Highway To The Sun

Vorige week heb ik jullie niet onjuist maar wel onvolledig geïnformeerd. Maar wacht nog even met de motie van wantrouwen tot jullie deze brief aan de woonkamer hebben gelezen. Vorige week vrijdag had ik de dag vrij genomen en daar heb ik niks over gezegd. Ik had midden op de dag namelijk een 'formal interview'. De vrijdag ervoor had ik een telefonisch interview (waar ik ook niks over geschreven heb) en dat kwam weer omdat ik eerder die week een sollicitatiebrief met resume (cv) had verzonden. En inderdaad, ook dat heb ik niet vermeld. Ik wilde het even voor me houden tot het serieuzere vormen zou aannemen. Je weet nooit hoe je huidige werkgever via-via te horen krijgt waar je mee bezig bent.
De sollicitatiebrief was ronduit bijdehand ('jullie willen mij'), net als de bijbehorende cv: één bladzijde maar. Het telefonische interview was om te horen of ik bij voorbaat kansloos zou zijn en dat was dus niet het geval. Het 'formal interview' van vorige week duurde twee uur en daarbij ben ik behoorlijk aan de tand gevoeld. Ik had het gevoel dat het wel goed ging en daarna begon zoals gebruikelijk het nerveuze wachten. Aan de ene kant was ik niet zo gespannen omdat ik immers een baan heb en er dus niet alles van afhangt. Aan de andere kant had ik de deur op een kier gezet voor mezelf om te gaan denken aan verlaten van mijn huidige werkgever, waar niet alles rozegeur en maneschijn is.
Donderdagochtend kreeg ik een telefoontje: of ik op een 'final interview' wilde komen. Dat was dus vanmiddag en met een smoesje ben ik het weekend wat eerder begonnen om daarheen te kunnen. Het interview bestond uit even gezellig babbelen met wat ander personeel om te kijken of dat een beetje matchte. Eigenlijk was het dus kat in het spreekwoordelijke bakkie. Aan het eind van het gesprek kreeg ik te horen dat ik er nog het weekend over na kon denken of ik wel bij ze wilde werken... en of ik dan maandag wilde laten weten of ik een aanbod wilde ontvangen. Ik heb gezegd dat het wachten wat mij betreft niet nodig was.
Kortom: ik heb een nieuwe baan! Want het moet wel heel raar lopen wil het aanbod te laag uitpakken want we hebben het erover gehad in het gesprek.
Behalve van baan wissel ik ook van vak: ik stop met software ontwikkelen. Ik heb de laatste maanden gemerkt dat mijn interesse daar wel gedeeltelijk ligt, maar niet voldoende om alles te willen weten over delegate functions, multithreading en interfaces. Wat ik nu ga doen is nog wel in de IT: ik word Business Analyst (BA). Dat houdt in essentie in dat je met klanten praat om te horen wat ze willen, en dat dan vertaalt naar iets waar een ontwikkelteam wat mee kan. Wat ik wel een opsteker vind is dat communicatieve vaardigheden daarbij enorm belangrijk zijn, en dat je dan zo'n baan krijgt in een taal die niet eens je eerste is!
Er zijn nog meer voordelen: zo krijg ik collega's die tegen elkaar praten als ze minder dan een meter van elkaar af zitten, waar ik nu geacht wordt te chatten met skype. Praten mag wel maar alleen tussen 9:00 en 9:30; 12:30 en 1:00 en 4:00 en 4:30. Ik was vandaag helemaal gechoqueerd dat mijn toekomstige collega's 'nice to meet you' zeiden en het nog leken te menen ook.
Een ander voordeel is het salaris. Zonder het aanbod te kennen weet ik al dat ik er waarschijnlijk minimaal 25% op vooruit ga! En dat betekent voor ons het verschil tussen met moeite breakeven draaien of elke maand iets opzij zetten. Goede ontwikkelingen dus!
Om nog even te illustreren wat een dorp Adelaide is: mijn ex-collega (die getrouwd is met de collega van Karla) heeft bij dit bedrijf gewerkt voor hij mijn collega werd. Hij vindt het een prachtbedrijf maar is er weggegaan om zijn eigen zaak te starten. Hij heeft me met de contacten die hij er nog heeft enorm geholpen, hij hoorde steeds vrienden uit of er veel concurrentie was en hoe ik het had gedaan enzo, heel handig.

Het solliciteergeweld was niet het enige wat er gebeurde deze week. Zo zijn we op zaterdag naar het tuincentrum geweest en hebben allerlei leuke plantjes gehaald. We hebben een kleine hibiscus, drie kleine lavendelstruikjes en nog een ander leuk roze bloeiend plantje gekocht. En het klapstuk: een jacaranda! Nu nog een boompje van 30 centimeter hoog, maar in een paar jaar tijd een boom van maximaal tien meter hoog. De jacaranda bloeit prachtig paars in augustus tot en met oktober, we hebben nog mooie foto's van de Tafelberg in Kaapstad met bloeiende jacaranda's op de voorgrond en nu hebben we er dus zelf één.
Verder heb ik die dag het zwembad winterklaar gemaakt en hebben we de (van oorsprong) Italiaanse buren op bezoek gehad. Dat was leuk. De vrouw is hier gekomen toen ze twee was, de man toen hij negentien was. Onderling spreken ze Engels wat een hele prestatie is want ik vind hem onverstaanbaar. Ik denk dat ik hem beter zou begrijpen als hij helemaal Italiaans zou spreken, zijn Italiaanse Engels is onbegrijpelijk. Dat is wel vervelend want het is een aardige kerel.
Maandag en dinsdag was ik ziek thuis, op zondagmiddag had ik even totaal geen energie meer, ik stond te trillen op mijn benen. Naar later bleek waren dat enorm drukke dagen op het werk maar ik ga me niet schuldig voelen, dat is namelijk al maanden zo.

Over de kinderen kan ik kort zijn (wat zelden betekent dat ik het ook ben): die zijn eigenlijk wel lief de laatste tijd. Ze kunnen elkaar nog steeds grondig in de weg zitten en doen dat veel en vaak, maar over het algemeen zijn ze wel lief. Tristan kwam laatst thuis van Kindy, wat hij nog steeds geweldig vindt, luid zingend: "Wash your face in orange juice!". Daar moest ik erg om lachen. Een paar maanden geleden had ik het er toevallig over met een collega (één van de sociale) dat zij was opgegroeid met Peter Combe en dat dat geldt voor hele generaties Australiërs. Hij is zanger van kinderliedjes, en Wash your face in orange juice is er daar één van. Ik kon dus direct met Tristan meezingen wat hem wel verbaasde. Laat hem nog maar even denken dat papa alwetend is, van mijn voetstuk donderen kan later ook nog wel.
Julian is een enorm schatje soms, het kan echt genieten zijn om hem bezig te zien, een heel ventje alweer. Eten doet hij nog steeds zo langzaam mogelijk, en hij trakteert ons nog vaak op de blik die wil zeggen: 'ik heb gehoord dat je me iets verbood, maar nu ga ik kijken wat je doet als ik doorga'. Maar echt frustrerend is hij niet meer zo vaak, dus dat is winst.

Bekijk foto's

Vorige week heb ik jullie niet onjuist maar wel onvolledig geïnformeerd. Maar wacht nog even met de motie van wantrouwen tot jullie deze brief aan de woonkamer hebben gelezen. Vorige week vrijdag had ik de dag vrij genomen en daar heb ik niks over gezegd. Ik had midden op de dag namelijk een 'formal interview'. De vrijdag ervoor had ik een telefonisch interview (waar ik ook niks over geschreven heb) en dat kwam weer omdat ik eerder die week een sollicitatiebrief met resume (cv) had verzonden. En inderdaad, ook dat heb ik niet vermeld. Ik wilde het even voor me houden tot het serieuzere vormen zou aannemen. Je weet nooit hoe je huidige werkgever via-via te horen krijgt waar je mee bezig bent.
De sollicitatiebrief was ronduit bijdehand ('jullie willen mij'), net als de bijbehorende cv: één bladzijde maar. Het telefonische interview was om te horen of ik bij voorbaat kansloos zou zijn en dat was dus niet het geval. Het 'formal interview' van vorige week duurde twee uur en daarbij ben ik behoorlijk aan de tand gevoeld. Ik had het gevoel dat het wel goed ging en daarna begon zoals gebruikelijk het nerveuze wachten. Aan de ene kant was ik niet zo gespannen omdat ik immers een baan heb en er dus niet alles van afhangt. Aan de andere kant had ik de deur op een kier gezet voor mezelf om te gaan denken aan verlaten van mijn huidige werkgever, waar niet alles rozegeur en maneschijn is.
Donderdagochtend kreeg ik een telefoontje: of ik op een 'final interview' wilde komen. Dat was dus vanmiddag en met een smoesje ben ik het weekend wat eerder begonnen om daarheen te kunnen. Het interview bestond uit even gezellig babbelen met wat ander personeel om te kijken of dat een beetje matchte. Eigenlijk was het dus kat in het spreekwoordelijke bakkie. Aan het eind van het gesprek kreeg ik te horen dat ik er nog het weekend over na kon denken of ik wel bij ze wilde werken... en of ik dan maandag wilde laten weten of ik een aanbod wilde ontvangen. Ik heb gezegd dat het wachten wat mij betreft niet nodig was.
Kortom: ik heb een nieuwe baan! Want het moet wel heel raar lopen wil het aanbod te laag uitpakken want we hebben het erover gehad in het gesprek.
Behalve van baan wissel ik ook van vak: ik stop met software ontwikkelen. Ik heb de laatste maanden gemerkt dat mijn interesse daar wel gedeeltelijk ligt, maar niet voldoende om alles te willen weten over delegate functions, multithreading en interfaces. Wat ik nu ga doen is nog wel in de IT: ik word Business Analyst (BA). Dat houdt in essentie in dat je met klanten praat om te horen wat ze willen, en dat dan vertaalt naar iets waar een ontwikkelteam wat mee kan. Wat ik wel een opsteker vind is dat communicatieve vaardigheden daarbij enorm belangrijk zijn, en dat je dan zo'n baan krijgt in een taal die niet eens je eerste is!
Er zijn nog meer voordelen: zo krijg ik collega's die tegen elkaar praten als ze minder dan een meter van elkaar af zitten, waar ik nu geacht wordt te chatten met skype. Praten mag wel maar alleen tussen 9:00 en 9:30; 12:30 en 1:00 en 4:00 en 4:30. Ik was vandaag helemaal gechoqueerd dat mijn toekomstige collega's 'nice to meet you' zeiden en het nog leken te menen ook.
Een ander voordeel is het salaris. Zonder het aanbod te kennen weet ik al dat ik er waarschijnlijk minimaal 25% op vooruit ga! En dat betekent voor ons het verschil tussen met moeite breakeven draaien of elke maand iets opzij zetten. Goede ontwikkelingen dus!
Om nog even te illustreren wat een dorp Adelaide is: mijn ex-collega (die getrouwd is met de collega van Karla) heeft bij dit bedrijf gewerkt voor hij mijn collega werd. Hij vindt het een prachtbedrijf maar is er weggegaan om zijn eigen zaak te starten. Hij heeft me met de contacten die hij er nog heeft enorm geholpen, hij hoorde steeds vrienden uit of er veel concurrentie was en hoe ik het had gedaan enzo, heel handig.

Het solliciteergeweld was niet het enige wat er gebeurde deze week. Zo zijn we op zaterdag naar het tuincentrum geweest en hebben allerlei leuke plantjes gehaald. We hebben een kleine hibiscus, drie kleine lavendelstruikjes en nog een ander leuk roze bloeiend plantje gekocht. En het klapstuk: een jacaranda! Nu nog een boompje van 30 centimeter hoog, maar in een paar jaar tijd een boom van maximaal tien meter hoog. De jacaranda bloeit prachtig paars in augustus tot en met oktober, we hebben nog mooie foto's van de Tafelberg in Kaapstad met bloeiende jacaranda's op de voorgrond en nu hebben we er dus zelf één.
Verder heb ik die dag het zwembad winterklaar gemaakt en hebben we de (van oorsprong) Italiaanse buren op bezoek gehad. Dat was leuk. De vrouw is hier gekomen toen ze twee was, de man toen hij negentien was. Onderling spreken ze Engels wat een hele prestatie is want ik vind hem onverstaanbaar. Ik denk dat ik hem beter zou begrijpen als hij helemaal Italiaans zou spreken, zijn Italiaanse Engels is onbegrijpelijk. Dat is wel vervelend want het is een aardige kerel.
Maandag en dinsdag was ik ziek thuis, op zondagmiddag had ik even totaal geen energie meer, ik stond te trillen op mijn benen. Naar later bleek waren dat enorm drukke dagen op het werk maar ik ga me niet schuldig voelen, dat is namelijk al maanden zo.

Over de kinderen kan ik kort zijn (wat zelden betekent dat ik het ook ben): die zijn eigenlijk wel lief de laatste tijd. Ze kunnen elkaar nog steeds grondig in de weg zitten en doen dat veel en vaak, maar over het algemeen zijn ze wel lief. Tristan kwam laatst thuis van Kindy, wat hij nog steeds geweldig vindt, luid zingend: "Wash your face in orange juice!". Daar moest ik erg om lachen. Een paar maanden geleden had ik het er toevallig over met een collega (één van de sociale) dat zij was opgegroeid met Peter Combe en dat dat geldt voor hele generaties Australiërs. Hij is zanger van kinderliedjes, en Wash your face in orange juice is er daar één van. Ik kon dus direct met Tristan meezingen wat hem wel verbaasde. Laat hem nog maar even denken dat papa alwetend is, van mijn voetstuk donderen kan later ook nog wel.
Julian is een enorm schatje soms, het kan echt genieten zijn om hem bezig te zien, een heel ventje alweer. Eten doet hij nog steeds zo langzaam mogelijk, en hij trakteert ons nog vaak op de blik die wil zeggen: 'ik heb gehoord dat je me iets verbood, maar nu ga ik kijken wat je doet als ik doorga'. Maar echt frustrerend is hij niet meer zo vaak, dus dat is winst.

Bekijk foto's

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.

Bekijk foto's

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.

Bekijk foto's

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

(maar dan wel van Eat)
Deze keer bestond het leuke dagje met de kinderen uit naar de stad gaan. Het was prachtig weer (de maximumtemperaturen zijn al een paar maanden niet onder de 20 geweest, hoewel het alweer twee weken herfst is) en het was gezellig druk. Het Fringe Festival is gaande, een festival met allerlei muziek en theater, maar met onze kleintjes zijn we daar nog niet helemaal aan toe. Al schijnen er ook wel dingen voor kleine kinderen te zijn, dus volgend jaar maar eens kijken. We hebben lekker over de markt gestruind waar de kinderen weer veel belangstelling trokken met hun fietsjes. Ook zijn we een stukje met de bus geweest. Karla heeft een mooi nieuw sporthorloge gekocht en we zijn nog wat gaan drinken. Helaas hebben we van dit alles geen foto's omdat we de camera vergeten waren.
Op zondag heb ik lekker gefietst, een soort generale repetitie voor komende zondag (de Mt Lofty Challenge). Dus eerst naar de stad, dan Mt Lofty op en dan terug via Ackland Hill road, die ook nog vrij gemeen is (totaal 72 kilometer). Het ging best goed, klimmen gaat me aardig af zolangzamerhand. Altijd leuk om iemand te laten staan die een zes keer zo dure Colnago onder de billen heeft als ik. Karla is ondertussen naar een speeltuin gegaan met de kids waar ook andere moeders met kinderen waren, zoals Margot met Tristan en Bronte. 's Avonds heeft ze heerlijke groente lasagne gemaakt, die ook Tristan heel erg lekker vond. Hij liet drie keer opscheppen, maar van het laatste bordje kreeg hij nog maar een paar hapjes op. Hij zei: "Mama, ik vind het zóóóóóó lekker wat jij gemaakt heeft".
Op maandag hadden we een cadeautje: het was een vrije dag vanwege Adelaide Cup day. Paarden lopen dan rondjes maar daar hoef je je niks van aan te trekken. Wij hebben de perfecte dag benut door naar het strand te gaan met Michael en Chelsea. Daarna hebben we nog een milkshake gedronken met de kids. De banaan kwam uit een gele stroopfles en dat was later te merken aan twee stuiterballetjes waarvan er eentje niet kon stoppen met giechelen.
Op dinsdag was er weer werk aan de winkel. Dat we werk hebben en daar blij mee zijn wil niet zeggen dat het ook altijd maar leuk is. Karla heeft laat gewerkt omdat ze de dingen onder de knie wil krijgen, en ik heb deze week ook te veel gewerkt omdat de baas een belachelijke deadline heeft gesteld en de project manager vervolgens nogal onverstandig met de schaarse tijd omspringt. Nou ja, gaat wel weer over.
Tristan demonstreerde tijdens het eten even hoe hij 'hoepla' had gedaan, daarbij vergetend dat hij zijn vorkje vasthad, dat hij daardoor in mijn oog prikte. Gelukkig zat er een ooglid tussen maar fijn was het niet. Later sloeg Julian me nog in het andere oog. Toch jammer dat ik mijn bloedjes van kinderen niet kan zien opgroeien als ze zo doorgaan.
Gelukkig konden zowel Karla als ik de week positief afsluiten op het werk, zodat we weer goed geluimd naar de golfclub gingen. Daar trok Tristan ons eigen lot dat ons weer een meat tray bezorgde. Maar omdat we geen ruimte in de vriezer hadden hebben we winnaars van een fles wijn gevraagd te ruilen, wat ze wel wilden.

Bekijk foto's

(maar dan wel van Eat)
Deze keer bestond het leuke dagje met de kinderen uit naar de stad gaan. Het was prachtig weer (de maximumtemperaturen zijn al een paar maanden niet onder de 20 geweest, hoewel het alweer twee weken herfst is) en het was gezellig druk. Het Fringe Festival is gaande, een festival met allerlei muziek en theater, maar met onze kleintjes zijn we daar nog niet helemaal aan toe. Al schijnen er ook wel dingen voor kleine kinderen te zijn, dus volgend jaar maar eens kijken. We hebben lekker over de markt gestruind waar de kinderen weer veel belangstelling trokken met hun fietsjes. Ook zijn we een stukje met de bus geweest. Karla heeft een mooi nieuw sporthorloge gekocht en we zijn nog wat gaan drinken. Helaas hebben we van dit alles geen foto's omdat we de camera vergeten waren.
Op zondag heb ik lekker gefietst, een soort generale repetitie voor komende zondag (de Mt Lofty Challenge). Dus eerst naar de stad, dan Mt Lofty op en dan terug via Ackland Hill road, die ook nog vrij gemeen is (totaal 72 kilometer). Het ging best goed, klimmen gaat me aardig af zolangzamerhand. Altijd leuk om iemand te laten staan die een zes keer zo dure Colnago onder de billen heeft als ik. Karla is ondertussen naar een speeltuin gegaan met de kids waar ook andere moeders met kinderen waren, zoals Margot met Tristan en Bronte. 's Avonds heeft ze heerlijke groente lasagne gemaakt, die ook Tristan heel erg lekker vond. Hij liet drie keer opscheppen, maar van het laatste bordje kreeg hij nog maar een paar hapjes op. Hij zei: "Mama, ik vind het zóóóóóó lekker wat jij gemaakt heeft".
Op maandag hadden we een cadeautje: het was een vrije dag vanwege Adelaide Cup day. Paarden lopen dan rondjes maar daar hoef je je niks van aan te trekken. Wij hebben de perfecte dag benut door naar het strand te gaan met Michael en Chelsea. Daarna hebben we nog een milkshake gedronken met de kids. De banaan kwam uit een gele stroopfles en dat was later te merken aan twee stuiterballetjes waarvan er eentje niet kon stoppen met giechelen.
Op dinsdag was er weer werk aan de winkel. Dat we werk hebben en daar blij mee zijn wil niet zeggen dat het ook altijd maar leuk is. Karla heeft laat gewerkt omdat ze de dingen onder de knie wil krijgen, en ik heb deze week ook te veel gewerkt omdat de baas een belachelijke deadline heeft gesteld en de project manager vervolgens nogal onverstandig met de schaarse tijd omspringt. Nou ja, gaat wel weer over.
Tristan demonstreerde tijdens het eten even hoe hij 'hoepla' had gedaan, daarbij vergetend dat hij zijn vorkje vasthad, dat hij daardoor in mijn oog prikte. Gelukkig zat er een ooglid tussen maar fijn was het niet. Later sloeg Julian me nog in het andere oog. Toch jammer dat ik mijn bloedjes van kinderen niet kan zien opgroeien als ze zo doorgaan.
Gelukkig konden zowel Karla als ik de week positief afsluiten op het werk, zodat we weer goed geluimd naar de golfclub gingen. Daar trok Tristan ons eigen lot dat ons weer een meat tray bezorgde. Maar omdat we geen ruimte in de vriezer hadden hebben we winnaars van een fles wijn gevraagd te ruilen, wat ze wel wilden.

Bekijk foto's

Van het weekend was het nog heerlijk weer. Op zaterdag trok Tristan meteen na het ontbijt al zijn kleren uit: hij was klaar voor het zwembad. Dus wij er even lekker in.
Daarna gingen we bramen plukken, die had ik bij een fietstocht best dichtbij ons huis gezien. We hadden een bakje meegenomen en dachten dat we die wel niet vol zouden krijgen. Maar we hadden nog veel meer kunnen plukken, er waren er enorm veel en allemaal lekker rijp. 300 gram verse, zoete bramen hadden we.
Bij thuiskomst, na nog een keer zwemmen, hebben we lekker gebarbecued. Het toetje was ijs... met bramen natuurlijk.
Op zondag heb ik een prachtige fietstocht gemaakt, en nog snel ook. Verder heb ik een ophangsysteem geknutseld voor de nieuwe squeezebox, want deze wil ik wel graag heel houden. Karla heeft een beginnetje gemaakt met het aanleggen van een veggie patch, een groentetuintje.
Omdat ik al een tijdje erg slecht geslapen had, voelde ik me op maandag niet zo lekker, ik was een beetje duizelig en durfde eigenlijk niet eens het verkeer in. Ik zag werk niet zitten en heb een 'sicky' genomen. Dat gaf me de gelegenheid om mijn squeezebox ophangsysteem af te maken. Ook heb ik de band van mijn gewone fiets geplakt, zodat ik de kinderen af en toe op de fiets van de creche kan halen.
Karla had op haar één na laatste vakantiedag allemaal afspraken voor lunch en koffietjes.
De volgende dag ben ik weer gaan werken, en Karla heeft toen de fietstocht gemaakt die ik zondag gemaakt had. Een erg mooie en zware route vond zij ook, en bij haar waaide het veel harder.
Het weer was deze week iets minder. Nog wel boven 20 graden maximaal, maar grijs en af en toe nat. Dinsdag ben ik voor het eerst sinds maanden weer met regen op de motor geweest. In combinatie met windstoten is dat echt niet prettig.
Op woensdag was natuurlijk de grote dag: Karla's eerste dag bij Resthaven. Zoals dat gaat was het veel informatie opzuigen. Er zijn wel een aantal leuke collega's en ook Adelaide blijkt een dorp: Karla werkt met de vrouw van een ex-collega van mij waar ik nog contact mee heb.
Op donderdag hadden we allebei een mindere dag op het werk. Karla wordt ingewerkt door iemand die ook niet alles weet en die ook maar een week blijft. Er zal dus veel door haarzelf uitgevogeld moeten worden. Ik moest ondertussen zoveel dingen tegelijk doen dat ik het overzicht dreigde te verliezen. Maar dat kwam vandaag weer goed. Het bleek dat ik een aantal dingen toch wel goed had begrepen en het deed me deugd dat de senior developer ook moest toegeven dat het allemaal wat gecompliceerder was dan hij aanvankelijk dacht.
En toen Karla boodschappen deed na het werk, heb ik inderdaad de kinderen gehaald op de fiets. Het is hier iets minder vlak dan in Nederland, maar het is wel leuk om te doen. De jongetjes vinden het erg leuk in de fietskar. Julian begint zich te ontpoppen als een goedlachs en vrolijk jongetje, al blijft hij een ondeugd. Als we iets verbieden negeert hij dat. Als we het nog een keer zeggen luistert hij pas. Hij gaat dan namelijk proberen het te doen zonder dat je het ziet...
Tristan blijft een gevoelig knulletje. Soms is hij de hele dag vrolijk maar soms kan hij ook drama's maken van niks. Vandaag was zijn broodje op de golfclub iets kleiner dan die van mij. Tranen met tuiten...

Bekijk foto's

Van het weekend was het nog heerlijk weer. Op zaterdag trok Tristan meteen na het ontbijt al zijn kleren uit: hij was klaar voor het zwembad. Dus wij er even lekker in.
Daarna gingen we bramen plukken, die had ik bij een fietstocht best dichtbij ons huis gezien. We hadden een bakje meegenomen en dachten dat we die wel niet vol zouden krijgen. Maar we hadden nog veel meer kunnen plukken, er waren er enorm veel en allemaal lekker rijp. 300 gram verse, zoete bramen hadden we.
Bij thuiskomst, na nog een keer zwemmen, hebben we lekker gebarbecued. Het toetje was ijs... met bramen natuurlijk.
Op zondag heb ik een prachtige fietstocht gemaakt, en nog snel ook. Verder heb ik een ophangsysteem geknutseld voor de nieuwe squeezebox, want deze wil ik wel graag heel houden. Karla heeft een beginnetje gemaakt met het aanleggen van een veggie patch, een groentetuintje.
Omdat ik al een tijdje erg slecht geslapen had, voelde ik me op maandag niet zo lekker, ik was een beetje duizelig en durfde eigenlijk niet eens het verkeer in. Ik zag werk niet zitten en heb een 'sicky' genomen. Dat gaf me de gelegenheid om mijn squeezebox ophangsysteem af te maken. Ook heb ik de band van mijn gewone fiets geplakt, zodat ik de kinderen af en toe op de fiets van de creche kan halen.
Karla had op haar één na laatste vakantiedag allemaal afspraken voor lunch en koffietjes.
De volgende dag ben ik weer gaan werken, en Karla heeft toen de fietstocht gemaakt die ik zondag gemaakt had. Een erg mooie en zware route vond zij ook, en bij haar waaide het veel harder.
Het weer was deze week iets minder. Nog wel boven 20 graden maximaal, maar grijs en af en toe nat. Dinsdag ben ik voor het eerst sinds maanden weer met regen op de motor geweest. In combinatie met windstoten is dat echt niet prettig.
Op woensdag was natuurlijk de grote dag: Karla's eerste dag bij Resthaven. Zoals dat gaat was het veel informatie opzuigen. Er zijn wel een aantal leuke collega's en ook Adelaide blijkt een dorp: Karla werkt met de vrouw van een ex-collega van mij waar ik nog contact mee heb.
Op donderdag hadden we allebei een mindere dag op het werk. Karla wordt ingewerkt door iemand die ook niet alles weet en die ook maar een week blijft. Er zal dus veel door haarzelf uitgevogeld moeten worden. Ik moest ondertussen zoveel dingen tegelijk doen dat ik het overzicht dreigde te verliezen. Maar dat kwam vandaag weer goed. Het bleek dat ik een aantal dingen toch wel goed had begrepen en het deed me deugd dat de senior developer ook moest toegeven dat het allemaal wat gecompliceerder was dan hij aanvankelijk dacht.
En toen Karla boodschappen deed na het werk, heb ik inderdaad de kinderen gehaald op de fiets. Het is hier iets minder vlak dan in Nederland, maar het is wel leuk om te doen. De jongetjes vinden het erg leuk in de fietskar. Julian begint zich te ontpoppen als een goedlachs en vrolijk jongetje, al blijft hij een ondeugd. Als we iets verbieden negeert hij dat. Als we het nog een keer zeggen luistert hij pas. Hij gaat dan namelijk proberen het te doen zonder dat je het ziet...
Tristan blijft een gevoelig knulletje. Soms is hij de hele dag vrolijk maar soms kan hij ook drama's maken van niks. Vandaag was zijn broodje op de golfclub iets kleiner dan die van mij. Tranen met tuiten...

Bekijk foto's

Het was de hele week heerlijk weer. De zomer loopt op z'n eind, maar het was weer lekker rond de dertig graden, vandaag zelfs 37. Dat betekent dat je nat van de motor komt (lange mouwen, handschoenen) maar toch vind ik het lekker. Op zaterdag heb ik met de kinderen gezwommen terwijl Karla het eten voorbereidde voor de gasten die we die avond zouden ontvangen. Ze was behoorlijk ambitieus en heeft behalve quiche ook meringue gebakken voor een speciaal dessert. Alles was erg goed gelukt. De gasten waren Lyn en Pete, de mensen met wie we een vakantieweek hebben doorgebracht in Murray Bridge. Het was erg leuk en we hebben lang geklept en gelachen.
De volgende dag gingen we naar Yvonne, Wilfred en Levi. Ik had het plan opgevat om op de fiets te gaan (80 kilometer), via de heuvels naar Lobethal zodat ik eindelijk de corkscrew road kon beklimmen. Er rustte geen zegen op. De eerste beklimming van de dag ging goed, maar ik was behoorlijk snel moe en kreeg overal pijntjes. Nog voor ik bij de corkscrew was had ik al talloze keren 11%, 13% (onverhard zelfs) en een keer 20% voor de kiezen gehad. Toen ik de corkscrew road eindelijk voor de wielen had na 70 kilometer zat ik er al aardig doorheen. Ik heb dan ook grote stukken moeten lopen op de beklimming zelf. Die had een maximum stijgingspercentage van 22%. Gelukkig kon ik het dal voor de beklimming genieten van de zoetste bramen die ik ooit heb gegeten, en een citroen was ook voorhanden. Het plan is om eerst maar eens wat slaap in te halen en dan nog een poging te doen, met minder beklimmingen vooraf.
Bij Yvonne kon ik even lekker het zwembad in, en daarna heb ik onbeleefd veel gedronken. Het was zoals altijd leuk, en ze hadden nog een bommetje te laten vallen: ze gaan voor één à twee jaar naar Maleisië voor een project van Wilfred. En ze vertrekken begin april al.
Op maandag had Karla de medische keuring, waarna we samen weer lekker een kopje koffie hebben gedronken tegenover mijn werk. Diezelfde middag kreeg ze te horen dat ze de baan heeft! Hoewel de verdiensten wat tegenvallen is het natuurlijk wel erg goed nieuws! We kunnen nu blijven wonen waar we wonen (we hoeven niet meer in te teren, al is het de vraag of er iets te sparen valt) en de ingang is er! Karla hoeft niet meer gefrustreerd thuis te zitten en kan nu meedoen. Van hieruit kunnen we weer vooruit kijken, wat erg fijn is. Na zo'n 300(!) sollicitatiebrieven is het dus toch het netwerk geweest dat resultaat opleverde, want dit komt via vrienden van de dochter van hierboven al genoemde Lyn, die ook op de camping stonden in Murray Bridge. Wel is het zo dat hij Karla alleen geintroduceerd heeft, de baan heeft ze zelf verdiend. Maar een flesje wijn vonden we dat toch wel waard.
Ook op maandag ontvingen we een pakketje uit Nederland met koffie, Deventer koek en een Keulse lekkernij. Dank daarvoor!
De volgende dag voelde Karla zich niet zo lekker, misschien toch de stress die van je afvalt? Woensdag was voorlopig de laatste dag dat Karla thuis was met de kinderen. Ze is op de fiets met ze naar een bouwterrein gegaan waar ze naar graafmachines en vrachtwagens konden kijken. Ook heeft ze ze nog een lekkere zelfgemaakte milkshake voorgezet.
Toen ik thuiskwam uit het werk ben ik het zwembad ingegaan met de boys en dat vonden ze heerlijk. We hebben de opblaaskrokodil van Levi gekregen, daar kun je in zitten in plaats van op, zoals bij de onze. Tristan was er niet vanaf te krijgen. Het lijkt erop dat het zwembad nu goed is met het nieuwe filterzand.
Op het werk heb ik een lastige klus geklaard, wat niet meeviel maar wel voldoening opleverde omdat het resultaat goed was. We zijn aan het kijken hoe we onze SharePoint applicatie kunnen herschrijven zodat we zo min mogelijk veranderen maar het zonder SharePoint doen, omdat dat niet geschikt blijkt voor de workflows etc. die we nodig hebben. Dat betekende een opfriscursus asp.net webforms (en meteen maar geavanceerd met communicerende webparts, voor wie het wat zegt), waar ik examen in gedaan heb maar wat ik sindsdien nooit gebruikt heb. En zoals gezegd was het resultaat goed, het programmeren in C# gaat al wat makkelijker wat erg leuk is.
Op donderdagavond heb ik een kleine veertig kilometer gefietst, met drie pittige heuvels erin. Weer moest ik afstappen bij 14% waar maar geen eind aan kwam (nog steeds geen bergverzet), maar al met al was ik erg tevreden. De omgeving van Clarendon is prachtig, beklimmingen worden beloond met mooie vergezichten over wijnvelden. En als bonus voor al het gefiets ben ik al zes kilo kwijt in de zes weken.
Ook op donderdag ontving ik nog een Nederlands pakketje. Willem Jan was zo lief mij de Prolific Squeezebox voor weinig te verkopen nadat mijn exemplaar gesneuveld was, en ze zijn niet meer te krijgen. Als opvulmateriaal had hij ook nog eens drop gebruikt! Belachelijk dat Amazon en andere webwinkels dat niet doen, een gouden idee als je het mij vraagt. Van het weekend kan ik misschien een wat duurzamere oplossing knutselen voor de buitenmuziek.
Julian had gisteravond in bed zijn pyjamabroekje uitgetrokken en Karla had die weer aangetrokken. Later huilde hij, ik kijken. Hij had zijn broekje weer uitgetrokken en toen geprobeerd hem zelf weer aan te trekken, maar hij zat klem op zijn hoofd. De volgende ochtend maakte Julian ons weer wakker: hij stond rechtop in bed, in zijn blote kontje te roepen dat hij een luier moest. Meneertje had nu zijn broek en luier uitgedaan...
Tristan wordt echt een grote jongen al. Dat is leuk en het baart zorgen tegelijk. Hij leert op de creche af en toe gewelddadige spelletjes, met voor de grap schieten en stompen enzo. Had van ons niet gehoeven en hoewel het waarschijnlijk onvermijdelijk is proberen we toch een tegengeluid te laten horen en hem te vertellen dat we dat niet zo leuke spelletjes vinden. Het past ook niet zo bij hem, hij is zo'n verlegen, schattig jongetje. Kortom: hij wordt groter.
En om een goede traditie in ere te houden: vanavond hebben we maar weer eens een vleesschaal gewonnen op de golfclub!

Bekijk foto's

Het was de hele week heerlijk weer. De zomer loopt op z'n eind, maar het was weer lekker rond de dertig graden, vandaag zelfs 37. Dat betekent dat je nat van de motor komt (lange mouwen, handschoenen) maar toch vind ik het lekker. Op zaterdag heb ik met de kinderen gezwommen terwijl Karla het eten voorbereidde voor de gasten die we die avond zouden ontvangen. Ze was behoorlijk ambitieus en heeft behalve quiche ook meringue gebakken voor een speciaal dessert. Alles was erg goed gelukt. De gasten waren Lyn en Pete, de mensen met wie we een vakantieweek hebben doorgebracht in Murray Bridge. Het was erg leuk en we hebben lang geklept en gelachen.
De volgende dag gingen we naar Yvonne, Wilfred en Levi. Ik had het plan opgevat om op de fiets te gaan (80 kilometer), via de heuvels naar Lobethal zodat ik eindelijk de corkscrew road kon beklimmen. Er rustte geen zegen op. De eerste beklimming van de dag ging goed, maar ik was behoorlijk snel moe en kreeg overal pijntjes. Nog voor ik bij de corkscrew was had ik al talloze keren 11%, 13% (onverhard zelfs) en een keer 20% voor de kiezen gehad. Toen ik de corkscrew road eindelijk voor de wielen had na 70 kilometer zat ik er al aardig doorheen. Ik heb dan ook grote stukken moeten lopen op de beklimming zelf. Die had een maximum stijgingspercentage van 22%. Gelukkig kon ik het dal voor de beklimming genieten van de zoetste bramen die ik ooit heb gegeten, en een citroen was ook voorhanden. Het plan is om eerst maar eens wat slaap in te halen en dan nog een poging te doen, met minder beklimmingen vooraf.
Bij Yvonne kon ik even lekker het zwembad in, en daarna heb ik onbeleefd veel gedronken. Het was zoals altijd leuk, en ze hadden nog een bommetje te laten vallen: ze gaan voor één à twee jaar naar Maleisië voor een project van Wilfred. En ze vertrekken begin april al.
Op maandag had Karla de medische keuring, waarna we samen weer lekker een kopje koffie hebben gedronken tegenover mijn werk. Diezelfde middag kreeg ze te horen dat ze de baan heeft! Hoewel de verdiensten wat tegenvallen is het natuurlijk wel erg goed nieuws! We kunnen nu blijven wonen waar we wonen (we hoeven niet meer in te teren, al is het de vraag of er iets te sparen valt) en de ingang is er! Karla hoeft niet meer gefrustreerd thuis te zitten en kan nu meedoen. Van hieruit kunnen we weer vooruit kijken, wat erg fijn is. Na zo'n 300(!) sollicitatiebrieven is het dus toch het netwerk geweest dat resultaat opleverde, want dit komt via vrienden van de dochter van hierboven al genoemde Lyn, die ook op de camping stonden in Murray Bridge. Wel is het zo dat hij Karla alleen geintroduceerd heeft, de baan heeft ze zelf verdiend. Maar een flesje wijn vonden we dat toch wel waard.
Ook op maandag ontvingen we een pakketje uit Nederland met koffie, Deventer koek en een Keulse lekkernij. Dank daarvoor!
De volgende dag voelde Karla zich niet zo lekker, misschien toch de stress die van je afvalt? Woensdag was voorlopig de laatste dag dat Karla thuis was met de kinderen. Ze is op de fiets met ze naar een bouwterrein gegaan waar ze naar graafmachines en vrachtwagens konden kijken. Ook heeft ze ze nog een lekkere zelfgemaakte milkshake voorgezet.
Toen ik thuiskwam uit het werk ben ik het zwembad ingegaan met de boys en dat vonden ze heerlijk. We hebben de opblaaskrokodil van Levi gekregen, daar kun je in zitten in plaats van op, zoals bij de onze. Tristan was er niet vanaf te krijgen. Het lijkt erop dat het zwembad nu goed is met het nieuwe filterzand.
Op het werk heb ik een lastige klus geklaard, wat niet meeviel maar wel voldoening opleverde omdat het resultaat goed was. We zijn aan het kijken hoe we onze SharePoint applicatie kunnen herschrijven zodat we zo min mogelijk veranderen maar het zonder SharePoint doen, omdat dat niet geschikt blijkt voor de workflows etc. die we nodig hebben. Dat betekende een opfriscursus asp.net webforms (en meteen maar geavanceerd met communicerende webparts, voor wie het wat zegt), waar ik examen in gedaan heb maar wat ik sindsdien nooit gebruikt heb. En zoals gezegd was het resultaat goed, het programmeren in C# gaat al wat makkelijker wat erg leuk is.
Op donderdagavond heb ik een kleine veertig kilometer gefietst, met drie pittige heuvels erin. Weer moest ik afstappen bij 14% waar maar geen eind aan kwam (nog steeds geen bergverzet), maar al met al was ik erg tevreden. De omgeving van Clarendon is prachtig, beklimmingen worden beloond met mooie vergezichten over wijnvelden. En als bonus voor al het gefiets ben ik al zes kilo kwijt in de zes weken.
Ook op donderdag ontving ik nog een Nederlands pakketje. Willem Jan was zo lief mij de Prolific Squeezebox voor weinig te verkopen nadat mijn exemplaar gesneuveld was, en ze zijn niet meer te krijgen. Als opvulmateriaal had hij ook nog eens drop gebruikt! Belachelijk dat Amazon en andere webwinkels dat niet doen, een gouden idee als je het mij vraagt. Van het weekend kan ik misschien een wat duurzamere oplossing knutselen voor de buitenmuziek.
Julian had gisteravond in bed zijn pyjamabroekje uitgetrokken en Karla had die weer aangetrokken. Later huilde hij, ik kijken. Hij had zijn broekje weer uitgetrokken en toen geprobeerd hem zelf weer aan te trekken, maar hij zat klem op zijn hoofd. De volgende ochtend maakte Julian ons weer wakker: hij stond rechtop in bed, in zijn blote kontje te roepen dat hij een luier moest. Meneertje had nu zijn broek en luier uitgedaan...
Tristan wordt echt een grote jongen al. Dat is leuk en het baart zorgen tegelijk. Hij leert op de creche af en toe gewelddadige spelletjes, met voor de grap schieten en stompen enzo. Had van ons niet gehoeven en hoewel het waarschijnlijk onvermijdelijk is proberen we toch een tegengeluid te laten horen en hem te vertellen dat we dat niet zo leuke spelletjes vinden. Het past ook niet zo bij hem, hij is zo'n verlegen, schattig jongetje. Kortom: hij wordt groter.
En om een goede traditie in ere te houden: vanavond hebben we maar weer eens een vleesschaal gewonnen op de golfclub!

Bekijk foto's

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's