PostHeaderIconNederland zet de Bloemetjes buiten

Hier Down Under is veel omgekeerd ten opzichte van wat we gewend waren. In de Europese zomer is het hier winter en als het in Nederland dag is, is het hier nacht.
Zelfs de maan staat op zijn kop bij ons.

Wij voegen daar nog een omdraaiing aan toe: ruim zes jaar geleden kwamen we in Australië aan op een Nederlands paspoort. Maar over een tijdje gaan we naar Nederland met een Australisch paspoort!

We hebben namelijk besloten dat we zo 1, 2, 3 niet terug gaan om weer in Nederland te leven, en als we daarmee A zeggen, dan is het ook leuk om B te zeggen door Australisch staatsburger te worden. Dat proces loopt al ongeveer een jaar maar nu is het voltooid!

Maandagavond 10 april hadden de jongens en ik onze ceremonie waarmee het officieel werd: ik ben Australiër!


Nederland is zo ruimdenkend en tolerant om je er dan uit te zetten, dat is natuurlijk een beetje jammer. En zo zijn de Bloemetjes dus buiten gezet! Ik ben 17.096 dagen Nederlander geweest, dus een beetje gek is dat wel.

Overigens ben ik op dit moment nog de enige die niet meer welkom is. Ons gezin bestaat nu uit een Nederlander, een Australiër en twee mengseltjes:
Tristan en Julian zijn nu zowel Australisch als Nederlands. Dubbele nationaliteit is namelijk wel mogelijk als je minderjarig was toen je een andere nationaliteit kreeg. Ze hoefden de eed ook niet af te leggen maar ik vond het wel leuk dat ze met me mee het podium opgingen. Dat was een beetje eng maar ook wel spannend.

En Karla was op de valreep wel uitgenodigd voor deze ceremonie maar heeft afgezegd. We hadden het erg graag als gezin samen gedaan maar ook hier, net als bij de aanvraagprocedure zelf, gooide de naamsverwarring weer roet in het eten.
Karla heeft namelijk de vlucht voor Europa later dit jaar, geboekt op haar meisjesnaam omdat die in haar Nederlandse paspoort staat. Maar ze zou onder haar getrouwde naam Australisch burger worden.
Daarvoor moest dus de naam op haar ticket gewijzigd worden. En hoewel je een ticket kunt boeken als Pommetje Horlepiep zonder bewijs te overleggen, is er voor een wijziging opeens van alles nodig.

De luchtvaartmaatschappij vroeg om een paspoort (dat is het hele punt: die heeft ze nog niet) en ook om een huwelijkscertificaat (niet de reden voor de naamswijziging en dus ook zinloos).
Dat alles zagen we niet meer geregeld worden in de paar dagen die we ervoor hadden, en dus besloten we Karla nog maar even Nederlands te laten.

Dat betekent dan weer dat ik naast het aanvragen van drie Australische paspoorten ook nog een keer het visumtraject in moet: als permanent resident (wat wij, heel luxe, al waren bij aankomst) mag je vijf jaar vrij in en uitreizen. Maar die zijn nu voorbij en dat betekent dat je om weer het land in te mogen een 'Resident Return Visa' moet hebben.
Dat kost $ 400,=, maar daarvoor mag je dan ook weer naar huis. Als we terugkomen doet ook Karla de ceremonie. En dan is de emigratie echt helemaal compleet.

We blijven trouw aan rood-wit-blauw...




... maar zien voortaan ook sterretjes!


PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDirk fom Holland

De overigens heerlijke nieuwe auto had een probleempje met de USB connectie, wat betekende dat we geen MP3-tjes kunnen luisteren van een USB stick. Daarom zijn we teruggegaan naar de dealer in de Barossa zodat die het kon maken. Als speciale service deden ze dat op een zaterdag (het bleek een simpel los kabeltje). We zijn er lekker als gezin heengegaan en hebben terwijl we wachtten wat door Nuriootpa gewandeld.
We zijn daar eens op een lang weekendje geweest en de kinderen herkenden de speeltuin met de grote zwarte trein nog.
Het is een mooie streek en ook de terugweg met tussenstop in de brouwerij van Tanunda was heel prettig. Dat de Barossa bekend staat als wijnstreek legden we maar even naast ons neer.

De volgende ochtend konden we heerlijk uitslapen terwijl de kinderen heel lief speelden. Toen we net uit bed kwamen kwam Peter van de golfclub aan de deur, die we al heel lang niet hadden gezien. Dat was erg leuk en we hebben onder het genot van koffie lekker bijgekletst.
Die middag stond er nog meer sociaal doen op het programma: we hadden afgesproken met Arlene en James, en hun zoontje Spence, die we kennen van kamperen in Second Valley vorig jaar. We spraken af bij de Duck Inn, waar we een heel fijne middag hadden. Zowel tussen de ouders als tussen de kinderen klikte het weer goed. Gezeten op het terras, met speciaal bier en de lekkerste frietjes in Adelaide sloegen we ons er wel weer doorheen.
Met Pasen zien we ze weer als we weer gaan kamperen in Second Valley.

Project auto was nog niet helemaal klaar: ik heb op woensdag een dakdrager gekocht en die bleek je als bouwpakket met miniscule, wazig gekopieerde, Chinese handleiding te krijgen. Het duurde dus even voor die in elkaar gezet was, wat zonder Karla's hulp niet lukte. Toen moest ik nog knutselen om de bevestiging op het dak voor elkaar te krijgen. Met veel nadenken, wat hergebruik van bevestigingsmateriaal van ons oude dakmandje en zagen en vijlen van schroeven is dat uiteindelijk gelukt.
Later hebben we ook nog de ramen van een tint laten voorzien en stoerdere, zwarte kentekens geregeld. Dat staat allemaal net wat mooier en we zijn erg blij met het resultaat. Hij rijdt geweldig en de kinderen vinden het nog steeds de coolste auto ever.

Op Little Athletics kreeg Julian een certificaat omdat hij vier persoonlijke records had gehaald de keer ervoor. Tristan was daar een beetje verdrietig over, maar toen ik uitlegde dat het voor hem gewoon heel moeilijk was omdat hij al zulke goeie persoonlijke records had, glom hij van trots. Met die verklaring kon hij wel leven.
Of het ermee te maken had weten we niet, maar hij haalde zelf vijf records die keer, dus op alle onderdelen van de dag! Hij vroeg vanaf toen vaak wanneer er weer Little Athletics was en vertelde een paar keer per dag dat hij er zich zo op verheugde.

Een weekend later was er geen atletiek. Tristan had een playdate bij zijn vriend Darcy en Julian kreeg bezoek van klasgenootje Jack. De meeste tijd heeft ons waterratje natuurlijk in het zwembad doorgebracht.
Op zondag ben ik er even op uit gegaan voor een road-tripje met de oude auto, die eigenlijk ook heerlijk rijdt. Ik heb lekker veel onverharde weggetjes opgezocht en ben af en toe gestopt in the middle of nowhere om wat te lezen en van het uitzicht te genieten. Waar ik ook van genoot was dat ik een keer niet 'daddy daddy' hoorde maar alleen wat vogeltjes. Heerlijk om mijn batterijtje even op te kunnen laden zo.
Karla had ondertussen Margot en de kinderen op bezoek, wat altijd gezellig is. Het valt alleen niet direct onder 'je batterijtje opladen'...

Vorige vrijdag kwam ons Nederlandse bezoek terug van hun rondreis naar Flinders Ranges, Tasmanië en the Great Ocean Road (met de Twelve Apostles). Dat hadden ze erg mooi gevonden. Dirk from Holland en Marjolein konden het goed vinden met de Ozzies en ook de kinderen hadden het naar hun zin. We hebben lekker bijgekletst, pizza gegeten én natuurlijk The Farmer Wants a Wife gekeken met lekker veel bijdehand commentaar op wat de boeren verkeerd deden natuurlijk.

We wilden ze graag nog wat dingen laten zien die wij leuk vinden zonder er hele dagen voor in de auto te zitten om van hot naar her te rijden.
Zaterdagochtend zijn we naar Central Market gegaan, wat altijd gezellig is. Er is van alles te zien aan stalletjes en mensen en we hebben er ook nog even koffie gedronken, al valt het niet mee plek op de terrasjes te vinden voor acht mensen (vier grote en vier kleine). Helaas lijkt het erop dat mijn favoriete beef jerky (biltong) niet meer te koop is!
In de namiddag kwam buurman Johnny Dirk en mij even ontvoeren. We hebben het kort gehouden maar beloofd de volgende dag even met zijn allen langs te komen.

Die volgende dag startte met Little Athletics (waar Tristan zijn certificaat kreeg), gevolgd door een tripje naar de Onkaparinga Estuary. De Onkaparinga is een riviertje dat op die plek in zee stroomt. Het is een mooi plekje met niet te diep water, zand en zon. Jong en oud konden er heerlijk spelen met de stroming, het zand (zandkastelen!) en gevangen heremietkreeftjes.

's Middags zijn we zoals beloofd naar de buren gegaan wat erg gezellig was. We hadden allerlei dingetjes om te eten mee en zij hadden ook genoeg, dus de geplande barbecue thuis hebben we maar laten zitten.
Maandag was een feestdag hier. Karla is met Marjolein van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen. Dat is een wandeling van net geen 4 kilometer maar met een 'twist': de weg gaat het grootste gedeelte loeisteil omhoog. Dirk en ik reden elk met een auto met kindjes naar boven en zagen de dames daar vrij fris aankomen.
Na een drankje bovenop zijn we naar het Belair Hotel gegaan voor een lekkere lunch. Positief was dat er veel vermaak voor de kinderen was daar, wat minder was dat het overigens lekkere eten nogal lang op zich liet wachten. Maar het was reuzegezellig, zoals de hele tijd met Marjolein en Dirk, dus dat mocht de pret niet drukken.

Die avond was natuurlijk het onvermijdelijke einde van hun bezoek. We hebben alle acht met bagage in de nieuwe auto gekregen om naar het vliegveld te gaan. Na nog een drankje kwam toch echt het moment om ze een laatste knuffel te geven en uit te zwaaien. Het was een superleuke tijd en wat ons betreft mogen ze volgende week weer voor de deur staan. In de praktijk zal het waarschijnlijk een beetje langer duren...

Na alle gezelligheid van de afgelopen tijd is het nu tijd om weer wat regelmaat in het leven te krijgen. Wat minder eten en drinken en wat meer slapen is een erg goed idee. Daar zijn we dus deze week weer mee begonnen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconTussendoortjes

In de week na die van de Tour Down Under was het alweer Australia Day. Dat hebben we traditioneel gevierd met een ontbijtje in Willunga. Om het bezoek nog het een en ander te laten zien hebben we de toeristische route terug gekozen, langs Goodieson Brewery waar je heerlijk buiten kunt zitten met een ambachtelijk brouwsel, en langs de ruïne van een oude zilvermijn.

Later op de dag gingen we Australia Day vieren in Onkaparinga, maar onze kinderen zijn daar een beetje te oud voor aan het worden. Volgend jaar gaan we in de stad kijken. Het vuurwerk was wel weer zeer de moeite waard, vonden ook onze gasten.

De volgende dag brak de laatste etappe aan van de vakantie: we gingen met zijn tweetjes weg voor een lekker tussendoortje naar Mount Gambier. Na de rit van zo'n vier uur zijn we gaan rondkijken in het stadje, hebben we geluncht bij een leuk tentje (Metro), dronken we een biertje bij cafe 'The G' en daarna dineren in ons eigen hotel.

De volgende ochtend hebben we de toeristische bezienswaardigheden van Mount Gambier afgevinkt: het meest bekende is de Blue Lake, een volgelopen krater die inderdaad erg blauw is.
Daarnaast is er nog een aantal Crater Lakes en een gedenktorentje waarvoor we in de motregen stevig moesten klimmen.

Het middagprogramma van de dag ervoor was goed bevallen dus lunch bij Metro en een biertje bij The G stonden ook nu op het programma. Als diner hadden we deze keer lekker ambachtelijk brood en beleg gekocht voor op de kamer. Steeds uit eten begint ook te vervelen!

We hebben in Mount Gambier heerlijk kunnen zitten met een boekje, zonder kinderen. Het was lang geleden dat we hele zinnen achter elkaar konden lezen!
Er zijn nog meer dingen die veel handiger zijn zonder kinderen, dus hebben we ook een stukje vakantiedag opgeofferd om wat bankzaken te regelen.

De dagen leken nogal op elkaar in Mount Gambier maar dat vonden wij niet erg: waarom zou je tornen aan een succesformule? Al was er wel variatie hoor: soms gingen we eerst naar Metro, soms eerst naar The G. En in plaats van kratermeren hebben we vrijdag een kratertuin bekeken.

De dag erna was het alweer tijd om terug te gaan, maar dat hebben we gedaan na een lekker ontbijtje (bij Metro, inderdaad). Op de terugweg hebben we nog gekeken in een erg leuk dorpje (Penola) dat bekend staat om een straatje met zoveel mogelijk origineel gehouden huisjes die gebouwd zijn door de eerste migranten. Twee van die huisjes zijn open en je kunt er doorheen wandelen om te zien hoe die mensen woonden, erg leuk om te zien en ook bijzonder dat je daar in een doodstil straatje gewoon naar binnen kunt alsof er nog mensen wonen.
Penola had ook een café met een geweldige tuin om in te zitten met een pint. Dat heb ik gedaan terwijl Karla door oude-spullen-winkeltjes struinde.
We hebben de reis nog twee keer onderbroken, eenmaal voor lunch in Keith en eenmaal voor diner in Stirling. Daarna was het tijd om weer naar huis te gaan en onze lieve jongetjes weer in de armen te sluiten en al hun enthousiaste verhalen aan te horen.

De volgende ochtend was alles weer normaal (dat Karla haar ouders er waren voelde inmiddels al heel gewoon), met Little Athletics. Daarna gingen we snel naar Normanville om met de buren te lunchen in het restaurant dat hun schoonzoon runt.

De dag erna was het de eerste schooldag voor de jongens. Dat was natuurlijk spannend met nieuwe juffen en deels nieuwe klasgenootjes. Maar ook leuk om vriendjes weer te zien en een beetje terug te keren naar het normale leven.
Ook voor ons begon het gewone leven weer, al was het nog steeds met ondersteuning van Jeanne en Fons. Die ondersteuning was in de vorm van schone ramen en allerlei zelfgebakken lekkernijen. We hadden ons voorgenomen weer streng te zijn wat voeding betreft maar het is gezelliger te genieten van allerlei tussendoortjes dus dat hebben we uitgesteld tot na het vertrek.

Het gaat allemaal erg goed, met de kinderen op school en met ons op het werk, maar we merken wel dat terugkeren naar de routine ons allemaal moe maakt.
Nou is het ook wel zo dat er wat veel bij komt op het moment. Zo moest de motor een beurt en een schoonmaakronde omdat we hem gaan verkopen. In de praktijk blijkt toch te vaak dat forensen per motor niet zo handig is. Het is gauw te warm, te koud, te nat of te winderig om prettig motor te rijden.

Ook zijn we donderdag uit eten geweest om de trouwdag van Fons en Jeanne (en ook een beetje de onze alvast) te vieren, en vrijdag waren we uitgenodigd bij Johnny voor een afscheidsbarbecue. Beide avonden waren erg leuk en Johnny en Fons hebben met een belangrijke bijdrage van meneer Bols even alle wereldproblemen opgelost.

Zaterdagmiddag was het dan toch echt zover: met twee auto's naar het vliegveld om onze visite op het vliegtuig te zetten. En ondanks dat we steeds het gevoel hadden dat ze alleen maar voor een weekje weg zouden zijn zoals al een paar keer eerder, veranderde dat toen het echte afscheid daar was. Karla hield het niet droog en we hebben natuurlijk ook geen idee wanneer we ze weer zien.

Op dit moment hebben we een bezoek-intermezzo (een tussendoortje dus eigenlijk). Karla haar ouders zijn zaterdagavond vertrokken en op donderdag komt mijn zus aan met man en twee kinderen!

Omdat ons leven toch al druk is kon er nog wel iets tussendoor: een hoop geregel dat er in uitmondde dat ik op maandagavond uit het werk met een lege auto naar de Barossa ben gereden om enkele uren later met een nieuwe terug te komen! Een goeie manier om onze negende trouwdag te vieren dachten wij zo.

Bekijk foto's

PostHeaderIconMildura

Het weekend begon vroeg. Om vijf voor vijf moest ik eruit voor één van de kinderen en daarna was het niet meer de moeite er weer in te gaan omdat de wekker om tien over vijf stond. We gingen namelijk vroeg de auto in om naar Mildura te rijden. Dat is de plaats waar Florence nu woont op zo'n vijf uur rijden over de grens met Victoria en ook dichtbij New South Wales. Florence is de dame die ons opgehaald heeft van het vliegveld toen we hier voor het eerst aankwamen, ruim twee en een half jaar geleden.
De rit was lang maar de kinderen begonnen er slapend aan. Toen ze wakker waren vond Tristan natuurlijk dat het allemaal veel te lang duurde, maar we hadden hem voorbereid. Het was leuk weer ergens te komen waar we het nog niet kenden. Mildura bleek een erg leuk stadje en het was natuurlijk ook leuk Florence weeer te zien en haar vlam Rob te leren kennen. Dat bleek een erg leuke kerel en we hebben ons het hele weekend uitstekend vermaakt. Vincent en Francis waren er ook en met zijn allen zijn we pizza gaan eten, lekker en gezellig.
De kinderen sliepen bij ons op de kamer dus de nacht was niet ideaal maar dat was nou eenmaal zo. De dames zijn lekker een gebakje gaan eten in de stad op zondagochtend terwijl Vincent en ik de kinderen meenamen om ook in de stad even een goeie koffie te zoeken, wat lukte. Na de gezamenlijke lunch zijn we weer terug gereden, daarbij gecontroleerd op fruit bij de grensovergang tussen Victoria en South Australia. Ze houden hier namelijk niet van fruitvliegjes. 's Avonds zijn we lekker vroeg naar bed gegaan, ruim voor negen uur.
Maandagochtend was het maar twaalf graden. Dat vond ik te koud om naar het werk te fietsen en ik ben dus lekker op de motor gegaan. Dat gold net zo voor de dag erna toen het veertien graden was. Omdat het bijna vakantie is neemt mijn motivatie om te fietsen ook wel wat af.
Op dinsdag had ik op basis van code achterhaald wat een bepaalde functie in de software zou moeten doen. Toen ik aan mijn baas vroeg of dat zo ongeveer klopte zei hij dat het 'pretty much spot on' was. Dat geeft dan weer een leuk gevoel.
Op woensdag ben ik met Bryan dan toch nog een keer naar het werk gefietst met omweg. Om vijf uur opstaan viel niet mee en ik had ook weinig plezier aan het verwisselen van een lekke band in het donker maar de fietstocht was mooi, met beklimming van Greenhill Road in een klein half uur, wat gezien de tegenwind en het feit dat we niet heel erg ons best deden helemaal niet slecht was. We hebben de rit lekker afgesloten met een bakkie koffie vlakbij de zaak.
Helaas werd ik die middag net als vorige week weer bijna doodgereden door een automobiliste die dacht: geen auto's, dan kan ik er dus tussen. Waarop ik dan met hartkloppingen in mezelf zeg: maar ik ben er ook nog! Het is maar goed dat ik even niet meer fiets want het plezier gaat er wel een beetje vanaf als je niet weet welke van de honderden auto's een aanslag op je leven zal plegen.
's Avonds hoorde ik hoe Julian heel lief aan het zingen was in bed. Hij hield het nauwelijks vol en gaapte al zingend. Ook verder was hij goed te pas deze week. Hij was lief en luisterde redelijk. Het jongetje zit wel vol initiatief en hij wil altijd springen en klimmen. Maar als je hem kent is hij goed te genieten. Om een voorbeeld te geven, hij gooit erg graag. Maar toen ik hem lekker liet gooien waar het geen kwaad kon, kon ik hem ook wel uitleggen dat het niet kan als er iets kapot kan of als je iemand pijn kunt doen. Dat moet natuurlijk eindeloos herhaald worden (hij is drie) maar het is toch een stuk fijner dan alleen maar roepen dat het niet mag.
Tristan gaat ook goed en hij is een lief en sociaal jongetje. Wel huilt hij soms om helemaal niks maar we hopen dat dat komt door de onzekerheid van de grote reis die voor de deur staat. We gaan namelijk naar Nediland, voor wie dat nog niet wist. We blijven vier weken weg en het zou zomaar kunnen dat ik in de tussentijd dit blog niet bijwerk. Ik heb het namelijk te druk met familie en vrienden zien, en drop eten.
We hebben vandaag voorlopig de laatste fles wijn gewonnen op de golfclub, we missen in één klap twee keer zoveel vrijdagen als we hebben gemist in de afgelopen twee en een half jaar. We zijn heel benieuwd wat we van Nederland zullen vinden als toeristen, maar we weten al dat we ook graag weer terug zullen gaan. Naar huis.

Bekijk foto's

PostHeaderIconVouwfiets

Het is weer een week en zo'n veertig ibuprofennetjes later. Qua gezondheid gaat het elke dag een beetje beter, al word ik wel moe van het gebrek aan slaap. Sinds het ongeluk slaap ik half zittend op de bank, om Karla niet de hele tijd wakker te maken en niet per ongeluk te gaan draaien. Regelmatig schiet ik opeens wakker omdat er iets zeer doet. Gister moest ik niezen en dat is geen aanrader met gebroken ribben. Ook ben ik deze week weer naar het werk gegaan, wat ik toch wel erg vermoeiend vond. Op maandag en dinsdag heeft Karla me gehaald en gebracht, woensdag kon ik thuiswerken en donderdag en vrijdag ben ik heen met de bus gegaan en terug met een collega meegereden. Ik durfde het nog niet aan om op de motor te klimmen.
Op zaterdag had ik voor de avond al tijden een afspraak staan om met Vincent en Ben naar de Earl te gaan en er een kroegentocht van te maken. Maar lopen ging nog niet zo soepel, dus zijn we alleen maar naar het café gegaan waar Vincent en Ben vlakbij wonen. Ook daar hadden ze bier, dus dat kwam wel goed. En ook Vincent had een bank waar ik zittend op kon slapen, dus ook dat ging goed. Karla had ondertussen Francis op bezoek, op de een of andere manier worden de kinderen daar compleet hyper van, dus dat was weer genieten voor de dames. Ze hebben lekker pannekoeken gegeten en het met een leuke film en gekwebbel een stuk later gemaakt dan de mannen.
Ook overdag deden de kinderen me al aan scheikundeles denken: apart zijn ze veilig en stabiel maar voeg ze samen en het verandert in een explosief geheel.

Op zondag zijn we naar de mensen geweest die mijn spullen na het ongeluk hadden meegenomen. Het was een heel lief paar met een babytje. Het goede nieuws is dat de fiets nu makkelijker in de auto past. Het slechte nieuws is dat je er niet meer op kunt rijden. Nooit meer. Het frame is op vijf plaatsen gebroken en daar is zoveel energie voor nodig dat ik blij ben dat die niet mijn lijf ingegaan is. We hebben sindsdien ons best gedaan maar er is geen verzekering die er iets voor uitkeert. De schitterende Fondriest is dus ter ziele. (Misschien een goed moment om terloops mijn bankrekeningummer te vermelden?) Ik ben me aan het beraden op de mogelijkheden, ik heb nog steeds een nieuw frame tegoed omdat het eerste frame een productiefoutje had. Maar om dat op te bouwen met voor het grootste deel nieuwe onderdelen is bijna net zo duur als een heel nieuwe fiets. En dan zou ik het frame kunnen verkopen misschien. Ik ben er nog niet helemaal uit, het gaat wel even om een paar centen.
Om de financiële tegenslag nog wat aan te vullen blijken de vliegtickets voor de periode die wij op het oog hadden om naar Nederland te gaan ook samen 2000 dollar duurder te zijn geworden, dat gaat lekker zo. Beraden we ons ook nog even op.
Die zondag hadden Margot en Andrew even op onze kinderen gepast terwijl wij wijlen mijn fiets ophaalden. Daarna hebben we met zijn allen gegeten wat erg gezellig was, maar voor en dus door de kinderen is dat eigenlijk wel te druk. Zo jong als ze zijn willen ze toch al aan elkaar laten zien hoe ongehoorzaam ze durven te zijn en dat maakt het erg gezellig voor de ouders.
Maar over het algemeen moet ik zeggen dat de kinderen in een goede periode zitten. Julian is echt leuk, hij kan heel leuk glunderen als iets lukt en hij zit soms lekker te babbelen of te zingen. En Tristan is druk bezig met getallen lezen en eigenlijk alles vragen wat je maar kunt verzinnen en dat is ook heel leuk.
Op maandag kwam er een dakmannetje terwijl wij werkten en hopelijk heeft die ons dak waterdicht gemaakt zodat het niet meer lekt bij de garage als het regent. We hebben al een klein testje gehad maar pas als het met bakken uit de hemel komt weten we het zeker.
En op donderdag had ik alweer een publunch op de zaak, deze keer ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van een van de directeuren van het bedrijf.

Bekijk foto's

PostHeaderIconEgg Hunt

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.



Bekijk foto's

PostHeaderIconMijn bekering

Het knaagde al een tijdje aan me maar nu is de kogel door de kerk.
Al 17 jaar maak ik mijn fietstochten (op de weg) op een Colnago. De eerste tien jaar op een Super met chroommolybdeen buizen die helemaal naar mijn specificaties was opgebouwd. Alles, tot en met de spaken, was precies zoals ik het hebben wilde. Hij was gespoten in 'Word Perfect-blauw' omdat dat destijds de sponsor was van wat nu eigenlijk de Raboploeg is geworden.
Na tien jaar heb ik een nieuwe Colnago gekocht, aluminium met carbon voor- en achtervork deze keer. De wielen worden tegenwoordig helemaal door de fabrikant gemaakt, dus spaken en velgen kiezen om een wiel mee te vlechten doe je niet meer. Maar verder had ik weer alles zelf uitgezocht naar wens (en budget).
Vandaag de dag is carbon de norm en ik vind al een tijdje dat er eigenlijk weer een nieuwe fiets moet komen. Uitzoeken welke dan is natuurlijk dikke voorpret. Maar wat er begon te knagen is dat de naam 'Colnago' op je fiets toch een stevige toeslag vereist. Voor die toeslag krijg je natuurlijk niet de eerste de beste naam: ik weet niet of er een ander merk is waarop zoveel gewonnen is en waar zoveel wielerhelden op hebben gereden. Merkcx, Zoetemelk, Zabel, Voeckler, allemaal hebben ze successen behaald op de frames met het klaver logo. In 1993 won Maurizio Fondriest er Milaan-San Remo op.
En laat diezelfde Maurizio Fondriest nou na zijn carrière fietsen zijn gaan bouwen. Hij stond er altijd om bekend dat hij een stilist was die erg mooi op zijn fiets zat en datzelfde gevoel voor stijl zie je in de fietsen terug. En als ik dan vergelijk wat die van hem kosten ten opzichte van een vergelijkbare Colnago (wat gewicht en specificaties betreft), dan zit daar zomaar een dikke €2.000 euro tussen!
Hoewel ik er geen seconde harder door ga vind ik het toch mooi om op een 'echte' Colnago te rijden. Een goede fiets maken kunnen er meer maar een merk is ook emotie. Als ik dan echter zie welke Colnago ik kan betalen, dan moet ik aardig wat stapjes onder het topmodel gaan zitten. Absoluut geen verkeerde fiets hoor, maar een beetje zwaar en met minder zorg gemaakt dan de topmodellen. Bij Fondriest zit ik dichtbij het beste wat er te koop is voor hetzelfde geld. En hoewel er minder prominenten op winnen, roept ook die naam een fijne emotie bij me op. Dus mijn keuze is inmiddels gemaakt.
Na lang wikken en wegen en met een zwaar gemoed zeg ik Ernesto vaarwel en verwelkom Maurizio!

PostHeaderIconOp de lange latten

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.