Highway To The Sun

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's