Highway To The Sun

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's