Highway To The Sun

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's