PostHeaderIconNederland zet de Bloemetjes buiten

Hier Down Under is veel omgekeerd ten opzichte van wat we gewend waren. In de Europese zomer is het hier winter en als het in Nederland dag is, is het hier nacht.
Zelfs de maan staat op zijn kop bij ons.

Wij voegen daar nog een omdraaiing aan toe: ruim zes jaar geleden kwamen we in Australië aan op een Nederlands paspoort. Maar over een tijdje gaan we naar Nederland met een Australisch paspoort!

We hebben namelijk besloten dat we zo 1, 2, 3 niet terug gaan om weer in Nederland te leven, en als we daarmee A zeggen, dan is het ook leuk om B te zeggen door Australisch staatsburger te worden. Dat proces loopt al ongeveer een jaar maar nu is het voltooid!

Maandagavond 10 april hadden de jongens en ik onze ceremonie waarmee het officieel werd: ik ben Australiër!


Nederland is zo ruimdenkend en tolerant om je er dan uit te zetten, dat is natuurlijk een beetje jammer. En zo zijn de Bloemetjes dus buiten gezet! Ik ben 17.096 dagen Nederlander geweest, dus een beetje gek is dat wel.

Overigens ben ik op dit moment nog de enige die niet meer welkom is. Ons gezin bestaat nu uit een Nederlander, een Australiër en twee mengseltjes:
Tristan en Julian zijn nu zowel Australisch als Nederlands. Dubbele nationaliteit is namelijk wel mogelijk als je minderjarig was toen je een andere nationaliteit kreeg. Ze hoefden de eed ook niet af te leggen maar ik vond het wel leuk dat ze met me mee het podium opgingen. Dat was een beetje eng maar ook wel spannend.

En Karla was op de valreep wel uitgenodigd voor deze ceremonie maar heeft afgezegd. We hadden het erg graag als gezin samen gedaan maar ook hier, net als bij de aanvraagprocedure zelf, gooide de naamsverwarring weer roet in het eten.
Karla heeft namelijk de vlucht voor Europa later dit jaar, geboekt op haar meisjesnaam omdat die in haar Nederlandse paspoort staat. Maar ze zou onder haar getrouwde naam Australisch burger worden.
Daarvoor moest dus de naam op haar ticket gewijzigd worden. En hoewel je een ticket kunt boeken als Pommetje Horlepiep zonder bewijs te overleggen, is er voor een wijziging opeens van alles nodig.

De luchtvaartmaatschappij vroeg om een paspoort (dat is het hele punt: die heeft ze nog niet) en ook om een huwelijkscertificaat (niet de reden voor de naamswijziging en dus ook zinloos).
Dat alles zagen we niet meer geregeld worden in de paar dagen die we ervoor hadden, en dus besloten we Karla nog maar even Nederlands te laten.

Dat betekent dan weer dat ik naast het aanvragen van drie Australische paspoorten ook nog een keer het visumtraject in moet: als permanent resident (wat wij, heel luxe, al waren bij aankomst) mag je vijf jaar vrij in en uitreizen. Maar die zijn nu voorbij en dat betekent dat je om weer het land in te mogen een 'Resident Return Visa' moet hebben.
Dat kost $ 400,=, maar daarvoor mag je dan ook weer naar huis. Als we terugkomen doet ook Karla de ceremonie. En dan is de emigratie echt helemaal compleet.

We blijven trouw aan rood-wit-blauw...




... maar zien voortaan ook sterretjes!


PostHeaderIconDoorbroken

Het weekend begon met een IKEA-sessie met ontbijt maar de stemming kwam er niet echt in. De kinderen waren de laatste tijd erg veel aan het ruzie maken en we werden er een beetje gestoord van. Ook werd Julian weer steeds testeriger en ook sneller kwaad. Karla en ik hadden er genoeg van, maar we hebben inmiddels geleerd dat impulsief reageren en je gevoel de ruimte geven niet werken, verre van zelfs. Dus hebben wij als ouders een beraad gehouden en besloten het te proberen met een aandachtsoffensief, aangevuld met kalm en geduldig blijven, uitleggen waarom bepaald gedrag niet gewenst is en een en ander te besprenkelen met wat omkoperij. Zo zijn we op een woensdagmiddag samen een milkshake gaan drinken omdat de jongetjes een paar dagen achter elkaar lief geweest waren op school.
In de tijdspanne van een week merkten we al verandering, en nu na twee weken zijn de jongetjes zo lief dat het echt genieten is. Een ongelofelijk maar fijn resultaat en grappig om te zien dat ze er zo snel op reageren. Tuurlijk, ze maken nog steeds wel eens ruzie en Julian is voorlopig nog niet uitgetest maar het is weer normaal en er is ook veel leuks tussendoor.
Eigenlijk hebben we superlieve jongens en ik ben blij als ik bedenk (en ook zie om me heen) dat de lastige kanten gewoon zijn voor kinderen in hun fase. Klasgenootjes van Julian doen soms ook erg goed hun best om hun moeder kwaad te maken.

Karla en ik hebben een paar projectjes gedefinieerd voor in de tuin, we waren het zat dat we door de kinderen nooit ergens aan toekomen en wachten tot die gelegenheid wel komt heeft geen zin. Nu doen we vrijwel elke avond een klein stukje en als je dat maar lang genoeg volhoudt krijg je ook resultaat. Maar we hebben genoeg om nog een paar maanden door te gaan zo...

Op het werk heb ik het warempel ook nog druk tegenwoordig, het begint trekjes van een echte baan te vertonen! Ik moet wekelijks met de Australische belastingdienst (ATO) overleggen over certificering van onze software. Die voldoet aan alle eisen die een nieuwe standaard eraan stelt, maar de ATO heeft tijd genoeg om een fraaie lijst van controles en processen te bedenken die wij (ik) dan zouden moeten uitvoeren.
Daarnaast moet ik nog een proces aansturen dat tot een nieuwe website moet leiden en mijn gewone werk loopt ook door. Ik heb het nu dus tijdelijk net zo druk als Karla altijd!
Maar in mijn verwenbedrijf was er dan wel weer een barbecue vanmiddag.

Alles zal wel met elkaar samenhangen, maar ik ben de laatste tijd ook een beetje ziek zwak en misselijk. Of eigenlijk vooral snel duizelig met wat hoofdpijn hier en daar. Misschien tegen mijn gewoonte in maar eens mee naar de dokter.
Ook in de afdeling ziekenboeg had Tristan een lekkend oor waar hij antibiotica en druppels voor kreeg. De antibiotica waren vermomd als mierzoet drankje waar Tristan elke ochtend zelf om bedelde. Ook zijn we weer met oogdruppels begonnen omdat zijn slechte oog achteruit gegaan was. Dus het is weer zaak om zijn goede ook een beetje te saboteren zodat het mindere wat harder gaat werken. Wel zielig, zeker de eerste dag was hij supergefrustreerd als hij wilde lezen maar de letters niet scherp kreeg. Dat gaat nu alweer beter gelukkig.

De zomer kwam wat langzaam op gang maar de laatste tijd is het lekker warm en we zijn regelmatig in het zwembad te vinden. Julian heeft zichzelf al een beetje leren zwemmen zonder lifejacket (pardon: zwemvest) en vanaf de volgende 'term' gaan we het weer proberen met zwemles.
We hebben afgelopen week ook een uniek pakket uit Nederland ontvangen met sinterklaas-, kerst- en verjaardagscadeautjes (voor Julian nog). Het unieke zit hem er vooral in dat het van Nederland naar Australië is gereisd, toen weer naar Nederland maar deze keer met de boot, en toen weer terug naar Australië. De eerste keer zinde de verpakking de Australische douane niet.
Over reizen tussen Australië en Nederland gesproken, we (vooral Karla uiteraard) zijn druk bezig geweest om de volgende zomervakantie te plannen en boeken. Zo gaat dat tegenwoordig helaas als je verzekerd wilt zijn van een leuke bestemming in de schoolvakantie. We blijven in Australië maar krijgen gezelschap uit Arnhem in de vorm van Karla's ouders. We verheugen ons er al op!

Op woensdag heb ik weer afgesproken in een café met twee oud-collega's, Peter en Ursula. Dat was niet lang maar wel gezellig en het is ook wel weer eens leuk iemand anders te zien dan kinderen en collega's. De volgende ochtend stond ik weer vroeg op om een mooie omweg naar het werk te maken door de heuvels met collega Bryan. Ook daarbij werd merkbaar dat ik allerminst op mijn sterkst ben maar genoten heb ik toch.



Bekijk foto's

PostHeaderIconHalfvol

Dat je internationaal verhuist wil niet zeggen dat alles maar vanzelf gaat. Maar gelukkig zijn wij geen 'het glas is half leeg' mensen, maar bij ons is het glas halfvol. Zo ben ik deze week twee keer op de fiets naar het werk gegaan, en woensdagmiddag had ik daarbij geen lekke band. Wat je noemt een topweek.
Maar even zonder dollen, soms lijkt het even allemaal tegelijk te komen. Nadat Julian ziek was geweest begon het vorige weekend met Karla die ziek werd en 's nachts kon genieten van een zogeheten 'technicolor yawn'. Een nacht waarin we er minder dan vier keer uit hoefden door de kinderen is al een hele tijd geleden en ook overdag zijn ze lastig. Julian is brutaal of hij huilt en ook Tristan zit niet zo lekker in zijn vel. Een oppas regelen om ons ook weer even mens te voelen naast ouder van kleintjes lukte niet. De laatste dagen doet mijn arm erg pijn, genoeg om er wakker door te worden. En op maandag ben ik op de fiets weer aangevallen door magpies en had op weg naar huis na vijf kilometer een lekke band. Op woensdagochtend had ik al een lekke band na 2,5 kilometer. En daarna de gebruikelijke vogel aanval. Ik werd gebeld dat mijn frame binnen was met alles erop en eraan. Ik blij, maar de dag erna bleek er toch geen voorvork bij te zitten, die moet ik los bestellen (en betalen). Dan bekruipt je weleens het gevoel dat er geen einde aan komt. En moet je een glas met een bodempje dan 'één tiende vol' gaan noemen? Maar, zoals gezegd, woensdag had ik op weg naar huis geen lekke band. Ik werd niet aangevallen door vogels en het was schitterend weer. We moeten maar even genieten van de kleine dingen.
Dit weekend duurt drie dagen en we hebben ons voorgenomen het een beetje leuk te maken met en voor de kleintjes. Die hebben ook wel wat meer aandacht van ons verdiend en als ze dat niet krijgen vragen ze het wel, op minder fijne manier. Helaas duurt het weer van woensdag en donderdag (26 graden en zon) niet voort maar we maken er het beste van. Ook op andere fronten moeten we het maar gewoon langzaam weer omdraaien. We werken aan een oppas zodat we een keertje uit eten kunnen samen. Ik heb mijn werkhouding veranderd omdat ik die verdenk van de pijn in mijn arm. Mijn hand, knieën en ribben geven nog wel last maar dat gaat ook nog steeds elke dag beter.
En net zoals het mindere tegelijk lijkt te komen, geldt dat ook als het beter gaat. Mijn arm was vandaag al iets beter, Karla voelt zich weer goed, en de kinderen gedroegen zich ook al wat fijner. Ik ben in de pauze even de stad in geweest en heb een leuk kadootje gekocht voor Karla, die bijna jarig is (dat weet ze al, omdat ze kan zien dat ik gepint heb - maar ze weet lekker niet wat).

Genoeg over geluk en pech, we hebben de stijgende lijn weer ingezet.
Afgelopen weekend hebben we genoten van het WK wielrennen in Valkenburg. Erg leuk om de wegen te zien waar ik ook gefietst heb en met Nederland en Australië op plaatsen 1 en 2 bij de dames was het helemaal geweldig. Op zaterdag heb ik zelf gefietst en dat gaat best weer aardig, al is staan nog lastig.
De Adelaide Crows speelden de halve finale die ze tegen de torenhoog favoriet maar net verloren. En op zondag zijn we naar Mount Lofty geweest voor koffie met appeltaart.
Gisteravond is Karla met Shelley naar een in chocola gespecialiseerd café geweest, nog om te bedanken voor haar nacht oppassen toen wij in het ziekenhuis waren. Dat was gezellig en ik was lekker even alleen thuis en heb 'Sicko' van Michael Moore gekeken. En vandaag op de golfclub wilde Tristan eens iets heel anders eten. Hij kreeg lasagne en was warempel nog blij met die keuze toen hij het eten kreeg. Julian babbelt weer meer en zingt steeds loeihard een stukje van 'Old McDonald had a farm': ii ai ii ai ooooo, met een lekkere Aussie 'o'. We gingen weer met een fles wijn naar huis, alles komt goed.



Bekijk foto's

PostHeaderIconSchoon genoeg

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLittle brother is watching you

Afgelopen weekend was het stralend weer. Zon en 28 graden maar ja, het is ook al twee weken lente. We zijn naar de Adelaide Zoo gegaan waar we een abonnement op hebben. Daar hadden we afgesproken met Margot en Andrew (en hun Tristan en Bronte) die er ook één hebben. Omdat het zo zonnig was hadden we de jongens goed ingesmeerd met zonnecreme, huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte en we willen de jongens goed beschermen.
Het pakte helaas niet erg goed uit: we hadden nog een nieuwe fles Etos zonnecreme en blijkbaar bevat dat een bestanddeel waar Julian allergisch op reageerde. Vanaf zondag zat de arme jongen onder de knalrode, jeukende bultjes. Karla is op woensdag zelfs met hem naar de dokter geweest en we smeren nu elke dag een paar keer creme op de geïrriteerde delen. Het wordt langzaam beter.
Maar goed, de dierentuin was heel erg leuk. Tristan en Tristan (de vergelijking met Janssen en Janssens dringt zich op) hadden het enorm leuk samen, ze liepen lekker te ravotten met zijn tweeën. En ook Julian leefde zich lekker uit. Na afloop waren we letterlijk de straat nog niet uit of de achterbank was in diepe slaap gedompeld.

Die avond kregen we Hein en Chantal te eten. Zij verwachten binnenkort een kind (ze willen zich laten verrassen dus ze weten nog niet dat het een meisje wordt dat Emma heet) maar of ze zich daar nu nog erg op verheugen is maar de vraag. Tristan en Julian aten ook mee en menig verhaal ging daardoor een beetje verloren. Maar ondanks dat was het wel gezellig.
De volgende dag heb ik weer gefietst, de tweede keer al na zeven maanden stilstand. Ik ben nog niet ver geweest (iets meer dan dertig kilometer), maar ik heb er wel expres wat heuvels in gedaan. Dat viel niet mee, met mijn roestige conditie. Maar als je het een tijdje doet kom je toch wel weer in een ritme. Hopelijk morgen weer, dan weer omhoog en ook wat verder. Het doel is een conditie die goed genoeg is om plezier te hebben aan Amy's ride, een evenement dat plaatsvindt op 6 november. Dat wordt 100 kilometer, onder andere over de snelweg waar we elke dag rijden voor woon-werkverkeer, de heuvels in. De rit is vernoemd naar Amy Gillett, een fietsster die omgekomen is in het verkeer.
's Middags zijn we naar Bunnings geweest, de Australische Praxis. Ik neem het mijn moeder inmiddels niet meer kwalijk dat ze me vroeger vlo noemde, ik begrijp het volkomen. Helemaal gek word je ervan. De jongens racen rond met mini winkelwagentjes, klimmen overal op, botsen, pakken alles wat niet geschikt is voor kinderhandjes... en hebben er de grootste lol bij. Ik heb geprobeerd ze enigszins in toom te houden, dan kon Karla verf en dergelijke bekijken.

Laat op de avond heb ik de rugbywedstrijd tussen Australië en Ierland opgenomen en de volgende dag (Lucs verjaardag, gefeliciteerd nog!) gekeken. In Nederland keek ik naar de Six Nations wedstrijden op de BBC, Ierland ken ik dus beter dan Australië. Zo erg vond ik het dan ook niet dat Ierland won. Veel gebeurde er verder niet op zondag dat het vermelden waard is (je zult zien dat er zelfs mensen zijn die het rugby niet het vermelden waard vinden, zij zitten er uiteraard naast).
Op maandag was het heel raar weer, het was bewolkt en grijs, maar wel 24 graden. Het waaide steeds harder, en opeens zakte de temperatuur naar een graad of 18. Karla was gelukkig op tijd klaar met hardlopen na het werk voor de buien losbarstten. 's Avonds had deze site even wat problemen, er verscheen een foutmelding als je het kale webadres invulde. Willem Jan heeft het gelukkig snel kunnen verhelpen, complimenten aan zijn adres zijn dan ook aan de orde.
Op dinsdag ben ik op de motor naar het werk gegaan (dat blijft leuk – als het droog is) omdat er 's avonds een Adelaide SharePoint User Group meeting was in de stad. Die was erg nuttig en interessant, het ging over technieken die je kunt gebruiken om het uiterlijk van een SharePoint applicatie aan te passen. Ik heb ook een tas vol reclamezut gewonnen (een 3XL t-shirt onder andere) door als eerste het goede antwoord te geven op de prijsvraag.
Op vrijdag na was mijn collega ziek afgelopen week, dat werkte eerlijk gezegd wel lekker rustig. Ik kon me concentreren op de dingen die ik moest doen en dat ging goed.

Omdat mijn werkgever nog steeds een aantal examenvouchers had die na deze maand zouden verlopen, had ik me voorgenomen nog een examen te proberen. Er was een examen dat een vervolg is op het vorige week behaalde SharePoint MCTS examen. Dat is een stapje hoger en het geeft recht op de titel MCPD in plaats van MCTS (Microsoft Certified Professional Developer tegenover Microsoft Certified Technology Specialist). Ik zou het komende woensdag doen in het Noorden van de stad, omdat het test center waar ik tot nu toe geweest ben geen plaats meer had in september (en daarna zijn de vouchers niet meer geldig). Maar plotseling kwam er een plek vrij door een afzegging. Ik heb fanatiek voorbereid en ben vanmorgen het examen gaan doen. En verdraaid, na twee uur pittige vragen zei het scherm 'congratulations'! Ik heb dus nu al twee MCTS- en een MCPD certificering binnen! Het wordt nog wat met mij zolangzamerhand...

De kinderen waren deze week flink actief. Tristan is weer bezig aan een ontwikkelingsversnelling denken we: hij gedraagt zich anders, is heel druk en lijkt soms niet eens te beseffen dat je tegen hem praat. Julian is steeds meer aan het praten en hij kijkt goed wat Tristan zoal doet. Hij kopieert Tristans gedrag regelmatig, vooral aan tafel. Ze kunnen ook steeds beter samen spelen, al blijft Tristan Julian soms omduwen en blijft speelgoed delen erg lastig.

Verder heb ik deze week weer lekker lunchwandelingen gemaakt. Ik heb mooie Irissen gezien, die staan nu in bloei. Het is grappig, sommige bloemen bloeien hier rond dezelfde tijd als waarin ze in Nederland bloeien, ook al zijn de seizoenen omgedraaid. In Nederland hebben ze aan het eind van de zomer genoeg zonlicht gehad om te bloeien, hier hebben ze na de winter genoeg regen gehad.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet vliegt voorbij

Deze week kwamen we erachter dat ons jongste gezinslid al de helft van zijn leven in Australië woont. Als je het zo zegt klinkt het wel lang! Hij viert dat door nu steeds beter te stappen, hij heeft er ook steeds meer lol in. Zolang je het niet aan iemand wil laten zien natuurlijk.

We hebben een goede week achter de rug. Die begon met een housewarming alweer, nu in Campbelltown. Erik en Romy (grappig: uit Alkmaar, waar ik ook nog wat jaren heb liggen) zijn verhuisd naar een supermodern eco-huis met uitzicht op een park. Het was mooi maar het was ook erg gezellig. Behalve Erik en Romy waren er ook leuke Australiërs met connecties in Heiloo (hoe verzin je het). Toen we net weg wilden gaan kwamen Hein en Chantal aan en we zijn langer gebleven dan we van plan waren, een goed teken. De kinderen zijn nog nooit zo laat naar bed gegaan: 10 uur pas!
Gelukkig lieten ze ons de volgende ochtend ook een beetje uitslapen. De ochtend hebben we thuis doorgebracht. Tristan reed weg op het rijdende paardje van Julian en zei tegen Julian: 'bye, see you next time!', echt grappig als dat mannetje Engels praat.
In de middag zijn we naar het ook hier aanwezige Zweedse woonwarenhuis geweest. Dat is vlakbij het vliegveld en daar zijn we ook nog even gaan kijken. We hadden een prachtig uitzicht op de landende vliegtuigen, tegen een mooie ondergaande zon als achtergrond.

Karla heeft deze week bericht gekregen over de baan. In eerste instantie was het een domper, maar eigenlijk valt het wel mee. Ze krijgt de baan niet voor vier maanden, maar voor zes weken. Dat komt omdat ze geen extern contract konden afsluiten dat over het eind van het financiële jaar heengaat, dat hier van juli tot en met juni loopt. De kans dat daarna verlengd wordt is toch best groot en ze gaat er qua salaris op vooruit.
Ik heb deze week ook een review gehad en heb de stoute schoenen aangetrokken en een iets hoger salaris gevraagd en gekregen. Daar ben ik erg blij mee. Het is nog steeds niet zoveel, maar ik ben ook nog aan het investeren in kennis.
Ik ben weer begonnen met in de avonduren leren. Die certificering komt er niet vanzelf tenslotte. Het gaat wel lekker op het werk, ik kan steeds meer dingen zelf en ik puzzel er lekker op los. Ik krijg steeds meer grip op de materie en dat is erg leuk. Dinsdagavond was er een gebruikersgroep bijeenkomst waar ik naartoe zou gaan. Na drie kwartier wachten kreeg ik te horen dat het die namiddag afgezegd was. Helaas.
Ik heb ook te horen gekregen dat ik eind augustus naar TechEd mag, de ontwikkelaarsconferentie van Microsoft die gehouden wordt in Brisbane. Dat vind ik super!
Het weer was deze week ronduit geweldig. De nachten waren niet meer zo koud, zacht zelfs, en overdag was het zonnig en tussen 20 en 25 graden! Over ruim een week is het winter. Ik heb weer lekker gewandeld tijdens de lunchpauze zonder jas en de motorritjes naar en van het werk waren heerlijk. Ik kreeg helemaal een lentegevoel. Misschien dat ik daarom nog een doosje van die peperdure maar o zo lekkere truffels heb gekocht die Karla en ik heerlijk hebben opgepeuzeld.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHousewarming en andere feestjes

Over de werkweek valt niet zo heel veel te melden. Karla was thuis omdat ze geen werk hadden op haar uitzendklus, volgende week begint ze weer voor drie weken en daarna is het onzeker. Ze heeft de 'vrije' dagen goed besteed met brieven schrijven en ontspannen. Bij dat laatste hoorde ook een partijtje tennis met Connie.
Op mijn werk is de collega vertrokken die een maand na mij begonnen was. Hij vond dat er geen sfeer was en hij had het ook te druk met een eigen programma dat hij aan het ontwikkelen was. Dat het niet erg gezellig is vind ik ook wel, maar dat maakt me op het moment niet uit. Ik leer verschrikkelijk veel dingen die gewild zijn op de arbeidsmarkt en die ik leuk vind en ik kan daar volop tijd aan besteden. Dus ik vind het goed zo. Via Reece, de recruiter die mij aan deze baan heeft geholpen, vernam ik dat men bij Surity heel tevreden is over mijn vooruitgang en dat ze een rol voor me zien voor de langere termijn, dus dat is erg prettig om te horen zo midden in mijn proeftijd. Het verdient wel redelijk onder de norm, maar dat kan eventueel veranderen, hier of elders. Eerst lekker leren, dat verruimt de keuzemogelijkheden.
Omdat Karla thuis was ben ik de hele week op de motor naar het werk gegaan en dat gaat echt wel goed tegenwoordig. En het is nog leuk ook. Wel heb ik mijn binnenjasje weer in mijn jas gedaan want 's morgens is het rond acht graden en dat is best koud met 100 per uur op de snelweg. Overdag was het nog steeds heerlijk rond de twintig graden en de lunchwandelingetjes konden nog steeds zonder jas. En dan te bedenken dat het omgerekend (tegen de huidige koers) begin november is!

Het weekend was leuk, zaterdag begon het met een housewarmingparty annex verjaardagsfeestje bij Les Belges. Ze hebben een fraai huis in Mt Compass met een prachtig uitzicht en een eigen woonkamer voor de kinderen. Er waren ook leuke andere mensen, waaronder Sabine en Jan, vrienden van Katja en Bernard uit België die ook geëmigreerd zijn, en een leuke Engelse dame.
Zo ongeveer aansluitend hadden we een diner bij Florence en Ben, ook met Vincent en Francis. Julian was een beetje in paniek toen hij geacht werd te slapen daar, maar toen hij eindelijk uitgehuild was kregen we een spectaculair diner gepresenteerd. Het bestond uit een heleboel kleine gangen en het ene was nog lekkerder dan het andere. Wat een werk had Florence erin gestoken zeg, maar het resultaat was er ook naar, wat hebben we gesmuld en genoten. Los van het eten was het ook erg gezellig, dus de iets te late bedtijd hadden we er graag voor over.

De volgende ochtend had Tristan zijn verjaardagsfeestje in de Hungry Jacks. Karla ging mee en ik bleef thuis met Julian. Het was al half elf dus Tristan kon kiezen uit patat met cheeseburger of patat met chicken nuggets. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Naar goed Australisch gebruik betekent de taart dat het tijd wordt om te gaan: die serveert men hier helemaal op het eind (rare jongens, die Australianen). Om het risico van een tekort aan caloriën te vermijden kreeg hij ook nog een zakje snoep mee naar huis. Tristan kwam wel een beetje hyper terug van het feestje, hij bleef de rest van de dag 'Happy Birthday' zingen en kon pas na een uur slapen tijdens zijn middagdutje.
Ondertussen kon Julian heerlijk spelen zonder dat een groter jongetje over hem heen rolde en hem wegduwde, dat was ook weleens lekker. En we dachten er anders over toen we alleen Tristan nog hadden, maar wat is één kind makkelijk zeg!

Op maandag heeft Karla nog met Francis en Florence koffie met taart genuttigd in Brighton ter gelegenheid van Francis' verjaardag. Ze kreeg een stuk taart mee en dat werd ook door mij gewaardeerd, dus bedankt nog!
Op woensdag hadden we nog inspectie van ons huurhuis. Deze keer was er niks op aan te merken, zelfs de weeds (het onkruid) hadden we onder de duim (want onder de knie).
Karla heeft behalve het tennissen ook een paar keer hardgelopen deze week, die is goed bezig. Op vrijdag heeft ze ook lekker door de buurt gefietst, even geen werk heeft ook voordelen.

Aan dieven die dit lezen: komend weekend blijven we gezellig thuis, einde bericht.
Zo, die zijn we kwijt. Komend weekend gaan we genieten van een heerlijk romantisch weekend. De kinderen logeren een nachtje bij Yvonne, Wilfred en Levi, en wij gaan met zijn tweeën allemaal leuke dingen doen. Van de week verraste Karla me alvast voor mijn verjaardag met het feit dat we ook niet thuis gaan slapen maar in een enorm luxe hotel, het Mercure hotel op Mount Lofty.
Als we daar langs reden hintten we al tegen de kinderen dat we daar wel wilden slapen als cadeau voor ons 25-jarig huwelijk (we zijn nu vier jaar getrouwd). Dat snappen ze vast niet, maar je kunt er niet te vroeg mee beginnen vonden we. Maar zo lang hoeven we dus niet te wachten!

Hoe dat alles afloopt vertel ik volgende week (ijs en weder dienende, bij leven en welzijn en deo volente).

Bekijk foto's

PostHeaderIconEen man met een missie

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe val van de muur

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

PostHeaderIconDe gemotoriseerde mens

Zaterdag zijn we naar Victor Harbour gegaan. Behalve dat het een leuk plaatsje is zit daar een motorzaak die iemand bij de cursus tipte als voordelig en betrouwbaar. Ik had ze al gebeld en ze hadden het model dat ons interesseert toevallig net binnen gekregen. Wij er dus naartoe en inderdaad: een fraaie motor in grijs en zwart, en helemaal nieuw. Grappig genoeg lijkt het een enorm ding, terwijl het helemaal niet zoveel voorstelt als je iemand erop ziet rijden. Dat komt waarschijnlijk omdat we alleen fietsen gewend zijn, die iets ieler zijn.
Ik weet niet precies wat voor prijzen normaal zijn in Nederland, maar deze kost omgerekend iets meer dan 5.000 euro. Helemaal nieuw. Het is weer een Suzuki GS500, de motor waarvan men op internet zegt (en om met Marc-Marie Huijbregts te spreken: internet heeft er verstand van) dat het een fijne beginnersmotor is maar later ook leuk. Om een lang verhaal nog iets te verlengen: we hebben hem gekocht. Vrijdag wordt hij geleverd, en dat is het vandaag. Vanmorgen om kwart voor zeven kwam er inderdaad een motorkoerier (niet een koerier op een motor, maar eentje die motoren vervoert) om hem af te leveren. Als ik genoeg geoefend heb moet dit de oplossing van ons vervoerprobleem worden. Vandaag was er nog geen tijd om te rijden, het regende ook erg hard en lang.
Wel heb ik vandaag de manual (excuus: het instructieboekje) door kunnen nemen omdat ik niet naar het werk gegaan ben. Ik heb een sick day opgenomen (ik heb er tien per jaar) omdat Julian gisteravond ziek geworden was. Hij had wat verhoging en vanmorgen bleek dat hij zijn laken gekleurd had met zijn diner. Eigenlijk ging het best goed met hem vandaag, maar een klein beetje verhoging heeft hij wel gehouden. Al met al leverde het een heerlijk dagje op met Julian en mij alleen. Ik heb lekker met hem kunnen spelen zonder dat Tristan er meteen tussendoor kwam dat hij ook van alles wil. We voelen ons wel eens schuldig naar Julian als we bedenken dat Tristan altijd op die manier onze aandacht kreeg. Maar daar staat tegenover dat het ook voordelen heeft om de jongste te zijn. Hij leert bijvoorbeeld iets sneller omdat hij dingen afkijkt bij zijn grote broer. Julian gaat bijna lopen, hij loopt al achter zijn stoeltje. En hij begint lekker te kletsen in fantasiewoorden. Af en toe herken je wel iets. Hij zegt 'papa' en 'mama' na, en hij kent Bumba. En hij herhaalde 'boe' toen ik hem volgens de traditie wijsmaakte dat dat het geluid is dat een koe maakt.
Afgelopen weekend zijn we dus in Victor Harbour geweest. Na de motorzaak zijn we nog een milkshake gaan drinken, met koffie en taart. Het leven is zwaar, en anders wij wel.
Die middag kwamen Katja en Bernard met hun vier kinderen langs omdat Bernard zo vriendelijk was om even naar onze tweede auto te willen kijken. Hij heeft er verstand van, dus dat werd zeer gewaardeerd. Helaas was zijn deskundig oordeel dat de auto op sterven na dood is. Dat was jammer natuurlijk, maar verder was het erg gezellig. Zes kinderen in huis, dus de chaos was compleet. Tristan vindt het erg leuk om andere kinderen in de buurt te hebben en vroeg later ook nog of hij weer met ze kon spelen.

Op maandag was er 's avonds drie kwartier geen stroom. Het was Valentijsdag (daar doen wij overigens niet aan), dus misschien was het een stunt om wat romantiek aan te wakkeren. Toen ik woensdag naar het werk ging was het ook raak. Ik moest een tijdje wachten voor ik aan de beurt was en toen ik vijf liter getankt had viel de stroom uit. De pomp en het electronisch betalen werken dan niet meer, dus dat was lastig. We hebben de volgende dag toen we weer tankten ook de vijf liter betaald.
Verder was het natuurlijk weer een werkweek. Ik heb wel wat succesjes geboekt op dat terrein, dus daar was ik wel blij mee. Traditioneel werd de week afgesloten op de golfclub (Tristan vroeg er al elke dag om). En daar was het enorm gezellig, dus waren we iets te laat thuis. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we alweer een vleesschaal gewonnen! Dat is overigens een kunststof schaal met vlees erop, niet een schaal voor zelfgekocht vlees. We hebben er dus nu al twee op voorraad. Die gaan we gebruiken om Katja en Bernard uit te nodigen voor een barbecue. Wel hebben ze dus vier kinderen, dus ik denk dat we er nog een paar moeten winnen...

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.