Highway To The Sun

(maar dan wel van Eat)
Deze keer bestond het leuke dagje met de kinderen uit naar de stad gaan. Het was prachtig weer (de maximumtemperaturen zijn al een paar maanden niet onder de 20 geweest, hoewel het alweer twee weken herfst is) en het was gezellig druk. Het Fringe Festival is gaande, een festival met allerlei muziek en theater, maar met onze kleintjes zijn we daar nog niet helemaal aan toe. Al schijnen er ook wel dingen voor kleine kinderen te zijn, dus volgend jaar maar eens kijken. We hebben lekker over de markt gestruind waar de kinderen weer veel belangstelling trokken met hun fietsjes. Ook zijn we een stukje met de bus geweest. Karla heeft een mooi nieuw sporthorloge gekocht en we zijn nog wat gaan drinken. Helaas hebben we van dit alles geen foto's omdat we de camera vergeten waren.
Op zondag heb ik lekker gefietst, een soort generale repetitie voor komende zondag (de Mt Lofty Challenge). Dus eerst naar de stad, dan Mt Lofty op en dan terug via Ackland Hill road, die ook nog vrij gemeen is (totaal 72 kilometer). Het ging best goed, klimmen gaat me aardig af zolangzamerhand. Altijd leuk om iemand te laten staan die een zes keer zo dure Colnago onder de billen heeft als ik. Karla is ondertussen naar een speeltuin gegaan met de kids waar ook andere moeders met kinderen waren, zoals Margot met Tristan en Bronte. 's Avonds heeft ze heerlijke groente lasagne gemaakt, die ook Tristan heel erg lekker vond. Hij liet drie keer opscheppen, maar van het laatste bordje kreeg hij nog maar een paar hapjes op. Hij zei: "Mama, ik vind het zóóóóóó lekker wat jij gemaakt heeft".
Op maandag hadden we een cadeautje: het was een vrije dag vanwege Adelaide Cup day. Paarden lopen dan rondjes maar daar hoef je je niks van aan te trekken. Wij hebben de perfecte dag benut door naar het strand te gaan met Michael en Chelsea. Daarna hebben we nog een milkshake gedronken met de kids. De banaan kwam uit een gele stroopfles en dat was later te merken aan twee stuiterballetjes waarvan er eentje niet kon stoppen met giechelen.
Op dinsdag was er weer werk aan de winkel. Dat we werk hebben en daar blij mee zijn wil niet zeggen dat het ook altijd maar leuk is. Karla heeft laat gewerkt omdat ze de dingen onder de knie wil krijgen, en ik heb deze week ook te veel gewerkt omdat de baas een belachelijke deadline heeft gesteld en de project manager vervolgens nogal onverstandig met de schaarse tijd omspringt. Nou ja, gaat wel weer over.
Tristan demonstreerde tijdens het eten even hoe hij 'hoepla' had gedaan, daarbij vergetend dat hij zijn vorkje vasthad, dat hij daardoor in mijn oog prikte. Gelukkig zat er een ooglid tussen maar fijn was het niet. Later sloeg Julian me nog in het andere oog. Toch jammer dat ik mijn bloedjes van kinderen niet kan zien opgroeien als ze zo doorgaan.
Gelukkig konden zowel Karla als ik de week positief afsluiten op het werk, zodat we weer goed geluimd naar de golfclub gingen. Daar trok Tristan ons eigen lot dat ons weer een meat tray bezorgde. Maar omdat we geen ruimte in de vriezer hadden hebben we winnaars van een fles wijn gevraagd te ruilen, wat ze wel wilden.

Bekijk foto's

(maar dan wel van Eat)
Deze keer bestond het leuke dagje met de kinderen uit naar de stad gaan. Het was prachtig weer (de maximumtemperaturen zijn al een paar maanden niet onder de 20 geweest, hoewel het alweer twee weken herfst is) en het was gezellig druk. Het Fringe Festival is gaande, een festival met allerlei muziek en theater, maar met onze kleintjes zijn we daar nog niet helemaal aan toe. Al schijnen er ook wel dingen voor kleine kinderen te zijn, dus volgend jaar maar eens kijken. We hebben lekker over de markt gestruind waar de kinderen weer veel belangstelling trokken met hun fietsjes. Ook zijn we een stukje met de bus geweest. Karla heeft een mooi nieuw sporthorloge gekocht en we zijn nog wat gaan drinken. Helaas hebben we van dit alles geen foto's omdat we de camera vergeten waren.
Op zondag heb ik lekker gefietst, een soort generale repetitie voor komende zondag (de Mt Lofty Challenge). Dus eerst naar de stad, dan Mt Lofty op en dan terug via Ackland Hill road, die ook nog vrij gemeen is (totaal 72 kilometer). Het ging best goed, klimmen gaat me aardig af zolangzamerhand. Altijd leuk om iemand te laten staan die een zes keer zo dure Colnago onder de billen heeft als ik. Karla is ondertussen naar een speeltuin gegaan met de kids waar ook andere moeders met kinderen waren, zoals Margot met Tristan en Bronte. 's Avonds heeft ze heerlijke groente lasagne gemaakt, die ook Tristan heel erg lekker vond. Hij liet drie keer opscheppen, maar van het laatste bordje kreeg hij nog maar een paar hapjes op. Hij zei: "Mama, ik vind het zóóóóóó lekker wat jij gemaakt heeft".
Op maandag hadden we een cadeautje: het was een vrije dag vanwege Adelaide Cup day. Paarden lopen dan rondjes maar daar hoef je je niks van aan te trekken. Wij hebben de perfecte dag benut door naar het strand te gaan met Michael en Chelsea. Daarna hebben we nog een milkshake gedronken met de kids. De banaan kwam uit een gele stroopfles en dat was later te merken aan twee stuiterballetjes waarvan er eentje niet kon stoppen met giechelen.
Op dinsdag was er weer werk aan de winkel. Dat we werk hebben en daar blij mee zijn wil niet zeggen dat het ook altijd maar leuk is. Karla heeft laat gewerkt omdat ze de dingen onder de knie wil krijgen, en ik heb deze week ook te veel gewerkt omdat de baas een belachelijke deadline heeft gesteld en de project manager vervolgens nogal onverstandig met de schaarse tijd omspringt. Nou ja, gaat wel weer over.
Tristan demonstreerde tijdens het eten even hoe hij 'hoepla' had gedaan, daarbij vergetend dat hij zijn vorkje vasthad, dat hij daardoor in mijn oog prikte. Gelukkig zat er een ooglid tussen maar fijn was het niet. Later sloeg Julian me nog in het andere oog. Toch jammer dat ik mijn bloedjes van kinderen niet kan zien opgroeien als ze zo doorgaan.
Gelukkig konden zowel Karla als ik de week positief afsluiten op het werk, zodat we weer goed geluimd naar de golfclub gingen. Daar trok Tristan ons eigen lot dat ons weer een meat tray bezorgde. Maar omdat we geen ruimte in de vriezer hadden hebben we winnaars van een fles wijn gevraagd te ruilen, wat ze wel wilden.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Maak je geen zorgen (of juist wel): ik heb het blog niet vaarwel gezegd, ik heb alleen vakantie. En ik ben waarschijnlijk de laatste persoon die dat niet doorbrengt met een computer voor de snufferd. We hebben al een hoop beleefd en enorm genoten van rust en gebrek daaraan, maar ik heb niet de tijd kunnen vinden om dat blogtechnisch te verwerken.
Wat in het vat zit verzuurt niet (denk even niet aan zuurkool uit het vat) dus dat gaat allemaal komen. Met stapels foto's en al of niet verdeeld in meerdere stukken omdat het misschien wat veel wordt. Maar zelfs daar denk ik nog lekker even niet over na.

De kerstsfeer zit er goed in (de hemel is strak blauw bij 30 graden, het zwembad draait overuren en af en toe tillen we met onze van zonnecrème vette handen de zonnebril op en vragen ons af wat die kerstbal daar doet) dus tegen iedereen die dit leest zeg ik:
Fijne kerstdagen en een heel gelukkig 2012 toegewenst, met gezondheid voor iedereen. Tot volgend jaar!

Maak je geen zorgen (of juist wel): ik heb het blog niet vaarwel gezegd, ik heb alleen vakantie. En ik ben waarschijnlijk de laatste persoon die dat niet doorbrengt met een computer voor de snufferd. We hebben al een hoop beleefd en enorm genoten van rust en gebrek daaraan, maar ik heb niet de tijd kunnen vinden om dat blogtechnisch te verwerken.
Wat in het vat zit verzuurt niet (denk even niet aan zuurkool uit het vat) dus dat gaat allemaal komen. Met stapels foto's en al of niet verdeeld in meerdere stukken omdat het misschien wat veel wordt. Maar zelfs daar denk ik nog lekker even niet over na.

De kerstsfeer zit er goed in (de hemel is strak blauw bij 30 graden, het zwembad draait overuren en af en toe tillen we met onze van zonnecrème vette handen de zonnebril op en vragen ons af wat die kerstbal daar doet) dus tegen iedereen die dit leest zeg ik:
Fijne kerstdagen en een heel gelukkig 2012 toegewenst, met gezondheid voor iedereen. Tot volgend jaar!

Afgelopen week was de eerste van hoog bezoek: Karla's ouders kwamen zondag aan vanuit het verre Nederland. Ook was het deze week Julians tweede verjaardag. En eindelijk is ook de laatste week voor mijn vakantie voorbij.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Op zaterdag hebben we eerst maar eens de cadeau's van oma uit Amsterdam (nog wel) uitgepakt. Dat was een bijzonder goed gevulde doos met leuke spullen en lekkers. Hoogtepunt was de kraanwagen met zwaailichten en geluidjes. Die vonden beide jongens erg mooi wat soms tot spanning leidt. Daarmee bedoelen we eigenlijk een uitgelezen kans om de concepten van delen nog eens uit de doeken te doen. Ook zat er een auto in die met behulp van een veer heel hard kon, zoals Tristan later aantoonde met behulp van een gebroken glas. Verder zaten er spekkies in, bomen en beestjes voor naast de treinbaan en nog veel meer, hartstikke leuk.
Verder heb ik in het zonnetje het zwembad weer mooi schoongemaakt en heb ik de groencontainer barstensvol stukjes palm gegooid.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten en dat was reuzegezellig. Ze hebben twee soorten zelfgevangen vis meegenomen maar die hebben we nog niet klaargemaakt. Toen ze weg waren heb ik nog ruim een uur geskypet met Gert-Jan. Dat was heerlijk, niet in de laatste plaats omdat ik nu zijn zoon Aurelio heb gezien. Een prachtig jochie dat lekker lag te slapen, superlief.

De volgende ochtend moesten we vroeg op: we gingen met zijn allen naar het vliegveld, omdat alle dagen op de kalender afgestreept waren tot opa en oma zouden komen. Bij het wachten ontmoetten we nog een leuke ex-Antwerpse, van wie de ouders hetzelfde vliegtuig hadden. Toen nog een tijd wachten, en daar stapten ze dan door de deuren. Net of ik ze een week eerder nog gezien had eigenlijk. Julian was eerst een beetje verlegen met de situatie maar kwam later toch lekker los en Tristan duwde meteen de nieuwe kraanwagen onder de neus van oma om hem te laten zien. Ze hadden allerlei sinterklaaslekkers bij zich en cadeautjes en kaartjes van allemaal lieve mensen (Dominique en Loes verdienen een speciale vermelding).
Maandag was Julian ziek en moest opgehaald worden van de creche, maar dat was niet zo'n probleem want Karla en haar ouders waren nog niet op pad. Zo kon Julian mooi mee naar Hahndorf. Karla heeft 's avonds nog een prachtige muts gemaakt voor Julians tweede verjaardag en zijn loopfietsje in elkaar gezet dat we hem gingen geven.
Op woensdagochtend was het zover: Julian werd twee! We hebben ontbeten met taart en cadeautjes gegeven. Julian vond al die aandacht in het begin maar niks (hij heeft een beetje een ochtendhumeur) maar later vond hij het toch wel fijn om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
Karla heeft later die dag en ook de dag erna weer twee gesprekken gehad bij potentiële werkgevers. Die gesprekken gingen weer goed en ik ben hartstikke trots op mijn sollicitatiekampioen. Nou alleen nog die baan. Voor het eten zijn opa en ik gaan zwemmen met de kinderen. Alleen dan zonder kinderen, toen puntje bij paaltje kwam. Ter ere van Julians verjaardag hebben we perfecte zelfgemaakte pizza gegeten, die Jeanne en Karla hebben gemaakt terwijl wij zwommen. Tristan heeft geholpen bij het maken, wat inhield dat hij het deeg omhoog gooide zoals dat hoort. Meestal konden oma of mama het ook weer vangen.
De week ging snel voorbij, waarschijnlijk ook omdat ik gewoon werkte ondertussen. Op vrijdag kon ik niet op de motor omdat ik donderdagavond opeens erge pijn aan mijn pols had waar ik 's nachts zelfs wakker van werd. Ik had de klant iets beloofd dus ik ben toch maar naar het werk gegaan, Karla heeft me afgezet omdat ze met haar ouders de stad inging.
En tot besluit van de week hebben Karla's ouders kennisgemaakt met de golfclub, en met Peter en Jill.

Bekijk foto's

Afgelopen week was de eerste van hoog bezoek: Karla's ouders kwamen zondag aan vanuit het verre Nederland. Ook was het deze week Julians tweede verjaardag. En eindelijk is ook de laatste week voor mijn vakantie voorbij.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Op zaterdag hebben we eerst maar eens de cadeau's van oma uit Amsterdam (nog wel) uitgepakt. Dat was een bijzonder goed gevulde doos met leuke spullen en lekkers. Hoogtepunt was de kraanwagen met zwaailichten en geluidjes. Die vonden beide jongens erg mooi wat soms tot spanning leidt. Daarmee bedoelen we eigenlijk een uitgelezen kans om de concepten van delen nog eens uit de doeken te doen. Ook zat er een auto in die met behulp van een veer heel hard kon, zoals Tristan later aantoonde met behulp van een gebroken glas. Verder zaten er spekkies in, bomen en beestjes voor naast de treinbaan en nog veel meer, hartstikke leuk.
Verder heb ik in het zonnetje het zwembad weer mooi schoongemaakt en heb ik de groencontainer barstensvol stukjes palm gegooid.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten en dat was reuzegezellig. Ze hebben twee soorten zelfgevangen vis meegenomen maar die hebben we nog niet klaargemaakt. Toen ze weg waren heb ik nog ruim een uur geskypet met Gert-Jan. Dat was heerlijk, niet in de laatste plaats omdat ik nu zijn zoon Aurelio heb gezien. Een prachtig jochie dat lekker lag te slapen, superlief.

De volgende ochtend moesten we vroeg op: we gingen met zijn allen naar het vliegveld, omdat alle dagen op de kalender afgestreept waren tot opa en oma zouden komen. Bij het wachten ontmoetten we nog een leuke ex-Antwerpse, van wie de ouders hetzelfde vliegtuig hadden. Toen nog een tijd wachten, en daar stapten ze dan door de deuren. Net of ik ze een week eerder nog gezien had eigenlijk. Julian was eerst een beetje verlegen met de situatie maar kwam later toch lekker los en Tristan duwde meteen de nieuwe kraanwagen onder de neus van oma om hem te laten zien. Ze hadden allerlei sinterklaaslekkers bij zich en cadeautjes en kaartjes van allemaal lieve mensen (Dominique en Loes verdienen een speciale vermelding).
Maandag was Julian ziek en moest opgehaald worden van de creche, maar dat was niet zo'n probleem want Karla en haar ouders waren nog niet op pad. Zo kon Julian mooi mee naar Hahndorf. Karla heeft 's avonds nog een prachtige muts gemaakt voor Julians tweede verjaardag en zijn loopfietsje in elkaar gezet dat we hem gingen geven.
Op woensdagochtend was het zover: Julian werd twee! We hebben ontbeten met taart en cadeautjes gegeven. Julian vond al die aandacht in het begin maar niks (hij heeft een beetje een ochtendhumeur) maar later vond hij het toch wel fijn om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
Karla heeft later die dag en ook de dag erna weer twee gesprekken gehad bij potentiële werkgevers. Die gesprekken gingen weer goed en ik ben hartstikke trots op mijn sollicitatiekampioen. Nou alleen nog die baan. Voor het eten zijn opa en ik gaan zwemmen met de kinderen. Alleen dan zonder kinderen, toen puntje bij paaltje kwam. Ter ere van Julians verjaardag hebben we perfecte zelfgemaakte pizza gegeten, die Jeanne en Karla hebben gemaakt terwijl wij zwommen. Tristan heeft geholpen bij het maken, wat inhield dat hij het deeg omhoog gooide zoals dat hoort. Meestal konden oma of mama het ook weer vangen.
De week ging snel voorbij, waarschijnlijk ook omdat ik gewoon werkte ondertussen. Op vrijdag kon ik niet op de motor omdat ik donderdagavond opeens erge pijn aan mijn pols had waar ik 's nachts zelfs wakker van werd. Ik had de klant iets beloofd dus ik ben toch maar naar het werk gegaan, Karla heeft me afgezet omdat ze met haar ouders de stad inging.
En tot besluit van de week hebben Karla's ouders kennisgemaakt met de golfclub, en met Peter en Jill.

Bekijk foto's

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's