PostHeaderIconPuur helder water

En nu is het weer aan mij. Toen ik een tijd geleden besloot nog maar een keer per maand het blog te schrijven, omdat het allemaal een beetje op elkaar begon te lijken, wierp Karla zich op om dan ook eens per maand te schrijven zodat er toch elke twee weken een nieuw stukje was. Ze heeft het lang volgehouden maar nu wordt het toch teveel voor haar. Ik kan dat goed begrijpen!
Ik ga voorlopig stug door, maar de frequentie wordt/blijft dus eens per maand.

De zondag na Karla's stukje was het vaderdag. Ik werd enorm verwend en genoot de dagen vooraf ook al van de geheimzinnigheid in huis. Ik heb leuke cadeautjes gekregen en een ontbijt geschikt voor een koning.
Of dat nog niet genoeg was heeft Karla later die dag nog zelf krentebollen gemaakt, die zijn erg lekker! De kinderen hebben ondanks het slechte weer ook erg lief gespeeld, zou dat ook een cadeautje geweest zijn?
Ik heb lekker vorderingen gemaakt met het zwembadproject maar het is groter dan vooraf gedacht, en het tempo is laag omdat het leven in de weg zit. Maar ook daarin zijn vorderingen te boeken. Julian heeft een 'merit award' gekregen voor beter luisteren in de klas en meedoen met discussies. Tristan had een liedje mee naar huis voor grandparents day, wat hij vlijtig oefende.
Het doet me dan wel wat dat de grootouders van onze jongens zo ver weg zijn. Al vond hij het ook wel weer stoer om te kunnen zeggen dat zijn grootouders aan de andere kant van de wereld wonen!
Laatst was er 'assembly' op school, zo ongeveer wat bij ons wel eens maandafsluiting was denk ik, en het was de beurt aan Tristan om een zelfgeschreven verhaal voor te lezen voor de hele school! Hij was er wel nerveus voor maar hij heeft het er goed afgebracht. Daar waren we wel trots op! Helaas konden we er geen van beiden bij aanwezig zijn.
Ik heb afgelopen week mijn dag thuiswerken geruild zodat ik in elk geval bij de grandparents day kon zijn. Dat was wel leuk, alle klassen zongen liedjes, er was weer een demonstratie van het touwspring-team (dat kunnen ze echt wel goed trouwens) en het geheel werd afgesloten met een picnic.
Op zulke momenten is het wel heel prettig om zoveel flexibiliteit op het werk te hebben. Ik heb de laatste tijd al min of meer besloten dat ik weliswaar niet geweldig verdien maar wel veel dingen heb die fijn zijn en die je niet kunt kopen. Ook wordt altijd snel duidelijk dat wat meer ambitie meteen knelt in het gezinsleven. Dus heb ik besloten mijn zoektocht naar ander werk een paar jaar in de koelkast te zetten.
En dus werd ik prompt gebeld door een bedrijf waar ik een paar weken geleden op tweede gesprek was en die wellicht een 'exciting opportunity' hadden. Trouw aan mijn besluit heb ik die dus verteld dat ik daar geen interesse in had, wat toch wel raar aanvoelt ook al vind ik dat er goed aan heb gedaan.

We hebben met veel interesse en stijgende spanning naar de verrichtingen van Tom Dumoulin in de Vuelta gekeken, helaas net niet met spectaculaire ontknoping. Door onze tijdzone betekent dat na het eten in slaap sukkelen op de bank en dan midden in de nacht wakker worden en televisie kijken. Maar ik vond het de moeite waard.

Ondertussen fietst Karla geregeld naar het werk en stoot de ene vrouw na de andere van de virtuele troon door snelste te zijn op stukken van de routes die ze fietst. En hardlopen doet ze er ook nog bij.
Ik ben ondertussen nog geen schaduw van wat ik eens was. Ik ga wel weer een paar keer per week op de fiets naar het werk, maar de conditie is nog ver weg en mijn ischias geeft veel pijn. Soms gaat het wel lekker maar de motivatie is ook nog niet helemaal wat het zijn moet. Koude tegenwind zal eerst plaats moeten maken voor wat hogere temperaturen voordat ik echt weer enthousiast word denk ik. Geef mij maar warme tegenwind.
Dat is overigens niet eens helemaal een grapje, de wind is bijna het hele jaar 's morgens uit het noorden en 's middags uit het zuiden, twee keer tegen dus als je woont in het zuiden en werkt in het noorden.
Afgelopen weekend haalden we wel even 29 graden, wat heerlijk was. Maar op maandag was het gewoon weer 17, met 8 in de ochtend. Toch laat de lente zich niet lang meer tegenhouden denk ik.

Waar we op vakantie al een beetje aan beginnen te wennen, begint nu ook thuis te komen: er is een jongetje in de straat waar onze jongens afgelopen weekend mee de hort op gingen en het is vreemd om niet steeds te weten waar ze zijn. Hun wereldje wordt langzaam aan iets groter.
En gister bleken ze ook opeens allebei te kunnen fluiten!

En dan nog even de titel verklaren: we hebben sinds vandaag een puratap! Dat is een apart kraantje dat aangesloten is op een filter. Daardoor verandert het slootwater met chloor dat hier standaard uit de kraan komt in drinkbaar water. Leuk voor onszelf en bezoek. Dat klaagde vorige keer namelijk over (het gebrek aan) de kwaliteit van ons 'drink'water.

Tot slot: op dit moment staat de wedstrijd op tussen de Adelaide Crows en Hawthorn in footy (de finales zijn onderweg). Het is de laatste wedstrijd van het seizoen voor de Crows want ze staan enorm achter, al is het al onverwacht dat ze zover kwamen. Ik vind het wel (een beetje) jammer, maar Tristan zit er niet mee. Toen de achterstand onoverbrugbaar begon te worden veranderde hij gewoon van team.

Bekijk foto's

PostHeaderIconBrandhout

Julian geniet van zijn zwemles en het is ongelooflijk om te zien hoe hij gewoon van een onbekende juffrouw aanneemt wat hij moet doen. Hij heeft het echt naar zijn zin in het water en hij is er goed in. Een wereld van verschil met de eerste keer dat hij op zwemles zat, alweer twee jaar geleden.
Laatst was het moederdag. De jongens haddden natuurlijk weer van alles geknutseld op school en dat was allemaal verstopt en mama wist natuurlijk van niks. Ik stond die dag vroeg op om een lekker ontbijtje te maken met eieren met spek en een croissantje ham-kaas. Het scheelde niet veel of ik stopte daar halverwege mee. Mijn motivatie was namelijk als sneeuw voor de zon verdwenen toen Julian op geheel eigen wijze omging met het feit dat Tristan niet met hem en zijn zak met autootjes wilde spelen. Ik was er niet bij maar vlak daarna krijste Tristan het uit, had een mooie bult op de zijkant van zijn koppie en Julian zat met de zak met autootjes in zijn hand bang te kijken, wetend dat hij nu toch wel in de problemen was. Ik ben geen Sherlock maar ik had algauw een theorie...
Afijn, het werd toch nog gezellig.
Later op de dag heb ik een tijdje in het cafe gezeten tussen alle moeders die in diverse zonnetjes werden gezet. Ik wilde namelijk even een beetje studeren omdat ik een sollicitatiegesprek wilde voorbereiden en dat thuis om bepaalde redenen lastig is.
Na precies drie jaar in mijn huidige baan begon ik me steeds meer te realiseren dat dit niet het eindstation moet zijn. Om bij de spoorwegen te blijven: ik wil graag overstappen. Ik heb nu twee gesprekken gehad en het klikt goed. Helaas kunnen ze niet helemaal betalen wat ik vraag, maar ik zou er nog wel op vooruit gaan. En hun verhaal is dat ze wel willen groeien en op termijn dan wel over de (spoor)brug kunnen komen.
Ik denk dat deze baan wel aanzienlijk leuker is dan mijn huidige, maar ik ga het toch nog eens goed laten sudderen dit weekend.
Uiteraard was ik weer keimoe de afgelopen tijd. Me opladen voor die gesprekken, ze dan goed doen en dan weer het wachten op het telefoontje vreten altijd meer aan me dan nodig is denk ik, maar zo werkt het nu eenmaal. Ik hou mezelf maar voor dat het mede door die nervositeit altijd wel goed gaat.
Wat is er nog meer aan de hand hier? Er zijn latertjes vanwege de Giro. Ik heb de etappes die ik graag wil zien aangestreept en kijk die dan live, tot half één ongeveer. Afgelopen zaterdag heb ik dat bij fietscollega Bryan thuis gedaan.
Eerder die dag zijn we naar een zaak gegaan die brandhout verkoopt. Niet zoals tot nu toe een zak met slecht hout voor veel geld maar een hele berg zelfbediening. Je auto wordt gewogen voor je inlaadt, dan pak je zoveel als je wil en dan wordt de auto weer gewogen. Wij kwamen op 290 kilo voor 101 dollar. Dat is een derde van de prijs van de zakken slecht hout van de bouwmarkt en dit is echt goed hout van redgum (een type eucalyptus met zwaar, energiedicht hout).

De dag erna zijn we met prachtig weer gaan cricketen en footy spelen. Dat is even leuk, totdat Julian kwaad wordt omdat anderen soms doen wat hij ook zelf doet (achteraf gezien lag hij toen al op ramkoers). Dan maar door naar Ikea om eindelijk het bankje te halen dat we al tijden op het oog hadden voor in de family room. Uiteraard zouden we met nog een week wachten 50 dollar korting hebben gekregen, zo zagen we een paar dagen later.
De dag eindigde interessant. Julian verveelde zich een beetje dus die dacht: ik geef Tristan gewoon nog een klap voor zijn hoofd. En als de boodschap maar niet aankomt moet die misschien wat duidelijker, vond ik. Hij is dus direct zonder eten naar bed gegaan (het was al tegen etenstijd) en dat was krijsen en schreeuwen. Maar hij bleef er wel in, dat was vroeger wel anders. We zijn regelmatig bij hem gaan praten, steeds kalmer, en hij leek te snappen wat er mankeerde. Uiteindelijk was hij heel lief, ook de volgende ochtend. Maar zijn kwaadheid is er nog steeds niet helemaal uit. Tot nu toe gaat dat steeds met ups en downs, dus we wachten de volgende 'up' weer met optimisme af.
Tristan is veel gelijkmatiger. Hij is erg lief en sociaal en doet het enorm goed op school. Maar hij maakt Julian wel vaak onnodig boos. Wij zien dan met lede ogen aan hoe Tristan net even voor Julian gaat staan als die er langs wil. Of dat Tristan een jas heeft met vijf zakken en dan blij aan Julian vraagt hoeveel hij er heeft. Als ouder kun je in de nabije toekomst kijken, als zesjarige blijkbaar niet.

Karla is op woensdag een stukje gaan fietsen met Julian, naar de winkel. Daar aangekomen bleek ze het geld vergeten te zijn. Niet voor één gat te vangen heeft ze toen wat geld van de slager geleend. De volgende dag hebben ze dat weer teruggebracht (en lekkere gehaktballetjes gekocht) en Julian had een mooie tekening gemaakt van de slager als cadeautje voor hem. Prompt kreeg Julian een plakje worst en de volgende ochtend zat onze jonge ondernemer nog twee tekeningen te maken voor de slager om te verkopen voor worst. Maar daar hebben we toch maar een stokje voor gestoken.
En over slagers gesproken: ik had lekker een paar daagjes vrij de afgelopen week omdat we ons gezinnetje zo wel compleet vinden.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDoorbroken

Het weekend begon met een IKEA-sessie met ontbijt maar de stemming kwam er niet echt in. De kinderen waren de laatste tijd erg veel aan het ruzie maken en we werden er een beetje gestoord van. Ook werd Julian weer steeds testeriger en ook sneller kwaad. Karla en ik hadden er genoeg van, maar we hebben inmiddels geleerd dat impulsief reageren en je gevoel de ruimte geven niet werken, verre van zelfs. Dus hebben wij als ouders een beraad gehouden en besloten het te proberen met een aandachtsoffensief, aangevuld met kalm en geduldig blijven, uitleggen waarom bepaald gedrag niet gewenst is en een en ander te besprenkelen met wat omkoperij. Zo zijn we op een woensdagmiddag samen een milkshake gaan drinken omdat de jongetjes een paar dagen achter elkaar lief geweest waren op school.
In de tijdspanne van een week merkten we al verandering, en nu na twee weken zijn de jongetjes zo lief dat het echt genieten is. Een ongelofelijk maar fijn resultaat en grappig om te zien dat ze er zo snel op reageren. Tuurlijk, ze maken nog steeds wel eens ruzie en Julian is voorlopig nog niet uitgetest maar het is weer normaal en er is ook veel leuks tussendoor.
Eigenlijk hebben we superlieve jongens en ik ben blij als ik bedenk (en ook zie om me heen) dat de lastige kanten gewoon zijn voor kinderen in hun fase. Klasgenootjes van Julian doen soms ook erg goed hun best om hun moeder kwaad te maken.

Karla en ik hebben een paar projectjes gedefinieerd voor in de tuin, we waren het zat dat we door de kinderen nooit ergens aan toekomen en wachten tot die gelegenheid wel komt heeft geen zin. Nu doen we vrijwel elke avond een klein stukje en als je dat maar lang genoeg volhoudt krijg je ook resultaat. Maar we hebben genoeg om nog een paar maanden door te gaan zo...

Op het werk heb ik het warempel ook nog druk tegenwoordig, het begint trekjes van een echte baan te vertonen! Ik moet wekelijks met de Australische belastingdienst (ATO) overleggen over certificering van onze software. Die voldoet aan alle eisen die een nieuwe standaard eraan stelt, maar de ATO heeft tijd genoeg om een fraaie lijst van controles en processen te bedenken die wij (ik) dan zouden moeten uitvoeren.
Daarnaast moet ik nog een proces aansturen dat tot een nieuwe website moet leiden en mijn gewone werk loopt ook door. Ik heb het nu dus tijdelijk net zo druk als Karla altijd!
Maar in mijn verwenbedrijf was er dan wel weer een barbecue vanmiddag.

Alles zal wel met elkaar samenhangen, maar ik ben de laatste tijd ook een beetje ziek zwak en misselijk. Of eigenlijk vooral snel duizelig met wat hoofdpijn hier en daar. Misschien tegen mijn gewoonte in maar eens mee naar de dokter.
Ook in de afdeling ziekenboeg had Tristan een lekkend oor waar hij antibiotica en druppels voor kreeg. De antibiotica waren vermomd als mierzoet drankje waar Tristan elke ochtend zelf om bedelde. Ook zijn we weer met oogdruppels begonnen omdat zijn slechte oog achteruit gegaan was. Dus het is weer zaak om zijn goede ook een beetje te saboteren zodat het mindere wat harder gaat werken. Wel zielig, zeker de eerste dag was hij supergefrustreerd als hij wilde lezen maar de letters niet scherp kreeg. Dat gaat nu alweer beter gelukkig.

De zomer kwam wat langzaam op gang maar de laatste tijd is het lekker warm en we zijn regelmatig in het zwembad te vinden. Julian heeft zichzelf al een beetje leren zwemmen zonder lifejacket (pardon: zwemvest) en vanaf de volgende 'term' gaan we het weer proberen met zwemles.
We hebben afgelopen week ook een uniek pakket uit Nederland ontvangen met sinterklaas-, kerst- en verjaardagscadeautjes (voor Julian nog). Het unieke zit hem er vooral in dat het van Nederland naar Australië is gereisd, toen weer naar Nederland maar deze keer met de boot, en toen weer terug naar Australië. De eerste keer zinde de verpakking de Australische douane niet.
Over reizen tussen Australië en Nederland gesproken, we (vooral Karla uiteraard) zijn druk bezig geweest om de volgende zomervakantie te plannen en boeken. Zo gaat dat tegenwoordig helaas als je verzekerd wilt zijn van een leuke bestemming in de schoolvakantie. We blijven in Australië maar krijgen gezelschap uit Arnhem in de vorm van Karla's ouders. We verheugen ons er al op!

Op woensdag heb ik weer afgesproken in een café met twee oud-collega's, Peter en Ursula. Dat was niet lang maar wel gezellig en het is ook wel weer eens leuk iemand anders te zien dan kinderen en collega's. De volgende ochtend stond ik weer vroeg op om een mooie omweg naar het werk te maken door de heuvels met collega Bryan. Ook daarbij werd merkbaar dat ik allerminst op mijn sterkst ben maar genoten heb ik toch.



Bekijk foto's

PostHeaderIconReuzenschildpad

Julian had in het begin van de eerste week wat moeite met alles, hij heeft afscheid genomen van de kinderopvang en van de kleuterschool. Op beide had hij het erg naar zijn zin en nu is het voorbij en er was nog niet echt iets anders voor in de plaats gekomen. Julian wist dus niet zo goed meer waar hij nou thuishoorde en hij uit dit gevoel van onbehagen door ouderwets broekpoepen en zich onmogelijk gedragen, dat is dan weer jammer. Op zondag had ik voor het eerst sinds een tijd weer eens meer dan 100 kilometer gefietst en om de een of andere reden had ik daarna erg veel geduld voor Julian, wat precies is wat hij nodig heeft op zo'n moment.
Die eerste week gingen de jongens naar OSHC (Out of School Hours Care: buitenschoolse opvang). In de vakantie hebben die een speciaal programma. De eerste dag moest Julian even in de time-out.
Dat komt namelijk zo: als Tristan ergens nieuw is, dan denkt hij: "even kijken hoe de regels hier zijn". Als Julian ergens nieuw is, denkt hij: "Hé grappig, ze hebben hier regels voor de andere kindjes. Maar wat zal ík eens gaan doen?" De leiding van OSHC vond echter dat de regels ook voor Julian waren, dus dat moesten ze even duidelijk maken. Elke dag ging Julian beter en op woensdag was hij al zover dat hij het vervelend vond dat ik de jongens kwam ophalen. Hij was nog zo lekker aan het spelen... gelukkig kon ik hem paaien met het zwembad.

Dat is sinds enige tijd namelijk weer helemaal schitterend helder. Dat komt omdat ik opgehouden ben met vertrouwen op de professional. Ik bracht altijd een flesje water naar de zwembadman en die vertelde dan wat ik erin moest mikken om het helder te krijgen. Maar helder werd het dan niet en na een tijdje was ik dat zat. Ik ben op internet gaan struinen en in het begin is de informatie wat overweldigend maar na een tijdje kom je er toch wijs uit. Voor het eerst ben ik nu zelf de waarden gaan meten en na doen wat ik dacht dat goed was zijn ze nu allemaal in balans. Gecombineerd met lekker warm weer zorgt dat voor veel plonsplezier. Ik heb ook een grote schildpad gekocht voor de jongens omdat de krokodillen lek waren. Altijd hetzelfde liedje, wie kampt er nou niet met lekke krokodillen op z'n tijd?
Tristan begint al echt profijt te hebben van zijn zwemles. Hij kan zonder zwemvest al lekker het bad op en neer en experimenteert met onder water zwemmen. Als Julian het bad ingaat moet je erbij blijven. Hij compenseert zijn tekort aan vaardigheden namelijk met een overschot aan durf. Hij laat vrolijk zien hoe goed hij kan zwemmen (nauwelijks) en komt er dan achter dat het te diep is om om te draaien. Ik laat hem altijd even gaan en tot nu toe redt hij zichzelf wel steeds. Maar daar vertrouwen we nog maar niet op.
Afgelopen weekend was het lekker warm en hebben we Tristans klasgenootje Abi en haar moeder Amanda ook op bezoek gehad voor een zwempartij. Dat was erg gezellig.

Vorige week vrijdag had ik break-up day op het werk. Dat is de laatste dag voordat de meeste collega's van de kerst- (en dus zomer-)vakantie gaan genieten. We werden getrakteerd op een helikoptervlucht boven wijngebied de Barossa. Toen iedereen weer veilig geland was volgde een luxe en lekkere lunch, en daarna stond er nog een wijnproeverij op het programma. Na zoveel eten en drinken moest ik echter passen. Gelukkig was het een heerlijke tuin en scheen het zonnetje volop, dus gewoon zitten was ook lekker.
Die zondag maakte ik weer een fietstocht, het was flink warm en ik had twee stevige beklimmingen gepland. Na een daarvan vond ik echter dat het zwembad een betere optie was. Karla heeft veel tijd in de keuken doorgebracht ondertussen. Wie namelijk dacht het na alle taarten voor Julians verjaardag wel even genoeg was heeft het mis. Karla had bedacht dat ze cake pops ging maken voor haar collega's, dat zijn bolletjes van cake met een chocolade coating op een stokje. Dat bleek erg lastig en er was dus flink experimenteren voor nodig om dat goed te krijgen. Uiteindelijk lukte dat en Karla en de jongens hebben ze afgelopen week langs gebracht. Ze vielen goed in de smaak en dat mag ook wel want ze zagen er prachtig uit.
Door alle late avondjes ben ik echter een beetje een gebak-weduwnaar nu. Gelukkig heb ik na lang onderhandelen kunnen bedingen dat de oven niet meegaat als we op vakantie gaan, dus dan kunnen Karla en ik elkaar weer een beetje opnieuw leren kennen. Helemaal ellende was het echter ook weer niet, want de kinderen zijn (soms) al veel beter in staat zichzelf te vermaken en ik heb dus ook wel in perfect weer met een biertje zitten genieten van het kristalheldere zwembad.
Afgelopen week waren de kinderen thuis met Karla terwijl ik de laatste drie dagen voor kerst nog werkte. Behalve het afleveren van de cake pops zijn de jongens ook nog gaan fietsen. Julian heeft een fietsje geleend zonder zijwieltjes van een vriendje van Tristan. Daar kan hij al heel aardig op fietsen. We moeten even afwachten welk fietsje hij meewil op vakantie. Wij hebben besloten voor onszelf geen fietsen mee te nemen. Dat was wel het plan omdat we mooie hoge bergen gaan zien waar ik erg graag tegenop zou rijden. Maar de kans dat het erg warm is, plus de beperkte ruimte in de auto hebben toch anders doen besluiten. Ook maakten we ons wat zorgen over waar de fietsen moeten blijven als we er niet op zitten en ergens heen willen. Zo inbraakbestendig is zo'n tent nou ook weer niet.

Karla had een erg leuk idee voor kerstavond. We hebben lekker samen een kerstfilm gekeken en zijn toen het donker werd (zo rond 21.00) langs de huizen met kerstverlichting gereden en gewandeld. Dat is een behoorlijk 'over the top' gebeuren hier in sommige straten maar grappig om te zien. Als het je buren niet zijn. Weer thuis hebben we stol gegeten die Karla gevonden had in een winkel en warme chocolademelk gedronken. Veel te laat lagen de jongens in bed en veel te vroeg waren ze weer wakker om te kijken of de kerstman ons huis niet had overgeslagen. Nou zijn onze jongens het hele jaar zoet geweest dus dat zat wel goed (mede door het tijdsverschil lette Santa waarschijnlijk niet zo goed op als ze wakker waren). En Santa was zo goed om ook aan de ouders te denken door de kinderen lego te geven. Hij weet namelijk dat dat eerst rust betekent door het bouwen en dan nogmaals door het spelen.
Onze traditie van poffertjes als ontbijt ging even niet door. Door een bezorgfout van onze supermarkt hadden we opeens erg veel bacon, en eieren hadden we ook volop dus dat werd lekker bacon and eggs.
Op kerstavond hadden we ook een superpakket met Hollandsche lekkernijen gekregen van Lizan. Dat was haar cadeau van toen we in Nederland waren en dat we nu pas hebben gebruikt. Allemaal lekkere dingen die hier niet te krijgen zijn werden zomaar in een grote doos afgeleverd, geweldig.

Eerste kerstdag waren we heel lief uitgenodigd door onze buren, Giovanni (Johnny) en Giannina. Er was allerlei familie en het was heel gezellig. Iedereen had wat te eten gemaakt en te drinken was er ook genoeg. We hebben erg lieve mensen naast ons wonen.
Tweede kerstdag (die er hier dus niet echt is) zal vooral in het teken staan van voorbereiden en inpakken. De verhalen die daar dan weer bij horen volgen over enkele weken.



Bekijk foto's

PostHeaderIconMorialta en Melbourne

Na ruim vier jaar in Adelaide zijn we dan eindelijk voor het eerst naar Morialta Conservation Park gegaan. Dat is een prachtig park zo blijkt, omgeven door rotsen en met prachtige wandelpaden, trappen en eucalyptusbomen die ruim voorzien zijn van koala's. We hebben er een mooie wandeling gemaakt die kindvriendelijk was qua afstand en moeilijkheidsgraad. We zagen een aantal koala's, wat water dat van rotsen kletterde en een mooie grot. Op de terugweg kwam aan de idylle echter een eind toen we bijna bij de auto waren.
Tristan vindt namelijk een heleboel dingen belangrijk, maar prioriteit nummer één is wel: Julian verslaan. Dus toen Julian voor de gein begon te rennen dacht Tristan: dat kan ik harder, en dat zal ik even demonstreren. Helaas zijn er bij rennen meer dingen waar je op moet letten dan alleen de tegenstander en overeind blijven is er daar, zeker op een grindweg die naar beneden loopt, één van. Tristans verlangen om Julian in te halen was echter te groot en hij viel. De sirene die daarop volgde deed ons Nederlanders denken aan de eerste maandag van de maand om 12:00 uur. Vogels fladderden verschrikt op, hagedissen zochten een veilig heenkomen en zelfs koala's werden wakker.
Later bij een winkelcentrum hebben we wat ontsmettingsmiddel gekocht en pleister die een aantal dagen op het gehavende knietje kan blijven zitten. Het aanbrengen van de ontsmettingsspray was genoeg om Tristan weer te laten klinken als uitrukkend groot materieel van de brandweer. Laten we hopen dat hij ervan geleerd heeft dat heel blijven nog net iets belangrijker is dan beter zijn dan Julian (maar we hebben zo onze bedenkingen).
Toen we na afloop met een appelsapje en wat frietjes bij de Duck Inn zaten was het ergste leed alweer geleden.

Julian is een behoorlijke grapjas. Hij experimenteert flink met humor en dat mag ook best ten koste van iemand zijn zolang hij dat zelf niet is. (En ja, ik weet aan wie dat doet denken voor wie mij al veertig jaar kent, er is dus hoop voor hem). Ik was dus erg verbaasd toen Julian zei "Dad, you are my hero"... zonder daar zes seconden later aan toe te voegen: "actually, not". Verbaasd en gevleid.
Later zaten Tristan en Julian mee te kijken naar het nieuws waar overstromingen getoond werden. Tristan geloofde het wel en zei "Now can we watch ABC for Kids?" Maar Julian zei "No I want to watch this, it is important for me". Onverwacht volwassen opeens, dat jongetje van bijna vijf dat meestal guitig is of boos.
Ook serieus was hij een paar dagen later toen hij een mooi inkijkje gaf in hoe een kind denkt. Hij zei: "Dad, not this christmas but next christmas, will you then be dead?" Want hij weet dat ik de oudste ben van ons vieren en dus waarschijnlijk het eerste doodga. En niet deze kerst maar die daarna is nog heel erg ver weg, dus toch even checken. Dat soort momenten snijden wel door je ziel (vooral de gedachte dat er een moment komt dat je er niet meer bent om ze te helpen) maar het is toch ook mooi dat met kinderen mee te maken.
Op zich gaat het allemaal goed met de jongetjes maar we hebben wel het gevoel dat Julian het spannend vindt dat hij naar school gaat en zijn vertrouwde kindy en child care kwijtraakt. Hij is vandaag begonnen met de eerste van een reeks kennismakingsbezoekjes op school, een uurtje eerst maar eens. We hadden er profijt van dat hij er al vaak geweest is om Tristan weg te brengen of op te halen waardoor de school al een vertrouwde omgeving voor hem is. Hij ging na een zoen van zijn mama zonder problemen naar de klas om bij de andere kindertjes op de mat te gaan zitten.
Afgelopen woensdag was er een grootouderdag op Tristans school maar hij vond het gelukkig erg leuk dat ik de rol van grootouder waarnam. Hij liet me trots zien wat hij allemaal doet op school en het was erg leuk om dat te zien, maar ook om Tristan zelf te zien in zijn klas en met klasgenootjes. Helemaal thuis en vol zelfvertrouwen, heerlijk.

Vorige week maandag was het weer zo'n dag dat je beseft dat je ver weg zit: mijn moeder moest opgenomen worden met een accute blinde-darmontsteking en ging niet veel later onder het mes, al is dat mes tegenwoordig een camera met een schaartje eraan. Hopelijk herstelt ze voorspoedig, beterschap vanaf hier uiteraard!

Afgelopen weekend zou ik eigenlijk aan een behoorlijk ambitieuze fietstocht meedoen maar dat moet maar wachten tot volgend jaar. Ik moest namelijk op de maandag voor werk in Melbourne zijn en dat was toch een te mooie gelegenheid om niet ook even een dagje rust en door een leuke stad slenteren te ritselen. Ik ben dus al op de zondag gegaan en heb de Queen Vic Markets bezocht, de hele stad doorkruist, leuke straatjes ontdekt om koffie te drinken, een Pools festival gezien en natuurlijk aan de Yarra een biertje gedronken. Een heerlijk dagje opladen kortom, al miste ik de kinderen en Karla wel.
Overigens was het niet alleen maar ontspannen want ik moest al om half zes op om naar het vliegveld te gaan, en dat op zondagochtend. En niet zomaar een zondagochtend maar de zondagochtend na een verjaardagsfeestje op de golfclub van Lyn (ik durfde niet te vragen welke verjaardag het was). Dat was erg leuk, de buurvrouw paste voor het eerst op wat erg goed ging, en het feestje was leuk met veel wat oudere mensen (leuke verhalen!) en een hoop gezelligheid. Maar vroeg werd het niet, dus het was een kort nachtje voor de wekker ging.
Terwijl ik door Melbourne slenterde ontmoette Karla ondertussen haar oom en tante die op bezoek waren bij Onno (Karla's neef) die zich hier ruim een jaar geleden ook gevestigd heeft. Ze hebben aardbeien geplukt in Hahndorf en behalve met een zak aardbeien kwam ze ook thuis met hagelslag en dropjes die Karla's ouders hadden meegegeven. En natuurlijk een Allerhande.

De week eindigde weer met de golfclub uiteraard. Daarna was het plan om dit verhaaltje op de Highway te zetten, rijk geïllustreerd met foto's zoals gebruikelijk. De telefoon (waar de foto's op staan) en de computer (waar de foto's op moeten) hadden echter een Tristan en Julian momentje: ze konden het even niet goed met elkaar vinden en weigerden naar elkaar te luisteren. Ik ben tot 2 uur inde ochtend bezig geweest (waar ik me verheugd had op bijtijds naar bed gaan) en het is maar ten dele gelukt. In elk geval kan ik nu, zij het iets later dan gepland, verhaal en foto's met de wereld delen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconWisselend succes

De afgelopen tijd heb ik weer eens wat langere tochten (125+ km) geprobeerd te maken op de fiets. Sinds we kleintjes hebben is dat er niet meer zo van gekomen en het was erg mooi. Het bleek nog steeds wel een belasting voor Karla als ik zo lang weg ben en zelf vond ik ook wel dat ik wat teveel miste van het weekend met het gezin. Ik hou het dus weer bij de wat kortere ritten (70-80 km). Maar toch wel leuk om weer eens te doen.
De kortere ritten gaan soms wel goed. Gisteren ben ik voor het werk met collega Bryan naar Norton Summit gereden in een poging mijn persoonlijke record te verbeteren op die klim. Hoewel dat lukte had ik het gevoel dat er nog wel iets meer in had gezeten, dus dat ga ik nog eens doen. We sloten af met een heerlijke bacon and eggs in het ochtendzonnetje. Weer een minivakantie op een werkdag!
Terug naar huis na het werk ging ik om de een of andere reden erg hard. Zelfs de klim naar huis, die ik al tegen de honderd keer gereden heb, ging sneller dan ooit eerder. Wat ook wel hielp is dat ik in mijn volwassen leven nog nooit zo licht ben geweest als nu, al zal dat met de paasdagen wel veranderen.

Karla en ik zijn allebei een beetje ziekjes geweest, er ging een virusje rond waar ook Julian niet aan ontsnapte. Alleen Tristan bleef gespaard. Die is overigens wel alweer een tand kwijt (een wisselend succes). Die avond legde hij hem onder zijn kussen voor de tooth fairy maar begon later te huilen: hij wilde de tand eigenlijk niet kwijt. Die hebben we toen in een doosje gedaan, als je iets niet wil verkopen hoeft het tenslotte ook niet.
Hoewel vorig weekend niet zo'n succes was door zieke en vermoeide gezinsleden gaat het verder de laatste tijd erg goed. De moeilijke Julian van een jaar geleden is soms niet eens meer te herkennen in het jongetje dat nu bij ons woont! De boys spelen steeds leuker met elkaar en soms maken ze een tijdje geen ruzie en vertelt Tristan niet de hele tijd aan Julian hoe hij moet spelen.
Op een woensdag was er een feestje op Julians kindy waar ik met hem heengegaan ben. Hij verheugde zich er enorm op en liep er enthousiast met mij naartoe vanaf childcare. Er was veel chocoladecake en worstjes als lunch, en het was heerlijk om te zien hoe hij lekker speelde met andere kindjes en dikke pret had. We hebben ook nog een chocolade paashaas gewonnen met lootjes. Daarover gesproken: Tristan leert Duits op school wat erg grappig is. Op een dag kwam hij thuis en bleef maar zeggen 'Ich bin der Osterhase!' En hij telt vaak tot tien in het Duits met een accent dat geen Nederlands en geen Engels is.
Op het werk gaat het goed, Karla heeft het al goed naar de zin in haar nieuwe baan. Het is wat uitdagender en gelukkig zijn er ook alweer collega's waarmee het wel klikt. Zou het aan Karla liggen?
Ze is ook voor het eerst op de fiets gegaan, verder dan eerst. Op de terugweg kreeg ze een lekke band maar gelukkig vrij dicht bij huis. Haar banden zitten namelijk te strak om er zelf af te halen.
Ook bij mij gaat het goed, het is drukker geworden maar dat is eigenlijk wel prettig. En ik begrijp steeds beter waar het over gaat, ik heb een hoop geleerd in de anderhalf jaar dat ik er ben, over onze software en accountancy in het algemeen.

Vandaag was Goede Vrijdag, een lekker rustig (een relatief begrip!) ochtendje met de kids en de middag doorgebracht met vrienden Steve en Jill. Daar ook erg lekker gegeten en toen moe huiswaarts gekeerd voor een welverdiende nachtrust.
Op het moment dat ik dit schrijf is een zekere Hans uit Purmerend aan het inchecken op een vlucht naar Dubai. Daar stapt hij over naar Adelaide, waar wij hem morgenavond rond deze tijd gaan ophalen voor een gezellig weekje!

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe ultieme test

Een weekend is niet altijd ontspannend helaas. Zo lekte de slang van de vaatwasser, wat simpel te verhelpen is als je eenmaal bepaald hebt wat het probleem is, de vaatwasser van zijn plek gehaald hebt en een nieuwe slang in huis hebt gehaald. Karweitje van niks eigenlijk.
Ook waren de kinderen erg moe door onze avondprogramma's: de voorstelling met paarden waarover vorige keer al geschreven is en een bezoekje aan Hein en Chantal de avond erna. Het werkt nog steeds zo dat vermoeidheid niet echt van invloed is op het slapen van de kinderen en kindjes die te weinig hebben geslapen, daarvan doen de oortjes het niet. Op zondag zijn we dan maar een eindje gaan rijden want dan vallen ze wel in slaap. Daarna hebben we lekker even gezeten in de tuin van het visitor center in McLaren Vale.

Hoewel Julian (zeker bij vermoeidheid dus) nog regelmatig lastig is, begin ik wel te zien dat hij eroverheen zal groeien. Het lukt al vaker tot hem door te dringen door rustig praten en uitleggen waarom niet leuk is wat hij doet. Testen heeft hij tot kunst verheven. Vertellen dat hij niet te hard mag spatten in bad is bijna een garantie voor een natte badkamervloer. Maar hij kan ook leuk dingen vertellen, al is het met nog een kleintje in huis lastig om het hele verhaal, dat er meestal maar langzaam uitkomt, aan te horen.
Om Julian ook wat onverdeelde aandacht te geven ben ik met hem alleen een paar uurtjes gaan spelen bij het strand. De Onkaparinga River mondt in Port Noarlunga in zee uit en bij de laatste bocht kun je heerlijk spelen in ondiep water. Julian was niet te stoppen, hij bleef maar gaan. De week erop hebben we dat met zijn allen nog eens overgedaan. We hebben een krabbetje gevangen (en weer laten gaan) en een zandkasteel gemaakt. Beide keren zijn we na afloop gaan lunchen bij een bakery.
Afgelopen zondag ben ik gaan fietsen, waarbij ik na een kilometer of vijf al een koala op het fietspad zag staan. Toen ik stopte klom hij een boom in en liet zich heel dicht naderen. Ik ben naar het zuiden gereden (vanwege de harde zuidenwind die al weken het echte lenteweer tegenhoudt) en over onbekende wegen terug, 107 kilometer totaal. Ik verdwaal nog in mijn eigen achtertuin dus heb ik me laten leiden door de nieuwe Garmin Edge 800, een puik apparaatje.
Karla ging daarna met Francis een gebakje eten, nog voor haar verjaardag.

Voor het werk mocht ik naar een Payroll Seminar van een dag. Ik had Sydney voor volgende week op het oog, maar dan zou ik niet bij het kerstfeest op de kindy van Julian kunnen zijn. Op maandag bedacht ik dat er ook een seminar was in Melbourne, de volgende dag. Ik heb alles zo kunnen regelen dat ik diezelfde avond nog vertrok en de volgende dag dus in Melbourne was. Het korte hotelnachtje werd goedgemaakt door een heerlijk luxe hotelontbijt, en een interessante dag op het seminar. Na afloop had ik nog net een paar uur tijd om in het zonnetje aan de Yarra te zitten met een pintje en een pizza. Heerlijk!
Julian nam het me wel kwalijk dat ik het gezin een dag in de steek had gelaten en liet dat de dagen erna goed merken. Bijvoorbeeld door me te roepen en dan als ik kwam 'ik wil jij weg' te zeggen. En veel andere hartverwarmende tafereeltjes. Maar vanmorgen kwam hij lekker bij me op schoot zitten met een boekje, ik denk dat hij me vergeven heeft. Het zijn verschillende vormen van uiting geven aan zijn behoefte aan meer aandacht van mij, maar met de ene variant is net iets makkelijker om te gaan dan met de andere...

Tristan gaat goed op school en hij zit soms thuis aan tafel woordjes uit een boekje over te schrijven, heel schattig. Soms komt hij thuis met verhalen en dan hebben wij wel een aantal vragen nodig om te achterhalen waar het nou eigenlijk over gaat. En hij wordt lekker bijdehand. Als je zegt waar zijn schoenen staan bijvoorbeeld, dan zegt hij: 'Told ya!'. Hij groeit mooi tweetalig op, al resulteert dat bij beide jongetjes nog weleens in wat gemengde zinnen. 'Wij kwamen dat deciden (Tristan)' en 'Jij kan niet de roof touchen!' (Julian) vinden wij bijvoorbeeld heel normaal klinken. Overigens wel leuk om te zien hoe zo'n Engels woord dan correct Nederlands vervoegd wordt.

Op de golfclub waren Peter en Jill er weer eens allebei, de laatste tijd was er steeds wel eentje aan het werken. Dat was weer ouderwets gezellig. Er stond een graafmachine op het terrein waar Peter even naartoe is gegaan met de jongens. Dat vonden ze natuurlijk prachtig.

Bekijk foto's
Er zijn ook weer wat bewegende beelden te zien op YouTube

PostHeaderIconMildura

Het weekend begon vroeg. Om vijf voor vijf moest ik eruit voor één van de kinderen en daarna was het niet meer de moeite er weer in te gaan omdat de wekker om tien over vijf stond. We gingen namelijk vroeg de auto in om naar Mildura te rijden. Dat is de plaats waar Florence nu woont op zo'n vijf uur rijden over de grens met Victoria en ook dichtbij New South Wales. Florence is de dame die ons opgehaald heeft van het vliegveld toen we hier voor het eerst aankwamen, ruim twee en een half jaar geleden.
De rit was lang maar de kinderen begonnen er slapend aan. Toen ze wakker waren vond Tristan natuurlijk dat het allemaal veel te lang duurde, maar we hadden hem voorbereid. Het was leuk weer ergens te komen waar we het nog niet kenden. Mildura bleek een erg leuk stadje en het was natuurlijk ook leuk Florence weeer te zien en haar vlam Rob te leren kennen. Dat bleek een erg leuke kerel en we hebben ons het hele weekend uitstekend vermaakt. Vincent en Francis waren er ook en met zijn allen zijn we pizza gaan eten, lekker en gezellig.
De kinderen sliepen bij ons op de kamer dus de nacht was niet ideaal maar dat was nou eenmaal zo. De dames zijn lekker een gebakje gaan eten in de stad op zondagochtend terwijl Vincent en ik de kinderen meenamen om ook in de stad even een goeie koffie te zoeken, wat lukte. Na de gezamenlijke lunch zijn we weer terug gereden, daarbij gecontroleerd op fruit bij de grensovergang tussen Victoria en South Australia. Ze houden hier namelijk niet van fruitvliegjes. 's Avonds zijn we lekker vroeg naar bed gegaan, ruim voor negen uur.
Maandagochtend was het maar twaalf graden. Dat vond ik te koud om naar het werk te fietsen en ik ben dus lekker op de motor gegaan. Dat gold net zo voor de dag erna toen het veertien graden was. Omdat het bijna vakantie is neemt mijn motivatie om te fietsen ook wel wat af.
Op dinsdag had ik op basis van code achterhaald wat een bepaalde functie in de software zou moeten doen. Toen ik aan mijn baas vroeg of dat zo ongeveer klopte zei hij dat het 'pretty much spot on' was. Dat geeft dan weer een leuk gevoel.
Op woensdag ben ik met Bryan dan toch nog een keer naar het werk gefietst met omweg. Om vijf uur opstaan viel niet mee en ik had ook weinig plezier aan het verwisselen van een lekke band in het donker maar de fietstocht was mooi, met beklimming van Greenhill Road in een klein half uur, wat gezien de tegenwind en het feit dat we niet heel erg ons best deden helemaal niet slecht was. We hebben de rit lekker afgesloten met een bakkie koffie vlakbij de zaak.
Helaas werd ik die middag net als vorige week weer bijna doodgereden door een automobiliste die dacht: geen auto's, dan kan ik er dus tussen. Waarop ik dan met hartkloppingen in mezelf zeg: maar ik ben er ook nog! Het is maar goed dat ik even niet meer fiets want het plezier gaat er wel een beetje vanaf als je niet weet welke van de honderden auto's een aanslag op je leven zal plegen.
's Avonds hoorde ik hoe Julian heel lief aan het zingen was in bed. Hij hield het nauwelijks vol en gaapte al zingend. Ook verder was hij goed te pas deze week. Hij was lief en luisterde redelijk. Het jongetje zit wel vol initiatief en hij wil altijd springen en klimmen. Maar als je hem kent is hij goed te genieten. Om een voorbeeld te geven, hij gooit erg graag. Maar toen ik hem lekker liet gooien waar het geen kwaad kon, kon ik hem ook wel uitleggen dat het niet kan als er iets kapot kan of als je iemand pijn kunt doen. Dat moet natuurlijk eindeloos herhaald worden (hij is drie) maar het is toch een stuk fijner dan alleen maar roepen dat het niet mag.
Tristan gaat ook goed en hij is een lief en sociaal jongetje. Wel huilt hij soms om helemaal niks maar we hopen dat dat komt door de onzekerheid van de grote reis die voor de deur staat. We gaan namelijk naar Nediland, voor wie dat nog niet wist. We blijven vier weken weg en het zou zomaar kunnen dat ik in de tussentijd dit blog niet bijwerk. Ik heb het namelijk te druk met familie en vrienden zien, en drop eten.
We hebben vandaag voorlopig de laatste fles wijn gewonnen op de golfclub, we missen in één klap twee keer zoveel vrijdagen als we hebben gemist in de afgelopen twee en een half jaar. We zijn heel benieuwd wat we van Nederland zullen vinden als toeristen, maar we weten al dat we ook graag weer terug zullen gaan. Naar huis.

Bekijk foto's

PostHeaderIcon39

Nee, helaas al niet meer mijn leeftijd. Afgelopen dinsdag was het 39 graden en dat gold ook voor Tristan. Gloeiend heet was het jongetje en ik ben thuisgebleven met hem. Hij wist zich af en toe geen raad met zichzelf, zo ellendig voelde hij zich. Maar gelukkig ging het op andere momenten ook wel en genoot hij van het alleen met papa thuis zijn en veel televisie kijken. Dat was ook erg ontspannend voor mij, zo'n dagje. "Ik ga alleen nog één ding zeggen, papa: Ik wil vanmiddag in het zwembad want dan word ik lekker koud en ik ben al zó groot en als wij wat zeggen kan alleen mama en jij dat horen en niet Jack Bartholomew want die kan alleen Engels en kijk in dit flesje komt hier vuur uit, hier, net als de rocketship van Rob the Robot en dan gaat ie zo, kijk papa, papa kijk......"
Toen hij naar bed ging was hij nog steeds warm en hij sliep onrustig. Midden in de nacht huilde hij en toen ik ging kijken en bij zijn bed ging zitten zei hij: "Mijn bed is vol speelgoed en het past niet". Ik zei dat hij waarschijnlijk droomde. Toen zei hij "nee, ik moet naar de toilet". Dus ik zei dat hij dat maar moest doen, maar de wijsneus zei "Ik kan niet want jij zit ervoor". Op woensdagochtend dachten we dat hij ook nog wel ziek zou zijn maar hij zei: "ik ben weer beter" en hij voelde niet zo warm meer. Na meten bleek het nog 37.3 te zijn en daarmee kon hij wel weer naar de creche, wat hij ook wilde.
De zaterdag ervoor hadden we een vervanger voor de kapotte magnetron gekocht. En ook een stofzuiger, de oude was al lang aan vervanging toe. De nieuwe is net als de oude ook van een Nederlands merk dat bekend is van gloeilampen, maar nu tenminste met Australische stekker.
Karla is er nog even alleen op uit geweest 's middags. De bedoeling was dat ze wat kon ontspannen maar het is Karla dus het werd regelen en haasten. Die avond gingen we eten bij de Whites met hun Tristan en Bronte. Dat was weer ouderwets gezellig en lekker.
Ik geloofde het fietsen wel even dit weekend en gunde mijn benen wat rust. Karla is wel gegaan en heeft erna een lekker bakkie koffie gedronken alleen. Ik ben ondertussen met de jongens naar ons speeltuintje gegaan. Toen Karla thuiskwam was het mijn beurt voor wat tijd voor mezelf. Ik ben weer lekker op het terras van de Crown gaan zitten, onze 'local', de plaatselijke kroeg. Heerlijk met een biertje een beetje kijken en luisteren naar alles en iedereen.
Toen de kinderen 's avonds in bed lagen hebben Karla en ik nog even een verfrissende duik genomen, het was tot woensdag enorm heet. Maandag was een feestdag vanwege Adelaide Cup, voor wie van paardenraces houdt. In navolging van Ascott gaat dat er vooral om wie de meest belachelijke hoed op heeft. Wij gingen liever naar het strand in de ochtend, we zijn lekker onder de jetty van Port Noarlunga gaan zitten. En spelen in het water. Julian houdt erg van gooien, we vertellen hem ontelbare keren dat dat niet mag (stenen gooien op een druk strand vonden wij geen goed idee, flauw als we zijn) maar Julian hoort 'stenen gooien mag niet, tenzij je het graag wil'.
Karla mocht die middag nog een keer alleen op pad maar wel met als voorwaarde dat ze nou echt zou ontspannen. Dat lukte.

Woensdagavond kwam buurman Ben langs ter gelegenheid van het feit dat hij de volgende dag onze buurman niet meer zou zijn. Het huis gaat in de verhuur dus we hopen maar op goede nieuwe buren.
Vandaag leidde Julians voorliefde voor gooien ertoe dat de lieve jongen op de creche zijn tweede ruit brak in twee weken.
Ondertussen vierden wij St. Patrick's Day op de zaak. Nou heb ik helemaal niks met Ierland maar het was wel gezellig, we deden een quiz tussen het werk door en er waren cupcakes en Guinness.

Bekijk foto's

PostHeaderIconKapot

Laatst zei ik al dat het gevaar van herhaling op de loer lag. Deze week moet ik melden dat er alweer een spijker in de achterband van de motor zit. Je zou denken dat dat zeldzaam is maar niet dus. Gister heb ik hem weggebracht en morgen halen we hem weer op. Gelukkig was er geen nieuwe band nodig, want de band die erop zit is nog vrij nieuw. Omdat ik even geen motor had ben ik de hele week op de fiets naar het werk gegaan. Zondag had ik al 100 kilometer gefietst, en woensdagochtend heb ik weer een omweg gemaakt langs Norton Summit Road, met collega Bryan. Zo kwam het totaal op 375 kilometer en met alle heuvels vond ik het ook wel even genoeg. Wel heb ik ergens de snelste tijd gescoord van alle ruim 2200 keer dat Strava gebruikers er gereden hebben (dat is een website waar je je fietstocht kunt uploaden en dan worden je tijden overal vergeleken met andere deelnemers). Zoals de vader van Calvin in mijn geliefde strip Calvin and Hobbes al eens zegt: 'If the numbers go up, it means you're having more fun'.
Karla had zaterdag ook al gefietst: ruim 80 kilometer die eindigden bij de bakery in Meadows. Daar ontmoetten de kids en ik haar, en we hebben er lekker gezeten met iets lekkers. Na afloop was er ook nog een mooie speeltuin.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten. Dat was erg gezellig, de kinderen zouden pizza maken maar hadden daar uiteindelijk niet zoveel zin in. Later vond Tristan de pizza helemaal niet lekker omdat hij hem niet zelf gemaakt had. De volgende dag sliepen ze lekker uit en speelden lief samen na mijn fietstocht. De rest van de dag waren ze echter wat minder lief, van laat naar bed gaan worden ze behoorlijk lastig.
Gelukkig was er Zimmerstunde, die helaas besteed werd aan het controleren waarom de magnetron het niet meer deed. Technisch als ik ben heb ik de oorzaak kunnen achterhalen: hij is stuk.
Op maandag had ik op weg naar het werk een lekke band (begint de titel al een beetje duidelijk te worden?). Wat ook langere tijd kapot was, maar waar ik pas deze week ingedoken ben, is mijn achterdemper van de volgeveerde mountain bike. Die heb ik helemaal niet zoveel gebruikt. Maar waarschijnlijk juist daarom is er binnenin een rubber ringetje stukgegaan met lekkage als gevolg. Alle demperolie is er inmiddels uit en het vraagt heel wat research om te bepalen wat je daaraan kunt doen. Vervangen? Servicen, en waar dan? Wat kost het allemaal? Wordt vervolgd vrees ik, want zo kan ik de hele fiets niet gebruiken, wat toch wel zonde is.
Deze week ben ik twee keer na thuiskomst in het zwembad gedoken. Het is namelijk de hele week behoorlijk warm (30-36). Net als in Nederland, lazen we (behoorlijk warm bedoel ik). Helaas voor jullie is dat inmiddels alweer voorbij geloof ik. Vanmorgen was het voor vertrek (om zeven uur) al ruim 25 graden.
Werk blijft een beetje oneerlijk verdeeld: ik zat woensdag en vrijdag in de kroeg met de lunchpauze, Karla werkt zich voor veel minder een slag in de rondte. Zelfs zo dat het eigenlijk niet leuk meer is, terwijl Karla toch echt van aanpakken weet. Dit weekend is een lange omdat de maandag erbij zit. Hoewel we zoals altijd een druk programma hebben gaan we ook proberen Karla wat ontspanning te gunnen.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    
All Pictures
Zomerklaar (26)
Draad weer oppakken (33)
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Zomerklaar
  De draad weer oppakken
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.