Highway To The Sun

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.

Bekijk foto's

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.

Bekijk foto's

Het knaagde al een tijdje aan me maar nu is de kogel door de kerk.
Al 17 jaar maak ik mijn fietstochten (op de weg) op een Colnago. De eerste tien jaar op een Super met chroommolybdeen buizen die helemaal naar mijn specificaties was opgebouwd. Alles, tot en met de spaken, was precies zoals ik het hebben wilde. Hij was gespoten in 'Word Perfect-blauw' omdat dat destijds de sponsor was van wat nu eigenlijk de Raboploeg is geworden.
Na tien jaar heb ik een nieuwe Colnago gekocht, aluminium met carbon voor- en achtervork deze keer. De wielen worden tegenwoordig helemaal door de fabrikant gemaakt, dus spaken en velgen kiezen om een wiel mee te vlechten doe je niet meer. Maar verder had ik weer alles zelf uitgezocht naar wens (en budget).
Vandaag de dag is carbon de norm en ik vind al een tijdje dat er eigenlijk weer een nieuwe fiets moet komen. Uitzoeken welke dan is natuurlijk dikke voorpret. Maar wat er begon te knagen is dat de naam 'Colnago' op je fiets toch een stevige toeslag vereist. Voor die toeslag krijg je natuurlijk niet de eerste de beste naam: ik weet niet of er een ander merk is waarop zoveel gewonnen is en waar zoveel wielerhelden op hebben gereden. Merkcx, Zoetemelk, Zabel, Voeckler, allemaal hebben ze successen behaald op de frames met het klaver logo. In 1993 won Maurizio Fondriest er Milaan-San Remo op.
En laat diezelfde Maurizio Fondriest nou na zijn carrière fietsen zijn gaan bouwen. Hij stond er altijd om bekend dat hij een stilist was die erg mooi op zijn fiets zat en datzelfde gevoel voor stijl zie je in de fietsen terug. En als ik dan vergelijk wat die van hem kosten ten opzichte van een vergelijkbare Colnago (wat gewicht en specificaties betreft), dan zit daar zomaar een dikke €2.000 euro tussen!
Hoewel ik er geen seconde harder door ga vind ik het toch mooi om op een 'echte' Colnago te rijden. Een goede fiets maken kunnen er meer maar een merk is ook emotie. Als ik dan echter zie welke Colnago ik kan betalen, dan moet ik aardig wat stapjes onder het topmodel gaan zitten. Absoluut geen verkeerde fiets hoor, maar een beetje zwaar en met minder zorg gemaakt dan de topmodellen. Bij Fondriest zit ik dichtbij het beste wat er te koop is voor hetzelfde geld. En hoewel er minder prominenten op winnen, roept ook die naam een fijne emotie bij me op. Dus mijn keuze is inmiddels gemaakt.
Na lang wikken en wegen en met een zwaar gemoed zeg ik Ernesto vaarwel en verwelkom Maurizio!

Het knaagde al een tijdje aan me maar nu is de kogel door de kerk.
Al 17 jaar maak ik mijn fietstochten (op de weg) op een Colnago. De eerste tien jaar op een Super met chroommolybdeen buizen die helemaal naar mijn specificaties was opgebouwd. Alles, tot en met de spaken, was precies zoals ik het hebben wilde. Hij was gespoten in 'Word Perfect-blauw' omdat dat destijds de sponsor was van wat nu eigenlijk de Raboploeg is geworden.
Na tien jaar heb ik een nieuwe Colnago gekocht, aluminium met carbon voor- en achtervork deze keer. De wielen worden tegenwoordig helemaal door de fabrikant gemaakt, dus spaken en velgen kiezen om een wiel mee te vlechten doe je niet meer. Maar verder had ik weer alles zelf uitgezocht naar wens (en budget).
Vandaag de dag is carbon de norm en ik vind al een tijdje dat er eigenlijk weer een nieuwe fiets moet komen. Uitzoeken welke dan is natuurlijk dikke voorpret. Maar wat er begon te knagen is dat de naam 'Colnago' op je fiets toch een stevige toeslag vereist. Voor die toeslag krijg je natuurlijk niet de eerste de beste naam: ik weet niet of er een ander merk is waarop zoveel gewonnen is en waar zoveel wielerhelden op hebben gereden. Merkcx, Zoetemelk, Zabel, Voeckler, allemaal hebben ze successen behaald op de frames met het klaver logo. In 1993 won Maurizio Fondriest er Milaan-San Remo op.
En laat diezelfde Maurizio Fondriest nou na zijn carrière fietsen zijn gaan bouwen. Hij stond er altijd om bekend dat hij een stilist was die erg mooi op zijn fiets zat en datzelfde gevoel voor stijl zie je in de fietsen terug. En als ik dan vergelijk wat die van hem kosten ten opzichte van een vergelijkbare Colnago (wat gewicht en specificaties betreft), dan zit daar zomaar een dikke €2.000 euro tussen!
Hoewel ik er geen seconde harder door ga vind ik het toch mooi om op een 'echte' Colnago te rijden. Een goede fiets maken kunnen er meer maar een merk is ook emotie. Als ik dan echter zie welke Colnago ik kan betalen, dan moet ik aardig wat stapjes onder het topmodel gaan zitten. Absoluut geen verkeerde fiets hoor, maar een beetje zwaar en met minder zorg gemaakt dan de topmodellen. Bij Fondriest zit ik dichtbij het beste wat er te koop is voor hetzelfde geld. En hoewel er minder prominenten op winnen, roept ook die naam een fijne emotie bij me op. Dus mijn keuze is inmiddels gemaakt.
Na lang wikken en wegen en met een zwaar gemoed zeg ik Ernesto vaarwel en verwelkom Maurizio!

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's