Highway To The Sun

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's