Highway To The Sun

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Eigenlijk had dit stukje 'Huis nummer 15 heeft huisnummer 26' moeten heten, of 'On the move' of zoiets. De afgelopen week stond immers in het teken van verhuizen. Maar ik tik dit stukje nu al in het nieuwe huis, internet is al geregeld en het begint al ergens op te lijken.
Ik bedacht van de week dat dit de vierde keer is in twee en een half jaar dat we verhuizen, waarvan één keer internationaal. Ook bedacht ik dat Tristan, als hij volgend jaar juli vier wordt, elke verjaardag van zijn leven in een ander huis heeft gevierd.
Hoewel we inmiddels dus wel bedreven zijn in het verhuizen, hebben we er ook wel een beetje genoeg van. Ook voor de jongens is het wel leuk om zolangzamerhand eens een tijdje op dezelfde plek te blijven. Gelukkig hadden ze wel zin in het nieuwe huis, Tristan verheugde zich erg op zijn nieuwe blauwe kamertje.
Afgelopen weekend hebben Karla en ik vooral geklust. Op zaterdag kwamen Michael, Chelsea en Sebastian op de kinderen passen. Wij hebben de hele dag geverfd. Je kunt niet zoveel doen als je zou willen, maar het is toch lekker om even zonder kinderen resultaat te kunnen boeken. 's Avonds bleven ze eten en dat was erg gezellig. Toen ze weggingen heb ik nog een kwartfinale rugby gekeken, Ierland tegen Wales. Leuk om mijn oude 6 Nations teams weer te zien.

Op zondag stonden we om 6:45 op voor weer een klusdag. We reden eerst naar Margot en Andrew om de kinderen daar te droppen. Tristan had wel zin in een dagje spelen met Tristan, hij kon niet wachten tot we weg waren. Ze hebben een leuke dag gehad (Tristan had alle voertuigen van Bob de Bouwer!) Wij begonnen ondertussen in de Ikea. Daar hebben we een queensize logeerbed, een tweepersoons matras, twee éénpersoonsmatrassen, vier kussens, een kastje en een vakkenkast gekocht. En dat ging allemaal in de X-Trail met ons erbij. Daarmee zijn we naar het nieuwe huis gereden (dat volgende week gewoon 'ons huis' zal heten).
Daarna was het weer verven geblazen. We hadden een ambitieus doel en hebben het net gehaald. Op werkdagen heeft Karla het overgrote deel van het schilderwerk gedaan terwijl ik aan het werk was. Het is een beetje jammer voor het aflossen van de hypotheek, maar verder heeft het wel voordelen om even werkloos te zijn.
We hebben heerlijke pasta gegeten bij Margot en Andrew en zijn toen naar huis gegaan. Daar was nog net tijd voor de tweede kwartfinale tussen Zuid-Afrika en Australië.

De week was behoorlijk zwaar. Overdag ging ik werken en Karla ging verven. Thuis gingen we dan eten met de kinderen, en als die in bed lagen doken we een telefooncel in om ons superman/-woman pakje aan te trekken en aan het werk te gaan om de verhuizing voor te bereiden. Inpakken, de tuin helemaal klaar maken van het te verlaten huurhuis, van alles demonteren en de auto inpakken. Per keer pasten er 11 verhuisdozen in als de kinderen er ook nog in moesten. Karla heeft elke keer een auto vol meegenomen als ze er weer heen ging en dat scheelde aanzienlijk op verhuisdag.
Aan het eind van de lange dag was er dan nog weer tijd voor, je raadt het, een kwartfinale rugby.

De dagen leken eigenlijk erg op elkaar: rond 6 uur opstaan, werken/schilderen, tuin, dozen inpakken, auto inladen, uur of elf slapen. Elke dag werd het huis leger. Op woensdag heeft Karla de jongens alvast meegenomen om eens te kijken. Tristan zag het wel zitten!
Op donderdag en vrijdag heb ik vooral helpdesk werk gedaan, best leuk om zo direct iets voor klanten te doen en ze blij te maken. Karla werd die dag even van haar werk ontvoerd door Francis en Florence, ter gelegenheid van haar verjaardag nog. Ze zijn lekker ergens koffie gaan drinken met iets erbij uiteraard.
Op vrijdag begon het weekritme wel een beetje zijn tol te eisen. Ik werkte van zeven tot drie om op tijd thuis te kunnen zijn om vooral de kinderkamers te kunnen helpen klaarmaken. Voor die kleintjes is een matras op de grond in een kale kamer geen goed idee, we wilden hun kamers zo vertrouwd mogelijk laten aanvoelen. En dat lukte goed.
Vlak na het opstaan was Tristan een beetje opstandig. Ik heb hem even lekker tegen me aangedrukt en heb hem gevraagd of hij zich een beetje gek voelde vanwege het nieuwe huisje. Hij knikte en ik heb hem lekker gerustgesteld.
Karla heeft terwijl ik op het werk was de hele verhuizing gemanaged. Dat ging lekker vlot en toen ik thuiskwam zag het er al heel aardig uit. Nog wat schilderijtjes ophangen en de kinderen konden er zo in. Maar voor het zover was zijn we 's avonds natuurlijk eerst naar de golfclub gegaan. Daar zorgde een uitgelopen bedrijfsdag ervoor dat we eigenlijk niet konden eten. Peter heeft mij en de jongens meegenomen op een ritje in een golfkarretje over de golf course. Die blijkt enorm groot en erg mooi te zijn. Julian vond het eerst maar eng maar toen we lekker gingen crossen en wat takken raakten had hij dikke pret. En voor Tristan gold hetzelfde.
De vrijwilligerdames die altijd koken hebben speciaal voor zichzelf en ons wat klaargemaakt zodat we niet hoefden uit te wijken naar de junkfoodketens. En zo was het alweer heel erg gezellig.

Daarna was het dan eindelijk tijd om naar het nieuwe huis te gaan. De kinderen renden door het huis om alles te bekijken en het viel erg in de smaak. Tristan en Julian gaven allebei aan lekker te zullen slapen in de kamertjes. Ik verwachtte wel wat inslaapproblemen, maar het bleef stil vanaf het moment dat ze lagen. Helemaal op van de opwinding, die schatjes.

Bekijk foto's

Eigenlijk had dit stukje 'Huis nummer 15 heeft huisnummer 26' moeten heten, of 'On the move' of zoiets. De afgelopen week stond immers in het teken van verhuizen. Maar ik tik dit stukje nu al in het nieuwe huis, internet is al geregeld en het begint al ergens op te lijken.
Ik bedacht van de week dat dit de vierde keer is in twee en een half jaar dat we verhuizen, waarvan één keer internationaal. Ook bedacht ik dat Tristan, als hij volgend jaar juli vier wordt, elke verjaardag van zijn leven in een ander huis heeft gevierd.
Hoewel we inmiddels dus wel bedreven zijn in het verhuizen, hebben we er ook wel een beetje genoeg van. Ook voor de jongens is het wel leuk om zolangzamerhand eens een tijdje op dezelfde plek te blijven. Gelukkig hadden ze wel zin in het nieuwe huis, Tristan verheugde zich erg op zijn nieuwe blauwe kamertje.
Afgelopen weekend hebben Karla en ik vooral geklust. Op zaterdag kwamen Michael, Chelsea en Sebastian op de kinderen passen. Wij hebben de hele dag geverfd. Je kunt niet zoveel doen als je zou willen, maar het is toch lekker om even zonder kinderen resultaat te kunnen boeken. 's Avonds bleven ze eten en dat was erg gezellig. Toen ze weggingen heb ik nog een kwartfinale rugby gekeken, Ierland tegen Wales. Leuk om mijn oude 6 Nations teams weer te zien.

Op zondag stonden we om 6:45 op voor weer een klusdag. We reden eerst naar Margot en Andrew om de kinderen daar te droppen. Tristan had wel zin in een dagje spelen met Tristan, hij kon niet wachten tot we weg waren. Ze hebben een leuke dag gehad (Tristan had alle voertuigen van Bob de Bouwer!) Wij begonnen ondertussen in de Ikea. Daar hebben we een queensize logeerbed, een tweepersoons matras, twee éénpersoonsmatrassen, vier kussens, een kastje en een vakkenkast gekocht. En dat ging allemaal in de X-Trail met ons erbij. Daarmee zijn we naar het nieuwe huis gereden (dat volgende week gewoon 'ons huis' zal heten).
Daarna was het weer verven geblazen. We hadden een ambitieus doel en hebben het net gehaald. Op werkdagen heeft Karla het overgrote deel van het schilderwerk gedaan terwijl ik aan het werk was. Het is een beetje jammer voor het aflossen van de hypotheek, maar verder heeft het wel voordelen om even werkloos te zijn.
We hebben heerlijke pasta gegeten bij Margot en Andrew en zijn toen naar huis gegaan. Daar was nog net tijd voor de tweede kwartfinale tussen Zuid-Afrika en Australië.

De week was behoorlijk zwaar. Overdag ging ik werken en Karla ging verven. Thuis gingen we dan eten met de kinderen, en als die in bed lagen doken we een telefooncel in om ons superman/-woman pakje aan te trekken en aan het werk te gaan om de verhuizing voor te bereiden. Inpakken, de tuin helemaal klaar maken van het te verlaten huurhuis, van alles demonteren en de auto inpakken. Per keer pasten er 11 verhuisdozen in als de kinderen er ook nog in moesten. Karla heeft elke keer een auto vol meegenomen als ze er weer heen ging en dat scheelde aanzienlijk op verhuisdag.
Aan het eind van de lange dag was er dan nog weer tijd voor, je raadt het, een kwartfinale rugby.

De dagen leken eigenlijk erg op elkaar: rond 6 uur opstaan, werken/schilderen, tuin, dozen inpakken, auto inladen, uur of elf slapen. Elke dag werd het huis leger. Op woensdag heeft Karla de jongens alvast meegenomen om eens te kijken. Tristan zag het wel zitten!
Op donderdag en vrijdag heb ik vooral helpdesk werk gedaan, best leuk om zo direct iets voor klanten te doen en ze blij te maken. Karla werd die dag even van haar werk ontvoerd door Francis en Florence, ter gelegenheid van haar verjaardag nog. Ze zijn lekker ergens koffie gaan drinken met iets erbij uiteraard.
Op vrijdag begon het weekritme wel een beetje zijn tol te eisen. Ik werkte van zeven tot drie om op tijd thuis te kunnen zijn om vooral de kinderkamers te kunnen helpen klaarmaken. Voor die kleintjes is een matras op de grond in een kale kamer geen goed idee, we wilden hun kamers zo vertrouwd mogelijk laten aanvoelen. En dat lukte goed.
Vlak na het opstaan was Tristan een beetje opstandig. Ik heb hem even lekker tegen me aangedrukt en heb hem gevraagd of hij zich een beetje gek voelde vanwege het nieuwe huisje. Hij knikte en ik heb hem lekker gerustgesteld.
Karla heeft terwijl ik op het werk was de hele verhuizing gemanaged. Dat ging lekker vlot en toen ik thuiskwam zag het er al heel aardig uit. Nog wat schilderijtjes ophangen en de kinderen konden er zo in. Maar voor het zover was zijn we 's avonds natuurlijk eerst naar de golfclub gegaan. Daar zorgde een uitgelopen bedrijfsdag ervoor dat we eigenlijk niet konden eten. Peter heeft mij en de jongens meegenomen op een ritje in een golfkarretje over de golf course. Die blijkt enorm groot en erg mooi te zijn. Julian vond het eerst maar eng maar toen we lekker gingen crossen en wat takken raakten had hij dikke pret. En voor Tristan gold hetzelfde.
De vrijwilligerdames die altijd koken hebben speciaal voor zichzelf en ons wat klaargemaakt zodat we niet hoefden uit te wijken naar de junkfoodketens. En zo was het alweer heel erg gezellig.

Daarna was het dan eindelijk tijd om naar het nieuwe huis te gaan. De kinderen renden door het huis om alles te bekijken en het viel erg in de smaak. Tristan en Julian gaven allebei aan lekker te zullen slapen in de kamertjes. Ik verwachtte wel wat inslaapproblemen, maar het bleef stil vanaf het moment dat ze lagen. Helemaal op van de opwinding, die schatjes.

Bekijk foto's