Highway To The Sun

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's

Afgelopen zaterdag was Tristan jarig. Het was een heerlijke dag in alle opzichten, met 20 graden en volop zon, leuke mensen over de vloer en lieve blije jongetjes. Maar daarover later meer met foto's.
Na alle felicitaties die we hebben gekregen is het nu helaas het moment om deelneming te betuigen. Zondag is namelijk Karla's oma overleden. Een pientere en lieve kleine dame van 97 jaar. Dezelfde avond heeft Karla nog een ticket geboekt en vanmorgen op weg naar het werk heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Behalve triest is het ook onwerkelijk, opeens is ze morgen in het land waar ze een tijd niet dacht te komen. En als ze went aan het idee gaat ze alweer terug.
Hier gaat het leven ondertussen gewoon door, ik werk en speel single parent voor een week. 'Speel', gelukkig, want het is zo al moeilijk genoeg om je kleintjes uit te leggen dat mama er even niet is. We hebben de kalender gewoon doorgetrokken en nu strepen we dagen af tot mama terugkomt. Zelfs Julian deed dat vandaag op eigen initiatief!

Ik wens mijn lief een goede reis en een merkwaardige combinatie van verdriet en plezier. En alle anderen die het aangaat veel sterkte. Dag kleine oma...

Afgelopen zaterdag was Tristan jarig. Het was een heerlijke dag in alle opzichten, met 20 graden en volop zon, leuke mensen over de vloer en lieve blije jongetjes. Maar daarover later meer met foto's.
Na alle felicitaties die we hebben gekregen is het nu helaas het moment om deelneming te betuigen. Zondag is namelijk Karla's oma overleden. Een pientere en lieve kleine dame van 97 jaar. Dezelfde avond heeft Karla nog een ticket geboekt en vanmorgen op weg naar het werk heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Behalve triest is het ook onwerkelijk, opeens is ze morgen in het land waar ze een tijd niet dacht te komen. En als ze went aan het idee gaat ze alweer terug.
Hier gaat het leven ondertussen gewoon door, ik werk en speel single parent voor een week. 'Speel', gelukkig, want het is zo al moeilijk genoeg om je kleintjes uit te leggen dat mama er even niet is. We hebben de kalender gewoon doorgetrokken en nu strepen we dagen af tot mama terugkomt. Zelfs Julian deed dat vandaag op eigen initiatief!

Ik wens mijn lief een goede reis en een merkwaardige combinatie van verdriet en plezier. En alle anderen die het aangaat veel sterkte. Dag kleine oma...