PostHeaderIconDe draad weer oppakken

Na onze reis naar Europa in juli alweer, is de draad zo ongeveer weer opgepakt. Er bleef nog één los eindje over: het blog!
De reis naar Europa was fantastisch en het was heerlijk zoveel mensen (en plaatsen) weer te zien! Maar weer terug leverde het ook writers block op: vertellen wat we allemaal gedaan hadden was gewoon teveel.
Tot ik bedacht dat dit een blog over ons leven in Australië is.
Het was ook best moeilijk het Australische leven weer op te pakken, en we zijn erachter gekomen dat het heel raar is om twee zo verschillende en ver van elkaar verwijderde plekken te hebben die toch beide zo vertrouwd zijn!

Na onze terugkomst begon een wat zware tijd: we moesten compleet met jetlag en onverwerkte ervaringen en herinneringen meteen weer aan het werk en naar school. Het was een hele opluchting dat de kinderen die overgang veel soepeler doorstonden dan we hadden gevreesd, al misten ze iedereen wel, vooral hun neefjes en nichtje.
Wat wennen niet makkelijker maakte, was dat het hier nog lang koud en nat was. Dit weekend begint eigenlijk de lente pas echt met wat bestendiger mooi weer. Eerder was het steeds na een dagje of twee weer bekeken.

Niet zo lang na terugkomst vierden we onze zevende "aussieversary", en ook Karla heeft nu de overstap gemaakt naar Australisch staatsburgerschap. Die is er nu dus ook uitgegooid door tolerant Nederland. We zitten nu nog in de procedure voor een paspoortaanvraag voor haar en dan zijn we echt even klaar met formaliteiten.

Na Europa was de fietsconditie natuurlijk niet meer wat die geweest was en ook die draad oppakken was lastig. Maar nu gaat ook dat weer in een stijgende lijn. Voor de komende jaren heb ik wat mooie doelen in de vorm van de 7 peaks challenge, dat is in één seizoen de zeven meest tot de verbeelding sprekende bergen in Victoria beklimmen. Twee daarvan kennen we al en het zijn echte bergen, in tegenstelling tot onze heuvels hier (zo'n twee uur klimtijd tegenover 10-30 minuten die we hier gewend zijn).
Maar dit jaar wordt dat niks omdat al onze vakantiedagen nog in Europa liggen.

Karla loopt natuurlijk weer supergoed hard en de kinderen zijn weer begonnen met Little Athletics. Na heel wat studie is Karla daar nu vrijwilliger geworden, ze is official (tijdmeting en dergelijke) en coach.
Verder heeft ze de City to Bay alweer gedaan maar net als vorig jaar als support voor één van haar zoons. Julian heeft de zes kilometer met haar gelopen en dat ging nog heel aardig, al moest hij af en toe wel wandelen.
Tristan heeft ook de zes gedaan met de vader van zijn vriendje Darcy. Tristan hoefde niet te wandelen maar hij moest af en toe wel inhouden omdat hij te hard ging voor Damian!

Het hoogtepunt van de afgelopen weken was letterlijk en figuurlijk onze kampeertrip naar Flinders Ranges.
Kamperen is altijd leuk en Flinders Ranges is een prachtig gebied. Dit keer hadden we voor het eerst zonnepanelen mee en dat ging perfect, zonder stroom op onze plek hadden we toch vier dagen een koude koelkast.
We hebben een schitterende 4WD tocht gemaakt die ons naar een mooi uitzichtspunt bracht, maar het avontuur onderweg was minstens zo mooi. Ongelofelijk waar je onze woon-werk en boodschappen-auto naartoe blijkt te kunnen sturen!
De laatste klim naar de top was zo steil dat we even grip verloren, dan kom je met de punt van de auto richting de wolken stil te staan, en achteruit is niet echt een optie!
Dat was even eng, op advies van de camping hadden we een bandenspanning gekozen die te hard bleek. Daar sta je dan.
Na drie pogingen probeerde ik het met de automaat in handgeschakelde modus en dat ging, weer wat geleerd dus.

We hebben ook nog een mountainbike tochtje gemaakt met zijn viertjes (alle fietsen waren mee) op Karla's verjaardag. Dat was leuk, en er was veel wildlife te zien: kangoeroe's, emu's en mooie hagedissen.
En ook weer terug thuis konden we volop genieten van wildlife: we hadden al twee gecko's in onze hordeur, maar nu blijkt er ook een blue-tongue lizard in onze tuin te wonen. Op weg naar het werk op de fiets gister reed ik vlak langs een kangoeroe en op weg naar huis kwam me midden in onze straat een koala tegemoet gerend!

De laatste weken van de schoolperiode en ook nog in Flinders Ranges was Julian helaas wel in een heel lastige fase. Dat kan enorm frustrerend zijn en energie vreten. Je moet dan alle zeilen bijzetten om goed ouderschap te leveren maar het lijkt erop dat het weer even gelukt is, ze hebben allebei twee heel goede vakantieweken achter de rug waarin het weer echt genieten is van ze.
Dat ze opeens met een kopje koffie aan komen zetten voor je en dat soort dingetjes, dat is echt leuk.

Bekijk foto's

PostHeaderIconOpgestoerd

Ik ben een weekje te laat, er moest namelijk weer gekampeerd worden. Maar laat ik dit onlogische verslag op zijn minst chronologisch houden.
Hebben we deze deja vu niet eerder gezien?

We hadden al het plan om de auto wat stoerder te maken maar vonden dat dat wel tot na de vakantie kon wachten. Maar toevallig hoorden we op de radio dat de All Terrain banden die we wilden in de aanbieding waren als je er snel bij was.
Wij zijn uiteraard niet vatbaar voor reclame maar we hebben toch maar snel besloten.

Banden waren maar de helft van de voorgenomen verbeteringen, dus later hebben we ook de vering geregeld. De auto staat nu iets hoger op de poten en kan meer terrein aan.
En we hadden al een bodembeschermplaat (3x de woordwaarde...) die er nu ook onderzit. Leuk & stoer!

De seizoenen wisselen hier, de zomer loopt op zijn eind (of eigenlijk is het al een paar weken herfst al is het weer nog mooi). Little Athletics zit er weer op en footy training is weer begonnen.
Er zijn nog geen wedstrijden, dus hebben we in het weekend wat tijd voor van alles en nog wat.

Zo hebben we Tristan helaas stekeltjes moeten geven omdat de hoofdluisbehandeling iets te vaak nodig was en ook te pijnlijk was met zijn langere haar. Dat was in bed huilen voor de arme jongen. Maar geholpen heeft het wel.
Ook heb ik James (de Schot) geholpen met zijn hekwerk om de tuin. Dat was een lange dag ploeteren en helaas kwam hij net wat materiaal tekort om het af te maken. Als bedankje hebben we lekker met zijn allen fish and chips gegeten.
Dat mocht ook wel, want mijn delicate kantoorhandjes hadden nog een week blaren.

Overigens is niet alleen de auto opgestoerd, ons huis wordt dat ook. We hebben namelijk de knoop doorgehakt en 'krijgen' volgende maand zonnepanelen. Onze timing was perfect, want de capaciteit bleek een week later niet meer mogelijk door een wijziging in de regels!

We zijn deze maand ook begonnen met Tristan officieel een half uurtje na Julian naar bed te laten gaan. Julian was daar na een paar dagen helemaal aan gewend, maar ons avondje wordt wel steeds korter.

Er was ook ouderavond op school, waar ik heen gegaan ben. Over Tristan valt weinig te zeggen, behalve hoever die voor ligt op de klas. Die gaat echt geweldig en ook sociaal gaat dat allemaal prima.
Julian loopt juist een klein beetje achter op zijn klas omdat hij maar niet serieus kan zijn. Hij is supergauw afgeleid. Maar zijn juf vindt het niet iets om ons zorgen over te maken. Hij is wat 'jong' voor zijn leeftijd en op gegeven moment valt het wel op zijn plek, is de verwachting.
Volgens mij heb ik zojuist een 40 jaar oud rapport van een andere Bloem overgeschreven...

Tristan heeft nu een nieuwe kast op zijn kamer, de oude commode is verkocht. Even slikken, maar ze worden groot! Uiteraard was de kast in de muur verankeren een langere klus dan gepland.
Datzelfde weekend hebben we ook een stoer proefritje gemaakt met de coolste auto ever!

De zondagavonden zijn weer laat door voorjaarsklassiekers op tv. Helaas wordt de Giro dit jaar niet uitgezonden op gratis zenders, al is dat dus wel beter voor de nachtrust.

Zoals al geplubiceerd ben ik nu Australiër en Karla nog niet. Wel is haar resident return visa goedgekeurd, dus ik ben erg blij te kunnen melden dat ze ook weer naar huis mag na buitenlandse reizen! Gelukkig maar, want ik ben toch wel erg aan haar gehecht.
Ik denk trouwens dat Australië een beetje spijt heeft, want vandaag werd bekend dat ze de regels behoorlijk strenger gaan maken.

Tot slot was er natuurlijk weer een kampeertrip en wel de traditionele Pasen in Wirinna Cove met de Schotten, die we ook kennen van die camping. Het was weer superleuk en ontspannen, en het weer was geweldig. We hebben een paar nieuwe dingen gedaan, zoals krabben vangen in rock pools (ik zal niet nog een keer onderschatten hoe hard die beestjes kunnen knijpen!) en lunchen in een nieuw tentje aan het strand van Normanville.
Maar volgende keer gaan we toch eens kijken naar iets nieuws, om te voorkomen dat elke Pasen echt een kopie wordt van de vorige.

Bekijk foto's

PostHeaderIconKleine kinderen worden groot

Ik ben een weekje te laat, er moest namelijk weer gekampeerd worden. Maar laat ik dit onlogische verslag op zijn minst chronologisch houden.

Vlak na de laatste blog hadden we de jaarlijkse conference van het werk. Het thema was 'top secret' en alle business partners maken altijd veel werk van het diner op zaterdagavond waar men geacht wordt verkleed te komen.
Mensen die mij kennen weten dat ik dol ben op verkleedfeestjes, het is mij niet gauw gek genoeg. In het verleden heb ik al gemerkt dat je niet verkleden echter genanter is dan de raarste uitdossing. Op de uitnodiging stond dat je je uiterste best moest doen je ware identiteit te verhullen.
Waar de meesten als beroemde detectives kwamen, had ik precies dat gedaan: mijn best gedaan er zo anders mogelijk uit te zien. Met succes, want ik won de prijs voor best-dressed! Dat mag een wondertje heten voor mijn eerste keer verkleden sinds mijn indianenpakje van toen ik zes was.
Zelfs een collega waarmee ik regelmatig op vrijdag een pint drink vroeg aan anderen: "Who the f#ck is that?" Missie geslaagd. De prijs was overigens een speciale versie van Cluedo, waarschijnlijk omdat ik net zo van spelletjes houd als van verkleden...

Julian zit de laatste tijd een beetje in een bange fase, hij denkt steeds (vooral in bed) dat er brand gaat komen, en dat hij of wij doodgaan. Hij vindt regen eng als hij in bed ligt en hij is ook even geen fan van het donker. Serieus nemen maar en hopen dat hij eruit groeit, zal haast wel. Het gaat zelfs nu al veel beter.

Wat hopelijk ook goedkomt is zijn leesvermogen. Hij loopt een beetje achter op zijn klas en is nu op bijspijkercursus gezet. Als we huiswerk met hem doen merken we dat hij vaak niet wil en meteen moe is bij het lezen. Voor spelen heeft hij energie genoeg en hij probeert het lezen steeds te onderbreken met grapjes.
Maar als hij zijn best doet kan hij het gewoon heel goed. De truc is dus niet alleen oefenen maar ook proberen te zorgen dat hij snapt wat er leuk is aan lezen. Een hele uitdaging.

En net als Julian zijn wij binnenkort ook geen fan meer van het donker, want we verdiepen ons volop in zonnepanelen. De energieprijzen rijzen hier de pan uit en wat je zelf maakt hoef je niet te kopen. Daar zijn we dus lekker mee bezig en waarschijnlijk gaat het in de komende maanden wel gebeuren.

Nog ter gelegenheid van ons tienjarig huwelijksjubileum zijn we er eindelijk weer eens met zijn tweeën op uitgeweest! We zijn Indiaas gaan eten in de stad en zijn daarna naar een voorstelling geweest van Sammy J op het Fringe-festival. Eén maand per jaar is Adelaide de festivalhoofdstad van de hele wereld en ver daarbuiten, met letterlijk honderden voorstellingen in tenten en theaters.
De voorstelling die wij bezochten was heel erg goed en de krant bestempelde hem later ook tot 'best of the show' en 'simply genius'.
We sloten de avond af met een echte Franse crêpe in een bijna echt Frans tentje. Heerlijk avondje! Doen we over tien jaar weer.

Na de ronduit teleurstellende lente en ook best natte zomer is de herfst hier begonnen met een week op rij temperaturen van in de dertig. Uitgerekend die week had de Adelaidse connectie gekozen om naar Nederland te reizen. Maar we hebben inmiddels prachtige wintersportfoto's en -filmpjes van ze gezien, dus wie het laatst lacht...
Ik ben inmiddels weer begonnen met nog wat serieuzer fietsen (ik wil tenslotte een beetje hard Mont Ventoux op straks) en ook de omweg op donderdagochtenden is terug. Laatst moest ik op weg naar huis om een hele dikke brown snake heen, die daar net zo van schrok als ik. Als die bijten ben je het haasje, maar vluchten doen ze gelukkig liever.

Kleine kinderen worden groot, en daarom hebben we nu voor allebei een bureautje gekocht, met papierlaatjes en een lampje, ze vinden het prachtig.
Voor Tristan hebben we ook een groot bed gekocht. Ikea en Lego hebben hetzelfde effect op Karla, dus iedereen ging te laat naar bed omdat het af moest en zou. Maar het is mooi en Tristan is nu echt een grote jongen. Soms.

Vorige week zijn we met Karla's werk naar de dierentuin in de stad geweest, die speciaal die avond open was voor haar en één ander bedrijf. Het was een beetje gek zoveel bekenden tegen te komen maar het was erg leuk en weer zo'n mooie zwoele avond.

En afgelopen weekend hebben we dus gekampeerd. Het weer vond het tijd voor een adempauze, dus middenin twee weken met 34 graden en zon, besloot het dit weekend net te regenen. Nou ja, geeft niet, we hadden nog steeds veel plezier (en onze gazebo was een levensredder). We waren met de Schotse vrienden die we kennen van kamperen. Tristan en Julian zijn helemaal gek van hun zoon van 11, Spencer. Die drie kunnen het goed vinden en ook de ouders kunnen wel lol maken.
We hebben weer mooie dingen gezien en gedaan, zie de foto's!

Bekijk foto's

PostHeaderIconVan 0 naar 42 in 10 jaar

Het eerste weekend na de grote vakantie zat vol klusjes maar ook hebben we lekker met de kinderen de DVD van Red Dog gekeken.
We hadden nog even drama op een avond omdat Julian, als hij naar bed moet, altijd als standaard antwoord heeft dat hij 'alleen nog even...' van alles moet doen. Dit keer was dat nog iets bouwen aan een lego-auto, maar omdat hij het nog even snel wilde doen mislukte dat en de hele auto knalde kapot op de grond. In plaats van de verlangde rust werd dat dus een fraaie scène en een goed gesprek.
Op de zondag heb ik de Ride Like Crazy gedaan, een georganiseerde toertocht van 107 kilometer waar ik niet helemaal klaar voor was, maar ik had me laten overhalen door Steve.
Het ging uiteindelijk redelijk en het was een leuke dag. Het bleek ook het startsein voor weer wat fanatieker fietsen, wat een deuk had opgelopen door het meest recente verkeersakkefietje.
Om de kinderen te belonen voor hun goede rapporten zijn we naar de film geweest, het vervolg van Red Dog. Het verhaal schoot voor de volwassenen tekort maar dat werd goedgemaakt door de fraaie Australische landschappen. En de kinderen genoten, wat vooral de bedoeling was.

Afgelopen maand was het ook weer Tour Down Under. We hebben ons op de traditionele zaterdag weer op Willunga Hill geïnstalleerd. Het is grappig te bedenken dat de jongens begonnen op loopfietsjes maar nu helemaal zonder hulp naar boven fietsen (Julian voor de eerste keer).
Mijn gemiddelde collega doet ze dat niet na!

Een andere traditie die we in ere hebben gehouden is Australia Day. Die beginnen we altijd met ontbijt buiten de deur, aangeboden door de gemeente. En het einde is altijd naar het vuurwerk kijken, dat ook dit jaar weer erg mooi was. Er klinken steeds luidere protesten om de datum te veranderen omdat Australia Day op de dag is waarop de eerste Engelsen voet aan de grond zetten. Vergelijkbaar met indianen in Amerika spreken de Aboriginals van 'Invasion Day'. We zullen zien waar dat eindigt maar ik denk dat handhaven van de datum onhoudbaar zal blijken.

Waar we steeds beter in worden, is kamperen in weekends. Karla had de dag na Australia Day vrijgenomen omdat er geen kinderopvang was die dag, en alles voorbereid. Toen ik 's avonds thuiskwam zijn we meteen vertrokken naar Deep Creek.
De kleine tentjes staan in no-time en dan zit je tussen de kangoeroe's met kinderen die lekker ronddraven in plaats van televisie kijken. Door het mooie weer konden we de buitentent achterwege laten waardoor je vanuit bed de sterren en 's morgens de bomen kon zien.
We zijn twee keer via four-wheel-drive weggetjes naar afgelegen strandjes gegaan, de auto is echt geweldig. En we worden er niet lui van, want de eerste steile rit hadden we eerst in zijn geheel gelopen. Daarna rijden was gewoon voor de lol.

Het tweede strandje hadden we helemaal voor onszelf. De golven waren vrij stevig en vlakbij de kust zagen we een groep dolfijnen. Ik probeerde erheen te zwemmen maar de golven waren te sterk. Toen ze wegzwommen zag ik ze echter in de verte omdraaien en gokte dat ik ze af kon snijden. Dat lukte en ik was dus aan het zwemmen letterlijk op drie meter van de dolfijnen af! Dat was echt super. Je zag ze ook soms springen en 'surfen' in een grote golf.
Gelukkig zag iedereen ze maar ook verder was het strandje de moeite waard, echt een schitterend gebied.

Na dat weekend gingen de kinderen weer terug naar school. Hoewel ze wat nerveus waren voor hun nieuwe klassen (en wij dus ook) en ze elke avond doodmoe zijn, gaat het wel erg goed. Ze hebben allebei weer een klein stapje gezet op weg naar volwassenheid.

De Adelaidse connectie heeft grond gekocht, ze gaan zelf bouwen en het lijkt erop dat ze dus nog even blijven. Dat vinden we leuk en we hebben ze even goed uitgehoord over alles tijdens een etentje in het Belair Hotel. Waarbij onder protest ook wat bier werd geconsumeerd.
Buurman Johnny is ondertussen ook teruggekomen van ruim vijf weken Italië en ook dat is dus weer gezellig.

En of het allemaal nog niet leuk genoeg is, waren we woensdag ook nog eens tien jaar getrouwd! Wat een reis hebben we achter de rug met twee jongetjes en een emigratie... We gaven elkaar het ja-woord in de sneeuw en vierden ons jubileum bij 42 graden!
En wie had toen gedacht dat we dat dragelijk houden met een eigen zwembad!
Karla en ik kijken met plezier terug en hebben veel zin in wat de reis nog meer zal brengen. Eén ding is zeker: we reizen samen verder.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLife is Bright

Vlak voor kerst begon dan eindelijk de zomer. En meteen maar met de heetste eerste kerstdag in 70 jaar, met 41 graden. Kerstochtend was weer super met veel te veel cadeautjes, blije kindjes, gezelligheid en stol.
Inpakken voor het vertrek op tweede kerstdag was wel een uitdaging, vooral als je de auto die beladen moet worden niet kunt aanraken.
Gelukkig lag het zwembad er prachtig bij! Toen nog wel...

We hadden er lang naar uitgekeken en tweede kerstdag was het zover: met zijn allen in alle vroegte de auto in en op reis! De bestemming was Bright in Victoria waar we vorig jaar ook zijn geweest, weer met een tussenstop in Bendigo. Grappig genoeg begon het die nacht te regenen en de regen trok precies met ons mee Victoria in. Ook de eerste paar dagen in Bright waren weer nat, zoals de traditie voorschrijft.

Maar dat mocht de pret niet drukken, we hebben leuke dingen gedaan en leuke mensen ontmoet. Het nadeel van kamperen in Victoria is dat de mensen die je ontmoet daar wonen. We hebben nu stapels, wat zeg ik: hordes, vrienden op duizend kilometer afstand.
Over vrienden gesproken: Tristan hoopte dat hij vriendjes zou maken, maar kwam de eerste twee dagen niet van zijn stoel af. Het antwoord op elke vraag of voorstel was: I don't want to. We hebben geholpen waar we konden maar hij had geen interesse. Opeens veranderde dat toen hij het buurmeisje Zoe leuk begon te vinden. Opeens kwam hij tot leven en speelde ook met andere kinderen.
Totdat Zoe een paar dagen eerder dan wij vertrok, toen was Tristan in tranen. Maar hij trok sneller bij dan we vreesden.

Julian was ondertussen vanaf de eerste vijf minuten de hort op, hij overdenkt de dingen wat minder en springt er gewoon middenin. Uiteindelijk hadden ze het op die manier allebei goed naar de zin.
Er was een gezin met twee jongetjes en Julian vermaakte zich daar goed mee. Tussen de ouders en ons bleek het ook goed te klikken en we zijn af en toe samen opgetrokken. Julian kwam dan aanfietsen, schreeuwend: we moeten NU onze zwemkleding aantrekken want zij gaan naar het water! Come on, come on!
Geheel vrijblijvend, dat begrijp je.
Eigenlijk begon het ermee dat wij tegen die ouders zeiden: kom eens een biertje drinken. De gemiddelde Australiër zegt dan 'Sure mate' en je ziet ze niet meer. Maar deze kwamen aanzetten, op oudejaarsavond nog wel. En dat werd heel gezellig.
Tristan was de enige die het volhield tot tien over twaalf, de andere kinderen gingen allemaal vlak voor 2017 al uit.
Ook was er een ander gezin waarvan de ouders allebei in Australië geboren waren maar Nederlandse ouders hadden. Daarmee was het ook leuk.
Toen Zoe vertrok kwamen er trouwens oude bekenden voor terug: het lieve gepensioneerde paar dat vorig jaar zo leuk met Tristan en Julian omging was er nu weer, en de kinderen (en wij) vonden ze nog even leuk.

Maar de vakantie speelde zich gelukkig niet alleen op de camping af. Er was natuurlijk het splash park vlakbij, een diepe beek met glijbaan en op de oever allemaal water-speel-installaties. Op die beek kon je je heerlijk laten meevoeren op een luchtbedje of gewoon zwemmend.
We hebben mooie dagtochtjes gemaakt naar bergen en mooie gorges en stroompjes en volop van de prachtige natuur genoten. Wat dat betreft laat ik de foto's wat meer voor zich spreken deze keer.

Natuurlijk was het weer te snel voorbij maar op de terugweg zijn we nog wezen barbecuen bij iemand die we twee jaar geleden in de Grampians hadden ontmoet. We zijn naar zijn werk gegaan en daar kregen we een rondleiding. Vooral voor de jongens nogal spectaculair want hij is brandweerman!
Na een nachtje hotel zijn we de volgende ochtend rond gaan kijken in Ballarat. Daar waren we al ooit doorheen gereden maar het was ook een erg leuke stad om eens te neuzen.
Nog steeds geen zin om naar huis te gaan, dus de volgende nacht hebben we onze twee kleine tentjes opgezet op een rudimentaire camping in een natuurgebied, pal aan een rivier. Het was heet, dus na het eten in het naburige dorp met mooi ouderwets hotel zijn we eenmaal terug even lekker in de rivier gaan liggen. Het was al bijna donker.

We werden voor dag en dauw wakker door Nico de Haan's vogelgeluiden CD, editie Australië. Onmogelijk om bij te slapen maar leuk om te horen. Na het snel oppakken dankzij de kleine tentjes zijn we nog een keer in de rivier gaan liggen voor we de auto in gingen.
Bij het oppakken was er nog een bijzonder Australisch momentje: er zat een huntsman spin verstopt onder een tentje en toen ik de tent wegtrok om zeker te weten dat ik hem niet mee oprolde, vloog er een kookaburra pijlsnel omlaag, greep de huntsman en ging ermee op een lage tak zitten om te ontbijten!

Via Pink Lake en ontbijt in Kaniva werd het dan toch tijd om naar huis te gaan, het was tenslotte zondag en maandag zou de wekker weer vroeg gaan...

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe cirkel is ovaal

De afgelopen drie weken is er veel gebeurd. Meer dan ons lief is, om precies te zijn. Maar dat betekent gelukkig niet dat er geen leuke dingen tussen zaten.
Zo was op 7 december Julian jarig. Dat hebben we natuurlijk gevierd met appeltaart en cadeautjes. Hij is enorm verwend door ons en overzeese familie en hij heeft nu bijna genoeg lego. Bijna.
Toen we de kinderen naar school hadden gebracht was het helaas tijd voor minder leuke bezigheden: de begrafenis van Pete. Dat was eeen emotionele toestand maar ook mooi. Met een traan en een lach bij het horen van alle verhalen en het besef dat die verhalen geen vervolg krijgen.
Na afloop was er nog een receptie op de golfclub waar we met bekenden en onbekenden hebben gepraat en we waren blij dat we erbij waren.

Of de dag nog niet slopend genoeg was, was er die avond de kerstviering op de school van de jongens. Dat was weer als vanouds zingende kindertjes en enthousiaste ouders (goede acteurs).
De dag erna kreeg Karla een stevige hoofdpijn op het werk waardoor ze naar huis moest. Maar echt rusten kon niet want er was nog kerstlunch op het werk, Little Athletics kerstbijeenkomst, een feestje voor Julian waar nog een taart voor moest komen, een lange dag Athletics in de stad, tussendoor even met de auto langs een garage om de band te laten controleren (die gelukkig goed was) en dan nog alle gewone beslommeringen van lunches maken, koken, zwemles... o ja, en werken.
Geen wonder dat de hoofdpijn van Karla de week erop terugkwam maar dan zo erg dat ze twee dagen thuis moest blijven. Een kwestie van de wal die het schip wel keert.
Alles kwam echter wel goed: de taart was prachtig, Julian had een leuk feestje en de atletiekdag was een succes. En Karla voelt zich alweer beter.
De kinderen hebben inmiddels al vakantie. Ze hadden een goed rapport, maar de indeling voor volgend jaar vinden we wat minder gunstig. Tristan en zijn beste vriendje zijn uit elkaar gehaald, waarschijnlijk omdat ze vrijwel alleen met elkaar omgingen. En Julian krijgt een juf waar we niet kapot van zijn maar misschien valt ze mee, we zullen zien.
Julian haalt snel zijn schouders op en ziet het allemaal wel, maar bij Tristan ligt dat iets lastiger: die gaat gewoon vrolijk naar bed, maar komt er dan met tussenpozen van een half uur nog drie keer huilend weer uit, naar zijn zeggen omdat hij zijn bal zo mist die hij maanden geleden was verloren.
Wij als ouders herkennen dat als proxy voor de onzekerheid waar hij moeite mee heeft. Vooral begrip tonen en troostend toespreken en dan is ook Tristan er de volgende dag wel overheen.

We waren laatst even bij buur Johnny en zeiden voor de grap tegen de kinderen dat ze alvast eten konden koken. Toen we thuis kwamen hadden ze als grap alles wat ze maar lekker vinden op tafel gezet: van honing tot chocola en van koekjes tot snoepjes. 'Diner is ready' zeiden ze toen we binnenkwamen. Grapjasjes!

Afgelopen vrijdag was het weer de jaarlijkse 'breakup day' van mijn werk, een bedrijfsuitje voor kerst. We gingen naar de Adelaide Oval om daar het dak te beklimmen. Dat was super, het weer was prachtig en het uitzicht op de Oval en de stad met omringende heuvels was dat ook.
Ik was de dag begonnen door met collega Bryan naar Mount Lofty te fietsen (vanwaar je de Oval kunt zien in de verte) en daarna lekker ergens te ontbijten.
Het was erg leuk om daarna vanaf de Oval juist naar Mount Lofty te kijken!
Na afloop was er een luxe lunch in een sterrenrestaurant. Zo eentje met enorme borden met in het midden een schilderijtje dat je in vier happen kunt eten. Op het menu staat dan bijvoorbeeld 'met een koffie-bacon jus' en dat verklaart dan een bruine druppel op je bord. Maar lekker was het wel en erg gezellig.

De Adelaidse Connectie ging kamperen en kwam met het idee dat wij ons daar een nachtje bij zouden aansluiten. Dat hebben we gedaan maar het mocht van Karla alleen als ik alles zou regelen.
In tegenstelling tot mijn luxe kerstlunch had zij namelijk wel genoeg op haar bordje. Zo gezegd, zo gedaan en we hebben weer een superleuke minikampeertrip gehad in Deep Creek.
Vooral Julian was erg vroeg op 's morgens en schreeuwde enthousiast dat hij kangoeroe's had gezien. Ik had door omstandigheden een vrij beroerde nacht achter de rug maar vond het toch zonde om alles te missen en ik ben er dus uit gegaan om met Julian op avontuur te gaan.
Daar kregen we geen spijt van want behalve de mooie opkomende zon zagen we volop wilde dieren: hazen, een vos, vogels en natuurlijk kangoeroe's. Grote en kleine, met en zonder kleintje in de buidel... het was een prachtige ochtend en het was ook heerlijk dat met zo'n nieuwsgierig en avontuurlijk mannetje te delen terwijl iedereen nog in bed lag.
Gelukkig had Tristan het deze keer ook naar de zin, hij vond het vooral leuk te helpen met koken.
En zoals steeds was het alweer leuk met de Adelaidse Connectie. We hebben nog geluncht in Cape Jervis en toen was het voor ons tijd om terug naar huis te gaan, zij bleven nog een nachtje.

We werken langzaam naar kerst toe, ik doe dat met een bezoek aan een cricketwedstrijd, alweer in de Adelaide Oval. Zo is de cirkel weer rond, maar dan ovaal.

ps: Wat die nacht zo beroerd maakte op de camping, was dat ik uren lang te kwaad was om te slapen. Ik had namelijk weer post gekregen van de mevrouw die zo aardig was mij een zetje te geven met de auto, anderhalve maand geleden inmiddels. Ook na mijn ongezouten mening in een gepeperde brief blijft ze (onterecht) volhouden dat het mijn schuld was, al weet ik niet of ze gewoon dom is, gemeen of allebei. Ik vermoed het laatste.
Maar recht is net als voorrang: ook als je het al hebt moet je het nog krijgen. En of ik zin heb daar achteraan te gaan... ik laat het bezinken.

Bekijk foto's

PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet heen en weer

In de afgelopen periode hebben we het heen en weer gekregen. We waren namelijk in de schoolvakantie van de jongens een lang weekend weg naar Mannum, bij de rivier de Murray. En achter ons knap ouderwetse maar verder prima motel was een gratis ferry, ook wel pont of veer.
En daar wilden de kinderen best een paar ritjes op maken, wat we dus gedaan hebben elke dag.

We boften enorm met het weer, de weken ervoor en de weken erna stonden in het teken van regen en storm. Maar dat weekend scheen de zon uitbundig en was het heerlijk!
Het was een lekker ontspannen weekendje met bezoek aan een waterval (meer een aantal stroomversnellingen in een beek, maar door de regen van de afgelopen tijd de moeite zeer waard), een ontbijttochtje op een boot met schoepenradaandrijving, een tochtje naar een heuvel vol schelpen van toen dat gebied nog zeebodem was en veel loungen met koffies, biertjes en kleurboeken. En het favoriete café lag aan de rivier, dus waar je Julian kon vinden spreekt voor zich.
Wat we ook hebben gedaan, voor het eerst sinds we in Australië zijn, is bowls spelen! Dat was leuk, en nog steeds een stuk moeilijker dan het lijkt.

De zondag ervoor was een trots moment voor iedere ouder: Tristan scoorde drie keer met footy, waarvan één keer na aangespeeld te zijn door Julian! Dan sta je wel te glimmen langs de kant.
Afgelopen weekend was het laatste footy-weekend, maar dat laten ze je weten ook. Vrijdagavond waren er teamfoto's, zaterdagavond een soort afscheidsfeest en zondag was het de hele dag afscheidstoernooi. Waarschijnlijk willen ze ervoor zorgen dat je een half jaar geen footy meer kunt zien, in de zomer wordt het niet gespeeld tenslotte.

Verder gaan beide jongens nog steeds erg goed op school. Zo na de vakantie zijn ze wel weer erg moe op vrijdag, maar Julian begint lezen en schrijven gelukkig leuk te vinden en Tristan is gewoon een studiebolletje.

In ander nieuws: we hebben afscheid genomen van de Amersfoortse connectie, Nederlanders die drie jaar geleden bij ons zijn geweest om te keuvelen over emigreren. Daar zijn we nu mee gebrouilleerd, maar we hebben er de Adelaidse connectie voor teruggekregen. Ze zijn namelijk een paar weken geleden (toen wij in Mannum waren) aangekomen in Adelaide en beginnen goed: baan en school zijn al geregeld!
En ook een mooie 'es joe vie' op batterie: ze hebben een hybride auto gekocht en hebben nu als hobby die te gebruiken zonder te tanken (een hobby mag wat kosten dus dat de benzineprijzen historisch laag zijn en de stroom juist historisch hoog geeft niet).
We hebben ze nu twee keer gezien en er tekent zich al een patroon af: gezelligheid en bier. Hun zoontje is al fan van Karla waar ik uiteraard alle begrip voor heb.

Verder is er naast het koude en natte weer dat we wel grondig zat zijn niet eens zoveel te melden, behalve dat we Tristans achtste (!) verjaardag hebben gevierd. Zoals de traditie voorschrijft met onze versie van Van Gogh's beroemde schilderij: de taartappeleters.
Ook waren er natuurlijk cadeau's van ons en ook van de andere kant van de wereld. Iedereen hartelijk bedankt daarvoor!
Komend weekend is deel twee, dan heeft Tristan zijn sleep-over party. Een wat ironische term verwachten we. Zes kindjes komen dan hier slapen, en film kijken en spelletjes doen. We gaan het zien!
Karla is in elk geval al begonnen met plannen en bakken van de taart, die dan zaterdagochtend opgetuigd moet worden.

En verder is de radio af. Het valt me niet tegen hoe die klinkt, met hergebruikte computerspeakertjes van drie watt. Hij kan met de telefoon bediend worden (volume ook met knop op het toestel) en hij kan gesynchroniseerd spelen met diverse andere muziekapparaten in huis.
Maar hij kan ook zelf internet radio of muziekbestanden van het netwerk spelen. Al met al een leuk project waar ik veel van geleerd heb. Ik zou heel wat dingen anders aanpakken een volgende keer en heb ook wel plannen. Maar dat zien we wel een keer. Voorlopig is het al leuk muziek te hebben bij het koken.

En over koken gesproken, eergister heb ik spruitjes voor beginners gemaakt. Spruitjes staan niet direct bekend als het favoriete voedsel van de jeugd, maar ik had er wel weer eens trek in. Ik heb ze na het koken dus heel even meegebakken met spekjes, en er een klein beetje geraspte kaas overheen gestrooid. Zo konden de kinderen het wel verdragen, al waren ze nog steeds geen fan van die groene dingen tussen de lekkere spek en kaas...

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconNet werk

Vrijdag de dertiende lijkt me een prima dag voor een blog, wat kan er helemaal misgaan? Dus daar gaan we.

We mochten weer op pad! Lekker een lang weekend kamperen in Bendleby Ranges voor het Anzac Day weekend.
Maar voor het zover was heb ik een thuisprojectje gestart dat wat groter werd dan ik dacht, ik ben er eigenlijk de hele maand mee bezig geweest.
Het nieuwe muziekapparaatje wilde niet op het netwerk zoals ik dat wilde en na een hoop research (en Linux leren) besloot ik het probleem van de andere kant aan te pakken: het thuisnetwerk was hopeloos verouderd en dat heb ik met wat nieuwe tweedehands routers van Gumtree vernieuwd, compleet met twee nieuwe access points zodat we nu door het hele huis een goede verbinding hebben, en nog beter beveiligd en een stuk sneller ook. Maar dat had wel wat voeten in de aarde, qua leercurve, configureerwerk en gekruip in onze dakruimte. Wel een erg fijn gevoel als je het allemaal perfect voor elkaar krijgt. Ik heb er nu aardig verstand van en voor bloglezers hanteer ik een speciaal uurtarief (maar een klein beetje hoger dan voor anderen).
En het nieuwe muziekapparaatje was in vijf minuten geconfigureerd!

Vorige keer hadden we veel nieuwe spulletjes, deze keer hebben we juist wat spullen verkocht. Het moet ergens van betaald worden allemaal tenslotte. Zo zijn we het mandje kwijt dat we op het dak van de vorige auto hadden bij vakanties. En het is er eindelijk van gekomen de motor kwijt te raken. Dat geeft ruimte op de bankrekening en in de garage. We hebben nog steeds veel tweewielers maar allemaal ongemotoriseerd.
Daarover gesproken, Karla had een 'close call' op weg naar het werk op de fiets. Omdat ze zo snel is heeft ze af en toe mannen die in haar slipstream rijden maar niet kunnen inhalen. Deze keer was dat ook zo en toen er een 90-jarige automobilist naast hun reed en plotseling besloot even naar de winkel te gaan en dus af te slaan zonder te kijken, veegde hij Karla's passagier onderuit en miste Karla zelf op een haar na! Karla bleef erbij tot de ambulance kwam en het is redelijk afgelopen allemaal.

Een paar dagen later was het dan tijd om vier van onze tweewielers op en aan de auto te hangen, met nog veel meer spullen, om lekker te gaan kamperen. Op donderdag hebben we ingepakt om op vrijdagochtend in alle vroegte naar Bendleby Ranges te rijden. Dat ligt ten zuidoosten van de Flinders Ranges en we waren er nog niet eerder geweest. Het was er ruim en enorm stoffig, na een tijdje was alles (inclusief jongetjes) oranje.
Deze bestemming was mij getipt door een collega als een mooie plek om te beginnen met four wheel driving. Samen met de Schotse vrienden die we kennen van Second Valley hebben we dat op twee dagen gedaan en dat was enorm gaaf. Langzaam aan over de tracks, en het is verbazingwekkend wat zo'n auto kan. Steile afdalingen en beklimmingen, wegen met diepe geulen erin, het gaat allemaal. Het mooiste vind ik dat je op quasi-onbereikbare plekken kan komen.
Er was ook een training track waar alle jongens (die van ons en hun Spence) lekker konden fietsen. Julian is echt een goed mountain bikertje, op een grote fiets die hij nog maar kort heeft!
De avonden brachten we weer door rond het kampvuur. Spence is al tien en kan gitaarspelen en zingen. Sinds we terugzijn oefent Tristan dezelfde liedjes veelvuldig en hij wil zijn haar ook net als Spence, grappig. Ook Julian zong lekker mee bij het kampvuur, zo schattig.
Hun auto was iets geschikter voor four wheel driving dan die van ons en James is sowieso een wat minder bedachtzaam iemand dan ik. Bij terugkomst op de tweede dag en na een paar biertjes besloot hij even over de training track te raggen. Dat ging goed en het zag er erg cool uit, maar ik ben blij dat ik het toch maar niet deed met onze sjieke bak. Ik vond het beginnersniveau mooi genoeg en dat gaf al een paar krasjes.
James en ik hebben ook nog een mooie klim gemaakt op de mountainbike. Helaas reed hij lek, maar doordat wij radio's hadden aangeschaft die ook tijdens het off road rijden al hun dienst hadden bewezen, konden we de dames oproepen om ons te komen halen. Handig!

Zoals altijd was het op gegeven moment weer tijd om naar huis te gaan (dat ze daar nou nooit iets op gevonden hebben) en op de terugweg werd ik ziek. Zo ziek zelfs, dat ik de eerste twee werkdagen thuisbleef. Op donderdag ging ik weer aan het werk. Nog verre van gezond maar mijn dokterscertificaat was maar voor twee dagen, zo gaat dat hier.

Helaas was het ook net dat weekend dat uitslapen voorlopig klaar is: ik neem op zaterdag de jongens mee naar zwemles, de eerste plonst het water in om kwart over acht. En op zondag hebben de mannen nu footy wedstrijden. Om kwart over acht inderdaad. Afgelopen zondag speelden ze uit en was ik de doel-scheidsrechter. Bij Australian Rules Football. Echt een klusje voor een Nederlander nietwaar? Maar ik heb genoeg footy op televisie gezien om te weten hoe het werkt. Tot nu toe hebben 'we' allebei de wedstrijden gewonnen, al wordt er heel politiek correct niet gescoord bij de kleintjes. Dus bij de debriefing, waarbij Tristan een certificaat kreeg voor zijn felheid om de bal te pakken te krijgen, was het steeds: 'als we de score zouden bijhouden, dan hadden we gewonnen met 21-17'. Tja. Waarschijnlijk is het opeens helemaal niet belangrijk als we verliezen.

Afgelopen weekend was het moederdag, de kinderen hadden weer allerlei prullaria gekocht op school en mooie tekeningen gemaakt, dat is echt schattig. Allebei superenthousiast om hun cadeautjes te laten uitpakken natuurlijk. Omdat we zo vroeg naar footy moesten heb ik de bacon and eggs maar als lunch gemaakt, dat werd anders wel erg vroeg.
Die avond hebben we de Giro d'Italia gekeken, waarbij de renners over wegen reden waar wij ook vaak hebben gefietst. Ze reden zelfs op 250 meter van ons oude huis! En met dat mooie zomerse weer kreeg vooral Karla wel een beetje heimwee. Op zulke dagen was het heerlijk om daar te wonen, en alles zo mooi lentegroen!
Wat het niet makkelijker maakt is dat we hier nu echt de herfst ingaan, het is al een week druilerig en zelfs stormachtig. We hebben de kachel zelfs al aangehad. Maar met fikkie stoken in de houtkachel wachten we nog even, daar is het nog niet koud genoeg voor.

Bekijk foto's
(niet chronologisch door verschillende camera's)

PostHeaderIconVeel nieuwe spullen

We mochten weer op pad! Lekker een lang weekend kamperen in Second Valley voor het paasweekend.
Maar voor het zover was hadden de kinderen nog hun sportdag op school. Tristan verheugde zich er al weken op en het pakte goed uit: het rode team waar hij en Julian allebei in zitten won, net als vorig jaar.
Aan het eind van die donderdag zijn we op pad gegaan, want zo ver is het niet. Aangekomen lukte het net om de tent voor het donker opgezet te hebben. Dat is altijd even stressen maar de volgende ochtend is het lekker dat je er al bent, kant en klaar.
Onze Schotse vrienden James en Arlene met jongetje Spence waren er ook (die hadden we het jaar ervoor op die camping ontmoet) en de jongetjes speelden en fietsten er meteen lustig op los.
Het is een vertrouwd verhaal na kamperen maar dat komt omdat het gewoon zo leuk is: lekker fietsen, ravotten, fikkie stoken en een paar uitjes maken. We hebben met de twee gezinnen een heuvel opgelopen vanaf de camping en een watervalletje in de buurt bezocht waar je lekker op de rotsen kon klauteren.
We hebben ook echter off road gereden dan ooit eerder, en dat was heel erg gaaf. Zij zitten een beetje in dezelfde fase als wij: ze zouden wel willen "4WD" rijden en hebben ook een 4WD maar net als wij weten ze niet goed hoe je dat aanpakt. We hebben ons voorgenomen er wat werk van te maken want het beginnerswerk beviel erg goed. En het mooiste is dat je erdoor op plekken kunt komen waar dat met een 'gewone' auto niet gaat.
Om het goed aan te pakken heb je wel wat spullen nodig, dus we hebben maar weer even in de buidel getast voor een compressor (zodat je terug op het asfalt je banden weer kunt oppompen) en radio's, zodat je kunt praten met iemand die buiten de auto staat te kijken wat je niet wilt raken, of contact te houden met een andere auto.

Op de camping hebben we ook weer pasen gevierd. De jongens hebben eieren geverfd en die de volgende ochtend gezocht. Wat ook erg leuk is van die camping, is dat ze een paar strobalen uit elkaar trekken en daar 3.500 chocolade eitjes in gooien. De tientallen kinderen mogen die er dan weer uit zien te krijgen. Chaos en plezier!
De terugweg hebben we zoals altijd uitgesmeerd, deze keer met een rommelmarkt en een brouwerij.

Little Athletics is inmiddels afgelopen, de laatste keer was uitdelen van wat prijzen voor wie vaak meegedaan had. Tristan had zich daar erg op verheugd, een heuse trofee. Maar het werd toch een moeilijke dag voor hem omdat Julian behalve zijn trofee ook nog een prijs kreeg omdat hij de beste was van zijn leeftijdsgroepje en Tristan liep die prijs net mis, oei... Hij vatte het sportief op door er eerst fijntjes op te wijzen dat de prijs maar van plastic was en daarna het zadel van zijn eigen fiets veel hoger te zetten dan Julian aan zou kunnen, om even duidelijk te maken wie van de twee de senioriteit bezat. Het vereiste wat ouderschap voor gevorderden om Tristan weer tevreden te krijgen met zichzelf, zijn broer en de wereld in het algemeen.
Het fietsje van Julian was wel te klein aan het worden en hij is na een test op Tristans fiets nu groot genoeg voor dezelfde maat. Dus hij heeft nu een mooie nieuwe fiets, dezelfde als Tristan maar met andere kleuren.
Ik heb ook wat nieuwe spullen. Ik gebruik al jaren muziekapparaten die op het netwerk met elkaar verbonden zijn, maar die worden niet meer gemaakt en er zijn al twee stukgegaan. Nu blijkt dat de open source community software heeft geschreven die zo'n apparaat nadoet. Die software draait op een klein en goedkoop Linux-computertje, de Raspberry Pi. Nou is mijn Linux-ervaring zeer gering maar dat ding aan de praat krijgen was een leuke puzzel.
En wat ik ook nieuw heb is een leesbril! Dat was even slikken, na 45 jaar perfect zicht zonder glas. Maar ik kwam steeds erg moe thuis van werk en lezen ging alleen nog in goed licht.
Overigens is er niks mis met mijn ogen, mijn armen zijn gewoon te kort.

Nu atletiek klaar is zijn de jongens begonnen met Footytraining (Australian Rules Football). Over een paar weekenden komen daar wedstrijden bij. Je raadt het al: nieuwe spullen nodig. Noppenschoenen, sportkousen en mondbeschermer.
Het moet me echt van het hart: de jongens gaan verschrikkelijk goed en zijn heel erg lief. Waar ik de eerste jaren hoopte dat ze maar snel zouden groeien, merk ik dat ik nu hoop dat het niet te hard gaat. Het is wel heerlijk dat ze wat zelfstandiger worden maar straks zijn die lekkere knuffeltjes nooit meer klein!
Ik heb gesprekjes gehad met de juffen van allebei en ook die zeggen dat ze erg goed gaan. Tristan is goed in alles: lezen, rekenen en sport. En nog beleefd en populair ook. Ik liep gllimmend van trots het lokaal uit.
Julian blinkt niet echt uit in theoretische vakken maar is erg goed in sport en hij is een echte charmeur en grapjas. De afwezigheid van voortanden helpt bij het schattigheidsniveau.
Luisteren is nog steeds niet zijn sterkste kant maar het is heel veel beter dan eerst en hij gaat ook veel beter om met tegenslag en zelfbeheersing. En gelukkig begint hij lezen nu een beetje leuk te vinden, wat een heleboel scheelt als je niet echt een keus hebt of je het moet leren of niet.
Het is echt een genot die twee knulletjes mee te maken nu. Meestal.
Ook een genot is Karla, mijn lot uit de loterij. Ze is ook nog steeds lief en sportief en regelt wat regelen behoeft. Helaas voelt ze zich al een paar dagen niet zo lekker, hopen maar dat dat gauw beter wordt.
Mede omdat het volgende weekend alweer in het teken staat van... kamperen!

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    
All Pictures
Zomerklaar (26)
Draad weer oppakken (33)
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Zomerklaar
  De draad weer oppakken
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.