Highway To The Sun

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was het stralend weer. Zon en 28 graden maar ja, het is ook al twee weken lente. We zijn naar de Adelaide Zoo gegaan waar we een abonnement op hebben. Daar hadden we afgesproken met Margot en Andrew (en hun Tristan en Bronte) die er ook één hebben. Omdat het zo zonnig was hadden we de jongens goed ingesmeerd met zonnecreme, huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte en we willen de jongens goed beschermen.
Het pakte helaas niet erg goed uit: we hadden nog een nieuwe fles Etos zonnecreme en blijkbaar bevat dat een bestanddeel waar Julian allergisch op reageerde. Vanaf zondag zat de arme jongen onder de knalrode, jeukende bultjes. Karla is op woensdag zelfs met hem naar de dokter geweest en we smeren nu elke dag een paar keer creme op de geïrriteerde delen. Het wordt langzaam beter.
Maar goed, de dierentuin was heel erg leuk. Tristan en Tristan (de vergelijking met Janssen en Janssens dringt zich op) hadden het enorm leuk samen, ze liepen lekker te ravotten met zijn tweeën. En ook Julian leefde zich lekker uit. Na afloop waren we letterlijk de straat nog niet uit of de achterbank was in diepe slaap gedompeld.

Die avond kregen we Hein en Chantal te eten. Zij verwachten binnenkort een kind (ze willen zich laten verrassen dus ze weten nog niet dat het een meisje wordt dat Emma heet) maar of ze zich daar nu nog erg op verheugen is maar de vraag. Tristan en Julian aten ook mee en menig verhaal ging daardoor een beetje verloren. Maar ondanks dat was het wel gezellig.
De volgende dag heb ik weer gefietst, de tweede keer al na zeven maanden stilstand. Ik ben nog niet ver geweest (iets meer dan dertig kilometer), maar ik heb er wel expres wat heuvels in gedaan. Dat viel niet mee, met mijn roestige conditie. Maar als je het een tijdje doet kom je toch wel weer in een ritme. Hopelijk morgen weer, dan weer omhoog en ook wat verder. Het doel is een conditie die goed genoeg is om plezier te hebben aan Amy's ride, een evenement dat plaatsvindt op 6 november. Dat wordt 100 kilometer, onder andere over de snelweg waar we elke dag rijden voor woon-werkverkeer, de heuvels in. De rit is vernoemd naar Amy Gillett, een fietsster die omgekomen is in het verkeer.
's Middags zijn we naar Bunnings geweest, de Australische Praxis. Ik neem het mijn moeder inmiddels niet meer kwalijk dat ze me vroeger vlo noemde, ik begrijp het volkomen. Helemaal gek word je ervan. De jongens racen rond met mini winkelwagentjes, klimmen overal op, botsen, pakken alles wat niet geschikt is voor kinderhandjes... en hebben er de grootste lol bij. Ik heb geprobeerd ze enigszins in toom te houden, dan kon Karla verf en dergelijke bekijken.

Laat op de avond heb ik de rugbywedstrijd tussen Australië en Ierland opgenomen en de volgende dag (Lucs verjaardag, gefeliciteerd nog!) gekeken. In Nederland keek ik naar de Six Nations wedstrijden op de BBC, Ierland ken ik dus beter dan Australië. Zo erg vond ik het dan ook niet dat Ierland won. Veel gebeurde er verder niet op zondag dat het vermelden waard is (je zult zien dat er zelfs mensen zijn die het rugby niet het vermelden waard vinden, zij zitten er uiteraard naast).
Op maandag was het heel raar weer, het was bewolkt en grijs, maar wel 24 graden. Het waaide steeds harder, en opeens zakte de temperatuur naar een graad of 18. Karla was gelukkig op tijd klaar met hardlopen na het werk voor de buien losbarstten. 's Avonds had deze site even wat problemen, er verscheen een foutmelding als je het kale webadres invulde. Willem Jan heeft het gelukkig snel kunnen verhelpen, complimenten aan zijn adres zijn dan ook aan de orde.
Op dinsdag ben ik op de motor naar het werk gegaan (dat blijft leuk – als het droog is) omdat er 's avonds een Adelaide SharePoint User Group meeting was in de stad. Die was erg nuttig en interessant, het ging over technieken die je kunt gebruiken om het uiterlijk van een SharePoint applicatie aan te passen. Ik heb ook een tas vol reclamezut gewonnen (een 3XL t-shirt onder andere) door als eerste het goede antwoord te geven op de prijsvraag.
Op vrijdag na was mijn collega ziek afgelopen week, dat werkte eerlijk gezegd wel lekker rustig. Ik kon me concentreren op de dingen die ik moest doen en dat ging goed.

Omdat mijn werkgever nog steeds een aantal examenvouchers had die na deze maand zouden verlopen, had ik me voorgenomen nog een examen te proberen. Er was een examen dat een vervolg is op het vorige week behaalde SharePoint MCTS examen. Dat is een stapje hoger en het geeft recht op de titel MCPD in plaats van MCTS (Microsoft Certified Professional Developer tegenover Microsoft Certified Technology Specialist). Ik zou het komende woensdag doen in het Noorden van de stad, omdat het test center waar ik tot nu toe geweest ben geen plaats meer had in september (en daarna zijn de vouchers niet meer geldig). Maar plotseling kwam er een plek vrij door een afzegging. Ik heb fanatiek voorbereid en ben vanmorgen het examen gaan doen. En verdraaid, na twee uur pittige vragen zei het scherm 'congratulations'! Ik heb dus nu al twee MCTS- en een MCPD certificering binnen! Het wordt nog wat met mij zolangzamerhand...

De kinderen waren deze week flink actief. Tristan is weer bezig aan een ontwikkelingsversnelling denken we: hij gedraagt zich anders, is heel druk en lijkt soms niet eens te beseffen dat je tegen hem praat. Julian is steeds meer aan het praten en hij kijkt goed wat Tristan zoal doet. Hij kopieert Tristans gedrag regelmatig, vooral aan tafel. Ze kunnen ook steeds beter samen spelen, al blijft Tristan Julian soms omduwen en blijft speelgoed delen erg lastig.

Verder heb ik deze week weer lekker lunchwandelingen gemaakt. Ik heb mooie Irissen gezien, die staan nu in bloei. Het is grappig, sommige bloemen bloeien hier rond dezelfde tijd als waarin ze in Nederland bloeien, ook al zijn de seizoenen omgedraaid. In Nederland hebben ze aan het eind van de zomer genoeg zonlicht gehad om te bloeien, hier hebben ze na de winter genoeg regen gehad.

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was het stralend weer. Zon en 28 graden maar ja, het is ook al twee weken lente. We zijn naar de Adelaide Zoo gegaan waar we een abonnement op hebben. Daar hadden we afgesproken met Margot en Andrew (en hun Tristan en Bronte) die er ook één hebben. Omdat het zo zonnig was hadden we de jongens goed ingesmeerd met zonnecreme, huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte en we willen de jongens goed beschermen.
Het pakte helaas niet erg goed uit: we hadden nog een nieuwe fles Etos zonnecreme en blijkbaar bevat dat een bestanddeel waar Julian allergisch op reageerde. Vanaf zondag zat de arme jongen onder de knalrode, jeukende bultjes. Karla is op woensdag zelfs met hem naar de dokter geweest en we smeren nu elke dag een paar keer creme op de geïrriteerde delen. Het wordt langzaam beter.
Maar goed, de dierentuin was heel erg leuk. Tristan en Tristan (de vergelijking met Janssen en Janssens dringt zich op) hadden het enorm leuk samen, ze liepen lekker te ravotten met zijn tweeën. En ook Julian leefde zich lekker uit. Na afloop waren we letterlijk de straat nog niet uit of de achterbank was in diepe slaap gedompeld.

Die avond kregen we Hein en Chantal te eten. Zij verwachten binnenkort een kind (ze willen zich laten verrassen dus ze weten nog niet dat het een meisje wordt dat Emma heet) maar of ze zich daar nu nog erg op verheugen is maar de vraag. Tristan en Julian aten ook mee en menig verhaal ging daardoor een beetje verloren. Maar ondanks dat was het wel gezellig.
De volgende dag heb ik weer gefietst, de tweede keer al na zeven maanden stilstand. Ik ben nog niet ver geweest (iets meer dan dertig kilometer), maar ik heb er wel expres wat heuvels in gedaan. Dat viel niet mee, met mijn roestige conditie. Maar als je het een tijdje doet kom je toch wel weer in een ritme. Hopelijk morgen weer, dan weer omhoog en ook wat verder. Het doel is een conditie die goed genoeg is om plezier te hebben aan Amy's ride, een evenement dat plaatsvindt op 6 november. Dat wordt 100 kilometer, onder andere over de snelweg waar we elke dag rijden voor woon-werkverkeer, de heuvels in. De rit is vernoemd naar Amy Gillett, een fietsster die omgekomen is in het verkeer.
's Middags zijn we naar Bunnings geweest, de Australische Praxis. Ik neem het mijn moeder inmiddels niet meer kwalijk dat ze me vroeger vlo noemde, ik begrijp het volkomen. Helemaal gek word je ervan. De jongens racen rond met mini winkelwagentjes, klimmen overal op, botsen, pakken alles wat niet geschikt is voor kinderhandjes... en hebben er de grootste lol bij. Ik heb geprobeerd ze enigszins in toom te houden, dan kon Karla verf en dergelijke bekijken.

Laat op de avond heb ik de rugbywedstrijd tussen Australië en Ierland opgenomen en de volgende dag (Lucs verjaardag, gefeliciteerd nog!) gekeken. In Nederland keek ik naar de Six Nations wedstrijden op de BBC, Ierland ken ik dus beter dan Australië. Zo erg vond ik het dan ook niet dat Ierland won. Veel gebeurde er verder niet op zondag dat het vermelden waard is (je zult zien dat er zelfs mensen zijn die het rugby niet het vermelden waard vinden, zij zitten er uiteraard naast).
Op maandag was het heel raar weer, het was bewolkt en grijs, maar wel 24 graden. Het waaide steeds harder, en opeens zakte de temperatuur naar een graad of 18. Karla was gelukkig op tijd klaar met hardlopen na het werk voor de buien losbarstten. 's Avonds had deze site even wat problemen, er verscheen een foutmelding als je het kale webadres invulde. Willem Jan heeft het gelukkig snel kunnen verhelpen, complimenten aan zijn adres zijn dan ook aan de orde.
Op dinsdag ben ik op de motor naar het werk gegaan (dat blijft leuk – als het droog is) omdat er 's avonds een Adelaide SharePoint User Group meeting was in de stad. Die was erg nuttig en interessant, het ging over technieken die je kunt gebruiken om het uiterlijk van een SharePoint applicatie aan te passen. Ik heb ook een tas vol reclamezut gewonnen (een 3XL t-shirt onder andere) door als eerste het goede antwoord te geven op de prijsvraag.
Op vrijdag na was mijn collega ziek afgelopen week, dat werkte eerlijk gezegd wel lekker rustig. Ik kon me concentreren op de dingen die ik moest doen en dat ging goed.

Omdat mijn werkgever nog steeds een aantal examenvouchers had die na deze maand zouden verlopen, had ik me voorgenomen nog een examen te proberen. Er was een examen dat een vervolg is op het vorige week behaalde SharePoint MCTS examen. Dat is een stapje hoger en het geeft recht op de titel MCPD in plaats van MCTS (Microsoft Certified Professional Developer tegenover Microsoft Certified Technology Specialist). Ik zou het komende woensdag doen in het Noorden van de stad, omdat het test center waar ik tot nu toe geweest ben geen plaats meer had in september (en daarna zijn de vouchers niet meer geldig). Maar plotseling kwam er een plek vrij door een afzegging. Ik heb fanatiek voorbereid en ben vanmorgen het examen gaan doen. En verdraaid, na twee uur pittige vragen zei het scherm 'congratulations'! Ik heb dus nu al twee MCTS- en een MCPD certificering binnen! Het wordt nog wat met mij zolangzamerhand...

De kinderen waren deze week flink actief. Tristan is weer bezig aan een ontwikkelingsversnelling denken we: hij gedraagt zich anders, is heel druk en lijkt soms niet eens te beseffen dat je tegen hem praat. Julian is steeds meer aan het praten en hij kijkt goed wat Tristan zoal doet. Hij kopieert Tristans gedrag regelmatig, vooral aan tafel. Ze kunnen ook steeds beter samen spelen, al blijft Tristan Julian soms omduwen en blijft speelgoed delen erg lastig.

Verder heb ik deze week weer lekker lunchwandelingen gemaakt. Ik heb mooie Irissen gezien, die staan nu in bloei. Het is grappig, sommige bloemen bloeien hier rond dezelfde tijd als waarin ze in Nederland bloeien, ook al zijn de seizoenen omgedraaid. In Nederland hebben ze aan het eind van de zomer genoeg zonlicht gehad om te bloeien, hier hebben ze na de winter genoeg regen gehad.

Bekijk foto's

Deze week kwamen we erachter dat ons jongste gezinslid al de helft van zijn leven in Australië woont. Als je het zo zegt klinkt het wel lang! Hij viert dat door nu steeds beter te stappen, hij heeft er ook steeds meer lol in. Zolang je het niet aan iemand wil laten zien natuurlijk.

We hebben een goede week achter de rug. Die begon met een housewarming alweer, nu in Campbelltown. Erik en Romy (grappig: uit Alkmaar, waar ik ook nog wat jaren heb liggen) zijn verhuisd naar een supermodern eco-huis met uitzicht op een park. Het was mooi maar het was ook erg gezellig. Behalve Erik en Romy waren er ook leuke Australiërs met connecties in Heiloo (hoe verzin je het). Toen we net weg wilden gaan kwamen Hein en Chantal aan en we zijn langer gebleven dan we van plan waren, een goed teken. De kinderen zijn nog nooit zo laat naar bed gegaan: 10 uur pas!
Gelukkig lieten ze ons de volgende ochtend ook een beetje uitslapen. De ochtend hebben we thuis doorgebracht. Tristan reed weg op het rijdende paardje van Julian en zei tegen Julian: 'bye, see you next time!', echt grappig als dat mannetje Engels praat.
In de middag zijn we naar het ook hier aanwezige Zweedse woonwarenhuis geweest. Dat is vlakbij het vliegveld en daar zijn we ook nog even gaan kijken. We hadden een prachtig uitzicht op de landende vliegtuigen, tegen een mooie ondergaande zon als achtergrond.

Karla heeft deze week bericht gekregen over de baan. In eerste instantie was het een domper, maar eigenlijk valt het wel mee. Ze krijgt de baan niet voor vier maanden, maar voor zes weken. Dat komt omdat ze geen extern contract konden afsluiten dat over het eind van het financiële jaar heengaat, dat hier van juli tot en met juni loopt. De kans dat daarna verlengd wordt is toch best groot en ze gaat er qua salaris op vooruit.
Ik heb deze week ook een review gehad en heb de stoute schoenen aangetrokken en een iets hoger salaris gevraagd en gekregen. Daar ben ik erg blij mee. Het is nog steeds niet zoveel, maar ik ben ook nog aan het investeren in kennis.
Ik ben weer begonnen met in de avonduren leren. Die certificering komt er niet vanzelf tenslotte. Het gaat wel lekker op het werk, ik kan steeds meer dingen zelf en ik puzzel er lekker op los. Ik krijg steeds meer grip op de materie en dat is erg leuk. Dinsdagavond was er een gebruikersgroep bijeenkomst waar ik naartoe zou gaan. Na drie kwartier wachten kreeg ik te horen dat het die namiddag afgezegd was. Helaas.
Ik heb ook te horen gekregen dat ik eind augustus naar TechEd mag, de ontwikkelaarsconferentie van Microsoft die gehouden wordt in Brisbane. Dat vind ik super!
Het weer was deze week ronduit geweldig. De nachten waren niet meer zo koud, zacht zelfs, en overdag was het zonnig en tussen 20 en 25 graden! Over ruim een week is het winter. Ik heb weer lekker gewandeld tijdens de lunchpauze zonder jas en de motorritjes naar en van het werk waren heerlijk. Ik kreeg helemaal een lentegevoel. Misschien dat ik daarom nog een doosje van die peperdure maar o zo lekkere truffels heb gekocht die Karla en ik heerlijk hebben opgepeuzeld.

Bekijk foto's

Deze week kwamen we erachter dat ons jongste gezinslid al de helft van zijn leven in Australië woont. Als je het zo zegt klinkt het wel lang! Hij viert dat door nu steeds beter te stappen, hij heeft er ook steeds meer lol in. Zolang je het niet aan iemand wil laten zien natuurlijk.

We hebben een goede week achter de rug. Die begon met een housewarming alweer, nu in Campbelltown. Erik en Romy (grappig: uit Alkmaar, waar ik ook nog wat jaren heb liggen) zijn verhuisd naar een supermodern eco-huis met uitzicht op een park. Het was mooi maar het was ook erg gezellig. Behalve Erik en Romy waren er ook leuke Australiërs met connecties in Heiloo (hoe verzin je het). Toen we net weg wilden gaan kwamen Hein en Chantal aan en we zijn langer gebleven dan we van plan waren, een goed teken. De kinderen zijn nog nooit zo laat naar bed gegaan: 10 uur pas!
Gelukkig lieten ze ons de volgende ochtend ook een beetje uitslapen. De ochtend hebben we thuis doorgebracht. Tristan reed weg op het rijdende paardje van Julian en zei tegen Julian: 'bye, see you next time!', echt grappig als dat mannetje Engels praat.
In de middag zijn we naar het ook hier aanwezige Zweedse woonwarenhuis geweest. Dat is vlakbij het vliegveld en daar zijn we ook nog even gaan kijken. We hadden een prachtig uitzicht op de landende vliegtuigen, tegen een mooie ondergaande zon als achtergrond.

Karla heeft deze week bericht gekregen over de baan. In eerste instantie was het een domper, maar eigenlijk valt het wel mee. Ze krijgt de baan niet voor vier maanden, maar voor zes weken. Dat komt omdat ze geen extern contract konden afsluiten dat over het eind van het financiële jaar heengaat, dat hier van juli tot en met juni loopt. De kans dat daarna verlengd wordt is toch best groot en ze gaat er qua salaris op vooruit.
Ik heb deze week ook een review gehad en heb de stoute schoenen aangetrokken en een iets hoger salaris gevraagd en gekregen. Daar ben ik erg blij mee. Het is nog steeds niet zoveel, maar ik ben ook nog aan het investeren in kennis.
Ik ben weer begonnen met in de avonduren leren. Die certificering komt er niet vanzelf tenslotte. Het gaat wel lekker op het werk, ik kan steeds meer dingen zelf en ik puzzel er lekker op los. Ik krijg steeds meer grip op de materie en dat is erg leuk. Dinsdagavond was er een gebruikersgroep bijeenkomst waar ik naartoe zou gaan. Na drie kwartier wachten kreeg ik te horen dat het die namiddag afgezegd was. Helaas.
Ik heb ook te horen gekregen dat ik eind augustus naar TechEd mag, de ontwikkelaarsconferentie van Microsoft die gehouden wordt in Brisbane. Dat vind ik super!
Het weer was deze week ronduit geweldig. De nachten waren niet meer zo koud, zacht zelfs, en overdag was het zonnig en tussen 20 en 25 graden! Over ruim een week is het winter. Ik heb weer lekker gewandeld tijdens de lunchpauze zonder jas en de motorritjes naar en van het werk waren heerlijk. Ik kreeg helemaal een lentegevoel. Misschien dat ik daarom nog een doosje van die peperdure maar o zo lekkere truffels heb gekocht die Karla en ik heerlijk hebben opgepeuzeld.

Bekijk foto's

Over de werkweek valt niet zo heel veel te melden. Karla was thuis omdat ze geen werk hadden op haar uitzendklus, volgende week begint ze weer voor drie weken en daarna is het onzeker. Ze heeft de 'vrije' dagen goed besteed met brieven schrijven en ontspannen. Bij dat laatste hoorde ook een partijtje tennis met Connie.
Op mijn werk is de collega vertrokken die een maand na mij begonnen was. Hij vond dat er geen sfeer was en hij had het ook te druk met een eigen programma dat hij aan het ontwikkelen was. Dat het niet erg gezellig is vind ik ook wel, maar dat maakt me op het moment niet uit. Ik leer verschrikkelijk veel dingen die gewild zijn op de arbeidsmarkt en die ik leuk vind en ik kan daar volop tijd aan besteden. Dus ik vind het goed zo. Via Reece, de recruiter die mij aan deze baan heeft geholpen, vernam ik dat men bij Surity heel tevreden is over mijn vooruitgang en dat ze een rol voor me zien voor de langere termijn, dus dat is erg prettig om te horen zo midden in mijn proeftijd. Het verdient wel redelijk onder de norm, maar dat kan eventueel veranderen, hier of elders. Eerst lekker leren, dat verruimt de keuzemogelijkheden.
Omdat Karla thuis was ben ik de hele week op de motor naar het werk gegaan en dat gaat echt wel goed tegenwoordig. En het is nog leuk ook. Wel heb ik mijn binnenjasje weer in mijn jas gedaan want 's morgens is het rond acht graden en dat is best koud met 100 per uur op de snelweg. Overdag was het nog steeds heerlijk rond de twintig graden en de lunchwandelingetjes konden nog steeds zonder jas. En dan te bedenken dat het omgerekend (tegen de huidige koers) begin november is!

Het weekend was leuk, zaterdag begon het met een housewarmingparty annex verjaardagsfeestje bij Les Belges. Ze hebben een fraai huis in Mt Compass met een prachtig uitzicht en een eigen woonkamer voor de kinderen. Er waren ook leuke andere mensen, waaronder Sabine en Jan, vrienden van Katja en Bernard uit België die ook geëmigreerd zijn, en een leuke Engelse dame.
Zo ongeveer aansluitend hadden we een diner bij Florence en Ben, ook met Vincent en Francis. Julian was een beetje in paniek toen hij geacht werd te slapen daar, maar toen hij eindelijk uitgehuild was kregen we een spectaculair diner gepresenteerd. Het bestond uit een heleboel kleine gangen en het ene was nog lekkerder dan het andere. Wat een werk had Florence erin gestoken zeg, maar het resultaat was er ook naar, wat hebben we gesmuld en genoten. Los van het eten was het ook erg gezellig, dus de iets te late bedtijd hadden we er graag voor over.

De volgende ochtend had Tristan zijn verjaardagsfeestje in de Hungry Jacks. Karla ging mee en ik bleef thuis met Julian. Het was al half elf dus Tristan kon kiezen uit patat met cheeseburger of patat met chicken nuggets. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Naar goed Australisch gebruik betekent de taart dat het tijd wordt om te gaan: die serveert men hier helemaal op het eind (rare jongens, die Australianen). Om het risico van een tekort aan caloriën te vermijden kreeg hij ook nog een zakje snoep mee naar huis. Tristan kwam wel een beetje hyper terug van het feestje, hij bleef de rest van de dag 'Happy Birthday' zingen en kon pas na een uur slapen tijdens zijn middagdutje.
Ondertussen kon Julian heerlijk spelen zonder dat een groter jongetje over hem heen rolde en hem wegduwde, dat was ook weleens lekker. En we dachten er anders over toen we alleen Tristan nog hadden, maar wat is één kind makkelijk zeg!

Op maandag heeft Karla nog met Francis en Florence koffie met taart genuttigd in Brighton ter gelegenheid van Francis' verjaardag. Ze kreeg een stuk taart mee en dat werd ook door mij gewaardeerd, dus bedankt nog!
Op woensdag hadden we nog inspectie van ons huurhuis. Deze keer was er niks op aan te merken, zelfs de weeds (het onkruid) hadden we onder de duim (want onder de knie).
Karla heeft behalve het tennissen ook een paar keer hardgelopen deze week, die is goed bezig. Op vrijdag heeft ze ook lekker door de buurt gefietst, even geen werk heeft ook voordelen.

Aan dieven die dit lezen: komend weekend blijven we gezellig thuis, einde bericht.
Zo, die zijn we kwijt. Komend weekend gaan we genieten van een heerlijk romantisch weekend. De kinderen logeren een nachtje bij Yvonne, Wilfred en Levi, en wij gaan met zijn tweeën allemaal leuke dingen doen. Van de week verraste Karla me alvast voor mijn verjaardag met het feit dat we ook niet thuis gaan slapen maar in een enorm luxe hotel, het Mercure hotel op Mount Lofty.
Als we daar langs reden hintten we al tegen de kinderen dat we daar wel wilden slapen als cadeau voor ons 25-jarig huwelijk (we zijn nu vier jaar getrouwd). Dat snappen ze vast niet, maar je kunt er niet te vroeg mee beginnen vonden we. Maar zo lang hoeven we dus niet te wachten!

Hoe dat alles afloopt vertel ik volgende week (ijs en weder dienende, bij leven en welzijn en deo volente).

Bekijk foto's

Over de werkweek valt niet zo heel veel te melden. Karla was thuis omdat ze geen werk hadden op haar uitzendklus, volgende week begint ze weer voor drie weken en daarna is het onzeker. Ze heeft de 'vrije' dagen goed besteed met brieven schrijven en ontspannen. Bij dat laatste hoorde ook een partijtje tennis met Connie.
Op mijn werk is de collega vertrokken die een maand na mij begonnen was. Hij vond dat er geen sfeer was en hij had het ook te druk met een eigen programma dat hij aan het ontwikkelen was. Dat het niet erg gezellig is vind ik ook wel, maar dat maakt me op het moment niet uit. Ik leer verschrikkelijk veel dingen die gewild zijn op de arbeidsmarkt en die ik leuk vind en ik kan daar volop tijd aan besteden. Dus ik vind het goed zo. Via Reece, de recruiter die mij aan deze baan heeft geholpen, vernam ik dat men bij Surity heel tevreden is over mijn vooruitgang en dat ze een rol voor me zien voor de langere termijn, dus dat is erg prettig om te horen zo midden in mijn proeftijd. Het verdient wel redelijk onder de norm, maar dat kan eventueel veranderen, hier of elders. Eerst lekker leren, dat verruimt de keuzemogelijkheden.
Omdat Karla thuis was ben ik de hele week op de motor naar het werk gegaan en dat gaat echt wel goed tegenwoordig. En het is nog leuk ook. Wel heb ik mijn binnenjasje weer in mijn jas gedaan want 's morgens is het rond acht graden en dat is best koud met 100 per uur op de snelweg. Overdag was het nog steeds heerlijk rond de twintig graden en de lunchwandelingetjes konden nog steeds zonder jas. En dan te bedenken dat het omgerekend (tegen de huidige koers) begin november is!

Het weekend was leuk, zaterdag begon het met een housewarmingparty annex verjaardagsfeestje bij Les Belges. Ze hebben een fraai huis in Mt Compass met een prachtig uitzicht en een eigen woonkamer voor de kinderen. Er waren ook leuke andere mensen, waaronder Sabine en Jan, vrienden van Katja en Bernard uit België die ook geëmigreerd zijn, en een leuke Engelse dame.
Zo ongeveer aansluitend hadden we een diner bij Florence en Ben, ook met Vincent en Francis. Julian was een beetje in paniek toen hij geacht werd te slapen daar, maar toen hij eindelijk uitgehuild was kregen we een spectaculair diner gepresenteerd. Het bestond uit een heleboel kleine gangen en het ene was nog lekkerder dan het andere. Wat een werk had Florence erin gestoken zeg, maar het resultaat was er ook naar, wat hebben we gesmuld en genoten. Los van het eten was het ook erg gezellig, dus de iets te late bedtijd hadden we er graag voor over.

De volgende ochtend had Tristan zijn verjaardagsfeestje in de Hungry Jacks. Karla ging mee en ik bleef thuis met Julian. Het was al half elf dus Tristan kon kiezen uit patat met cheeseburger of patat met chicken nuggets. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Naar goed Australisch gebruik betekent de taart dat het tijd wordt om te gaan: die serveert men hier helemaal op het eind (rare jongens, die Australianen). Om het risico van een tekort aan caloriën te vermijden kreeg hij ook nog een zakje snoep mee naar huis. Tristan kwam wel een beetje hyper terug van het feestje, hij bleef de rest van de dag 'Happy Birthday' zingen en kon pas na een uur slapen tijdens zijn middagdutje.
Ondertussen kon Julian heerlijk spelen zonder dat een groter jongetje over hem heen rolde en hem wegduwde, dat was ook weleens lekker. En we dachten er anders over toen we alleen Tristan nog hadden, maar wat is één kind makkelijk zeg!

Op maandag heeft Karla nog met Francis en Florence koffie met taart genuttigd in Brighton ter gelegenheid van Francis' verjaardag. Ze kreeg een stuk taart mee en dat werd ook door mij gewaardeerd, dus bedankt nog!
Op woensdag hadden we nog inspectie van ons huurhuis. Deze keer was er niks op aan te merken, zelfs de weeds (het onkruid) hadden we onder de duim (want onder de knie).
Karla heeft behalve het tennissen ook een paar keer hardgelopen deze week, die is goed bezig. Op vrijdag heeft ze ook lekker door de buurt gefietst, even geen werk heeft ook voordelen.

Aan dieven die dit lezen: komend weekend blijven we gezellig thuis, einde bericht.
Zo, die zijn we kwijt. Komend weekend gaan we genieten van een heerlijk romantisch weekend. De kinderen logeren een nachtje bij Yvonne, Wilfred en Levi, en wij gaan met zijn tweeën allemaal leuke dingen doen. Van de week verraste Karla me alvast voor mijn verjaardag met het feit dat we ook niet thuis gaan slapen maar in een enorm luxe hotel, het Mercure hotel op Mount Lofty.
Als we daar langs reden hintten we al tegen de kinderen dat we daar wel wilden slapen als cadeau voor ons 25-jarig huwelijk (we zijn nu vier jaar getrouwd). Dat snappen ze vast niet, maar je kunt er niet te vroeg mee beginnen vonden we. Maar zo lang hoeven we dus niet te wachten!

Hoe dat alles afloopt vertel ik volgende week (ijs en weder dienende, bij leven en welzijn en deo volente).

Bekijk foto's

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag zijn we naar Victor Harbour gegaan. Behalve dat het een leuk plaatsje is zit daar een motorzaak die iemand bij de cursus tipte als voordelig en betrouwbaar. Ik had ze al gebeld en ze hadden het model dat ons interesseert toevallig net binnen gekregen. Wij er dus naartoe en inderdaad: een fraaie motor in grijs en zwart, en helemaal nieuw. Grappig genoeg lijkt het een enorm ding, terwijl het helemaal niet zoveel voorstelt als je iemand erop ziet rijden. Dat komt waarschijnlijk omdat we alleen fietsen gewend zijn, die iets ieler zijn.
Ik weet niet precies wat voor prijzen normaal zijn in Nederland, maar deze kost omgerekend iets meer dan 5.000 euro. Helemaal nieuw. Het is weer een Suzuki GS500, de motor waarvan men op internet zegt (en om met Marc-Marie Huijbregts te spreken: internet heeft er verstand van) dat het een fijne beginnersmotor is maar later ook leuk. Om een lang verhaal nog iets te verlengen: we hebben hem gekocht. Vrijdag wordt hij geleverd, en dat is het vandaag. Vanmorgen om kwart voor zeven kwam er inderdaad een motorkoerier (niet een koerier op een motor, maar eentje die motoren vervoert) om hem af te leveren. Als ik genoeg geoefend heb moet dit de oplossing van ons vervoerprobleem worden. Vandaag was er nog geen tijd om te rijden, het regende ook erg hard en lang.
Wel heb ik vandaag de manual (excuus: het instructieboekje) door kunnen nemen omdat ik niet naar het werk gegaan ben. Ik heb een sick day opgenomen (ik heb er tien per jaar) omdat Julian gisteravond ziek geworden was. Hij had wat verhoging en vanmorgen bleek dat hij zijn laken gekleurd had met zijn diner. Eigenlijk ging het best goed met hem vandaag, maar een klein beetje verhoging heeft hij wel gehouden. Al met al leverde het een heerlijk dagje op met Julian en mij alleen. Ik heb lekker met hem kunnen spelen zonder dat Tristan er meteen tussendoor kwam dat hij ook van alles wil. We voelen ons wel eens schuldig naar Julian als we bedenken dat Tristan altijd op die manier onze aandacht kreeg. Maar daar staat tegenover dat het ook voordelen heeft om de jongste te zijn. Hij leert bijvoorbeeld iets sneller omdat hij dingen afkijkt bij zijn grote broer. Julian gaat bijna lopen, hij loopt al achter zijn stoeltje. En hij begint lekker te kletsen in fantasiewoorden. Af en toe herken je wel iets. Hij zegt 'papa' en 'mama' na, en hij kent Bumba. En hij herhaalde 'boe' toen ik hem volgens de traditie wijsmaakte dat dat het geluid is dat een koe maakt.
Afgelopen weekend zijn we dus in Victor Harbour geweest. Na de motorzaak zijn we nog een milkshake gaan drinken, met koffie en taart. Het leven is zwaar, en anders wij wel.
Die middag kwamen Katja en Bernard met hun vier kinderen langs omdat Bernard zo vriendelijk was om even naar onze tweede auto te willen kijken. Hij heeft er verstand van, dus dat werd zeer gewaardeerd. Helaas was zijn deskundig oordeel dat de auto op sterven na dood is. Dat was jammer natuurlijk, maar verder was het erg gezellig. Zes kinderen in huis, dus de chaos was compleet. Tristan vindt het erg leuk om andere kinderen in de buurt te hebben en vroeg later ook nog of hij weer met ze kon spelen.

Op maandag was er 's avonds drie kwartier geen stroom. Het was Valentijsdag (daar doen wij overigens niet aan), dus misschien was het een stunt om wat romantiek aan te wakkeren. Toen ik woensdag naar het werk ging was het ook raak. Ik moest een tijdje wachten voor ik aan de beurt was en toen ik vijf liter getankt had viel de stroom uit. De pomp en het electronisch betalen werken dan niet meer, dus dat was lastig. We hebben de volgende dag toen we weer tankten ook de vijf liter betaald.
Verder was het natuurlijk weer een werkweek. Ik heb wel wat succesjes geboekt op dat terrein, dus daar was ik wel blij mee. Traditioneel werd de week afgesloten op de golfclub (Tristan vroeg er al elke dag om). En daar was het enorm gezellig, dus waren we iets te laat thuis. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we alweer een vleesschaal gewonnen! Dat is overigens een kunststof schaal met vlees erop, niet een schaal voor zelfgekocht vlees. We hebben er dus nu al twee op voorraad. Die gaan we gebruiken om Katja en Bernard uit te nodigen voor een barbecue. Wel hebben ze dus vier kinderen, dus ik denk dat we er nog een paar moeten winnen...

Bekijk foto's

Zaterdag zijn we naar Victor Harbour gegaan. Behalve dat het een leuk plaatsje is zit daar een motorzaak die iemand bij de cursus tipte als voordelig en betrouwbaar. Ik had ze al gebeld en ze hadden het model dat ons interesseert toevallig net binnen gekregen. Wij er dus naartoe en inderdaad: een fraaie motor in grijs en zwart, en helemaal nieuw. Grappig genoeg lijkt het een enorm ding, terwijl het helemaal niet zoveel voorstelt als je iemand erop ziet rijden. Dat komt waarschijnlijk omdat we alleen fietsen gewend zijn, die iets ieler zijn.
Ik weet niet precies wat voor prijzen normaal zijn in Nederland, maar deze kost omgerekend iets meer dan 5.000 euro. Helemaal nieuw. Het is weer een Suzuki GS500, de motor waarvan men op internet zegt (en om met Marc-Marie Huijbregts te spreken: internet heeft er verstand van) dat het een fijne beginnersmotor is maar later ook leuk. Om een lang verhaal nog iets te verlengen: we hebben hem gekocht. Vrijdag wordt hij geleverd, en dat is het vandaag. Vanmorgen om kwart voor zeven kwam er inderdaad een motorkoerier (niet een koerier op een motor, maar eentje die motoren vervoert) om hem af te leveren. Als ik genoeg geoefend heb moet dit de oplossing van ons vervoerprobleem worden. Vandaag was er nog geen tijd om te rijden, het regende ook erg hard en lang.
Wel heb ik vandaag de manual (excuus: het instructieboekje) door kunnen nemen omdat ik niet naar het werk gegaan ben. Ik heb een sick day opgenomen (ik heb er tien per jaar) omdat Julian gisteravond ziek geworden was. Hij had wat verhoging en vanmorgen bleek dat hij zijn laken gekleurd had met zijn diner. Eigenlijk ging het best goed met hem vandaag, maar een klein beetje verhoging heeft hij wel gehouden. Al met al leverde het een heerlijk dagje op met Julian en mij alleen. Ik heb lekker met hem kunnen spelen zonder dat Tristan er meteen tussendoor kwam dat hij ook van alles wil. We voelen ons wel eens schuldig naar Julian als we bedenken dat Tristan altijd op die manier onze aandacht kreeg. Maar daar staat tegenover dat het ook voordelen heeft om de jongste te zijn. Hij leert bijvoorbeeld iets sneller omdat hij dingen afkijkt bij zijn grote broer. Julian gaat bijna lopen, hij loopt al achter zijn stoeltje. En hij begint lekker te kletsen in fantasiewoorden. Af en toe herken je wel iets. Hij zegt 'papa' en 'mama' na, en hij kent Bumba. En hij herhaalde 'boe' toen ik hem volgens de traditie wijsmaakte dat dat het geluid is dat een koe maakt.
Afgelopen weekend zijn we dus in Victor Harbour geweest. Na de motorzaak zijn we nog een milkshake gaan drinken, met koffie en taart. Het leven is zwaar, en anders wij wel.
Die middag kwamen Katja en Bernard met hun vier kinderen langs omdat Bernard zo vriendelijk was om even naar onze tweede auto te willen kijken. Hij heeft er verstand van, dus dat werd zeer gewaardeerd. Helaas was zijn deskundig oordeel dat de auto op sterven na dood is. Dat was jammer natuurlijk, maar verder was het erg gezellig. Zes kinderen in huis, dus de chaos was compleet. Tristan vindt het erg leuk om andere kinderen in de buurt te hebben en vroeg later ook nog of hij weer met ze kon spelen.

Op maandag was er 's avonds drie kwartier geen stroom. Het was Valentijsdag (daar doen wij overigens niet aan), dus misschien was het een stunt om wat romantiek aan te wakkeren. Toen ik woensdag naar het werk ging was het ook raak. Ik moest een tijdje wachten voor ik aan de beurt was en toen ik vijf liter getankt had viel de stroom uit. De pomp en het electronisch betalen werken dan niet meer, dus dat was lastig. We hebben de volgende dag toen we weer tankten ook de vijf liter betaald.
Verder was het natuurlijk weer een werkweek. Ik heb wel wat succesjes geboekt op dat terrein, dus daar was ik wel blij mee. Traditioneel werd de week afgesloten op de golfclub (Tristan vroeg er al elke dag om). En daar was het enorm gezellig, dus waren we iets te laat thuis. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we alweer een vleesschaal gewonnen! Dat is overigens een kunststof schaal met vlees erop, niet een schaal voor zelfgekocht vlees. We hebben er dus nu al twee op voorraad. Die gaan we gebruiken om Katja en Bernard uit te nodigen voor een barbecue. Wel hebben ze dus vier kinderen, dus ik denk dat we er nog een paar moeten winnen...

Bekijk foto's

Deze week heb ik weer gewerkt, dus we maken niet zo heel veel meer mee (20 e's in die zin en ik heb er niet speciaal mijn best voor gedaan).
Maar zondag begon de Tour Down Under in en rond Adelaide, dus daar wilden we wel wat van zien. Lance Armstrong rijdt er zijn laatste internationale wedstrijd en dat vonden we wel mooi om bij te zijn. Het begon met een klein rondje door de stad dat de renners 30 keer moesten afleggen. Daaraan voorafgaand was de ploegenpresentatie. Het duurde een beetje te lang voor de kinderen maar we hebben doorgezet. Hoewel de Tour Down Under (TDU) voor de meeste ploegen vooral een trainingsronde is, waren er toch ook wel echte namen present. Robbie McEwen, Lance Armstrong, Mark Cavendish en onze eigen Laurens Ten Dam waren van de partij. En ploegleider Johan Bruyneel was toch ook leuk om te zien. Ik heb gezorgd dat ik de belangrijkste op de foto heb.
Tussen de ploegenpresentatie en de wedstrijd zelf hebben we geheel in Ozzie stijl gepicknickt met lekkere baksels van Karla (deels met 'hulp' van Tristan). Tijdens de wedstrijd kwamen we nog wat aan ons bekende Nederlanders tegen, dat was ook leuk.
Het eind van die openingswedstrijd haalden we niet, dat werd te laat.

Die ochtend werd de auto geleverd, dus deze week ben ik daarmee naar het werk gereden. Dat gaat prima, het rijdt best goed. Wel bleek toen het donderdag 36 graden was dat één van de drie eisen toch niet zo'n enthousiast vinkje verdiende: de airco was nergens te bekennen, dus ik stapte als het ware in de auto als ijsje en kwam er als plakkerig stokje weer uit. Maar toch voelde het erg goed: in je eigen autootje (met leuke radiozender) onderweg zijn naar de baan die je hebt geregeld aan de andere kant van de wereld. Ik vond het wel stoer.
Zonder die baan zou ik vandaag, vrijdag, waarschijnlijk meegedaan hebben aan de TDU Challenge, een toertocht over het parcours van de profs. Ik vind het wel jammer dat ik die mis, maar een baan is natuurlijk belangrijker. Overigens hebben we komende woensdag al vrij want dan is het Australia Day.
De tweede werkweek was al een stuk leuker dan de eerste, ik heb wat kleine opdrachtjes kunnen uitvoeren, weet iets beter waar het bedrijf mee bezig is en had wat meer contact met collega's. Helaas heb ik vandaag wel een puzzel onafgemaakt moeten achterlaten, wat nooit fijn voelt. Wel fijn was het natuurlijk om voor het eerst Australisch inkomen te krijgen!

Karla had donderdag een afspraak in de stad bij Hays. Na lang bellen en aandringen had ze die afgedwongen. Er kwam niks concreets uit maar het is weer een contact om warm te houden. Vanmorgen werd ze gebeld door iemand waar ze eerder een afspraak mee had, dat ze maandag kan beginnen op een tijdelijke klus voor vijf weken! Dat is goed nieuws want de schoorsteen rookt er wat harder van, maar vooral is er dan een eind aan de periode van geen werk, in elk geval voorlopig. En Karla krijgt zo ook Australische ervaring en doet nieuwe contacten op. Helemaal goed dus! Daar drinken we straks een glaasje op.

De jongetjes zijn heel erg lief, al moet je niet op ze rekenen als je uit je werk komt en even rustig wil zitten zonder gehuil, geschreeuw, op de grond knallend speelgoed of een combinatie daarvan.
Julian is een ontdeugend ventje dat al flink groot wordt. Hij kan nu zelf op zijn stoeltje klimmen en er ook zelf weer af. Dat kan hij ook met de eetstoel van Tristan, zij het dat dan alleen erop klimmen naar wens gaat. Eraf is meer zwaartekracht dan handigheid: troosten dus. Hij zwaait en lacht een hoop en onderzoekt er lustig op los. Wel luistert hij heel slecht. Hoe dreigend je ook klinkt, hij kijkt je olijk aan en gaat fijn verder met wat hij aan het doen was.
Tristan blijft zijn repertoire uitbreiden, hij vindt zingen echt leuk. En hij begint een gevoel voor humor te ontwikkelen. Dat bestaat vooral uit zeggen dat hij iets wil en dan weer van niet en dan weer wel enzovoort maar hij heeft daar dan behoorlijk lol om, wat erg leuk is om te zien.

Verder moet ik natuurlijk nog iets zeggen over de overstromingen. Er zijn veel getroffenen en er is erg veel schade. Avond aan avond gaan de actualiteitenprogramma's over niks anders. Er zijn nu ook plaatsen dichtbij Melbourne ondergelopen, maar niet met zoveel geweld als eerder in Queensland. Vergeleken met Brazilië moeten we sowieso meer over een ongemak praten dan over een ramp.

Bekijk foto's

Deze week heb ik weer gewerkt, dus we maken niet zo heel veel meer mee (20 e's in die zin en ik heb er niet speciaal mijn best voor gedaan).
Maar zondag begon de Tour Down Under in en rond Adelaide, dus daar wilden we wel wat van zien. Lance Armstrong rijdt er zijn laatste internationale wedstrijd en dat vonden we wel mooi om bij te zijn. Het begon met een klein rondje door de stad dat de renners 30 keer moesten afleggen. Daaraan voorafgaand was de ploegenpresentatie. Het duurde een beetje te lang voor de kinderen maar we hebben doorgezet. Hoewel de Tour Down Under (TDU) voor de meeste ploegen vooral een trainingsronde is, waren er toch ook wel echte namen present. Robbie McEwen, Lance Armstrong, Mark Cavendish en onze eigen Laurens Ten Dam waren van de partij. En ploegleider Johan Bruyneel was toch ook leuk om te zien. Ik heb gezorgd dat ik de belangrijkste op de foto heb.
Tussen de ploegenpresentatie en de wedstrijd zelf hebben we geheel in Ozzie stijl gepicknickt met lekkere baksels van Karla (deels met 'hulp' van Tristan). Tijdens de wedstrijd kwamen we nog wat aan ons bekende Nederlanders tegen, dat was ook leuk.
Het eind van die openingswedstrijd haalden we niet, dat werd te laat.

Die ochtend werd de auto geleverd, dus deze week ben ik daarmee naar het werk gereden. Dat gaat prima, het rijdt best goed. Wel bleek toen het donderdag 36 graden was dat één van de drie eisen toch niet zo'n enthousiast vinkje verdiende: de airco was nergens te bekennen, dus ik stapte als het ware in de auto als ijsje en kwam er als plakkerig stokje weer uit. Maar toch voelde het erg goed: in je eigen autootje (met leuke radiozender) onderweg zijn naar de baan die je hebt geregeld aan de andere kant van de wereld. Ik vond het wel stoer.
Zonder die baan zou ik vandaag, vrijdag, waarschijnlijk meegedaan hebben aan de TDU Challenge, een toertocht over het parcours van de profs. Ik vind het wel jammer dat ik die mis, maar een baan is natuurlijk belangrijker. Overigens hebben we komende woensdag al vrij want dan is het Australia Day.
De tweede werkweek was al een stuk leuker dan de eerste, ik heb wat kleine opdrachtjes kunnen uitvoeren, weet iets beter waar het bedrijf mee bezig is en had wat meer contact met collega's. Helaas heb ik vandaag wel een puzzel onafgemaakt moeten achterlaten, wat nooit fijn voelt. Wel fijn was het natuurlijk om voor het eerst Australisch inkomen te krijgen!

Karla had donderdag een afspraak in de stad bij Hays. Na lang bellen en aandringen had ze die afgedwongen. Er kwam niks concreets uit maar het is weer een contact om warm te houden. Vanmorgen werd ze gebeld door iemand waar ze eerder een afspraak mee had, dat ze maandag kan beginnen op een tijdelijke klus voor vijf weken! Dat is goed nieuws want de schoorsteen rookt er wat harder van, maar vooral is er dan een eind aan de periode van geen werk, in elk geval voorlopig. En Karla krijgt zo ook Australische ervaring en doet nieuwe contacten op. Helemaal goed dus! Daar drinken we straks een glaasje op.

De jongetjes zijn heel erg lief, al moet je niet op ze rekenen als je uit je werk komt en even rustig wil zitten zonder gehuil, geschreeuw, op de grond knallend speelgoed of een combinatie daarvan.
Julian is een ontdeugend ventje dat al flink groot wordt. Hij kan nu zelf op zijn stoeltje klimmen en er ook zelf weer af. Dat kan hij ook met de eetstoel van Tristan, zij het dat dan alleen erop klimmen naar wens gaat. Eraf is meer zwaartekracht dan handigheid: troosten dus. Hij zwaait en lacht een hoop en onderzoekt er lustig op los. Wel luistert hij heel slecht. Hoe dreigend je ook klinkt, hij kijkt je olijk aan en gaat fijn verder met wat hij aan het doen was.
Tristan blijft zijn repertoire uitbreiden, hij vindt zingen echt leuk. En hij begint een gevoel voor humor te ontwikkelen. Dat bestaat vooral uit zeggen dat hij iets wil en dan weer van niet en dan weer wel enzovoort maar hij heeft daar dan behoorlijk lol om, wat erg leuk is om te zien.

Verder moet ik natuurlijk nog iets zeggen over de overstromingen. Er zijn veel getroffenen en er is erg veel schade. Avond aan avond gaan de actualiteitenprogramma's over niks anders. Er zijn nu ook plaatsen dichtbij Melbourne ondergelopen, maar niet met zoveel geweld als eerder in Queensland. Vergeleken met Brazilië moeten we sowieso meer over een ongemak praten dan over een ramp.

Bekijk foto's

Dat krijg je met een motormaaier: door deze week al twee berichten te plaatsen op het blog heb ik het gras voor mijn eigen voeten al grondig weggemaaid. Hoe het begin van de week eruitzag is grotendeels bekend. Zaterdag zijn we nog naar een huisje gaan kijken (in Flagstaff Hill zoals gewoonlijk) en dat beviel ons zeer. Maar we kunnen niet kopen, dat is bekend. Eén inkomen verandert daar niets aan.
Op zondag heeft Karla weer hardgelopen en geskypet met haar ouders. Ik heb ondertussen een luie ochtend gehad maar heb dat een beetje goed gemaakt door tegen de heuvels op te ploeteren op de racefiets. Ik heb nog steeds geen bergverzet en deze keer moest ik zelfs zo'n honderd meter lopen omdat het te steil was (om mijn gezicht te redden: dan heb je het ook wel over 25+%). Uiteindelijk had ik 60 kilometer gefietst en het gaat steeds beter.
De stressvolle maandag met zijn goede einde en de heerlijke dinsdag zijn denk ik voldoende beschreven. Het enige wat nog het vermelden waard is over die dagen is dat Julian en Tristan allebei iets nieuws doen wat erg leuk is. Julian reageert nu als je zegt: 'Julian kusje?', hij leunt dan naar je toe met open mond met een tongetje er half uit. En Tristan begint wat fantasie te krijgen en zelf met dingen te komen. Als ik bijvoorbeeld vraag waarover hij gaat dromen, dan moest je eerst een aantal dingen noemen en op een gegeven moment zei hij dan 'ja'. Maar als ik het nu vraag denkt hij even na (en zegt dan ook heel schattig 'eeeehmmm') en komt dan zelf met iets. Vanavond was dat fietsen. Dat is erg leuk om te zien.
Verder heeft Karla dinsdagavond een poging gedaan om mee te trainen met een atletiekclubje. Er zijn hier vrijwel geen atletiekbanen, er is er alleen eentje in het centrum waar uitsluitend wedstrijden op gelopen worden. Niemand doet hier aan hardlopen lijkt het, iedereen wandelt wat om het gewicht onder de 100 kilo te houden maar dat is het zo ongeveer. Via via had ze gehoord van dit atletiekclubje, maar ze weet nog niet helemaal of dit het wel is. Er zijn wat fanatieke jonkies maar niemand van haar leeftijd. En er werd iets te weinig gedaan, en wat te vrijblijvend. Ze weet dus niet helemaal wat ze zal doen.
Het is ondertussen bijna kerst, maar met het kerstgevoel wil het ondanks onze nepboom niet zo lukken. En dat terwijl hij zo goed nagemaakt is dat hij zelfs naalden verliest! Maar ja, dat weer hè. Iedereen doet wel erg zijn best. Er rijden auto's rond met een gewei en een rode neus op de voorkant en huizen zijn versierd met uitbundige lichtjes in allerlei kleuren. Op de creche en in de winkels is Bing Crosby al sinds november niet meer stil te krijgen. En mijn favoriet 'Last Christmas' van George Michael komt ook regelmatig langs, heerlijk.
Veel mensen gaan erop uit, veel bedrijven zijn dicht tussen kerst en oud en nieuw en vaak wordt dat zelfs opgerekt tot een maand. Wij hebben na het goede nieuws van een baan besloten er ook tussenuit te gaan, lekker een paar dagen weg.
Dus wij kijken op weekendjeweg.nl. Blijkt dat je daar dus helemaal niks vindt over Melbourne! En wel allemaal overnachtingen op de Veluwe en in Brugge. Weet je wel hoe ver dat is! Uiteindelijk vonden we wel sites waar we hotels hier in de buurt konden boeken. We gaan nu tussen kerst en Oud & Nieuw weg. We gaan snel naar Melbourne, blijven daar een dagje en rijden dan rustig terug via de Great Ocean Road. Die is erg beroemd om zijn schoonheid, dus we hebben er zin in! Het viert natuurlijk lekker vakantie wetende dat er weer inkomen komt! (tussen haakjes: omstreeks hier haakt een trouwe lezer af: welterusten, Chris).
Woensdagavond was er kerstfeest op de creche. Er waren allerlei dieren waar de kinderen naar konden kijken, pony's om op te rijden, gezichtverven en alle leidsters waren verkleed als engel. Tristan vond dat maar raar, waarschijnlijk omdat alles anders was in een inmiddels vertrouwde omgeving. Iedereen had eten meegenomen om zelf op te peuzelen. Het was een beetje raar om mee te maken maar op zich wel leuk.
Op donderdag had Karla een test van haar Word- , type- en Excelvaardigheden in de stad, bij Randstad. Dat ging goed, ik had ondertussen afgesproken met Arthur, de Nederlandse recruiter. Dat was gezellig. Ook had ik een flesje afgeleverd bij Reece, als dank dat hij me zo goed aan werk geholpen heeft.
Toen Karla en ik geluncht hadden en op het punt stonden naar huis te gaan belde hij, dat hij het contract rond had. We zijn naar zijn kantoor gegaan en ik heb het contract getekend, nu is het dus nog officieel ook.
's Avonds heb ik weer gemountainbiked met dezelfde mensen als vorige week. Dat was weer mooi en ook erg gezellig, maar het niveau mag van mij pittiger. Gelukkig moet ik de enorm steile bult weer op terug naar de auto. Paul zei dat ik relaxter overkwam nu ik een baan had. Dat kwam gedeeltelijk ook wel doordat ik vorige week nieuw was in het groepje en nu niet meer, maar het zal ook wel zo zijn. Het scheelt enorm, er is veel spanning weg. Dat is erg fijn, want de kinderen pikken er ook heel wat van op, en alles is nu meer ontspannen. Ik kan ook weer echt genieten van de kinderen, al blijven ze soms ook iets te luidruchtig en destructief aanwezig.
Over de vrijdag heb ik niet veel te melden. We hebben boodschappen gedaan en ze hadden Bitburger in de aanbieding! Raar dat deze flesjes uit de brouwerij komen waar ik twee keer geweest ben op de fiets, vlakbij Luxemburg.
En de golfclub was weer heel leuk. We zijn daar zo 'regular' dat er al grapjes gemaakt werden of we voor onze afwezigheid vorige week wel een verlofpas hadden. En bij het weggaan hebben we iedereen happy holidays gewenst. Het geeft ons een beetje het gevoel dat je ergens thuishoort, wat prettig is als je net geïmmigreerd bent.

Volgende week is het kerstavond en waarschijnlijk schrijf ik dan ook wel weer. Maar voor wie dat dan niet kan lezen: iedereen een heel fijne kerst gewenst, het lijkt erop dat het een witte kan worden aan jullie kant! En bedankt voor alle lieve reacties die we van jullie mochten ontvangen!

Bekijk foto's

Dat krijg je met een motormaaier: door deze week al twee berichten te plaatsen op het blog heb ik het gras voor mijn eigen voeten al grondig weggemaaid. Hoe het begin van de week eruitzag is grotendeels bekend. Zaterdag zijn we nog naar een huisje gaan kijken (in Flagstaff Hill zoals gewoonlijk) en dat beviel ons zeer. Maar we kunnen niet kopen, dat is bekend. Eén inkomen verandert daar niets aan.
Op zondag heeft Karla weer hardgelopen en geskypet met haar ouders. Ik heb ondertussen een luie ochtend gehad maar heb dat een beetje goed gemaakt door tegen de heuvels op te ploeteren op de racefiets. Ik heb nog steeds geen bergverzet en deze keer moest ik zelfs zo'n honderd meter lopen omdat het te steil was (om mijn gezicht te redden: dan heb je het ook wel over 25+%). Uiteindelijk had ik 60 kilometer gefietst en het gaat steeds beter.
De stressvolle maandag met zijn goede einde en de heerlijke dinsdag zijn denk ik voldoende beschreven. Het enige wat nog het vermelden waard is over die dagen is dat Julian en Tristan allebei iets nieuws doen wat erg leuk is. Julian reageert nu als je zegt: 'Julian kusje?', hij leunt dan naar je toe met open mond met een tongetje er half uit. En Tristan begint wat fantasie te krijgen en zelf met dingen te komen. Als ik bijvoorbeeld vraag waarover hij gaat dromen, dan moest je eerst een aantal dingen noemen en op een gegeven moment zei hij dan 'ja'. Maar als ik het nu vraag denkt hij even na (en zegt dan ook heel schattig 'eeeehmmm') en komt dan zelf met iets. Vanavond was dat fietsen. Dat is erg leuk om te zien.
Verder heeft Karla dinsdagavond een poging gedaan om mee te trainen met een atletiekclubje. Er zijn hier vrijwel geen atletiekbanen, er is er alleen eentje in het centrum waar uitsluitend wedstrijden op gelopen worden. Niemand doet hier aan hardlopen lijkt het, iedereen wandelt wat om het gewicht onder de 100 kilo te houden maar dat is het zo ongeveer. Via via had ze gehoord van dit atletiekclubje, maar ze weet nog niet helemaal of dit het wel is. Er zijn wat fanatieke jonkies maar niemand van haar leeftijd. En er werd iets te weinig gedaan, en wat te vrijblijvend. Ze weet dus niet helemaal wat ze zal doen.
Het is ondertussen bijna kerst, maar met het kerstgevoel wil het ondanks onze nepboom niet zo lukken. En dat terwijl hij zo goed nagemaakt is dat hij zelfs naalden verliest! Maar ja, dat weer hè. Iedereen doet wel erg zijn best. Er rijden auto's rond met een gewei en een rode neus op de voorkant en huizen zijn versierd met uitbundige lichtjes in allerlei kleuren. Op de creche en in de winkels is Bing Crosby al sinds november niet meer stil te krijgen. En mijn favoriet 'Last Christmas' van George Michael komt ook regelmatig langs, heerlijk.
Veel mensen gaan erop uit, veel bedrijven zijn dicht tussen kerst en oud en nieuw en vaak wordt dat zelfs opgerekt tot een maand. Wij hebben na het goede nieuws van een baan besloten er ook tussenuit te gaan, lekker een paar dagen weg.
Dus wij kijken op weekendjeweg.nl. Blijkt dat je daar dus helemaal niks vindt over Melbourne! En wel allemaal overnachtingen op de Veluwe en in Brugge. Weet je wel hoe ver dat is! Uiteindelijk vonden we wel sites waar we hotels hier in de buurt konden boeken. We gaan nu tussen kerst en Oud & Nieuw weg. We gaan snel naar Melbourne, blijven daar een dagje en rijden dan rustig terug via de Great Ocean Road. Die is erg beroemd om zijn schoonheid, dus we hebben er zin in! Het viert natuurlijk lekker vakantie wetende dat er weer inkomen komt! (tussen haakjes: omstreeks hier haakt een trouwe lezer af: welterusten, Chris).
Woensdagavond was er kerstfeest op de creche. Er waren allerlei dieren waar de kinderen naar konden kijken, pony's om op te rijden, gezichtverven en alle leidsters waren verkleed als engel. Tristan vond dat maar raar, waarschijnlijk omdat alles anders was in een inmiddels vertrouwde omgeving. Iedereen had eten meegenomen om zelf op te peuzelen. Het was een beetje raar om mee te maken maar op zich wel leuk.
Op donderdag had Karla een test van haar Word- , type- en Excelvaardigheden in de stad, bij Randstad. Dat ging goed, ik had ondertussen afgesproken met Arthur, de Nederlandse recruiter. Dat was gezellig. Ook had ik een flesje afgeleverd bij Reece, als dank dat hij me zo goed aan werk geholpen heeft.
Toen Karla en ik geluncht hadden en op het punt stonden naar huis te gaan belde hij, dat hij het contract rond had. We zijn naar zijn kantoor gegaan en ik heb het contract getekend, nu is het dus nog officieel ook.
's Avonds heb ik weer gemountainbiked met dezelfde mensen als vorige week. Dat was weer mooi en ook erg gezellig, maar het niveau mag van mij pittiger. Gelukkig moet ik de enorm steile bult weer op terug naar de auto. Paul zei dat ik relaxter overkwam nu ik een baan had. Dat kwam gedeeltelijk ook wel doordat ik vorige week nieuw was in het groepje en nu niet meer, maar het zal ook wel zo zijn. Het scheelt enorm, er is veel spanning weg. Dat is erg fijn, want de kinderen pikken er ook heel wat van op, en alles is nu meer ontspannen. Ik kan ook weer echt genieten van de kinderen, al blijven ze soms ook iets te luidruchtig en destructief aanwezig.
Over de vrijdag heb ik niet veel te melden. We hebben boodschappen gedaan en ze hadden Bitburger in de aanbieding! Raar dat deze flesjes uit de brouwerij komen waar ik twee keer geweest ben op de fiets, vlakbij Luxemburg.
En de golfclub was weer heel leuk. We zijn daar zo 'regular' dat er al grapjes gemaakt werden of we voor onze afwezigheid vorige week wel een verlofpas hadden. En bij het weggaan hebben we iedereen happy holidays gewenst. Het geeft ons een beetje het gevoel dat je ergens thuishoort, wat prettig is als je net geïmmigreerd bent.

Volgende week is het kerstavond en waarschijnlijk schrijf ik dan ook wel weer. Maar voor wie dat dan niet kan lezen: iedereen een heel fijne kerst gewenst, het lijkt erop dat het een witte kan worden aan jullie kant! En bedankt voor alle lieve reacties die we van jullie mochten ontvangen!

Bekijk foto's