Highway To The Sun

Deze week was het koud! Vanmorgen vroeg was het twee graden. Wat wel bemoedigend is, is dat er dan ook op het nieuws is dat het in geen drie jaar zó koud geweest is. En dankzij de heldere en koude nacht was het vandaag overdag strak blauw met 15 graden. En je begint al langzaam te merken dat de dagen een beetje lengen.

Verder was het natuurlijk iets relaxter allemaal na dinsdag, er was weer wat tijd voor ontspanning. Ik neem nu elke avond de Tour op en die kijken we dan de avond erna. De etappe is dan al licht belegen maar het lukt goed er niks over te horen en dan is het net zo spannend als wanneer het live zou zijn. Maar na een examen moet ik eigenlijk altijd een paar dagen bijkomen en dat ben ik nu dus even lekker niet aan het doen, althans niet wat vroeg naar bed gaan betreft.
Maar eerst was er natuurlijk het weekend, zoals we het maar zullen noemen. Voor mij was het gewoon hard leren, voor Karla was het al het andere. Op zaterdag ging het leren slecht, ik had veel oefenvragen fout. Maar dat kwam ook omdat ik het zat was, ik las niet aandachtig genoeg. Op zondag heb ik dat rechtgetrokken door echt goed mijn best te doen en dat ging beter. Goed genoeg zelfs, bleek later.
Karla is zondag naar Yvonne gegaan de hele dag. Daar heeft ze in een opwelling een rugzak voor Julian gekocht van Gumtree, de plaatselijke marktplaats. Hij had er al een van Kikker, maar dit is een hele grote waar hij zelf in kan, voor ons dus. Met die rugzak met Julian erin heeft ze gewandeld in Warrawong. 's Avonds leken de kinderen wel stuiterballetjes, niet normaal. Op maandag waren de kinderen weer superlief, al huilt Julian nog wel vaak als hij moe is. En hij blijft ons wakker maken voor zijn speentje.
Tristan wordt bijna drie (op dit moment 'nog één keer golfclub') en Karla heeft een kalender gemaakt waar hij elke dag een vakje van afstreept. Dat doet hij heel schattig door er heel voorzichtig streepjes op te zetten tot de dag wel zo'n beetje weg is. Voor zijn verjaardag kregen we allemaal pakjes deze week! Uit Amsterdam maar liefst twee (op dezelfde dag) met cadeautjes voor iedereen, lekker (voor)leeswerk en feestelijke dingen (spekjes en miniparapluutjes). En uit Arnhem Fisher Technik (die ik ook nog ken van heeeeel vroeger) en nog wat cadeautjes die we nog niet hebben uitgepakt. Bedankt allemaal!

Na het examen was er duidelijk een last van het hele gezin afgevallen. Opeens kon ik weer genieten van de kinderen. Julian begint echt flink te praten. Wel nog steeds losse woorden maar steeds meer verschillende. Hij heeft bijvoorbeeld 'all gone', 'speen' en nadat we bij de kapper waren geweest 'haartjes' aan zijn woordenschat toegevoegd. Het is gewoon zo'n schattig klein ventje als je hem rond ziet stappen. Hij draait nu ook rondjes en steekt dan zijn borstje vooruit, waarom weten we niet helemaal.
Tristan is soms zo'n enorm grote jongen aan het worden, bijna eng. Hij spreekt woorden nog wel heel kinderlijk uit maar begint ondertussen wel steeds vaker volzinnen te maken. Veel zinnen hebben de 'als... dan...' structuur, en soms weet hij nog niet wat hij wil zeggen als hij begint. Dan zegt hij iets als 'Als Tristan uit bedje komt... en Tristan gaat opstaan.... dan ... is Tristan wakker'. Volgende week gaat hij van de 'toddler room' naar de 'pre-school room', hij verheugt zich er enorm op.
Op het werk gaat het wel lekker, ik heb een paar puzzels kunnen afronden en daarna komen er gewoon weer nieuwe.

Op dit moment maken we weer een typische vrijdagavond mee: het was enorm gezellig op de golfclub, de Tour van gister staat aan, ik zit te typen en Karla is als een echte Cooijmans in slaap gevallen op de bank. Daarover gesproken, de ouderwetse vrachtwagen met 'Cooymans' erop die we hier af en toe zien en waar ook een foto van op het blog staat, blijkt van een bekende te zijn van een collega van Karla. We hebben hem een paar keer op de weg gezien deze week, de eigenaar is een kind van Nederlandse emigranten uit... Arnhem. Global village indeed!

Bekijk foto's

Deze week was het koud! Vanmorgen vroeg was het twee graden. Wat wel bemoedigend is, is dat er dan ook op het nieuws is dat het in geen drie jaar zó koud geweest is. En dankzij de heldere en koude nacht was het vandaag overdag strak blauw met 15 graden. En je begint al langzaam te merken dat de dagen een beetje lengen.

Verder was het natuurlijk iets relaxter allemaal na dinsdag, er was weer wat tijd voor ontspanning. Ik neem nu elke avond de Tour op en die kijken we dan de avond erna. De etappe is dan al licht belegen maar het lukt goed er niks over te horen en dan is het net zo spannend als wanneer het live zou zijn. Maar na een examen moet ik eigenlijk altijd een paar dagen bijkomen en dat ben ik nu dus even lekker niet aan het doen, althans niet wat vroeg naar bed gaan betreft.
Maar eerst was er natuurlijk het weekend, zoals we het maar zullen noemen. Voor mij was het gewoon hard leren, voor Karla was het al het andere. Op zaterdag ging het leren slecht, ik had veel oefenvragen fout. Maar dat kwam ook omdat ik het zat was, ik las niet aandachtig genoeg. Op zondag heb ik dat rechtgetrokken door echt goed mijn best te doen en dat ging beter. Goed genoeg zelfs, bleek later.
Karla is zondag naar Yvonne gegaan de hele dag. Daar heeft ze in een opwelling een rugzak voor Julian gekocht van Gumtree, de plaatselijke marktplaats. Hij had er al een van Kikker, maar dit is een hele grote waar hij zelf in kan, voor ons dus. Met die rugzak met Julian erin heeft ze gewandeld in Warrawong. 's Avonds leken de kinderen wel stuiterballetjes, niet normaal. Op maandag waren de kinderen weer superlief, al huilt Julian nog wel vaak als hij moe is. En hij blijft ons wakker maken voor zijn speentje.
Tristan wordt bijna drie (op dit moment 'nog één keer golfclub') en Karla heeft een kalender gemaakt waar hij elke dag een vakje van afstreept. Dat doet hij heel schattig door er heel voorzichtig streepjes op te zetten tot de dag wel zo'n beetje weg is. Voor zijn verjaardag kregen we allemaal pakjes deze week! Uit Amsterdam maar liefst twee (op dezelfde dag) met cadeautjes voor iedereen, lekker (voor)leeswerk en feestelijke dingen (spekjes en miniparapluutjes). En uit Arnhem Fisher Technik (die ik ook nog ken van heeeeel vroeger) en nog wat cadeautjes die we nog niet hebben uitgepakt. Bedankt allemaal!

Na het examen was er duidelijk een last van het hele gezin afgevallen. Opeens kon ik weer genieten van de kinderen. Julian begint echt flink te praten. Wel nog steeds losse woorden maar steeds meer verschillende. Hij heeft bijvoorbeeld 'all gone', 'speen' en nadat we bij de kapper waren geweest 'haartjes' aan zijn woordenschat toegevoegd. Het is gewoon zo'n schattig klein ventje als je hem rond ziet stappen. Hij draait nu ook rondjes en steekt dan zijn borstje vooruit, waarom weten we niet helemaal.
Tristan is soms zo'n enorm grote jongen aan het worden, bijna eng. Hij spreekt woorden nog wel heel kinderlijk uit maar begint ondertussen wel steeds vaker volzinnen te maken. Veel zinnen hebben de 'als... dan...' structuur, en soms weet hij nog niet wat hij wil zeggen als hij begint. Dan zegt hij iets als 'Als Tristan uit bedje komt... en Tristan gaat opstaan.... dan ... is Tristan wakker'. Volgende week gaat hij van de 'toddler room' naar de 'pre-school room', hij verheugt zich er enorm op.
Op het werk gaat het wel lekker, ik heb een paar puzzels kunnen afronden en daarna komen er gewoon weer nieuwe.

Op dit moment maken we weer een typische vrijdagavond mee: het was enorm gezellig op de golfclub, de Tour van gister staat aan, ik zit te typen en Karla is als een echte Cooijmans in slaap gevallen op de bank. Daarover gesproken, de ouderwetse vrachtwagen met 'Cooymans' erop die we hier af en toe zien en waar ook een foto van op het blog staat, blijkt van een bekende te zijn van een collega van Karla. We hebben hem een paar keer op de weg gezien deze week, de eigenaar is een kind van Nederlandse emigranten uit... Arnhem. Global village indeed!

Bekijk foto's