PostHeaderIconNederland zet de Bloemetjes buiten

Hier Down Under is veel omgekeerd ten opzichte van wat we gewend waren. In de Europese zomer is het hier winter en als het in Nederland dag is, is het hier nacht.
Zelfs de maan staat op zijn kop bij ons.

Wij voegen daar nog een omdraaiing aan toe: ruim zes jaar geleden kwamen we in Australië aan op een Nederlands paspoort. Maar over een tijdje gaan we naar Nederland met een Australisch paspoort!

We hebben namelijk besloten dat we zo 1, 2, 3 niet terug gaan om weer in Nederland te leven, en als we daarmee A zeggen, dan is het ook leuk om B te zeggen door Australisch staatsburger te worden. Dat proces loopt al ongeveer een jaar maar nu is het voltooid!

Maandagavond 10 april hadden de jongens en ik onze ceremonie waarmee het officieel werd: ik ben Australiër!


Nederland is zo ruimdenkend en tolerant om je er dan uit te zetten, dat is natuurlijk een beetje jammer. En zo zijn de Bloemetjes dus buiten gezet! Ik ben 17.096 dagen Nederlander geweest, dus een beetje gek is dat wel.

Overigens ben ik op dit moment nog de enige die niet meer welkom is. Ons gezin bestaat nu uit een Nederlander, een Australiër en twee mengseltjes:
Tristan en Julian zijn nu zowel Australisch als Nederlands. Dubbele nationaliteit is namelijk wel mogelijk als je minderjarig was toen je een andere nationaliteit kreeg. Ze hoefden de eed ook niet af te leggen maar ik vond het wel leuk dat ze met me mee het podium opgingen. Dat was een beetje eng maar ook wel spannend.

En Karla was op de valreep wel uitgenodigd voor deze ceremonie maar heeft afgezegd. We hadden het erg graag als gezin samen gedaan maar ook hier, net als bij de aanvraagprocedure zelf, gooide de naamsverwarring weer roet in het eten.
Karla heeft namelijk de vlucht voor Europa later dit jaar, geboekt op haar meisjesnaam omdat die in haar Nederlandse paspoort staat. Maar ze zou onder haar getrouwde naam Australisch burger worden.
Daarvoor moest dus de naam op haar ticket gewijzigd worden. En hoewel je een ticket kunt boeken als Pommetje Horlepiep zonder bewijs te overleggen, is er voor een wijziging opeens van alles nodig.

De luchtvaartmaatschappij vroeg om een paspoort (dat is het hele punt: die heeft ze nog niet) en ook om een huwelijkscertificaat (niet de reden voor de naamswijziging en dus ook zinloos).
Dat alles zagen we niet meer geregeld worden in de paar dagen die we ervoor hadden, en dus besloten we Karla nog maar even Nederlands te laten.

Dat betekent dan weer dat ik naast het aanvragen van drie Australische paspoorten ook nog een keer het visumtraject in moet: als permanent resident (wat wij, heel luxe, al waren bij aankomst) mag je vijf jaar vrij in en uitreizen. Maar die zijn nu voorbij en dat betekent dat je om weer het land in te mogen een 'Resident Return Visa' moet hebben.
Dat kost $ 400,=, maar daarvoor mag je dan ook weer naar huis. Als we terugkomen doet ook Karla de ceremonie. En dan is de emigratie echt helemaal compleet.

We blijven trouw aan rood-wit-blauw...




... maar zien voortaan ook sterretjes!


PostHeaderIconDirk fom Holland

De overigens heerlijke nieuwe auto had een probleempje met de USB connectie, wat betekende dat we geen MP3-tjes kunnen luisteren van een USB stick. Daarom zijn we teruggegaan naar de dealer in de Barossa zodat die het kon maken. Als speciale service deden ze dat op een zaterdag (het bleek een simpel los kabeltje). We zijn er lekker als gezin heengegaan en hebben terwijl we wachtten wat door Nuriootpa gewandeld.
We zijn daar eens op een lang weekendje geweest en de kinderen herkenden de speeltuin met de grote zwarte trein nog.
Het is een mooie streek en ook de terugweg met tussenstop in de brouwerij van Tanunda was heel prettig. Dat de Barossa bekend staat als wijnstreek legden we maar even naast ons neer.

De volgende ochtend konden we heerlijk uitslapen terwijl de kinderen heel lief speelden. Toen we net uit bed kwamen kwam Peter van de golfclub aan de deur, die we al heel lang niet hadden gezien. Dat was erg leuk en we hebben onder het genot van koffie lekker bijgekletst.
Die middag stond er nog meer sociaal doen op het programma: we hadden afgesproken met Arlene en James, en hun zoontje Spence, die we kennen van kamperen in Second Valley vorig jaar. We spraken af bij de Duck Inn, waar we een heel fijne middag hadden. Zowel tussen de ouders als tussen de kinderen klikte het weer goed. Gezeten op het terras, met speciaal bier en de lekkerste frietjes in Adelaide sloegen we ons er wel weer doorheen.
Met Pasen zien we ze weer als we weer gaan kamperen in Second Valley.

Project auto was nog niet helemaal klaar: ik heb op woensdag een dakdrager gekocht en die bleek je als bouwpakket met miniscule, wazig gekopieerde, Chinese handleiding te krijgen. Het duurde dus even voor die in elkaar gezet was, wat zonder Karla's hulp niet lukte. Toen moest ik nog knutselen om de bevestiging op het dak voor elkaar te krijgen. Met veel nadenken, wat hergebruik van bevestigingsmateriaal van ons oude dakmandje en zagen en vijlen van schroeven is dat uiteindelijk gelukt.
Later hebben we ook nog de ramen van een tint laten voorzien en stoerdere, zwarte kentekens geregeld. Dat staat allemaal net wat mooier en we zijn erg blij met het resultaat. Hij rijdt geweldig en de kinderen vinden het nog steeds de coolste auto ever.

Op Little Athletics kreeg Julian een certificaat omdat hij vier persoonlijke records had gehaald de keer ervoor. Tristan was daar een beetje verdrietig over, maar toen ik uitlegde dat het voor hem gewoon heel moeilijk was omdat hij al zulke goeie persoonlijke records had, glom hij van trots. Met die verklaring kon hij wel leven.
Of het ermee te maken had weten we niet, maar hij haalde zelf vijf records die keer, dus op alle onderdelen van de dag! Hij vroeg vanaf toen vaak wanneer er weer Little Athletics was en vertelde een paar keer per dag dat hij er zich zo op verheugde.

Een weekend later was er geen atletiek. Tristan had een playdate bij zijn vriend Darcy en Julian kreeg bezoek van klasgenootje Jack. De meeste tijd heeft ons waterratje natuurlijk in het zwembad doorgebracht.
Op zondag ben ik er even op uit gegaan voor een road-tripje met de oude auto, die eigenlijk ook heerlijk rijdt. Ik heb lekker veel onverharde weggetjes opgezocht en ben af en toe gestopt in the middle of nowhere om wat te lezen en van het uitzicht te genieten. Waar ik ook van genoot was dat ik een keer niet 'daddy daddy' hoorde maar alleen wat vogeltjes. Heerlijk om mijn batterijtje even op te kunnen laden zo.
Karla had ondertussen Margot en de kinderen op bezoek, wat altijd gezellig is. Het valt alleen niet direct onder 'je batterijtje opladen'...

Vorige vrijdag kwam ons Nederlandse bezoek terug van hun rondreis naar Flinders Ranges, Tasmanië en the Great Ocean Road (met de Twelve Apostles). Dat hadden ze erg mooi gevonden. Dirk from Holland en Marjolein konden het goed vinden met de Ozzies en ook de kinderen hadden het naar hun zin. We hebben lekker bijgekletst, pizza gegeten én natuurlijk The Farmer Wants a Wife gekeken met lekker veel bijdehand commentaar op wat de boeren verkeerd deden natuurlijk.

We wilden ze graag nog wat dingen laten zien die wij leuk vinden zonder er hele dagen voor in de auto te zitten om van hot naar her te rijden.
Zaterdagochtend zijn we naar Central Market gegaan, wat altijd gezellig is. Er is van alles te zien aan stalletjes en mensen en we hebben er ook nog even koffie gedronken, al valt het niet mee plek op de terrasjes te vinden voor acht mensen (vier grote en vier kleine). Helaas lijkt het erop dat mijn favoriete beef jerky (biltong) niet meer te koop is!
In de namiddag kwam buurman Johnny Dirk en mij even ontvoeren. We hebben het kort gehouden maar beloofd de volgende dag even met zijn allen langs te komen.

Die volgende dag startte met Little Athletics (waar Tristan zijn certificaat kreeg), gevolgd door een tripje naar de Onkaparinga Estuary. De Onkaparinga is een riviertje dat op die plek in zee stroomt. Het is een mooi plekje met niet te diep water, zand en zon. Jong en oud konden er heerlijk spelen met de stroming, het zand (zandkastelen!) en gevangen heremietkreeftjes.

's Middags zijn we zoals beloofd naar de buren gegaan wat erg gezellig was. We hadden allerlei dingetjes om te eten mee en zij hadden ook genoeg, dus de geplande barbecue thuis hebben we maar laten zitten.
Maandag was een feestdag hier. Karla is met Marjolein van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen. Dat is een wandeling van net geen 4 kilometer maar met een 'twist': de weg gaat het grootste gedeelte loeisteil omhoog. Dirk en ik reden elk met een auto met kindjes naar boven en zagen de dames daar vrij fris aankomen.
Na een drankje bovenop zijn we naar het Belair Hotel gegaan voor een lekkere lunch. Positief was dat er veel vermaak voor de kinderen was daar, wat minder was dat het overigens lekkere eten nogal lang op zich liet wachten. Maar het was reuzegezellig, zoals de hele tijd met Marjolein en Dirk, dus dat mocht de pret niet drukken.

Die avond was natuurlijk het onvermijdelijke einde van hun bezoek. We hebben alle acht met bagage in de nieuwe auto gekregen om naar het vliegveld te gaan. Na nog een drankje kwam toch echt het moment om ze een laatste knuffel te geven en uit te zwaaien. Het was een superleuke tijd en wat ons betreft mogen ze volgende week weer voor de deur staan. In de praktijk zal het waarschijnlijk een beetje langer duren...

Na alle gezelligheid van de afgelopen tijd is het nu tijd om weer wat regelmaat in het leven te krijgen. Wat minder eten en drinken en wat meer slapen is een erg goed idee. Daar zijn we dus deze week weer mee begonnen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconAustralische vakantie

De ouders van Karla, die tevens opa en oma van onze jochies zijn, zijn op Australische reis op dit moment. En samen met hen zijn ook wij op Australische reis geweest. Daarmee is dan meteen verklaard dat deze bijdrage aan het blog te laat is.
De kinderen hebben vakantie en zijn daarvan een aantal dagen naar de buitenschoolse opvang geweest, waar ze altijd leuke dingen doen in de vakanties. Wij hadden op het werk onze jaarlijkse breakup-day, waarop we van alles doen behalve werken. Dit jaar viel alles een beetje in het water omdat op de lunch na alles afgelast werd. Het was veel te heet (40+). Gelukkig gingen Bryan en ik 's avonds nog wel naar cricket.
Op de dag dat opa en oma terug kwamen van hun camperreis hadden we een poolparty voor zeven kinderen. Compleet chaotisch maar wel leuk! Wat dan weer minder was, is dat we de kinderen ook weer een hoofdluis behandeling moesten geven. Hopelijk is dat nu klaar.

En toen was het natuurlijk kerst. Met een boom met ladingen cadeau's eronder! Er waren dan ook twee Nederlandse kerstlieden extra. Op tweede kerstdag hebben we de buren op bezoek gehad voor een barbecue en de dag erna kwam Margot langs met man en kinderen.
De dag erna was het tijd voor een langere fietstocht om alle kerstcaloriën weg te bewegen terwijl Karla nog moest werken. Het was 140 kilometer en ik ben de laatste tijd wat sneller geworden op de fiets, dus zelfs met een uur lunch duurde dat maar een halve dag.
Voor je het weet is er weer een jaar voorbij en deze keer hadden we een traktatie. Fons liet twee culturen samenkomen door oliebollen te bakken... op de barbecue!
Nieuwjaarsdag stond in het teken van inpakken, want de volgende dag begon de volgende fase van het bezoek van opa en oma: de zomervakantie.

De reis ging met twee auto's eerst naar Bendigo voor een overnachting in een appartementje. De volgende ochtend gingen we door voor het laatste stukje naar Bright. Daar aangekomen lukte het net de tent op te zetten voor de regen begon, die twee dagen niet meer zou ophouden! Daar emigreer je dan voor naar Australië... Er moest zelfs een greppel rond de tent gegraven worden omdat er water binnenkwam. Maar dat was allemaal snel vergeten toen de zon eindelijk doorkwam. Toen konden we volop genieten van wat Bright te bieden heeft: lekker spetteren in en rond de beek, ambachtelijke biertjes in de brouwerij en de mooie bergachtige omgeving. Dankzij de aanwezigheid van grootouders konden Karla en ik er ook samen op uit met de fiets. We hebben samen Mount Buffalo beklommen wat erg mooi was. De afdaling duurt al zo lang dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat je dat zelf eerst geklommen hebt.
Door de regendagen moest ik meteen de volgende dag mijn gewenste rit naar Mount Hotham maken, een wintersportgebied op een hoge berg. Op een website had ik gelezen dat het een goede prestatie zou zijn om de klim zelf (30 kilometer omhoog) binnen twee uur te doen en mijn tijd was 1:52. Daar was ik dus dik tevreden over. Het was een zware klim maar terug kon ik nog lekker doortrekken van de voet van de klim terug naar de camping. Al met al was ik na 114 kilometer weer terug en had ik nog tijd om met de kinderen te zwemmen. Echt genieten!
De kinderen hadden op de camping wat vriendjes gemaakt en fietsten en speelden zich suf.

Na een week was het tijd om de boel weer in te pakken en ons te verplaatsen naar de Grampians. Die liggen tussen ons en Bright in en het is dus de ideale manier om de terugreis te halveren. In de Grampians waren we natuurlijk al wel geweest maar het blijft mooi. We hadden dezelfde camping als vorig jaar die volop leuke dingen heeft voor de kinderen. En ook hier hadden Karla en ik de gelegenheid om samen te fietsen. Ik had thuis een mooie route uitgezocht over de berg en dan terug om de berg heen. Op het moment dat we een emu stonden te bewonderen zag Karla ook dat de weg die we verder moesten nemen onverhard was. Toen stonden we voor de keus om 70 kilometer om te rijden (maar we waren al wel moe na de 60 die we al hadden gedaan) of de laatste 20 onverhard te doen. Die is het geworden en het was een vreselijk slechte gravelweg. We moesten de hele weg staand fietsen om lekke banden te voorkomen en dat is nog gelukt ook! Maar voor herhaling vatbaar was het niet...
Ook zijn Karla en ik die week een avondje lekker met zijn tweeën uit eten geweest. Maar denk niet dat opa en oma alleen mee waren als oppas hoor, we zijn er ook regelmatig samen op uit geweest. Zoals naar de 'Venus Baths', een mooie wandeling vanuit Halls Gap (het centrale plaatsje in de Grampians). Daar heb je mooie rotsformaties met (in het zomerseizoen) de resten van een beek die mooie badjes maakt in de rotsen.

Veel sneller dan we wisten te waarderen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Maar er viel mee te leven omdat de eerste week thuis meteen Tour Down Under week was. Karla's ouders zijn een paar dagen naar een appartementje in de stad gegaan en hebben daar genoten van wat Adelaide te bieden heeft. Naar we begrepen hebben werd vooral de botanische tuin gewaardeerd, die inderdaad erg fraai is.
Wij zijn ondertussen naar het openingscriterium in de stad geweest. De dagen erna hebben we gewoon gewerkt. Maar afgelopen weekend was het weer tijd voor de traditionele Willunga Hill etappe. Karla en ik reden 's morgens weer samen op de fiets naar McLaren Vale via Willunga Hill. Daarna lopen we dan gezamenlijk de heuvel weer op om te kijken. Dit jaar gingen de jongetjes de berg op met hun fietsjes! Tristan was niet te houden, af en toe stopte hij voor wat water maar hij is helemaal naar boven gefietst zonder ook maar één keer geduwd te worden (hij sloeg dat zelfs af toen iemand het aanbod want hij wilde het doen met 'no pushies').
En zelfs Julian met zijn ene versnelling is grotendeels op eigen kracht naar boven gefietst. Als hij erg moe was hoefde maar een volwassene op een racefiets 'keep it up!' of iets dergelijks te zeggen en Julian sprintte er weer vandoor. Het was weer een heerlijk dagje met veel wielrennen, genoeg activiteit en volop sfeer.

Morgen, maandag moet er nog een dagje gewerkt worden en dan is het Australia Day. De dag erna vertrekken we met zijn twee voor een klein reisje naar Mount Gambier waar we erg naar uitkijken. En daarna begint het aftellen alweer totdat Karla haar ouders weer huiswaarts gaan en wij voor zeven jaar door de vakantiedagen heen zijn...

Wat het verhaal tekort komt aan detail wordt hopelijk goedgemaakt door veel teveel foto's!

Bekijk foto's

PostHeaderIconMichelinmannetje

Mijn werk is echt levensgevaarlijk. Schuin achter mij staat een goed gevulde koektrommel en een schaal met fruit. Elke vrijdagmiddag worden er hapjes en een biertje verzorgd. Woensdagochtend waren er donuts, die avond hadden we een diner en vanmiddag publunch. De kans dat ik eruit ga zien als het Michelinmannetje begint serieuze vormen aan te nemen (voor wie nog moet Trivianten dit weekend, hij heet Bibendum). Dan is het ook nog eens winter hier wat inhoudt dat het regelmatig regent, wat de lichaamsbeweging niet ten goede komt. Het enige wat dan nog rest is wilskracht en die houdt het gelukkig redelijk uit.
Hoewel mijn verjaardag alweer even geleden is, werd ik deze week toch nog verblijd met twee cadeau's. Van Gert-Jan kreeg ik een prachtig boek, dat zo laat was omdat het wat omzwervingen gemaakt had. Maar veel belangrijker dan dat boek ("ik heb al een boek") was toch wel het eindelijk in handen krijgen van het al jaren felbegeerde zadeldekje dat Gert-Jan ooit aangeschaft heeft in mijn bijzijn in Limburg. Toen met authentieke jaren tachtig print, dus nu mooi retro.
Daarnaast kreeg ik een virtuele boekenbon van Jeanne en Fons, waar ik (misschien dit weekend al) iets moois voor ga uitzoeken. Boeken kopen zonder dat het me geld kost vind ik één van de leukste dingen om te doen, dus bedankt!
Op zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje bij Nicole (uit Karla's damesclub) en dat was gezellig en leuk. We hebben lekker staan beppen met deze & gene.
Op zondag heb ik net iets meer dan 100 kilometer gefietst, uit principe maar het was ook een mooie tocht. Alle uren die het weekend nog overhad hebben we besteed aan het nu echt verwijderen van de wand in onze woonkamer en het repareren van de vloer daarna. Dat is goed gelukt, al is de vloer niet perfect. Dat hoeft ook niet, voor de paar jaar tot we grotere plannen hebben is dit prima. De kamer is nu lekker ruim en licht en we zijn er heel blij mee. Bij een volgende gelegenheid moeten we nog muur en plafond afwerken.

Op maandag moest Karla Tristan ophalen van de creche omdat hij ziek was. Hij had overgegeven en mocht dus ook de volgende dag niet komen. Ik ben toen een dagje met hem thuisgebleven (ik heb voor zulke gevallen drie dagen 'carers leave' per jaar). Dat was erg gezellig en natuurlijk goed te doen, zo'n kind alleen. Tristan verbaasde me alweer, nu door over een puntige plek op het plafond te zeggen: "dat lijkt een beetje tot een super charge boat". Hij heeft een hele woordenschat waar wij niks van weten. Aan het eind van de dag had ik het "papa, papa" wel weer even genoeg gehoord...
Verder begint Tristan leuke gedachtenkronkels en redeneringen te krijgen. We overwegen bijvoorbeeld een houtkachel aan te schaffen. Toen ik Tristan dat vertelde, zei hij: "dan wil ik die bij de bank, want dan kan ik lekker warm worden als ik op de bank zit en koude voetjes heb gekregen van de vloer". En hij herhaalt dingen waar hij nadruk op wil leggen heel schattig, zo zei hij net in de auto "chocolade milkshake vindt mijn buikje ook lekker chocolade milkshake".
Julian begint elke dag vreselijk schattig, hij wordt dan rustig wakker in je armen. Dat duurt een minuut of 2, 3 en dan vraagt hij: "Visie kijken?" Na het ontkennende antwoord is zijn humeur verziekt en huilt hij om alles, dat alleen onderbrekend om 'nee' te roepen (bijvoorbeeld op de vraag 'wil je cornflakes of muesli?'). Eigenlijk is dat de standaard vandaag de dag, boos doen, ongehoorzaam zijn en 'nee' roepen. Gelukkig wisselt hij het soms af met lieve momentjes en als hij dan op je arm zit kun je het niet laten om hem te knuffelen. Maar wel voorzichtig...

Bekijk foto's

PostHeaderIconDuizend duizendpoten

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

PostHeaderIconWe'll climb that bridge when we come to it

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

PostHeaderIconGoed op weg

Op zaterdag hebben we maar weer eens wat klusjes gedaan. Het schiet al aardig op met het huis maar er zijn nou eenmaal erg veel kleine klusjes als je verhuist. De vorige bewoners hebben hier veertien jaar gewoond, dus de ventilatoren mochten wel eens uit elkaar gehaald en schoongemaakt en meer van dat werk. Het was lekker weer (26 graden, zonnig) en de kinderen speelden lekker buiten.
Bij de boodschappen liepen we Dawn tegen het lijf, een van de dames van het kinderdagverblijf die zo vervelend vertrokken waren. De kinderen waren dol op haar en andersom, het deed haar wel wat ze weer te zien. De bespottelijke leiding had iedereen die vertrok verboden om de kinderlokalen zelfs nog in te gaan, laat staan afscheid te nemen. Het was leuk haar even te zien en er was sprake van een lunch in het park met alle vertrokken dames en wat ouders, dat zou leuk zijn.

's Middags zijn we weer naar de Bunnings doe-het-effe-lekker-zelfzaak geweest waar de kinderen de boel weer onveilig maakten met de mini boodschappenwagentjes. Daarna zijn we nog even gaan zwemmen. Je kent dat wel: spullen bij elkaar zoeken, het hele zaakje in de auto, parkeerplek zoeken en dan betalen om in een overvol zwembad te dobberen. Of anders even in je zwembroek de achtertuin in lopen...
Julian durfde niet. Hij liep wel steeds om het zwembad heen en gaf aan dat hij erin wilde, maar als ik hem dan wilde pakken schudde hij zijn hoofdje. Tristan was er juist niet uit te krijgen. Uiteindelijk heb ik het klappertandende jochie er maar mee uit genomen.
's Avonds hebben we nog wat klusjes gedaan. Ik heb gerommeld met de antenne om de ontvangst beter te krijgen terwijl Karla een kastje voor de badkamer in elkaar zette.

De zondag begon met Buurman & Buurman, de kinderen vinden het fantastisch en dit is gelukkig ook voor ons leuk. Karla is gaan fietsen met haar ex-collega, ze is naar de Willunga Hill gereden en heeft die beklommen. Haar collega wachtte beneden...
's Middags heb ik precies dezelfde rit gereden, ik wilde voor Amy's ride graag weten of die heuvel te doen is zonder voet aan de grond te zetten. Dat ging gelukkig. Als het erg steil is heb je lichte versnellingen of veel kracht nodig en ik heb allebei niet op het moment. Maar Willunga Hill was gelukkig niet te steil, maximaal 10%, de problemen beginnen bij 12%.
We hebben dus allebei zo'n 70 kilometer gefietst met wat klimwerk, dus dat geeft vertrouwen voor de rit van 100 kilometer volgende week.
En het is maar goed ook dat we wat calorietjes hebben verbrand, want Karla heeft dit weekend eerst lekkere lasagne gemaakt en daarna heerlijke tomatensoep met ballen.
's Avonds was de finale rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Hoewel de score laag bleef was het geweldig spannend. Voor het eerst sinds 1987 heeft Nieuw-Zeeland, hét rugbyland bij uitstek, gewonnen, met 8-7.

Van de week was het een beetje stressen op het werk, we zaten midden in een oplevering en er ging van alles mis. Tot overmaat van ramp had ik me ook nog even vergist in het versiebeheerprogramma waardoor ik een paar uur werk ongedaan maakte. En deze kent geen 'local history' zoals ik gewend was... Gelukkig kon ik bijna alle code nog her en der vandaan halen die we stomtoevallig even ergens heen hadden gekopieerd. Ik heb wat langere dagen gemaakt, deels om die stommiteit goed te maken en deels omdat er wat paniek was die buiten mijn schuld lag.
Ook hebben we natuurlijk de nodige klusjes gedaan. Tussen de palmbomen in de achtertuin groeide klimop die ik wilde verwijderen. Ik heb ontdekt dat oude palmbladeren veranderen in stokken met messen. Ze staken dwars door mijn handschoenen heen.
Karla heeft weer veel geverfd, de nieuwe ensuite badkamer moest drie keer (één grondlaag en dan twee lagen verf) en het plafond in de woonkamer is wat gladder gemaakt maar dat moest daarna dus ook overgeverfd.
Vandaag werd de glazen douchedeur geplaatst, dat staat wel mooi. Ik heb me ondertussen verdiept in automated testing, leuk.

De golfclub was deze keer een grote mislukking: niks gewonnen. Het was heel erg gezellig, maar wat koop je daar nou voor?
Voor Nederlandse lezers: geniet van jullie uurtje extra dit weekend!



Bekijk foto's

PostHeaderIconSchoon genoeg

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

PostHeaderIconEen kleurrijke week

Afgelopen weekend was een lang weekend voor ons vanwege Labour Day. Niet op 1 mei en ik heb ook geen Internationale gehoord, maar wel een dagje vrij. En dat kwam goed uit want we moesten een hoop spullen in huis halen voor de aanstaande verhuizing. Er moet een hoop geschilderd worden (we hadden de kleurtjes al uitgezocht maar moesten nog verf kopen) en de en suite badkamer wordt vernieuwd dus ook daarvoor moesten we op pad.
We begonnen zaterdag met een badkamerzaak. Gelukkig zijn Karla en ik altijd wel snelle beslissers, want rustig rondkijken is er niet bij. Het doet me een beetje denken aan stroom winnen uit kolen, de meeste energie gaat verloren aan warmte. Iets vergelijkbaars gebeurt als je met twee kleine kinderen een badkamerzaak binnen gaat: je bent na afloop kapot maar heel veel energie ging naar andere dingen dan badkamers. Maar het is dus wel gelukt.
Na afloop zijn we nog naar de bank geweest om een speciale rekening te openen voor de hypotheek. Julian was enorm huilerig, hij was ook niet helemaal lekker. Karla voelde zich ook al niet helemaal goed. En Tristan moest erg vaak niezen.
's Avonds bleek Julian 39.9 te zijn en ook Karla ging vroeg naar bed om de misselijkheid van zich af te slapen. Maar net als ik een paar dagen ervoor bleef ze de hele nacht spoken.

De volgende ochtend was Karla jarig, maar ze voelde zich nog allesbehalve goed. Julian was wel weer een stuk beter. Ik had een lekker ontbijtje gemaakt met taart, een sapje en gekookte eitjes (tip van Julian: als je het eigeel eerst verkruimelt blijft het veel beter aan je mouw plakken). Maar Karla heeft het niet aangeraakt. Het was prachtig weer maar met zo'n krakkemikkige boel genoten we daar niet echt van. Tristan voelde zich steeds slechter en de twee jongetjes waren niet uit te houden zo vervelend. Ruzie maken, huilen, het hield niet op. En nee, als je ergens begrip voor hebt betekent dat nog niet dat het aangenaam wordt.
Karla voelde zich 's middags weer iets beter en dat was maar goed ook want we moesten nog verf kopen. Tristan was erg dwars maar het mengen van de verf vond hij toch wel leuk om te zien. Hij verheugt zich enorm op zijn blauwe kamertje. Volgens de Tristiaanse kalender duurt het nog één keer golfclub voor we in het nieuwe huis gaan slapen. We hebben negen kleuren gekocht, maar dat klinkt bonter dan het wordt. Kom zelf maar kijken.
Julian ging deze week door een wat minder leuke fase. Hij lachte eigenlijk alleen nog als er iets viel of als iemand zich bezeerde. Huilen deed hij juist heel erg veel, bijvoorbeeld als iets niet mocht. En aangezien hij vooral dingen wilde laten vallen of mensen bezeren was dat nogal eens. Gelukkig liet hij vandaag een andere kant zien, hij was enorm goedlachs en lief en hij was superschattig aan het spelen zonder te huilen. Hij scharrelde door de golfclub en had het prima naar zijn zin. Dan kun je gelukkig ook weer echt genieten van het mannetje.

Die avond gingen we pizza eten. Tristan had zich er op verheugd maar voelde zich nu niet erg lekker en wilde er niet van eten. Het feestelijke ijstoetje hebben we maar niet eens opengemaakt.
Op maandag, de vrije dag, zijn we naar Bunnings geweest wat zoals eerder vermeld de Australische Prax is. Daar hebben we naar tegels gekeken en badkameraccessoires gekocht. Het was zonnig en 24 graden, maar een echt succes was dit weekend niet direct. Ook als we niet op pad waren voelde niemand zich echt lekker en de kinderen uitten dat door veel huilen, bij ons zorgde het voor een verlaagde tolerantiegrens. Geen goede combinatie.
Ik heb 's middags nog wel gefietst. Ik heb dezelfde route gereden als laatst maar nu met een extra beklimming. Die was zo pittig dat ik twee keer een voet aan de grond moest zetten, iets wat je als sportieve fietser altijd probeert te vermijden. Maar ja, ik was ook nog niet helemaal in orde en de conditie is nog niet wat die moet zijn. Deze keer werd ik maar één keer aangevallen door een magpie, aan 55 in het uur deze keer. Ik zag weer niks aankomen maar voelde iets even mijn helm vasthouden, heel vreemd.

Op dinsdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Uit het werk ben ik erheen gegaan. Karla was er al aan het verven, zij heeft immers even geen baan. De tegelaar (handig genoeg de zoon van de loodgieter) kwam langs om de mogelijkheden te bespreken. Hij vond de lekkage erg meevallen maar gaf aan dat het slopen duur zou worden omdat alles muurvast zit op baksteen. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat tot ons voordeel te maken: we gaan over de bestaande tegels heen (laten) tegelen waardoor de kosten wat lager uitvallen en het resultaat toch waterdicht is.
Het voelde wat onwerkelijk nog, we zijn zo vaak verhuisd de laatste tijd en waren allebei zo vermoeid van alles dat niet echt doordrong dat dit ons huis zal worden. Maar soms lukt het wel om me voor te stellen dat het leuk wordt. Als we over zijn gaan we in elk geval ook af en toe tijd inruimen om een beetje rustig aan te doen en ervan te genieten. Hopelijk gaat de combinatie van Australische zomer en een zwembad daarbij helpen.
Op woensdag hebben we toen ik thuiskwam uit het werk nog 'even' alle tegels uitgezocht en gekocht. Ook hebben we ons nog bedacht wat kranen betreft. Verder hebben we de eerste dozen naar de nieuwe stek gebracht. We hebben voor volgende vrijdag wel een verhuizer gehuurd, maar alles wat we zelf al aan dozen meenemen scheelt weer.
Omdat we niet meer carpoolen ga ik nu elke dag op de motor naar het werk. Dat is steeds leuker. De voorspellingen waren voor de hele week buien, maar ik heb mijn regenbroek (van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij) maar één keer nodig gehad. Wat ideaal is hier, is dat na regen de straat in een paar uur weer droog is.
Karla heeft al een heleboel geverfd, morgen zie ik wat ze ervan gemaakt heeft. Verder heeft ze de uitgezochte en bestelde spullen voor de badkamer opgehaald. Karla heeft dan geen werk, werkeloos is ze zeker niet!

Zoals gezegd was Julian vandaag een voorbeeldig jongetje, ook op de golfclub. Hij was guitig, op een leuke manier ontdeugend en enorm schattig. Tristan was juist een beetje dwars. Hij heeft de hele week niet zo goed geslapen, onder andere door een naar hoestje. En als Tristan slecht slaapt zul je het weten. Verder had hij een nieuwe fase: bij alles wat je hem vroeg zei hij hard: Tristan wil dat niet! Het hoort bij de grenzen aftasten en ontdekken wat je eigen plek in het leven is...
Traditiegetrouw mocht hij een lootje trekken van Jill en dat deed hij goed: we wonnen er een vleesschaal mee maar hebben die geruild voor een lekkere fles wijn bij barman Phil. We hebben namelijk al een volle vriezer!



Bekijk foto's

PostHeaderIconDe pot op

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    
All Pictures
Zomerklaar (26)
Draad weer oppakken (33)
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Zomerklaar
  De draad weer oppakken
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.