PostHeaderIconBegin, Pauze, Einde

Zaterdag hebben we de boodschappen gedaan die er vrijdag niet van kwamen. Ik heb nog regelmatig teruggedacht aan mijn afwijzing, toch heus balen.
's Middags zijn we met Yvonne, Wilfred en Levi naar het strand gegaan. Dat was erg leuk en ik heb zelfs gezwommen in zee. Het water was nog knap fris maar als je eenmaal door was erg lekker. Tristan wil niet te dicht bij de zee maar Julian kent nog geen gevaar. Als een pas uit het ei gekropen schildpadje kroop hij recht de zee in, en als ik hem niet onderschept had was hij nu op weg naar Antarctica. En daar was hij niet op gekleed.
Zoals het een echte Australische dag met prachtig weer betaamt hebben we 's avonds ge-BBQ-t. Dat viel in de smaak bij allen.

Op zaterdag heb ik het blog wat aangepast (alle foto's zijn nu beschikbaar via de kolom rechts). Het valt tegen hoe hard je moet nadenken als je je dagelijkse programmeergereedschap een paar maanden niet gebruikt!
In de middag ben ik gaan fietsen. Ik vond dat 60 kilometer nu wel moest kunnen maar dat was buiten de warmte gerekend. Het was tegen de 35 graden en dat viel tegen. Nog een paar stukjes onverharde weg met tegenwind en ik was blij dat ik nog thuiskwam, ik was kapot.
Tristan was 's middags weer onuitstaanbaar omdat hij moe was. We gaan toch proberen het middagslaapje weer in te voeren.

Op maandag liet Tristan zich prima afleveren bij de creche. Voorbereiding werkt erg goed, we vertellen hem nu een dag van tevoren een keer of vijf wat er gaat gebeuren. Dat wordt dan zo vanzelfsprekend voor hem dat hij zelf naar de deur wijst waar je door moet.
Om ook iets anders te doen dan solliciteren hebben we lekker geluncht in een Ierse pub vlakbij, lekker en lekker luxe. Daarna hebben we een randjestrimmer gekocht voor het gras en de grasmaaier aangezwengeld (olie erin, benzine erin, starten maar).
Karla heeft van een vriendin leuk nieuws te horen gekregen want die vriendin is zwanger! Voor het geval ze het nog niet aan iedereen verteld heeft laten we haar naam nog even achterwege. Een nieuw begin dus!
Helaas bereikte mij diezelfde dag ook het bericht van een einde: Alie van SAB (de opdrachtgever in Deventer waar ik mijn laatste opdracht in Nederland heb gedaan) is zaterdag plotseling overleden. Ik denk met veel plezier terug aan de woensdagochtenden in Deventer, als Jan Mark en ik koffie voor haar meenamen en we lekker kletsten over vooral onbelangrijke zaken. Ze was altijd een en al hartelijkheid en het is bizar te bedenken dat ze er niet meer is.

Op dinsdag hebben we Tristan na uitvoerige voorbereiding na de lunch in bed gestopt. Het ging wonderwel, hij heeft lekker geslapen. Dat geeft ons behalve een veel leukere Tristan in de middag ook weer een pauze na de lunch.
We hebben een opblaasbadje gekocht en op zoek naar een slang om die te vullen kwam ik de eerste huntsman spider tegen. Een flinke spin van zo'n tien centimeter die gauw in een hoekje vluchtte. Toen ik hem wat porde om fotogenieker te gaan zitten rende hij over het metaal van het schuurtje en dat is voor het eerst dat ik spinnepoten heb horen tikken.
De kinderen hebben lekker in het badje gespeeld (het was vandaag 36 graden) en ik heb het gras gemaaid in de namiddag.

Op woensdagochtend heb ik de fietstocht van laatst herhaald maar nu bij 25 graden. Dat scheelde enorm. Niet zo lang na thuiskomst ging het flink regenen, goed getimed dus.
De recruiter, Reece, belde in de middag dat hij weer een job interview voor me heeft geregeld, nu voor iets wat dichter bij mijn cv ligt: programmeren. Dat is volgende week pas, maar ik ben erg blij met de nieuwe kans.
Na de herwonnen pauze zijn we met de auto naar McLaren Vale gegaan, daar waren we al eens geweest toen de wijnranken nog kale stokken waren. Ik heb Karla ook laten zien waar ik fiets maar door de regen leek het niet zo erg op Spanje als eerder en de kleuren (rode rotsen in azuurblauwe zee, groene wijnranken naast bruine tarwe) waren niet zo overweldigend.

Donderdag heb ik de kinderen alleen naar de creche gebracht, Karla gaat heel vroeg hardlopen vanwege de warmte en ging douchen. Tristan ging perfect, hij stuurde me nog net niet weg.
We hebben weer hard gewerkt aan werk, ik om mijn programmeergesprek goed voor te bereiden en Karla aan brieven schrijven en bellen. Helaas is ze niet aangenomen bij het bedrijf waar ze een gesprek had vorige week, al heb ik er twijfels bij of ze daar op haar plek had gezeten. We hebben nagedacht of we Karla's methode misschien moeten aanpassen. Ze kan echt wel wat maar zestig (!) brieven hebben nog niet veel opgeleverd. Misschien moeten we haar diploma laten beoordelen, daar zijn instanties voor. Dan kun je op je cv zetten dat je opleiding gelijk staat aan een bepaalde Australische opleiding. Misschien ga je dan niet zo snel op de stapel 'onbekende dus waardeloze opleiding'.
's Avonds paste Jill van de golfclub op, zodat wij Florence en Ben mee uit eten konden nemen om te bedanken voor het ophalen van het vliegveld op de eerste dag. We hebben ze meegenomen naar de Ierspe pub van laatst en het was enorm gezellig. Florence heeft bij juweliers gewerkt en herkende Karla's Jaeger-LeCoultre. Zij heeft er ook een! Toen de dikkertjes wat al te vals begonnen te bleren bij de karaoke hebben we het voor gezien gehouden.

Toen we op vrijdag boodschappen gingen doen begon Tristan in de auto te zingen. 'Twinkle twinkle, little star', erg grappig om hem een Engels liedje te horen zingen.
Hij wilde vandaag niet slapen, dus zijn we een stuk gaan rijden over prachtige wegen naar Willunga. De achterbank heeft er niets van gezien, alle oogjes waren dicht.
Eten bij de golfclub was weer gezellig, al was het erg rustig. En we hebben weer een vleesschaal gewonnen (we waren de laatste tijd vooral sponsor van de loterij). De volgende BBQ kan dus gepland worden...

Bekijk foto's

PostHeaderIconMerry Christmas

Merry Christmas! Zaterdag 13 november was de christmas pageant, wat betekent dat Father Christmas de stad binnengereden wordt in een fraaie optocht. Die gebeurtenis geldt als het officiële begin van de festive season. We zijn niet gaan kijken omdat het veel te koud was, maar het was live op tv. Ze hebben hier natuurlijk geen sinterklaas, dus het kan allemaal wat eerder. Maar om je nou 'festive' te gaan zitten voelen half november vanwege kerst gaat mij toch iets te ver.
's Middags kwamen Connie en Chris langs om te lunchen en Amarula te proeven, dat vond ik een stuk gezelliger!

Zondag heb ik weer gefietst, weliswaar nog maar 35 km maar die hellingen liegen er niet om. Op technisch gebied is het me eindelijk gelukt om het draadloze netwerk te verlengen met behulp van een oude router (het signaal was zwak in de werkkamer en nu niet meer) en ik heb getest dat het overlijden van mijn Squeezebox komt door een kapot netwerkkaartje. Ik heb nieuwe besteld op internet en hopelijk kunnen die mijn geliefde muziekapparaat reanimeren!
In de middag hebben we weer een huisje gekeken en Connie en Chris daar ontmoet. Zij opperden ergens te gaan eten en dat was heel erg leuk. Gelukkig gedroegen de kinderen zich daarbij ook goed, dat is toch afwachten.

Ik ben trots op Karla, ze is nu begonnen na te bellen naar bedrijven die een sollicitatiebrief van haar hebben gehad. Ik ben bezig geweest om mijn cv iets minder technisch te maken. Hij moest zo technisch mogelijk voor de visumaanvraag, maar ik merk nu dat het tegen me werkt.
Julian is begonnen aan twee nieuwe hoektanden en twee kiezen! Hij had acht tanden toen hij acht maanden was, en straks dus twaalf bij twaalf maanden!

Op dinsdag had ik weer een gesprek met Arthur, de Nederlandse recruiter (werver). Hij had geen concrete banen maar wel een hoop inspirerende tips, dus ik ben blij met het gesprek. Na afloop zijn we gaan lunchen op Mt Lofty, elke keer weer leuk. De wijnranken onderweg zijn nu behoorlijk groen, toen we hier kwamen waren ze nog kaal.

Op woensdag hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik heb zo ongeveer een halve dag besteed aan het aanpassen van mijn cv, een half uurtje werk tenzij je in een dierentuin woont waar twee wezentjes alles proberen om te gooien, vies te maken, kapot te trekken of lawaai te maken. Op zulke momenten wens ik dat ze morgen vijf zijn.
's Middags heb ik gefietst, 45 km met stijgingspercentages van 16! En dan heb ik niet eens een bergverzet... (met een bergverzet kun je bergen verzetten). Ik was al blij dat ik boven kwam zonder afstappen. Maar wel lekker hoor, en een mooie omgeving. Ik moest eraan denken hoe verwend wij zijn. Ik fiets in Australië en in plaats van dat ik denk: "wauw, Au-stra-lie-je!" denk ik: doet me een beetje denken aan toen we mountain bikes hadden gehuurd op Zanzibar.

Op donderdag kreeg ik te horen dat ik afgewezen ben na het gesprek van afgelopen donderdag. Wel jammer, het was een leuk gesprek en een leuk bedrijf. Wel was het een beetje een long shot, ik zit momenteel een beetje buiten mijn gebied te vissen. Ik had ook een nieuw gesprek voor iets vergelijkbaars, ik vond dat dat gesprek erg goed ging. Na afloop zijn Karla en ik lekker zonder kinderen een burger gaan eten in een pub. Daarna zijn we over The Parade gelopen, een leuke straat met zoals dat heet trendy winkels. Dat betekent dat het leuk is om te kijken maar dat je er niks koopt.
's Avonds heeft Karla doorgebracht met voorbereiden van haar eerste gesprek! Al dat geschrijf leidt gelukkig toch ergens toe.

Op vrijdag zijn we naar Blackwood gegaan voor het gesprek van Karla. Ze vond dat het wel goed ging, ze kwam goed uit haar woorden. Dat is erg prettig, want dat is altijd haar grootste zorg. Dat kan ze dus, en dat is fijn om te weten voor volgende pogingen als dit niks wordt. Dat zou ze overigens niet zo erg vinden want het is een heel klein kantoor waar ze vrij veel alleen zou zijn. Maar in dit stadium zijn we blij met iedereen die ons wil hebben.
Ondertussen kreeg ik bericht dat iemand anders uitgenodigd wordt voor de vervolgronde. Ik was enorm teleurgesteld en had een beetje een wrang gevoel, want ik heb voor de emigratie en de bijbehorende skills assessment mijn cv zo technisch mogelijk gemaakt en nu krijg ik te horen dat ik te technisch ben. Maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ze mij niet nemen. De baan zou inhouden dat ik de account manager zou worden van hun verreweg belangrijkste klant, Mitsubishi. Leek me geweldig, maar mijn te technische cv gooit dus roet in het eten. Als ik nou mijn minder technische maar eerder had gemaakt, dan had ik volgens mij een betere kans gehad. Balen dus.
Reece, mijn recruiter, is wel een heel goede vent vind ik. Hij wil me echt aan het werk hebben en we gaan nu iets anders proberen. Ik heb tot nu toe werk geprobeerd te krijgen dat niet echt in het verlengde ligt van wat ik gedaan heb, maar meer waar ik naartoe zou willen. Dat lijkt dus niet te lukken. Het lijkt wel het echte leven: je kunt de weg niet zomaar afsnijden.
Nu gaat hij me voorstellen bij wat meer technische rollen, weer programmeren dus maar wel met wat meer klantcontact. Zo kan ik via via toch wat meer die kant op. Om eerlijk te zijn vind ik dat prima. Als je maar ergens binnen bent, dan is het veel makkelijker om je carrière bij te sturen dan wanneer je werkloos bent. En ik vind ook dat we dan pas van een geslaagde emigratie kunnen spreken. Ik ben dus weer vol goede moed. Iedereen zegt ook wel dat je gewoon in aantallen moet denken. Hoe meer gesprekken, hoe groter de kans dat iemand je aanneemt. Komt allemaal echt goed, verzekert men ons. Maar wij moeten het doen...
Na afloop zijn we wat gaan rijden omdat de kinderen slaap nodig hadden (en Tristan weigert thuis te slapen overdag). We zijn in Clarendon gaan lunchen, heerlijke pizza en prachtig uitzicht. Na een tijdje werden we aangesproken door een erg aardige vent uit Adelaide en zijn vriendin. Hij was van oorsprong Zuid-Afrikaan en herkende ons Nederlands. Zij was Amerikaanse. We hebben een hele tijd met ze zitten kleppen, heel gezellig.
Na afloop zijn we (na een tussenstop thuis) naar de golfclub gegaan. We hadden niet zoveel zin, we waren alle vier wel moe van de bewogen week. Maar het was weer heel gezellig. Lekker ouwehoeren met de barman en met Peter en Jill, die met zoon en twee schoondochters (ze hebben nog meer zoons, harems zijn hier niet gebruikelijk) bij ons aan tafel kwamen zitten. Weer leuk gekletst en de jochies gingen erg goed.

Bekijk foto's

PostHeaderIcon32 lentes en lente

2 oktober: Karla is jarig, 32 lentes jong is ze! Dit is al haar tweede verjaardag in Australië, toen ze jaren geleden op stage was, was de eerste keer. Maar toch was dit de eerste in haar nieuwe thuisland. Ze had maanden geleden al 'alvast voor haar verjaardag' een hardloophorloge met GPS gekregen en we zijn constant samen geweest sinds we in Australië zijn. Toch is het me gelukt haar nog een klein beetje te verrassen. Toen we voor het eerst in Warrawong waren zagen we in het winkeltje een mooie groene boomkikker in knuffelversie. Die vond Karla leuk. Toen we er later nog eens waren heb ik die stiekem gekocht en nog stiekemer verstopt in de auto. Die kon ik dus bij het ontbijt presenteren met een lief kaartje. Uiteraard hebben de kinderen en ik ook gezongen,wat wil zeggen dat ik bij 'hoera' enige steun kreeg van Tristan.
Het was natuurlijk een beetje een gekke verjaardag, zo ver van iedereen af, maar we hebben er een leuke dag van gemaakt. We zijn naar het centrum gegaan en hebben lekker rondgescharreld op een drukke, gezellige en heerlijk geurende Central Market. Daarna zijn we naar Rundle Mall gegaan en hebben daar lekker rondgekeken. Het was prachtig weer, het lijkt erop dat de lente begint aan te breken. Dan is het ook meteen goed genoeg voor een nederlandse zomerdag, dus dat was genieten. We hebben echt van een luxe lentedag genoten, en dat op Karla haar verjaardag die altijd aan het begin van de herfst viel!
's Avonds heeft Karla nog geskypet met het thuisfront, heel leuk.
Voor wie niet van losse eindjes houdt: de Grand Final was al heel vroeg beslist in het voordeel van Collingwood zagen we ergens, dus hebben we verder niet gekeken.

De volgende dag was het weer mooi weer en zijn we naar het strand gegaan met de kinderen. Julian kruipt door het zand alsof hij er elke dag heengaat en Tristan durfde niet zo goed het spelletje te doen dat je wegrent als het water dichterbij komt, de held op blote voeten. Het zeewater was wel nog koud. 's Middags zijn we naar een speeltuin gelopen in de buurt, Tristan legde voor het eerst flinke stukken af op zijn loopfietsje.
Helaas was ik vergeten dat het WK wielrennen ook was, in Australië nog wel. Nou is het toch niet meer hetzelfde zonder Michel Wuyts maar toch. Wel 's avonds een samenvatting gezien, mooi gedaan van de Nederlanders toch.
Toen we klaar zaten voor Tristans kinderprogramma gebeurde er iets geks: het kwam niet! We snapten er niks van, totdat er maar één mogelijkheid overbleef. En ja hoor: het was de hele dag al zomertijd! (voor mensen met een klok: een uur naar voren zetten dus!) Het verschil met Nederland is nu dus geen 7,5 uur meer maar 8,5. En als eind deze maand de klok daar nog eens een uur achteruit gaat zelfs 9,5.
Maandag was nóg een leerdagje voor domme nieuwe immigranten. Het was een feestdag en de creche bleek dicht. Dat betekende dat activiteiten rond zoeken van werk ook meteen doorschoven naar donderdag, al heeft Karla toch nog wat brieven de deur uit gekregen.
's Middags hadden we afgesproken in Glenelg met Connie en Chris en Florence en Ben. Heerlijk in het warme zonnetje gezeten op het gras en gekletst. Wel insmeren!

We zijn deze week niet zo van hot naar her aan het rijden omdat we daar even geen zin in hebben. We brengen de dagen wat dichter bij huis door wat ook wel leuk is. Dinsdag zijn we naar Colonnades geweest (de grote Mall) voor allerlei boodschapjes. Het weer is alweer geweldig, ik heb 's middags even anderhalf uur in de tuin mogen zitten met een boekje en muziekje terwijl Karla ging knutselen met Tristan. Ik had al een tijdje geen muziek meer geluisterd en nu dus (uiteraard) weer even de Aliens (1,2,3) opgezet. Ik zag mezelf weer de grijze Volvo parkeren op het Muggeplein. Het viel me zwaar om te beseffen hoe ver dat is, welke dimensie je ook kiest.
De avond heb ik doorgebracht met de laptop op schoot om ColdFusion te installeren op Windows 7 met IIS 7. Dat is niet gelukt. Wel heb ik ergens gevonden hoe ik het moet doen. Later verder.

De woensdag begon minder leuk: Tristan en Julian waren aan de beurt voor hun inhaal-inentingen. Tristan was eerst aan de beurt, hij moest een injectie in elke arm. Die stoere knul huilde niet eens! Hij kreeg een verbandje aan de ene kant (die bloedde een beetje) en een Winnie de Pooh pleister aan de andere kant (die had niks). Hij vond dat zo cool dat hij zijn trui niet meer aan wilde. Hij kreeg ook nog stempels op zijn handjes en een kangoeroe sticker, dus hij wil elke week wel zo'n prik.
Julian kreeg een prik in zijn been en huilde wel, maar was dat ook zo weer vergeten. Nu maar hopen dat de jongens niet ziek worden de komende dagen.
Op het postkantoor lag verjaardagspost voor Karla (kaartjes en zelfs een cadeautje, bedankt allemaal!) en een mooie en lieve handgeschreven brief van Marlies voor mij.
In de pauze knalde er een golfbal tegen de schutting. We schrokken ons rot, maar geen schade. Na de pauze zijn we nog even naar de bowlsbaan geweest. Leuk een potje gekeken maar zelf spelen komt pas weer als de kinderen groot zijn denk ik. Geen wonder dat je alleen maar oudjes bowls ziet spelen.
De avond doorgebracht met het daadwerkelijk installeren van ColdFusion. Het kost dan wel heel veel extra tijd met Windows 7 maar dan heb je ook wel wat je altijd al had onder XP. Leve vooruitgang zeg maar.

Donderdag trok Tristan weer een pruillipje toen we hem achterlieten op de creche maar hij huilde voor de tweede keer niet. Hij begint zijn draai een beetje te vinden daar, dat zie je ook aan hoe hij door de kamer loopt. De leidsters vragen soms of hij 'melk' wil, dat woord hebben ze geleerd. Andere kinderen zeggen nu ook al dat ze 'melk' willen. Ons professor Lupardi-plan begint te werken: dit is pas het begin. Over een aantal jaar spreekt heel Adelaide Nederlands en dat is wel zo makkelijk voor ons.
Werk zoeken ging wel weer goed, ik heb een brief de deur uitgedaan en mijn cv gestuurd naar weer een recruiter, die mij getipt was door Ben. Die recruiter belde meteen en wilde mijn cv wel doorsturen naar twee contacten van hem. Maandag heb ik afgesproken met hem voor een kennismaking, voor zover dat niet aan de telefoon al gebeurd was. Hij had misschien ook contacten voor Karla, dus dat is allemaal mooi.
Daarna zijn we er even op uitgegaan. Lekker ergens een broodje gegeten en BBQs gekeken. De zomer komt eraan en we hebben een veranda straks. Dan is een BBQ absolute noodzaak, dat weet iedereen. Daarna lekker in het zonnetje op een terrasje gezeten en daarna nog bij een cricket speciaalzaak gekeken waar we vaak langs rijden maar nog niet binnen waren geweest. Ik kan niet wachten tot de jongens groot genoeg zijn voor een potje in de tuin of op het strand.
De kinderen weer opgehaald, het gaat echt wel beter. Daarna gezellig gegeten, Tristan zat vol grapjes en wat we nog niet hadden gemeld: hij kan een hardgekookt ei pellen. Je hoeft hem niet te helpen, hij tikt een barstje en pelt het hele ei. De slimmerd.

Over vrijdag valt niet veel te melden: boodschappen en thuis beetje lezen, solliciteren en met de kinderen spelen. Tristan wilde 's middags niet slapen en heeft twee uur lang onafgebroken gekletst, eerst in bed en later rondscharrelend.
De week kan weer traditioneel afgesloten worden op de golfclub...

Al met al een prima week en de kinderen worden steeds leuker en ook weer wat makkelijker. Ze lachen wat af samen en slapen weer wat beter. Tristan begint een gevoel voor humor te krijgen. Als je bijvoorbeeld weet dat hij op de creche melk gedronken heeft en je vraagt of hij melk gedronken heeft, dan zegt hij 'nee' met een enorme grijns op zijn gezicht. OK, hij is twee maar het is grappig om te zien dat hij ermee bezig is.
Julian begint zowaar een beetje te luisteren, je hoeft hem soms niet eens fysiek weg te trekken bij de snoeren als je 'nee' zegt. En hij kan zo lief lachen en kijken.
En hun moeder is natuurlijk ook nog steeds een grote schat.

Bekijk foto's

De verhalen waren lang de afgelopen tijd omdat er natuurlijk veel te melden viel. Sommigen vinden dat hopelijk prettig, anderen willen misschien gewoon even weten hoe het met ons gaat zonder gelijk zo'n lap tekst voor de kiezen te krijgen. Ik heb gedacht aan een management summary voor de echte tekst op te nemen maar zie daar toch van af. De teksten zullen vanzelf korter worden omdat er minder nieuwe dingen zijn. Tot die tijd wauwel ik lekker door.

PostHeaderIconNice work (if you can get it)

Dit was dus de eerste week waarin we op zoek moesten naar werk. Dat hebben we ook goed gedaan, al hebben we alleen de twee crechedagen tot onze beschikking om echt goed aan werk te werken. Op andere dagen kan één van ons wel eens een briefje sturen maar daar blijft het ook bij.
Maar de 'werk'-week begint pas op maandag. Eerst was er de zaterdag, die we hoofdzakelijk thuis hebben doorgebracht. We begonnen de dag met boodschappen en post ophalen. De kinderen waren daarbij erg gezellig en leuk. Het middagslaapje konden ze dan weer niet volhouden, dus daarna ging onze energie weer naar stuiterende kinderen. Omdat we het thuis niet uithielden zijn we een uurtje naar de IKEA gegaan, die ze hier ook hebben. We werden van sommige dingen wel hebberig, maar we beginnen niet aan ongeplande grote uitgaven zonder dat daar een inkomen tegenover staat. We worden nog verstandig op onze oude dag.
Het was raar door de IKEA te lopen, die er vrijwel hetzelfde uitziet als de ons bekende, en dan buiten te komen in Adelaide in plaats van Duiven. Ik werd er een beetje droevig van.
Vandaag is de Grand Final (Aussie Rules Football) waar in de media al weken over gepraat wordt, het is zo ongeveer net zo belangrijk als het EK voetbal. Ik wilde dat graag zien om te weten waar iedereen het over heeft. Maar toen we thuiskwamen bleek dat 's middags te zijn geweest, ik dacht 's avonds. Maar wonderlijk toeval: het was gelijkspel (68-68) en ze doen niet aan verlenging. Dus komende zaterdag is er gewoon weer Grand Final.

The Pontipines are friends of mine,
Although they're only small,
And even when there's ten of them,
They're hardly there at all

Op zondag was 'Bay to Birdwood', een happening waarbij enorm veel oude auto's van de kust naar het automuseum in Birdwood (in de Hills) rijden, door de stad. We zijn naar een plek langs de route gereden en daar kwamen inderdaad erg veel oude auto's en motoren langs. Het zijn om en om auto's van voor 1955 (dat was dit jaar), en auto's van 1956 tot 1970.
Toen de aandacht begon te verslappen (de sliert auto's blijft maar doorgaan) zijn we doorgereden naar Gawler. We vonden het stadje wat tegenvallen maar we hebben er leuk gezeten. We zullen er nog wel een keer heen moeten, want het Gungellan Hotel uit de tv-serie McLeod's Daughters staat er. Die serie keken we altijd op Net 5 om alvast wat Australië te zien. Veel opnames zijn gemaakt in het gebied boven Adelaide.
We zijn weer naar huis gegaan, maar via een kopje koffie. We hadden daar al gezeten toen we een auto gingen kopen, het lijkt een eeuwigheid geleden maar het is maar een paar weken. Dat krijg je als je veel meemaakt in korte tijd.

Yes - my name is Igglepiggle,
Igglepiggle, wiggle, niggle, diggle!
Yes - my name is Igglepiggle,
Igglepiggle, niggle, wiggle, woo!

Maandag ging het dan beginnen. We hebben een lijst van recruiters gemaakt en die zijn we gaan bellen voor een afspraak. Meestal was de reactie dat je eerst je cv maar eens moest sturen. Die hadden we al in het Engels en naar Australisch model, dus dat was geen probleem.
Verder had ik eerder al een mailtje gestuurd naar de fietsenwinkel waar we de Nederlandse hadden ontmoet. Zij vertelde dat er een nieuwe vestiging komt, dus ik heb gemaild of ze daar nog iemand voor zoeken. Ik vind fietsen leuk en werk is werk, als je de rekeningen maar kunt betalen. Vandaag kreeg ik een reactie of ik mijn cv wilde mailen.
Die staat niet direct bol van de fietsenwinkelervaring, dus ik heb hem gestuurd met een wervende begeleidende tekst dat ze het toch maar moeten proberen. Ik ben benieuwd, ik kreeg er al helemaal zin in. Misschien kan ik na een jaartje winkel wel store manager worden of hoofd inkoop ofzo. Weer eens iets anders dan IT.
De makelaar kwam nog langs om het huurcontract voor Sedunary te tekenen en toen was het alweer tijd om de kinderen op te halen. Die waren heel erg lief, Tristan ging voor het eerst echt lopen op zijn loopfietsje in plaats van ernaast en zei 's avonds 'slaap lekker papa', zo lief. Julian zat te lachen, te zwaaien en hij kan je soms echt beetpakken en drukt dan met open mond een lekkere natte pakkerd op je gezicht.
Toen de kinderen lagen hebben we nog op internet een aanvullende verzekering afgesloten voor gezondheidszorg.

Upsy Daisy here I come,
I'm the only Upsy one!
I'm the only Daisy too,
Ipsy, Upsy, Daisy Doo

Dinsdag zijn we naar Goolwa gegaan, aan de zuidkust van het Fleurieu Peninsula, niet ver van Victor Harbor waar we eerder waren. Het weer was grijs, nat en fris (we voelen ons zo thuis hier!). We hadden proviand mee omdat we nu de vakantie 'over' is ook wat zuiniger willen doen. Maar toen we in de miezerregen en wind aan het picknicken waren hebben we besloten dat bij slecht weer een kopje koffie nog wel mag.
Na het stadje bekeken te hebben zijn we over een aparte brug (hoog en met een slinger erin) naar Hindmarsh Island gereden, van waar je de rivier Murray in zee kunt zien stromen. Via Clayton Bay en Milang zijn we naar het bekende Strathalbyn gereden, waar we koffie hebben gedronken in het quiltzaakje waar we de eerste keer ook waren. De rit was weer mooi, met stille wegen, kleine plaatsjes en regelmatig zicht op Lake Alexandrina, het grootste zoetwatermeer van Australië.
In de auto werden we gebeld door twee recruiters. Eén daarvan wil naar aanleiding van mijn cv een gesprek hebben, dat volgt donderdag.
De avond werd helaas bedorven door Tele2 die het abonnement niet hadden opgeheven ondanks dat we (Karla) aan alle voorwaarden hadden voldaan. Karla probeerde te bellen maar stuitte op onwil en een te laag prepaid saldo. Heel frustrerend.

Ombliboo Tombliboo
Knock on the door,
Ombliboo Tombliboo
Sit on the floor,
Ombliboo Tombliboo
Here is my nose,
Ombliboo Tombliboo
That's how it goes!

De dag erop zijn we naar Barossa Valley gegaan (we rijden wat af en zien veel moois). Alweer een prachtige rit, door heuvels die toch steeds een ander karakter hebben. We hebben enkele uren doorgebracht in Tenunda, dat midden in de Barossa Valley ligt. Daarna zijn we nog naar het visitor centre van Jacob's Creek gegaan, het bekende wijnmerk (ook verkrijgbaar bij AH). Dat was op een prachtig landgoed. We genoten van het uitzicht onder het genot van een Reserve Shiraz en een Pinot Noir terwijl de kinderen zich vermaakten in de speelhoek. Zwaar leven hebben we toch.
De weg terug naar huis hebben we over kleinere wegen gereden, dat was prachtig.
's Avonds heb ik voor het eerst sinds we hier zijn dan eindelijk het zuiderkruis gezien.

Makka Pakka,
Akka Wakka,
Mikka Makka moo!

Makka Pakka,
Appa yakka,
Ikka akka, ooo

Donderdag was dus weer een werkdag. Ik heb op het internet gekeken naar geschikte bedrijven. Om 13:00 had ik de afspraak met de recruiter in de stad. Ik was wel nerveus, ik heb vaak dat soort gesprekken gehad maar zelden in het Engelands en nooit in een ander land met onbekende bedrijfscultuur. Ik verscheen strak in pak en op tijd (Karla wachtte in een nabij café) en het gesprek ging erg goed. Ik word al voorgesteld aan een bedrijf en het salaris waarop gemikt wordt is vergelijkbaar met wat ik in Nederland verdiende, dus dat zou perfect zijn. De baan klonk erg goed, dus ik hoop er maar het beste van. Wordt vervolgd hopelijk, maar het begin is goed (en dat is naar men zegt het halve werk).
Karla moet de afdeling voor haar branche nog nabellen, dat is nog even onbekend hoe dat gaat. Maandag is een feestdag hier, dus dat wordt volgende week donderdag pas.
We zouden daarna lunchen, maar de creche belde dat Tristan verhoging had dus zijn we de kinderen gaan halen. De verhoging viel erg mee gelukkig.

Hum dum,
Agga pang,
Ing, ang, ooo

Makka Pakka,
Akka wakka,
Mikka Makka moo!

Vrijdag hield Julian het helaas weer om 5 uur voor gezien wat slaap betreft. We hebben er weer een rustig dagje van gemaakt met boodschappen en post ophalen. We zien wel veel moois maar willen even wat minder rijden.
Tristan sliep maar kort, dus die hebben we even voor Pieter Post gezet zodat ik verder kon met het aanpassen van mijn cv zodat die beter geschikt is voor het werk dat de recruiter voor me in gedachten heeft. Overigens gebruiken we de tv erg weinig als oppas, waar ik wel tevreden over ben.
Karla is 's middags met Tristan koekjes gaan bakken. Als je maar voor ogen houdt dat het doel niet is om efficiënt koekjes te bakken maar iets leuks te doen samen met als eventueel resultaat eetbare koekjes is dat erg leuk. Het zag er heel schattig uit. Julian was helaas erg huilerig de hele middag. Ik heb nog wel een stukje kunnen zien van het WK wielrennen voor beloften (voor het eerst gehouden in Australië).
Waarschuwing: voor trouwe lezers volgt er nu een schok, aangezien de week niet afgesloten kon worden met eten op de golfclub wegens een benefiettoernooi. In plaats daarvan heeft Karla heerlijke Nederlandse pannekoeken gebakken, die we konden beleggen met heerlijke schenkstroop dankzij Jeanne en Fons, die dat hadden opgestuurd als verjaardagscadeautje.
Ja, morgen is Karla jarig! Hoe ze die verjaardag in den vreemde zal beleven kunnen jullie volgende keer lezen.

De avond werd traditiegetrouw afgesloten met Tristans kinderprogramma, 'In the Night Garden', waar hij zoals gezegd alle figuurtjes van kent. Zo eindigt elke dag, en de liedjes spoken de hele tijd door mijn hoofd...

Bekijk foto's, ook van vorige keer.

PostHeaderIconIn de verlenging

Deze week zouden we serieus gaan zoeken naar werk. We waren echter zo kapot dat we besloten hebben dat een weekje uit te stellen. We hebben wel enkele keren gereageerd op vacatures in de mail maar nog zonder succes. Daar gaan we gewoon mee door en je merkt ook wel dat werk steeds vaker door ons hoofd spookt en we erover praten. Maar we hebben onszelf dus nog een weekje vakantie gegund (klinkt beter dan werkeloosheid toch?).
De zaterdag begon meteen rustig. We zijn 's morgens naar Woodcroft Town Centre gegaan, ons eigen winkelcentrumpje. In de middag zijn we naar de lokale bowlsclub gegaan om eens lekker te kijken onder het genot van een drankje. Dat was wel leuk maar helaas was het wel een beetje te koud.

De nacht was helaas weer een drama, Julian huilde het huis wakker om 23:15, 3:00, 4:00... en de ochtend was ook niet ideaal met een heel lastige Tristan. Op zulke ochtenden rennen we ons rot en zeggen weinig anders dan 'los, stop, laat liggen, nee, staan, ophouden, luisteren, niet doen...'. We zijn op de hoogte van de betere positieve benadering maar soms red je dat gewoon niet omdat je moet redderen. Maar voor wie denkt dat dit weer een kind-klaag-bericht wordt, lees door.
We zijn er weer op uit gegaan, naar Strathalbyn dit keer. Dat is een leuk stadje met Schotse roots die ook goed zichtbaar zijn in een oude kerk en andere gebouwen. Een erg leuk stadje waar we eerst maar eens lekker koffie hebben gedronken. Tristan en Julian krijgen op zo'n manier wat afleiding (hier binnen kun je gewoon niet zoveel) en gedragen zich dan veel leuker. Je kunt dan leuk met ze bezig zijn in plaats van dat je ze (vooral Tristan natuurlijk) alleen maar moet remmen. Strathalbyn heeft een mooi park en mooie gebouwen, dus dat was ook leuk wandelen. We hebben voor Tristan een windmolentje gekocht, dat vond hij helemaal prachtig.
Via Murray Bridge (waar de voornaamste bezienswaardigheid - u raadt het - de brug over de Murray is, de grootste rivier van Australië maar voor Europeanen niet direct indrukwekkend) zijn we naar het inmiddels bekende Hahndorf gegaan. Ik heb er een echte Duitse pint gedronken, maar je hebt er meer nodig om te bekomen van de schrik als je de prijs hoort. Daylight robbery heet dat hier. Door die überdeutsche tent kreeg ik wel een beetje heimwee naar het echte Duitsland dat altijd om de hoek lag...

Maandag begon, na het afleveren van de kinderen op de creche (nog steeds huilen bij het afscheid maar ook nog steeds verbetering), met wat klusjes. Eerst hebben we de auto naar Instant Windscreen gebracht, zeg maar Carglass, om een steenslagje te laten repareren. Daarna zijn we naar de dokter geweest om te inventariseren welke inentingen de kinderen al hebben gehad en welke nog niet. Het valt erg mee, al hebben ze er hier wel een paar die niet in Nederland gegeven worden, dus een inhaalslagje is wel nodig. Het is een overheidsprogramma dus het kost niets. Behalve wat tranen dan waarschijnlijk, de arme knulletjes. Maar ja, het is voor hun eigen bestwil. We hebben twee afspraken gemaakt en zijn weer gegaan.
Daarna zijn we naar een heel grote mall gegaan, Marion Shopping Centre. Wat kun je erover zeggen? Het is zo groot dat als je binnen komt, je zonder overdrijven bij jezelf denkt: goh, wat groot. Toen we sufgeslenterd waren zijn we naar Glenelg South gegaan om in het Holdfast Hotel (geen hotel dus, zie een eerder bericht) een heerlijke curry te eten. Aansluitend zijn we naar het strand gegaan in Brighton, waar op Jetty Road (een jetty is een pier en de weg ernaartoe heet altijd en overal Jetty Road) leuke cafeetjes en winkeltjes te vinden zijn. We hebben er beiden een tweedehands boek gekocht (ik Midnight's Children van Salman Rushdie) en lekker in een cafeetje gezeten. Karla legde er de vinger op waarom dat cafeetje zo gezellig was: het deed heel Europees aan. Beetje donker, beetje rommelig, hippe kabbelmuziek, heel leuk.

Dinsdagochtend hebben we eigenlijk niet veel gedaan, we zijn met de kinderen naar Warrawong gegaan en hebben er alleen in het café gezeten (die met dat mooie raam met alle vogeltjes erachter). Daar hebben ze lekkere dingen, de sfeer is goed en ze hebben een hoek vol houten speelgoed, waaronder een groot hobbelpaard. Bij minder weer ideaal dus.
Daarna zijn we naar Mt Barker gereden, een stadje in de Hills dat ons erg goed beviel. Het is iets verder van Adelaide waar we waarschijnlijk zullen komen te werken, maar je kunt over een snelweg en daardoor is de reistijd niet langer. Er is nog wel wat uitzoekwerk nodig rond kosten en klimaat (men zegt dat het in de Hills altijd koeler en natter is dan in Adelaide wat niet is waar we voor gekomen zijn). Via Strathalbyn zijn we naar Mt Compass gereden, alweer door een prachtig landschap. De hort op met de kinderen werkt toch altijd het beste, zij slapen lekker in de auto en wij zien nog wat van de omgeving. En tussen de ritten door is er altijd genoeg te zien en te beleven voor ouders en kinderen, dus iedereen blij. Mt Compass heeft een gezellige tavern. Julian probeerde zich al aardig op te trekken aan de barkrukken maar mistte nog de kracht om de staan. Tristan had vriendschap gesloten met een oude Golden Retriever. Het beest was zo mak als wat maar het leek me goed Tristan iets over dieren te leren. Ik had hem laten zien hoe je eerst even aan je hand moet laten ruiken voor je een hond aait. Als hij dan niet boos doet mag je hem aaien. Die schat ging vervolgens voor elke keer aaien zijn handje onder die hond zijn neus duwen. 'Niet boos' zei hij tegen mij. Dan smelt je toch.

Woensdag was een erg leuke dag, we zijn met Florence op stap geweest. Ze heeft ons meegenomen naar Henley Beach, wat we nog niet kenden. Het is een mooi strand met een jetty en erg gezellige en hippe tentjes. Het weer knapte aardig op en we hebben nog een lekkere strandwandeling gemaakt.
Daarna zijn we doorgereden naar de Hills oostelijk van Adelaide, die er weer heel anders uitzien dan de Hills die we tot dusver hadden gezien. Veel minder teletubbie en veel ruiger, met rotsen. Het deed een beetje denken aan Frankrijk. Florence nam ons mee naar het Cudley Café in Cudley Creek, prachtig gelegen in the middle of nowhere met uitzicht op een beek en een heuvel. Als je erheen rijdt volg je de River Torrens, waar men een dam in heeft gelegd zodat er een zoetwaterreservoir ontstaat.
De avond was helaas wel weer zwaar en om 21:15 keerde Julian zijn maag weer om in zijn bed. We gaan nu maar bijhouden wat we eten als dat gebeurt om een patroon te ontdekken want Eucalyptus stond vandaag niet op zijn menu, het moet dus iets anders zijn. Hij heeft helemaal geen verhoging en na het bad voelde hij zich weer prima, dus we denken wel aan iets wat hij eet.

Donderdag was weer een crechedag voor de kinderen. Tristan heeft een favoriete leidster, Courtney, maar die was wat eerder ziek naar huis gegaan. Daar had hij het een beetje moeilijk mee want zij helpt hem door moeilijke momenten heen met een 'cuddle'. Maar al met al gaat het wel steeds beter. Julian ontbreekt steeds in de crecheberichten omdat hij gewoon lacht en speelt, meer valt er niet over te zeggen. Voor hem is het gewoon makkelijker, hij is vrolijk en heeft niet de frustratie dat hij net gebruik begon te maken van taal en dan opeens niet meer verstaan wordt en zelf niemand meer verstaat zoals Tristan.
Wij zijn naar King William Street gegaan. Dat is een knusse straat met kleine winkeltjes, wel een beetje classy en duur maar leuk om te neuzen. Het weer was heerlijk en we hebben lekker in het zonnetje gewandeld en op een terrasje gezeten.
Een van de winkels was een mooie fietsenzaak waar we een leuke Nederlandse medewerkster troffen waar we een tijd mee hebben gepraat. Daarna zijn we nog naar een mall gegaan omdat ik nu eindelijk een nieuwe telefoon wilde.
Ik had een superdeluxe telefoon, een HTC Touch HD. Die kon heel erg veel, maar helaas niks goed. Als ik gebeld had waren er na afloop allerlei programma's actief en zelfs met vergrendeling kon hij vanuit mijn broekzak mensen stalken door ze steeds te bellen zonder dat ik het door had. Hij kon wel internetten en twitteren en facebooken, maar allemaal zo lastig dat je het nooit deed. En dat alles ging wel ten koste van het bellen. De druppel was dat de oude telefoon van Karla vier streepjes ontvangst had hier in huis en mijn geavanceerde met dezelfde aanbieder maar nul of één. Iemand probeerde me te bereiken maar de telefoon weigerde gewoon. Ik weet dat er naar me gevraagd werd maar dan werd de verbinding weer verbroken. Een rottelefoon gaat nog, maar een die het helemaal niet doet is niet handig als je solliciteert. Nu heb ik een toestel dat aangenaam teruggaat in de tijd: hij belt en sms-t en doet dat goed. Wat een verademing. De HTC gaat het raam uit, eindelijk. Maar dit terzijde.
In de mall heb ik ook nog wat hippe t-shirts gekocht en Karla mooie hardloopkleding. Er staat geen STABU op maar het is toch mooi.
Zowel 's morgens als 's avonds hebben we binnen White tip spinnen gevonden (de niet dodelijk- maar wel zeer pijnlijk-giftige spin). De laatste zelfs op de slaapkamer en dat is niet echt nodig wat ons betreft. Ze kunnen het beide niet meer navertellen en dat ligt niet aan hun gebrek aan taalvaardigheid.
De avond was heel gezellig, de kinderen zitten weer wat beter in hun vel en dan is het aan tafel heel leuk. Op crechedagen eten we brood met tomaat en komkommer, tosti of brood met ei omdat de kinderen dan al warm gegeten hebben. Ik 'overhoor' Tristan dan over de figuurtjes van zijn kinderprogramma en hij weet alles ('wat is de Ninky-Nonk?' - 'treintje'. 'Slaapt Iggle Piggle in een bedje?' - 'Nee, bootje!'). Hij kwebbelt er lekker op los en Julian eet weer goed en geeft een brede lach ten beste als je hem een high five geeft. Verder zwaait hij soms dus echt en drinkt hij soms al best goed uit een kopje.

Op vrijdag hadden we een extra dagje creche geregeld. Zo konden wij wat beter bijkomen in onze laatste vakantieweek en het is goed voor Tristan omdat hij steeds best zwaar moet omschakelen als hij na een paar dagen met ons op stap te zijn geweest weer naar de creche moet. Dat was bij het brengen en ophalen ook wel merkbaar.
We wilden naar Barossa Valley, een mooi heuvelachtig wijngebied ten noordoosten van Adelaide. Omdat we eerst een potentieel huurhuis gingen bezichtigen waren we echter wat laat. Op de rit door de heuvels werd Karla ook nog wagenziek van alle bochten (Corkscrew Road - zo heet die echt - was wel erg mooi!) en toen hebben we maar besloten de Barossa voor een andere keer te laten. We hebben wel erg mooie dingen gezien onderweg en zijn toen weer neergestreken op het terras van het Cudley Café van woensdag. Daar hebben we heerlijk getreuzeld, gelezen en geluncht.
Na afloop zijn we nog naar een grote fietsenzaak gegaan waar ik graag eens langs wilde omdat het de enige Colnago-dealer is van heel South Australia. Als het aan de verkoper lag reed ik nu op een nieuw karretje door de Hills, maar ik weet inmiddels dat mijn wensen op dat gebied ruimschoots voor liggen op mijn budget en we zijn dus gewoon weer weggegaan.
De vrijdagavond was traditiegetrouw eten bij de golfclub, met heel lieve kindertjes, het moet gezegd.

PostHeaderIconOnze ozzie boys!

Okay, jullie hebben al een hoop zeur verhalen over de kids gehoord, en het is ook echt zwaar met hen erbij, maar ze kunnen met regelmaat ook heel erg lief zijn!!!
Tristan eindigde net het naar bed gaan met 'Slaap lekker lieverd, tot morgen', zo cute!!! Hij kijkt tegenwoordig ook elke dag een australisch kinderprogramma, hij is er helemaal weg van en kent alle karaktertjes bij naam.
Julian lacht altijd al veel en dat is natuurlijk al super lief, maar nu kan hij er ook nog lekker bij zwaaien als wij 'daag' zeggen en zwaaien... Verder kruipt en zit hij als de beste en probeert hij zich ook al op te trekken. Ook samen aan de eettafel en achterin de auto hebben de boys de grootste lol met elkaar.







Verder zegt Tristan al onder andere de volgende dingen in het engels:

vegemite sandwich, milk, bye bye, see ya, do you wanna play?, nuggets and chips...

Andere woorden en zinnen in het nederlands, naast de meest gebruikelijke: fiets, het wordt donker, ziekenwagen, brandweerauto, vrachtwagen, laadschop, trein, windmolen, boom, mama beestje..., kangoeroe, thuis!!! (Als we met de auto onze straat in rijden) en natuurlijk: Tristan niet slapen...

Aldus ze vreten energie, maar missen willen we ze zeker niet!

PostHeaderIconZwart voor de ogen

Gister heb ik een nieuwe zwarte zonnebril gekocht. Hij is wat groter dan de zonnebril die ik had omdat ik mijn ogen goed wil beschermen als de zon fel wordt. En iedereen blijft volhouden dat dat gaat gebeuren. Dat biedt gelijk als voordeel dat mijn wallen een beetje verborgen worden, die komen namelijk nu onder mijn oude zonnebril uit denk ik. Ook zwart onder de ogen, en dat komt weer omdat het ons op kindergebied zolangzamerhand zwart voor de ogen wordt. Die twee zijn zo veeleisend dat het niet leuk meer is, en dan bedoel ik niet de uitdrukking.
Julian is goed verkouden geweest, hij slaapt nu al weken niet tot later dan half zes en dan kan dus een van ons er ook uit. En voor die tijd wordt hij meestal een keer of drie wakker, de eerste keer steevast als we zelf net slapen. Dan moet je naar hem toe om zijn speentje terug te stoppen. Echt slopend. Het restje energie dat je dan nog over hebt wordt overdag volledig opgesoupeerd door de heren. Veel huilen omdat je grote broer op je gaat zitten, of omdat je niet op de jonge broer mag zitten. Omdat je je eten niet lekker vindt, of omdat je het wel lekker vindt maar het op is. Omdat je een televisieprogramma niet nog eens kunt kijken als het afgelopen is of omdat je ook bij poging 23 niet aan de gordijnen mag trekken. Of aan de kabels. Of aan de stoelen. Of aan het wasrek. En ga zo maar door. En de tijd tussen huilbuien wordt gevuld met luiers, overgeven, slecht luisteren, al of niet per ongeluk kopstoten geven en zeuren (in brochuretaal 'zijn eigen persoonlijkheid ontdekken').
Het is dat ze je af en toe ook hartverwarmende momenten gunnen (Tristan kan nu heel lief praten bijvoorbeeld, en Julian doet zijn handje omhoog als je naar hem zwaait). Maar het mag van ons iets minder, ik heb acht kwaaltjes en pijntjes die gewoon niet overgaan. Een paar nachten rust zouden dat verhelpen, dus dat wordt 2016.

Zo, genoeg gezeurd, wat hebben we zoal meegemaakt de laatste tijd? Ondanks de vermoeidheid doen en zien we toch wel erg leuke dingen.
Op zaterdag zijn we door de Hills naar Warrawong gegaan, een Wildlife Sanctuary. Daar kun je mooi koffie drinken of wat eten voor grote ramen met daarachter voederbakjes zodat er volop mooie vogels te zien zijn. Een jongetje vierde er zijn vijfde verjaardag waardoor de animal show wat rommelig verliep, maar dat komt dan wel een andere keer. Wel weer een kangoeroe gevoerd, dat blijft leuk. En ook de eerste koala gezien, hoog in een boom.
Door de (nog steeds prachtige) Hills zijn we naar Lobethal gereden, naar het Bierhaus. Lekker ambachtelijk bier hebben ze daar, ik heb een proefrijtje gedronken en ook wat mee naar huis genomen.
Thuis hebben we nog even geskypet met de 'jarige' Lucca.

Op zondag zijn we naar Hahndorf geweest (het blijft mooi, die Adelaide Hills zo om de hoek!). Op zondag met mooi weer is dat toeristisch maar gezellig. Op de terugweg zijn we langs een koophuis gegaan waar open inspection (open huis) was, in de Hills. Ik vond het een erg mooi huis en er zat een flink stuk grond bij met een prachtige oude gumtree. In de hills krijg je ook wel meer waar voor je geld, zo is duidelijk geworden. Het klimaat is er echter iets minder (door de hoogte is het er altijd iets kouder en natter dan in Adelaide zelf) en met kinderen vinden we de heuvelachtige omgeving ook minder geschikt. Er zijn namelijk geen buurten met pleintjes, geen twee huizen naast elkaar staan op dezelfde hoogte. Maar toch leuk om te zien.
's Middags hadden we afgesproken met Yvonne, Wilfred en Levi in Belair National Park, een groot park waar op zondag veel Australiërs komen verpozen. Er staan geen prullebakken maar er ligt ook geen vuil, heerlijk. We hebben lekker gekeuveld en op gegeven moment zagen we een koala een boom in klimmen. Op een meter of drie hoog bleef hij zitten en zo was hij heel goed te zien, je kon heel dichtbij komen (zie foto's). Een mooi beestje en Australisch icoon natuurlijk, dus ook om die reden leuk om te zien.
Julian was waarschijnlijk geïnspireerd geraakt en dacht dat hij ook wel Eucalyptusbladeren kon eten (denken we). 's Avonds om 21:00 zat hij verbaasd rechtop in bed te kijken naar zijn eigen maaginhoud. Bed verschoond en weer laten slapen. Om vier uur werd hij weer wakker door de honger, dus gaven we hem een flesje. Maar dat kwam er de volgende ochtend ook weer uit, in mooie golven over papa heen.
Na het ontbijt moest hij weer lachen (en het bleef binnen), dus we hebben de kinderen toch naar de creche durven brengen. Hoewel Tristan bij het afscheid weer huilde merken we wel verbetering. We mogen zijn rugzakje afdoen en hij gaf zelf aan dat hij naar de volgende kamer wilde, waar zijn groep zit.
Wij hebben de ochtend besteed aan verzamelen wat je nodig hebt om een aanvraag voor een huurhuis te doen, en daarna hebben we geluncht met Connie en Chris in de stad. Lekkere Aziatische soep en het was heel gezellig.
Toen we de kinderen ophaalden bleek dat het gelukkig steeds beter gaat met ze op de creche.

Dinsdag zijn we eigenlijk alleen maar naar de plaatselijke winkel en speeltuintjes geweest. Dat vinden ze allebei leuk, maar verder waren ze erg huilerig en zeurderig vandaag. Niet echt een leuke dag.

Woensdag zijn we naar Victor Harbor geweest, in het zuiden van de Fleurieu Peninsula. Dat was een mooie rit en ook Victor Harbor was leuk. Er loopt een houten pier naar Granite Island waar een paardentram overheen gaat. Karla is daar met Tristan in geweest op de terugweg. Op Granite Island hebben we een houten trap beklommen die mooi uitzicht bood op de ruige zee en het vaste land. Het is ook het seizoen om walvissen te spotten maar die hebben we niet gezien. Als je daar wat tijd en aandacht aan besteedt schijnt dat wel te kunnen, dus dat gaan we zeker nog eens doen.
Vanuit Victor Harbor zijn we via Yankalilla naar Aldinga Beach gereden. De omgeving was schitterend, groene heuvels met gum trees, een soort teletubbieland en af en toe uitzicht op zee.
's Avonds de finale van Farmer wants a wife (die landerijen zien er hier toch wel beter uit dan de nederlandse) en cricket gekeken.

Donderdag was leuk, we hebben een Amstel Lease reünie gehouden. Jacqueline Ploeg, die vijf jaar geleden geëmigreerd is en in Brisbane woont, kwam langs met haar man Theo. Dat was erg gezellig, we hebben ze meegenomen naar Warrawong en Hahndorf (de kinderen waren weer op de creche). Het was grappig om gids te zijn in een gebied waar je zelf nog nieuw bent, maar het lukte aardig. In Warrawong kwam deze keer een albino kangoeroe op ons voer af, en onder boomschors zagen we nog een fraaie white tip spider. In Hahndorf hebben we een pint gedronken in een café dat Duitser was dan je in Duitsland aantreft. Wel grappig, al wordt de muziek waarschijnlijk pas leuk met meer bier.

Gister, vrijdag, zijn we naar Colonnades geweest, een grote mall in de buurt. Daar heb ik de zonnebril gekocht en we kwamen nog de Vlamingen tegen van wie wij het blog lezen en waar we mee in het vliegtuig hadden gezeten (één van de twee families). Het was leuk ze weer te zien/te ontmoeten.
We hebben de dag (en daarmee de week) afgesloten zoals gebruikelijk: met eten op de golf course.

Vandaag zagen we bij thuiskomst boven de voordeur een ander Australisch icoon zitten: onze eerste echte Redback! Waarschijnlijk is dit een vrij jong exemplaar van het dodelijkste beestje van South Australia. Na de fotosessie toch ook maar naar de andere wereld geholpen.

Bekijk foto's, ook van de vorige twee stukjes.

PostHeaderIconCreepy Crawlies

Aan de andere kant van de aardbol zijn de beesten natuurlijk ook anders dan we gewend waren in Nederland. Vooral op alles wat kruipt verheugden we ons niet direct vooraf. Nu we hier een paar weken zijn is de voorlopige conclusie dat het heel erg meevalt.
Op de tweede dag zagen we tussen de mat en de buitendeur wel een White tip spider, een beestje van ongeveer twee centimeter en zwart met een wit stipje op het eind van zijn achterlijf (of eigenlijk: haar achterlijf want bij spinnen is de meest indrukwekkende steevast een vrouwtje - de foto is van internet). Dodelijk is deze spin niet maar de beet kan wel enorm pijn doen en irritatie veroorzaken. Ik heb deze spin dan ook maar uit ons lijden verlost. Laatst zagen we binnen in huis een kleiner exemplaar van deze soort, die houdt de eerdere nu gezelschap in het Hemelse Web.
Op spinnengebied hebben we verder alleen nog onschuldige huisexemplaren aangetroffen die we gewoon laten zitten. Laat die maar muggen vangen.
Verder hebben we in de badkamer een kakkerlak gevonden van een bescheiden anderhalve centimeter die we buiten hebben gezet. Gelukkig bleef het bij dit ene exemplaar. Op de gang hadden we een keer een heel grappig torretje, gewoon bruin en met iets meer pootjes dan we van torretjes gewend zijn. Zo'n twee centimeter lang maar hij kon een leuk trucje: hij hield zich dood als je dichtbij kwam en dan opeens sprong hij zo'n twintig centimeter in de lucht om je te laten schrikken, wat de eerste keer ook wel werkt. Het werkte volgens mij een beetje zoals die speelgoedbeestjes van blik van vroeger, daar zat een metalen plaatje in dat je kon inklikken en na een tijdje klikte dat weer terug en sprong het 'beestje' op. Een vergelijkbaar trucje haalde dit torretje uit met zijn schild, heel grappig.
Ook in de badkamer (en later in de kamer) troffen we een raar soort duizendpoot aan, waarvan de achterste poten een beetje op die van een sprinkhaan lijken. Zit je niet op te wachten in de douche (Karla was de 'gelukkige') maar is waarschijnlijk ongevaarlijk. Deze hebben we allebei gevangen onder een glaasje en buiten gezet (iets dieper de tuin in voor de zekerheid). Op de foto kun je er eentje zien in het glas.
Wat we heel veel zien is een andere kruiper. We hebben ons laten vertellen dat hij de Portugese duizendpoot heet, het is een soort wormpje van vier centimeter lang, met erg veel pootjes en een grijs schild. Als je hem aanraakt krult hij zich op tot een rondje. Hij is ongevaarlijk (voor zover we weten en afleiden uit zijn gedrag) maar het is wel een beestje dat je blijft opruimen. Elke ochtend zitten er wel zo'n twinitg in huis, en dat schijnt nog veel erger te kunnen. Waar ze vandaan komen, geen idee.
Het enige kruipende beestje dat een beetje last veroorzaakt is een heel bekende: als we iets in de kast niet goed genoeg afsluiten of we gooien een restje brood met honing in de prullenbak, dan vinden we later een hoop dankbare mieren. Heel gewone kleine, zwarte mieren. Dat die zo makkelijk binnenkomen zal wel te maken hebben met de bouwkwaliteit hier. De Australische variant van de doorzonwoning is de doortochtwoning. Kieren genoeg en wij moeten dus oppassen wat we achterlaten voor onze kleine vriendjes.

Overigens is het hier tot nu toe wel winter (en nu vroege lente), dus het zou goed kunnen dat er nog eens een stukje getiteld 'Creepie Crawlies II - They're Back And Now They're Angry' verschijnt op deze pagina's.

PostHeaderIconVerkennen en wennen

Op zaterdag zijn we teruggegaan naar het winkelcentrum waar we de SIM-kaarten gekocht hadden omdat ze echt niet aan de praat te krijgen waren. Na een half uurtje wachten zonder informatie (het zijn allemaal jonge hippe mensen in de Vodafone winkel en vertellen waar je op wacht is zóóóóó 20e eeuw) kregen we nieuwe SIMs. De andere bleken defect. Helaas betekende dat ook nieuwe nummers terwijl ik wel tevreden was met het nummer dat ik gekregen had. Het nieuwe nummer van Karla is wel mooi (dat heeft ze al doorgegeven aan deze en gene) maar dat van mij is helemaal niks. Ik kon er niks mee, dus heb ik voor AUD 2,= een nieuwe kaart gekocht in het winkeltje bij ons in de buurt. Daar stond het nummer op de buitenkant en ik kon er dus eentje uitkiezen die ik wel goed vond. Omdat mijn abonnement nog tot 6 oktober doorloopt wacht ik nog even met doorgeven van mijn nieuwe nummer.
Het was nat, koud en donker weer en de kinderen waren echt moeilijk. Iets met energie die ze binnen niet kwijt konden en naar buiten gaan was er dus niet bij. Florence, de dame die ons van het vliegveld haalde, hield de officiële opening van haar interieurstudio 'The Polka Dot Teapot'. We vroegen ons af of het wel zo'n goed idee was om te gaan, met chagrijnige kinderen en gesloopte ouders. Maar gelukkig zijn we gegaan en het was keileuk! Dat is meteen de juiste woordkeus om het overwegend Brabantse gezelschap aan te duiden. We hebben Etienne en Diana eindelijk ontmoet (ik volgde hun blog al sinds ze nog in Nederland woonden) en Jan en Manon en nog meer Nederlanders. Stuk voor stuk echt leuke mensen. En de kinderen hielden zich heel aardig, dus het was gewoon top. Alleen jammer dat we niks van Florences harde werk rond het interieur hebben kunnen zien, door het noodweer was de stroom uitgevallen en het was flink donker.

De nacht ging ook al goed, voor het eerst in tijden niet voortijdig eruit voor speentjes en uitgeslapen tot 7:30! We zijn naar Waterfall Gully geweest, dat was heel mooi, mede door de regen die er gevallen was. Bij de koffie op het terras (onder de terraskachel, het was helder en zonnig maar fris) raakten we aan de praat met Australiërs. Vreselijk aardige mensen weer, een ouder echtpaar en hun dochter van onze leeftijd. De man gaf me een hand om me welkom te heten en succes te wensen in dit mooie land. Gaaf toch? De dochter bleek te werken in een winkel in Hahndorf, die we gezien hadden toen we koffie dronken daar (en daarna wegvluchtten). We moesten vooral nog eens binnenstappen zodat ze lekker nieuwsgierig kon doen hoe het met ons ging.
Aansluitend zijn we via weer een aantal mooie buurten naar Glenelg gegaan, zo ongeveer het Zandvoort van Adelaide. Maar dan leuk zeg maar. Na een mooie rit naar huis nog geskypet met Mirjam en Lucca (Karla) en een uur met Gert-Jan (ik). Het was te gek om hem zo uitgebreid te spreken en te zien ook nog!

Maandag de kinderen weer naar de creche gebracht, Julian is geen enkel probleem maar Tristan moet erg huilen als we weggaan. We kregen als tip wat Engels te oefenen met hem en dat gaat heel aardig. Gewoon basisdingetjes als 'eat', 'sleep', 'play' en 'milk'. Na de creche naar de stad gegaan, de Central Market nog eens bekeken en langs de immigration geweest, wat ons per mail verzocht was. Het was mooi weer dus we hebben heerlijk gewandeld. Bij Immigration hadden we niet echt hoeven komen, we konden onze gegevens achterlaten 'als we wilden'. Pardon: jullie laten ons toch langskomen? Het blijkt een plicht als je een gesponsord visum hebt maar dat was dus even een misverstand want wij hebben een permanent visum zonder verdere voorwaarden. Dat blijft toch wel heel cool.
We zijn teruggereden via Windy Point, van waar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Terug naar huis via het Blackwood Hotel (als je een pub zoekt in Adelaide moet je op zoek naar een hotel, en daar kun je dan meestal niet slapen). Daarna buurten doorkruist: Glenalta, Hawthorndene (de moeite waard) en Eden Hills (prachtig).
Met de kinderen was het best goed gegaan op de creche (anders dan het afscheid deed vermoeden) en thuis hebben we lekker een tosti gegeten, dat vindt Tristan heerlijk.

Na alweer een goede nacht hebben we met de kids een leuke dag doorgebracht in North Adelaide. Dat is een erg leuk gebied, dat vooral draait rond O'Connellstreet met winkels, eettentjes en café's. Ook staat er een flinke kathedraal en in het park rond Torrens Lake zijn er weer pelikanen en zwarte zwanen te zien. Heerlijk in het zonnetje genoten van een pint. Topdagje!

De woensdag was wat weer betreft minder, pas na de lunch was het droog. Na Judith electronisch te feliciteren zijn we koffie gaan drinken in een heel suffe tent. Sommige malls zijn gezellig, andere triest en dit was er een van de laatste categorie. 's Middags hebben we gekeken naar een huis in Blackwood maar die buurt vonden we wel erg heuvelachtig, geen meter was vlak en niet vlak was meteen maar 10% of meer. We zijn nog wat door Glenalta gereden en hebben buurten gezien waar we best zouden willen wonen.

Na een behoorlijke rotnacht (Julian huilen en om 5 uur helemaal wakker, wat hij dan ook laat weten) de kinderen naar de creche gebracht. Tristan weer krijsen toen we weggingen. Op zulke momenten moet je echt even zoeken naar de zegeningen van kinderen. Weer thuis een sollicitatiebrief geschreven. Daarna zijn we naar Mount Lofty Summit gegaan, dat was erg leuk. Het is de hoogste top uit de wijde omgeving met 710 meter en bovenop heb je een prachtig uitzicht over de stad en de zee. Uiteraard kun je er ook lekker zitten met een luxe broodje en een bak koffie of een pint.
Vanaf hier kun je via een wandelpad naar Waterfall Gully en terug, dat willen we binnenkort doen, eerst alleen om te kijken of het ook met kinderen kan en dan later misschien als compleet gezin.
Later op de dag nog een huisje bekeken in Pasadena (daar zijn ook fraaie buurten) en nog wat rondgekeken in Reynella. Ook daar zijn leuke buurten maar het is wat verder van het centrum, waar waarschijnlijk toch het werk zal zitten.
Tot onze opluchting bleek Tristan een prima dag gehad te hebben op de creche. Hij begint wat met andere kinderen te spelen en hij heeft rustig geslapen daar. Volgens de leidsters begint hij zijn draai te vinden en dat is een hele geruststelling voor ons. 's Avonds hebben we echte pannekoeken (ik doe niet aan de tussen-n-onzin) gegeten die Karla gebakken had. Helaas niet met echte stroop, maar suiker of Nutella is ook lekker.

Vandaag hebben we weer rustig aan gedaan. We hebben gekeken in Old Reynella in een leuk buurtje. Daar hebben we de speeltuin bezocht zodat Tristan zijn glijbaanshot kon krijgen. In de post zat een brief dat we Child Care Benefit krijgen. 88% van de rekening van de creche krijgen we terug, over goed nieuws gesproken!
De sollicitatiebrief is de deur uit, alleen als je uitgenodigd wordt voor een gesprek hoor je nog iets. We zullen het maar als oefening beschouwen, via-via schijnt toch de beste manier te zijn om aan werk te komen, zeker zonder Australische werkervaring.

PostHeaderIconCreche, regelwerk en uitstapjes

Op maandag gingen de kinderen een halve dag naar de creche, die Reynella Community Childrens Centre heet. Dat bekt niet echt lekker dus zeggen wij liever 'de creche' of 'the fieldmouse', als hommage aan de creche waar onze kleintjes zo'n geweldige start hadden in Nederland. Dat gaf ons een halve dag om ons vrij te bewegen en die hebben we besteed door weer iets te regelen. Overigens ging het best goed, maar donderdag doen ze ook het middagslaapje op de creche, dus dan wordt het nog spannender.
Het regelen bestond uit het op onze naam zetten van de auto en betalen van de stamp duty (een soort overdrachtsbelasting die hier ook op de koop van een auto zit). Verder hebben we het Medicare kantoor bezocht om bij het loket Family Assistance de laatste papieren in orde te maken voor onze aanvraag voor Child Care Benefit en Family Assistance. We hebben vandaag onze Tax File Numbers (zeg maar BSN) en bankpasjes van de Commonwealth Bank ontvangen. Maar ondanks dat lukte het nog niet helemaal, er moest nog een formulier naar ons opgestuurd worden wat we dan na invullen weer langs moeten brengen.
's Middags zijn we, weer als compleet gezin, naar twee open inspections geweest. Huurhuizen bezichtig je hier op zo'n open inspection, de makelaar is dan een half uurtje of zelfs maar een kwartiertje in het huis, je mag er dan doorheen lopen (tegelijk met eventuele andere geïnteresseerden) en als je het wat vindt neem je een formulier mee.
Beide huizen vonden we wat te duur voor wat er geboden werd. Overigens drukt men de prijs hier uit in een bedrag per week terwijl je minimaal een jaar huurt. Wel grappig om te zien hoe dat werkt, zo'n inspection. Na afloop zijn we nog even door de buurt gereden, Flagstaff Hill ziet er nog steeds goed uit.
In de namiddag bleek Julian 38.4 graden koorts te hebben, daar zit niemand op te wachten (in de laatse plaats het kereltje zelf).

Dinsdag zijn we naar een speeltuintje geweest met een vijver met fontein (een kinderhand is gauw gevuld). Tristan kon zich weer lekker uitleven en we zijn ook nog even door die buurt gelopen, we leren nu best wat buurten kennen maar het wordt zoveel om te onthouden dat we een lijstje gaan aanleggen van waar we wel of niet zouden willen wonen.
Julian zit inmiddels helaas op 39.2 en de middag hebben we alleen nog maar wat gedronken bij de Golf Club hier vlakbij.

Na een heel beroerde nacht (het gaat de laatste tijd toch al niet echt lekker op dat vlak met om de beurt huilende jongetjes) die Julian om half vijf ten einde verklaarde zijn we weer naar het centrum gegaan. Op een paar dagen na is het weer hier afwisselend grijs en droog of grijs en nat. Iedereen haast zich te zeggen dat dat heel ongebruikelijk is maar wij hebben het dus maar te doen met deze Nederlandse start. Ik schrijf dit op vrijdag terwijl het buiten onweert en regent.
In het centrum hebben we de Central Market bezocht, dat is een grote overdekte markt met veel groente en fruit, kaas, vlees en allerhande andere winkeltjes. Er is ook een grote Aziatische invloed merkbaar in het aanbod, bijvoorbeeld gespecialiseerde supermarktjes enzo. Het is een leuk bont geheel en het ruikt lekker.
Van de Central Market zijn we doorgelopen naar de Torrens Lake, waar zwarte zwanen en pelikanen zwemmen. Daar hebben we nog even lekker op een terrasje gezeten. De terugreis was een beetje een drama, met twee hard huilende kinderen op de achterbank en wij vrijwel door de reserves heen.

We maakten ons zorgen of Julian wel naar de creche kon, ziek als hij was en om eerlijk te zijn snakten we na die reeks gebroken en korte nachten wel naar een dagje rust. Gelukkig was deze nacht al iets beter en werd Julian wakker met 37.3! Dat was dus geen probleem.
Tristan was weer een beetje hyper doordat hij weer op de creche was en dan rent hij lekker onoplettend rond. Die ging dus twee keer languit en toen was de stemming niet meer zo goed. Hij huilde dus toen wij weggingen, maar de leidsters daar vingen het goed op met een knuffel en wat afleiding.
Wij zijn lekker gaan ontbijten in Old Reynella en hebben toen de post opgehaald (ze bezorgen niet in dit huis dus je moet de post zelf ophalen). Nu hebben we medicare pasjes. Verder heb ik mijn formulier voor lidmaatschap van de ACS (Australian Computing Society) op de bus gedaan. Die houden bijeenkomsten waar het hopelijk goed netwerken is.
We hebben huizen gekeken in Flagstaff Hill, Coromandel Valley en Craigburn Farm, zij het niet van binnen. Het aanbod loopt uiteen van onbetaalbare paleizen tot betaalbare huizen in mindere buurten en de truc wordt om daar op het goede punt tussenin te gaan zitten. Dat is weliswaar van later zorg maar we vinden het leuk om de buurten en het globale aanbod te leren kennen.
Verder hebben we nog de Family Assistance echt afgehandeld (het laatste formulier is in hun bezit dus nu is het wachten op de uitslag) en zijn we langs de telefoonwinkel geweest om een Australisch telefoonnummer te regelen. We hebben allebei een prepaid-sim want voor een abonnement heb je werk nodig. Karla haar abonnement is inmiddels afgelopen, maar de simkaart kregen we helaas niet aan de praat. Je volgt drie simpele stappen en waar de handleiding zegt dat je nu klaar bent, zegt de telefoniste (die je niet verwachtte en ook niet kunt verstaan wegens gebrekkig Engels) dat je 24 uur moet wachten. Prettig te constateren dat alles hier net zo werkt als in Nederland.
Daarna was het alweer tijd om de kinderen op te halen. Het was prima gegaan: Tristan had vrij veel geslapen en had de hele middag zijn rugzakje op, klaar om opgehaald te worden (of nog moeite afstand te doen van bekende dingen), de arme knul. Maar ondanks dat had hij het best naar zijn zin gehad, het zal wel wennen. Hij is in elk geval dol op zijn hoed (zie foto's).

Vandaag, vrijdag, is het dus slecht weer en we maken er maar een rustige dag van. Boodschappen doen, blog bijwerken, bellen met Vodafone waarom de sim niet werkt (en nog eens bellen en nog eens bellen) en vanavond weer voor ons laten koken op de Golf Club.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.