjes op gaf (dat maakt hem meestal snel weer aan het lachen) ging Julian zijn eigen voetje kusjes geven. Die dag had Tristan alweer een feestje van iemand van de crèche. Karla is weer meegegaan en ik bleef weer thuis met Julian.
Tristan had het leuk gehad op het feestje maar hij had iets teveel beleefd voor zo'n klein jongetje in één weekend. Dat zorgde ervoor dat hij om alles huilde en bij voorkeur om niks.

's Avonds hadden we twee hoestende jongetjes. Tristan werd midden in de nacht wakker en huilde dat hij wakker wilde zijn, dat hij water wilde enzovoort. Helaas heeft hij dat bijna elke nacht gedaan deze week, steeds rond een uur of drie. Julian had maandagavond zo'n naar hoestje dat hij elk half uur het hele huis wakker maakte. Maar het ging nog goed genoeg om hem naar de crèche te brengen dachten we. Verkeerd gedacht want om half elf belden ze al. Ik ben dus naar huis gegaan en heb de rest van de dag met hem doorgebracht. Hij voelde zich duidelijk niet helemaal goed, hij was wat hangerig en op gegeven moment viel hij zittend op de grond in slaap. Ondanks dat heeft hij ook lekker door het huis gewandeld, al kwebbelend. Hij drukt zich ook steeds meer uit met woord en gebaar.

Op woensdag heeft Karla geskypet met haar moeder, helaas ging het niet zo goed met haar oma. Later bleek het toch alweer beter te gaan, maar op dat soort momenten zit je toch erg ver weg...
Karla heeft ook schoenen gekocht voor Tristan, bij thuiskomst bleken er hippe lichtjes in te zitten. Aan tafel zei Karla heel zachtjes iets als hint tegen Tristan zodat ik het zogenaamd niet kon horen. Maar dat werkte niet, Tristan zei 'een beetje harder praten!'.
Op donderdag had ik post: Gert-Jan had voor mijn verjaardag een boek opgestuurd! Weer zo'n echt Gert-Jan boek, wat betekent dat je er nog nooit van gehoord hebt maar dat het voortreffelijk is: filosofisch, surrealistisch en grappig. Bedankt!

En als de kinderen aan het begin van de week verkouden zijn, ben ik dat aan het eind van de week. Dat begon dus vandaag. Verder blijkt geld verdienen een dure bezigheid te zijn: de bijdrage aan kinderopvang is behoorlijk gekrompen sinds we allebei werken, zo lazen we in een officiële brief.
Op weg naar de golfclub zei ik tegen Karla dat Tristan al zo goed alles verstaat, terwijl hij toen we hier net waren niemand begreep. Die opmerking begreep hij ook, want hij ging tellen van één tot tien en zei toen: 'op de crèche in het Engels' en telde toen from one to ten! Slimpie. Peter van de golfclub heeft afgelopen weekend het huis bekeken dat we op het oog hebben. Hij is builder en heeft dus wel kijk op bouwkwaliteit. Hij was behoorlijk onder de indruk en dat wil wat zeggen. Hij noemde zichzelf al 'Dr Doom and Gloom' na het afkraken van het vorige huis dat onze belangstelling had. Op de golfclub was het weer ouderwets gezellig, de jochies scharrelden lekker rond en stoeiden wat af. Tristan luidt af en toe een stoeisessie in door gewoon een been onder Julian vandaan te trekken, dat vinden we iets te hardhandig. Maar ze hebben een hoop lol samen.

Bekijk foto's