PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet was weer raak

Het doet me deugd te melden dat er sinds het vorige blog geen lekke banden meer zijn geweest, niet met de auto en niet met de fiets.

Wat dan weer minder is, is dat ik maar weer eens van de fiets ben gereden door een onoplettende automobilist.
Nadat ik in 2012 door mijn eigen schuld in het ziekenhuis terecht kwam, heb ik een andere verkeerssituatie nu al drie keer meegemaakt.

Dat gaat zo: je rijdt als brave fietser in de fietsstrook met je knipperende lampjes (ook overdag) en je zichtbare kleding. Je rijdt rechtdoor zonder te zwabberen en past je snelheid aan aan de omstandigheden. Als ervaren fietser weet je dat je vaak niet gezien wordt, dus je anticipeert op het gedrag van alle auto's die je ziet.
Waarom ze je niet zien is een raadsel, maar het zal ermee te maken hebben dat je in Australië je rijbewijs kunt halen op zestienjarige leeftijd, en dat het rijexamen bestaat uit het starten van de motor. Als dat lukt zul je ook wel kunnen rijden.
Om het theorie-examen te halen moet je (uit je hoofd!) drie kleuren kunnen noemen die je op een stoplicht kan aantreffen.

Normaal gesproken gaat de beschreven manier van fietsen prima. Er is echter één nadeel: het is lastig anticiperen op gedrag van auto's die je níet ziet.
En zo is het me al drie keer gebeurd dat een auto naast me is komen rijden, om vervolgens door mij heen te proberen af te slaan. Alledrie de keren bleek dat niet te kunnen en was het resultaat dat er tegen me aan gereden werd.
Vorige donderdag deed een mevrouw dus weer een poging. De snelheid was heel laag omdat ik een kruispunt naderde. Voor dat kruispunt was een parkeerplaats waar de mevrouw naartoe wilde.
Het gevolg was dat ik opeens een motorkap onder me had en daarna op de stoep lag. Terwijl langzaam tot me doordrong wat er gebeurd was vroegen omstanders of ik een ambulance nodig had. Nou heb ik helaas wat ervaring, en die vraag kun je tjokvol adrenaline niet echt beantwoorden. Er doet wel van alles zeer, maar niet zo erg. Je bent vooral kwaad (dat blijft nog dagen zo: je ontdekt steeds meer blauwe plekken maar vervelender is dat je voortdurend in gedachten weer uit het niets aangereden wordt).

Na uitwisselen van gegevens heeft Karla me opgehaald. Ik had wat blauwe plekken en mijn schouder deed zeer. Vrijdag wilde ik weer werken om zo snel mogelijk weer normaal te doen, maar die nacht deed mijn schouder genoeg pijn om toch maar even naar de dokter te gaan. Ik vermoedde een gebroken sleutelbeen.
Gelukkig bleek het geen breuk maar een 'AC luxatie' te zijn. Gelukkig, omdat dat weliswaar veel pijn doet maar geen operatie betekent.
De rekening ging rechtsreeks naar de verzekering van de mevrouw. Voor de doktersafspraak was ik met lieve chauffeuse Karla al even langs het politiebureau gegaan om het gebeurde te melden. Wel handig, ongelukervaring.

De fiets was er minder erg aan toe dan ik dacht. Frame en vork zijn nog heel wat een wonder mag heten. Hij staat nu bij de fietsenmaker voor een prijsopgaaf voor de claim.

Het is wel ironisch dat ik een uur voor het ongeluk ons startbewijs had opgehaald voor Amy's Ride. Dat is de jaarlijkse fietstocht om geld in te zamelen voor de Amy Gillett Foundation, die fietsers en automobilisten veilig samen op de weg probeert te laten bestaan.
Ik baalde stevig dat ik die rit niet kon doen, maar uiteindelijk won mijn koppigheid het en hebben we het gewoon toch gedaan. Ik kon mijn stuur vasthouden en heb dat dus ruim 100 kilometer gedaan. Op mijn woon-werkfiets.

PostHeaderIconDirk fom Holland

De overigens heerlijke nieuwe auto had een probleempje met de USB connectie, wat betekende dat we geen MP3-tjes kunnen luisteren van een USB stick. Daarom zijn we teruggegaan naar de dealer in de Barossa zodat die het kon maken. Als speciale service deden ze dat op een zaterdag (het bleek een simpel los kabeltje). We zijn er lekker als gezin heengegaan en hebben terwijl we wachtten wat door Nuriootpa gewandeld.
We zijn daar eens op een lang weekendje geweest en de kinderen herkenden de speeltuin met de grote zwarte trein nog.
Het is een mooie streek en ook de terugweg met tussenstop in de brouwerij van Tanunda was heel prettig. Dat de Barossa bekend staat als wijnstreek legden we maar even naast ons neer.

De volgende ochtend konden we heerlijk uitslapen terwijl de kinderen heel lief speelden. Toen we net uit bed kwamen kwam Peter van de golfclub aan de deur, die we al heel lang niet hadden gezien. Dat was erg leuk en we hebben onder het genot van koffie lekker bijgekletst.
Die middag stond er nog meer sociaal doen op het programma: we hadden afgesproken met Arlene en James, en hun zoontje Spence, die we kennen van kamperen in Second Valley vorig jaar. We spraken af bij de Duck Inn, waar we een heel fijne middag hadden. Zowel tussen de ouders als tussen de kinderen klikte het weer goed. Gezeten op het terras, met speciaal bier en de lekkerste frietjes in Adelaide sloegen we ons er wel weer doorheen.
Met Pasen zien we ze weer als we weer gaan kamperen in Second Valley.

Project auto was nog niet helemaal klaar: ik heb op woensdag een dakdrager gekocht en die bleek je als bouwpakket met miniscule, wazig gekopieerde, Chinese handleiding te krijgen. Het duurde dus even voor die in elkaar gezet was, wat zonder Karla's hulp niet lukte. Toen moest ik nog knutselen om de bevestiging op het dak voor elkaar te krijgen. Met veel nadenken, wat hergebruik van bevestigingsmateriaal van ons oude dakmandje en zagen en vijlen van schroeven is dat uiteindelijk gelukt.
Later hebben we ook nog de ramen van een tint laten voorzien en stoerdere, zwarte kentekens geregeld. Dat staat allemaal net wat mooier en we zijn erg blij met het resultaat. Hij rijdt geweldig en de kinderen vinden het nog steeds de coolste auto ever.

Op Little Athletics kreeg Julian een certificaat omdat hij vier persoonlijke records had gehaald de keer ervoor. Tristan was daar een beetje verdrietig over, maar toen ik uitlegde dat het voor hem gewoon heel moeilijk was omdat hij al zulke goeie persoonlijke records had, glom hij van trots. Met die verklaring kon hij wel leven.
Of het ermee te maken had weten we niet, maar hij haalde zelf vijf records die keer, dus op alle onderdelen van de dag! Hij vroeg vanaf toen vaak wanneer er weer Little Athletics was en vertelde een paar keer per dag dat hij er zich zo op verheugde.

Een weekend later was er geen atletiek. Tristan had een playdate bij zijn vriend Darcy en Julian kreeg bezoek van klasgenootje Jack. De meeste tijd heeft ons waterratje natuurlijk in het zwembad doorgebracht.
Op zondag ben ik er even op uit gegaan voor een road-tripje met de oude auto, die eigenlijk ook heerlijk rijdt. Ik heb lekker veel onverharde weggetjes opgezocht en ben af en toe gestopt in the middle of nowhere om wat te lezen en van het uitzicht te genieten. Waar ik ook van genoot was dat ik een keer niet 'daddy daddy' hoorde maar alleen wat vogeltjes. Heerlijk om mijn batterijtje even op te kunnen laden zo.
Karla had ondertussen Margot en de kinderen op bezoek, wat altijd gezellig is. Het valt alleen niet direct onder 'je batterijtje opladen'...

Vorige vrijdag kwam ons Nederlandse bezoek terug van hun rondreis naar Flinders Ranges, Tasmanië en the Great Ocean Road (met de Twelve Apostles). Dat hadden ze erg mooi gevonden. Dirk from Holland en Marjolein konden het goed vinden met de Ozzies en ook de kinderen hadden het naar hun zin. We hebben lekker bijgekletst, pizza gegeten én natuurlijk The Farmer Wants a Wife gekeken met lekker veel bijdehand commentaar op wat de boeren verkeerd deden natuurlijk.

We wilden ze graag nog wat dingen laten zien die wij leuk vinden zonder er hele dagen voor in de auto te zitten om van hot naar her te rijden.
Zaterdagochtend zijn we naar Central Market gegaan, wat altijd gezellig is. Er is van alles te zien aan stalletjes en mensen en we hebben er ook nog even koffie gedronken, al valt het niet mee plek op de terrasjes te vinden voor acht mensen (vier grote en vier kleine). Helaas lijkt het erop dat mijn favoriete beef jerky (biltong) niet meer te koop is!
In de namiddag kwam buurman Johnny Dirk en mij even ontvoeren. We hebben het kort gehouden maar beloofd de volgende dag even met zijn allen langs te komen.

Die volgende dag startte met Little Athletics (waar Tristan zijn certificaat kreeg), gevolgd door een tripje naar de Onkaparinga Estuary. De Onkaparinga is een riviertje dat op die plek in zee stroomt. Het is een mooi plekje met niet te diep water, zand en zon. Jong en oud konden er heerlijk spelen met de stroming, het zand (zandkastelen!) en gevangen heremietkreeftjes.

's Middags zijn we zoals beloofd naar de buren gegaan wat erg gezellig was. We hadden allerlei dingetjes om te eten mee en zij hadden ook genoeg, dus de geplande barbecue thuis hebben we maar laten zitten.
Maandag was een feestdag hier. Karla is met Marjolein van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen. Dat is een wandeling van net geen 4 kilometer maar met een 'twist': de weg gaat het grootste gedeelte loeisteil omhoog. Dirk en ik reden elk met een auto met kindjes naar boven en zagen de dames daar vrij fris aankomen.
Na een drankje bovenop zijn we naar het Belair Hotel gegaan voor een lekkere lunch. Positief was dat er veel vermaak voor de kinderen was daar, wat minder was dat het overigens lekkere eten nogal lang op zich liet wachten. Maar het was reuzegezellig, zoals de hele tijd met Marjolein en Dirk, dus dat mocht de pret niet drukken.

Die avond was natuurlijk het onvermijdelijke einde van hun bezoek. We hebben alle acht met bagage in de nieuwe auto gekregen om naar het vliegveld te gaan. Na nog een drankje kwam toch echt het moment om ze een laatste knuffel te geven en uit te zwaaien. Het was een superleuke tijd en wat ons betreft mogen ze volgende week weer voor de deur staan. In de praktijk zal het waarschijnlijk een beetje langer duren...

Na alle gezelligheid van de afgelopen tijd is het nu tijd om weer wat regelmaat in het leven te krijgen. Wat minder eten en drinken en wat meer slapen is een erg goed idee. Daar zijn we dus deze week weer mee begonnen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconGeen roze bril

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.



Bekijk foto's

PostHeaderIconOp de lange latten

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLAT Relatie

Zaterdag begon de week gewoon zoals gepland, met het voorbereiden van Tristans verjaardag. Ons kereltje werd drie, woog daarbij 18.9 kilo en mat precies een meter. Zoals dat hoort op een verjaardag was er taart als ontbijt, met cadeautjes en zingen natuurlijk. En zo vaak de DVD van treintjes in de sneeuw kijken als je wilt.
Tristan heeft van ons een fiets gekregen, daar kun je niet te vroeg mee beginnen tenslotte. Hij vindt hem prachtig, en Julian ook dus dat botst soms (en niet alleen figuurlijk).
's Middags kwam er allemaal bezoek, Tristan ging op gegeven moment maar even op zijn kamertje spelen, hij was een beetje overdonderd van zoveel aandacht en cadeautjes. Het bezoek was ook voor ons erg leuk, al zie je helaas soms weer mensen vertrekken waar je eigenlijk geen woord mee gewisseld hebt. Maar ja, zo gaat dat. Het weer was schitterend, we zaten lekker buiten in het zonnetje in hartje winter.

Zondag zijn we in datzelfde zonnetje nog eens gaan kijken naar het huis waar we al een paar keer zijn geweest. Het voelde nog steeds fijn aan, maar de verkopers willen geen cent omlaag en ik heb de makelaar verteld dat wij dan de kopers niet zullen worden.
Na afloop zijn we nog even naar een oval gegaan (dat is een grasveld met een aparte vorm, ik weet even niet meer welke). We dachten lekker te ballen met de kinderen maar dat was alleen maar drama.
Toen we weer wilden gaan was er sprake van een heel ander soort drama: Karla's oma was overleden. Karla heeft dezelfde avond nog een ticket geboekt naar Nederland voor de volgende ochtend. Dat was even omschakelen, al wisten we wel dat het er een keer van zou komen.
Zoals eerder vermeld heb ik Karla afgezet op het vliegveld toen ik naar mijn werk ging. Vanaf toen beleefden we allebei een behoorlijk verschillende week. Ik ben niet gewend ook rekening te houden met 7.5 uur tijdsverschil als ik met haar wil praten!
Naar ik begrepen heb geniet Karla van het weerzien met familie en enkele vrienden, en het is natuurlijk heerlijk om even de kinderen te kunnen bekijken die geboren zijn terwijl wij hier waren. Ook is het op een droevige manier fijn dat ze er bij kan zijn om van haar oma, en daarmee van een hele periode afscheid te nemen met familie. Ze hoeft nu nooit spijt te hebben dat ze er niet was. Toen we vertrokken wist Karla al wel dat dat waarschijnlijk het afscheid van oma zelf was.

Hoe ver het eigenlijk is merk je bijvoorbeeld aan dat ik maandag heb gewerkt, en dat Karla pas halverwege mijn werkdag van dinsdag aankwam op Schiphol. Ik speel deze week dus even éénoudergezin, en dat valt eigenlijk wel mee, als je weet dat het voor een week is.
Julian is af en toe iets te... laten we zeggen: initiatiefrijk. Als je hem vertelt dat iets niet mag huilt hij daar twee minuten om. En hij probeert elke minuut iets was niet mag. Misschien is hij een beetje lastiger omdat hij de verandering van een afwezige mama wel voelt maar er nog niet echt iets mee kan. Tristan vraagt af en toe wel naar mama. Als we een dagje gaan afstrepen op de kalender zegt hij steeds dat het nog maar één dagje is, en dan komt mama weer terug.
Ik heb op deze manier wel tijd om de kinderen echt mee te maken en dat levert leuke momenten op. Ik had het keukentrapje weggezet om te voorkomen dat Julian alles van het aanrecht aftrok terwijl ik Tristan aankleedde. Toen Tristan dat zag zei hij: Hujan, je moet het badkamerkrukje pakken! En toen ik vertelde dat Karla volgende keer gewoon weer meegaat naar de golfclub zei hij 'en dan krijgt ze drinken van Phil'. Maar 's avonds begon hij hard te huilen toen hij opeens even alleen in de keuken was. Dan zie je dat het hem toch wel wat doet als mensen weg zijn.

Behalve het mailen en sms-en hebben we vanmiddag ook even met Karla gebeld. Dat vonden de jongens erg leuk. Tristan zei na het ophangen nog drie keer: dag mama! En ook Julian zei 'mama, mama'. We hebben met ze afgesproken dat we mama een extra dikke knuffel geven als ze terug is.
Daarna ben ik met de jongens naar de golfclub gegaan waar ik lekker bijgepraat heb met iedereen terwijl de jongens zoet hun eten opaten. Had ik jullie even beet, het was rennen van hot naar her en weer terug, gewapend met doekjes en luiers en al opruimend en oprapend wat de kinderen zoal aan chaos achterlieten.

Buiten op de parkeerplaats viel Julian languit en moest huilen (zal wel iets te maken hebben gehad met het feit dat hij sinds elf uur vanmorgen weigerde te slapen op de creche). Tristan riep: papa, ik wil Hujan troosten, en dat deed hij daarna ook heel lief, met aaitjes over zijn bolletje en kusjes. Het werkte ook nog. Schattig was dat.

Bekijk foto's

PostHeaderIconHet leven down under staat op z'n kop

Afgelopen zaterdag was Tristan jarig. Het was een heerlijke dag in alle opzichten, met 20 graden en volop zon, leuke mensen over de vloer en lieve blije jongetjes. Maar daarover later meer met foto's.
Na alle felicitaties die we hebben gekregen is het nu helaas het moment om deelneming te betuigen. Zondag is namelijk Karla's oma overleden. Een pientere en lieve kleine dame van 97 jaar. Dezelfde avond heeft Karla nog een ticket geboekt en vanmorgen op weg naar het werk heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Behalve triest is het ook onwerkelijk, opeens is ze morgen in het land waar ze een tijd niet dacht te komen. En als ze went aan het idee gaat ze alweer terug.
Hier gaat het leven ondertussen gewoon door, ik werk en speel single parent voor een week. 'Speel', gelukkig, want het is zo al moeilijk genoeg om je kleintjes uit te leggen dat mama er even niet is. We hebben de kalender gewoon doorgetrokken en nu strepen we dagen af tot mama terugkomt. Zelfs Julian deed dat vandaag op eigen initiatief!

Ik wens mijn lief een goede reis en een merkwaardige combinatie van verdriet en plezier. En alle anderen die het aangaat veel sterkte. Dag kleine oma...

YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.