Highway To The Sun

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Dinsdag was het dan zover: ik heb de nieuwe fiets opgehaald!
Hij is vreselijk mooi en hij weegt maar 7,6 kilo! De 'oude' (sorry trouwe tweewieler) woog 9,9 kilo. En als je daar dan nog de negen kilo bij optelt die ikzelf lichter geworden ben, dan is het een behoorlijk licht combo.

Bij het ophalen ben ik in een uur helemaal goed op de fiets gezet, tot op de millimeter nauwkeurig. Ook heb ik tips gekregen over hoe mijn spieren te gebruiken om als het goed is veel efficiënter te fietsen. Ik zie ernaar uit om daarmee aan de slag te gaan. Helaas is het deze week regelmatig aan het regenen (zondag werd ik al nat) en als echte mooi-weer-fietser ga ik dat mij en mijn nieuwe karretje natuurlijk niet aandoen, zeker niet op de eerste rit!

Bekijk foto's

Dinsdag was het dan zover: ik heb de nieuwe fiets opgehaald!
Hij is vreselijk mooi en hij weegt maar 7,6 kilo! De 'oude' (sorry trouwe tweewieler) woog 9,9 kilo. En als je daar dan nog de negen kilo bij optelt die ikzelf lichter geworden ben, dan is het een behoorlijk licht combo.

Bij het ophalen ben ik in een uur helemaal goed op de fiets gezet, tot op de millimeter nauwkeurig. Ook heb ik tips gekregen over hoe mijn spieren te gebruiken om als het goed is veel efficiënter te fietsen. Ik zie ernaar uit om daarmee aan de slag te gaan. Helaas is het deze week regelmatig aan het regenen (zondag werd ik al nat) en als echte mooi-weer-fietser ga ik dat mij en mijn nieuwe karretje natuurlijk niet aandoen, zeker niet op de eerste rit!

Bekijk foto's

Ik heb alweer een tijd uitspraken verzameld maar het kwam er nog niet van ze op het blog te zetten. Het begint te komen met Julian, maar gezien de spraakvaardigheid van onze engeltjes nog steeds vooral Tristan aan het woord:

Tristan nam een slok melk en zei: "Deeeeeeelicious!" Dat bleek hij te hebben van Giggle and Hoot, een kinderprogramma.

Ik zei tegen Tristan dat ik hem een lieverd vond. Het antwoord was "Ik ben geen lieverd, ik ben eigenlijk Spiderman".

Tristan was een keer verkouden en hij nieste zo vaak dat het een beetje pijn deed. "Ik wil niet meer hatsjoe zeggen" zei hij.

Op de ochtend dat we gingen verhuizen was Tristan een beetje boos en verdrietig. Ik nam hem op schoot en vroeg: "Ben je een beetje bozig?" Tristan knikte. Ik vroeg "Voel je je een beetje gek omdat we naar het nieuwe huisje gaan?" Tristan knikte weer en zei: "Als we naar het nieuwe huisje gaan en we gaan weer naar een nieuw huisje, dan is Tristan weer gek". Arme vent, voorlopig geen verhuizingen meer.

Tristan was in zijn eentje met twee autootjes aan het spelen. Bij monde van Tristan zeiden ze: "I am the purple one". "I am purple too". "No you're not".

Bij het voorlezen legde ik Tristan uit hoe een kikkervisje een kikker wordt. Ik denk dat hij het begreep, want toen ik zei: "En dan is het een kikkertje", zei hij: "En dan zegt het kikkertje: 'hallo!'"

De volgende dag legde ik uit hoe de blender werkt: "en dan sinaasappelsap en yoghurt en aardbeitjes, en dan gaat het heel hard draaien en dan worden het hele kleine stukjes en dan kun je het drinken". Tristan antwoordde: "en dan gaan we glaasjes pakken en dan is het een lekker soepie".

Tristan zag Karla in haar bikini en zei: "Mama, jij ziet er eigenlijk heel mooi uit!".

Julian huilde een paar keer om zijn speentje (die heeft hij inmiddels niet meer) en maakte Tristan daarbij ook wakker. Behulpzaam riep Tristan: "Julian wil hij's dummy, Tristan heeft geen dummy eigenlijk".

Dat hij een kwebbelkous is beseft Tristan zelf (heel soms) ook: "En dan zal Tristan even stoppen met praten".

Tristan: "Papa, waarom heb jij blote voetjes aan?"

Als we Tristan wat uitleggen, begint het vaak met: "Weet je waarom dat is Tristan?" "Ja", zegt Tristan dan. "Waarom dan?" vragen wij, en hij zegt dan: "Ik weet het niet?"

"En klaar is Kees" zei ik. "Ik is geen Kees, ik ben Tristan en jij bent Kees"

Toen Tristan het koud vond in de auto, zei hij: "Mama, jij moet de oven aandoen".

Ik heb het nog niet eerder genoemd op het blog, maar Julian is soms wat opstandig. Op één van die momenten vroeg Tristan: "Julian, waarom wil jij alles niet?"

Tristan moest een keer naar het toilet toen hij televisie keek, en hij wilde niks missen. "Papa, wil jij de televisie op slot zetten?", vroeg hij.

Na de creche zei Tristan opeens: "Als Tristan groot is, dan gaat Tristan op de fiets naar Hungry Jack's". Wij politiek correct uitleggen dat hamburgers niet zo goed voor je zijn. Zijn reactie: "Dan gaat Tristan heel zachtjes naar de Hungry Jack's" (daar bedoelt hij overigens niet 'stiekem' mee, maar gewoon 'niet zo heel erg')

Tristan speelde met de thermometer uit de dokterskoffer en speelde dat die piepte na de meting. Later was Julian met het schaartje uit de dokterskoffer aan het spelen. "Piep", zei Julian. Tristan zei: "Die kan niet 'piep' zeggen". "Piep", zei Julian weer. "Nee, die kan niet 'piep' zeggen", zei Tristan. "Piep", zei Julian.

Julian zat lekker op schoot te kijken naar Giggle and Hoot, er was een filmpje waar ze samen vliegen met een liedje erbij. Ik zei tegen Julian: "Daar gaan ze vliegen, zie je dat?". Julian draaide zich om en zei: "én zingen".

Ik heb alweer een tijd uitspraken verzameld maar het kwam er nog niet van ze op het blog te zetten. Het begint te komen met Julian, maar gezien de spraakvaardigheid van onze engeltjes nog steeds vooral Tristan aan het woord:

Tristan nam een slok melk en zei: "Deeeeeeelicious!" Dat bleek hij te hebben van Giggle and Hoot, een kinderprogramma.

Ik zei tegen Tristan dat ik hem een lieverd vond. Het antwoord was "Ik ben geen lieverd, ik ben eigenlijk Spiderman".

Tristan was een keer verkouden en hij nieste zo vaak dat het een beetje pijn deed. "Ik wil niet meer hatsjoe zeggen" zei hij.

Op de ochtend dat we gingen verhuizen was Tristan een beetje boos en verdrietig. Ik nam hem op schoot en vroeg: "Ben je een beetje bozig?" Tristan knikte. Ik vroeg "Voel je je een beetje gek omdat we naar het nieuwe huisje gaan?" Tristan knikte weer en zei: "Als we naar het nieuwe huisje gaan en we gaan weer naar een nieuw huisje, dan is Tristan weer gek". Arme vent, voorlopig geen verhuizingen meer.

Tristan was in zijn eentje met twee autootjes aan het spelen. Bij monde van Tristan zeiden ze: "I am the purple one". "I am purple too". "No you're not".

Bij het voorlezen legde ik Tristan uit hoe een kikkervisje een kikker wordt. Ik denk dat hij het begreep, want toen ik zei: "En dan is het een kikkertje", zei hij: "En dan zegt het kikkertje: 'hallo!'"

De volgende dag legde ik uit hoe de blender werkt: "en dan sinaasappelsap en yoghurt en aardbeitjes, en dan gaat het heel hard draaien en dan worden het hele kleine stukjes en dan kun je het drinken". Tristan antwoordde: "en dan gaan we glaasjes pakken en dan is het een lekker soepie".

Tristan zag Karla in haar bikini en zei: "Mama, jij ziet er eigenlijk heel mooi uit!".

Julian huilde een paar keer om zijn speentje (die heeft hij inmiddels niet meer) en maakte Tristan daarbij ook wakker. Behulpzaam riep Tristan: "Julian wil hij's dummy, Tristan heeft geen dummy eigenlijk".

Dat hij een kwebbelkous is beseft Tristan zelf (heel soms) ook: "En dan zal Tristan even stoppen met praten".

Tristan: "Papa, waarom heb jij blote voetjes aan?"

Als we Tristan wat uitleggen, begint het vaak met: "Weet je waarom dat is Tristan?" "Ja", zegt Tristan dan. "Waarom dan?" vragen wij, en hij zegt dan: "Ik weet het niet?"

"En klaar is Kees" zei ik. "Ik is geen Kees, ik ben Tristan en jij bent Kees"

Toen Tristan het koud vond in de auto, zei hij: "Mama, jij moet de oven aandoen".

Ik heb het nog niet eerder genoemd op het blog, maar Julian is soms wat opstandig. Op één van die momenten vroeg Tristan: "Julian, waarom wil jij alles niet?"

Tristan moest een keer naar het toilet toen hij televisie keek, en hij wilde niks missen. "Papa, wil jij de televisie op slot zetten?", vroeg hij.

Na de creche zei Tristan opeens: "Als Tristan groot is, dan gaat Tristan op de fiets naar Hungry Jack's". Wij politiek correct uitleggen dat hamburgers niet zo goed voor je zijn. Zijn reactie: "Dan gaat Tristan heel zachtjes naar de Hungry Jack's" (daar bedoelt hij overigens niet 'stiekem' mee, maar gewoon 'niet zo heel erg')

Tristan speelde met de thermometer uit de dokterskoffer en speelde dat die piepte na de meting. Later was Julian met het schaartje uit de dokterskoffer aan het spelen. "Piep", zei Julian. Tristan zei: "Die kan niet 'piep' zeggen". "Piep", zei Julian weer. "Nee, die kan niet 'piep' zeggen", zei Tristan. "Piep", zei Julian.

Julian zat lekker op schoot te kijken naar Giggle and Hoot, er was een filmpje waar ze samen vliegen met een liedje erbij. Ik zei tegen Julian: "Daar gaan ze vliegen, zie je dat?". Julian draaide zich om en zei: "én zingen".

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's

Zoef! Dat was weer een week. Maar wel een goeie!
Op zaterdag was het om half negen in de ochtend al 24 graden. Karla heeft voor het boodschappenritueel geskypet me Dominique, dat was erg fijn. Na de boodschappen zijn we met de kinderen het zwembad in gegaan. Dat wil zeggen... Julian trok zich op het laatste moment weer terug. Compleet met zijn zwemluier en –pakje bleef hij lekker op het droge.
Na de lunch, in het slaapje van de kinderen (dat is er gelukkig nog steeds) konden wij weer wat klusjes wegwerken. Karla heeft de kledingkast in elkaar gezet en ik heb een lamp opgehangen in de badkamer. Er kwamen maar liefst acht draden uit het plafond, maar gelukkig kon ik aan het oude lampje zien hoe het aangesloten moest worden. Daarna zijn we naar Peter en Jill gegaan, om de kinderen af te leveren. Ze bleven daar logeren zodat wij de volgende dag konden fietsen. Het huis van Peter en Jill leek wel een bouwplaats. Peter is bouwvakker, wat betekent dat hij niemand inhuurt voor een verbouwing maar er zelf ook geen tijd voor heeft. Het schiet dus helemaal niet op en zo wonen ze dus al tijden op een bouwplaats. Verder herken je het huis van een afstand al door een overschot aan auto's en boten. Hun drie volwassen zoons wonen allemaal thuis en als er dan nog wat vriendinnetjes op bezoek zijn staan er dus zomaar zes of zeven auto's.
Het was even wennen voor de jongens, maar na een tijdje zijn we toch vertrokken. Als voorbereiding op de fietstocht hebben we een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd bij de Hungry Jacks. Nou ja, eenvoudig toch.

Wat doe je als je eindelijk wat tijd voor jezelf hebt op een zondagochtend zonder de kinderen? Je zet de wekker op half zeven om op een nogal omslachtige manier zere billen te krijgen natuurlijk!
Eerst reden we tien kilometer naar de start. Dat ging al op de fiets, omdat de fietstocht zo georganiseerd is dat het eindpunt niet bij het begin ligt en je dus niet naar de auto terugfietst. Bij de start ontmoetten we wat oudcollega's van Karla en vrienden daar weer van. Het was een leuk groepje bij elkaar. Om half negen vertrokken zo'n drieduizend man voor een rit die begon over de snelweg die afgezet was voor dit evenement. Dat was erg leuk omdat het de snelweg is waar we altijd overheen rijden van en naar het werk. Het begon een beetje te miezeren maar dat maakte niet uit en het duurde maar kort.
Na 65 kilometer was de Willunga Hill aan de beurt voor de mensen die de 100 deden. Dat is een kilometer of zes stevig klimmen. Hoewel ik niet de conditie heb die ik wel zou willen hebben, was ik toch het eerst van onze groep boven. Vreemd genoeg kan ik altijd vrij aardig bergop rijden, terwijl ik er de bouw niet echt voor heb. Hard en lang doordenderen op het vlakke kan ik dan weer minder, waar sommigen juist erg goed in zijn. Karla ging ook erg goed, ze reed menige kerel weer zoek.
Na Willunga Hill dachten we dat het wel makkelijk zou zijn, het hoogteprofiel liet zien dat het voornamelijk dalen zou zijn. Maar er zaten ook nog heel wat venijnige klimmetjes in en na een tijdje deden de benen wel pijn bij iedereen. Het drankje na de finish was erg welkom.
We werden opgehaald door Peter, die een prima dag achter de rug had met onze jongens. Ze hadden allemaal leuke dingen gedaan (de schildpad gevoerd, op de quad gereden, in het donker met zaklantaarns buiten gelopen...) en Tristan riep meteen dat hij nog een keer wilde slapen bij Peter en Jill.

Deze week ging het solliciteren van Karla ook erg goed. Ze heeft nog geen baan, maar ze heeft wel twee gesprekken gehad. Die gingen allebei goed, dus we duimen ons suf. Verder werd ze nog gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief, maar daar heeft ze verder niks meer van gehoord. Het bedrijf dat vorige week veelbelovend leek heeft via via de baan zelf al ingevuld. Zo gaat het helaas ook vaak.
Op de slaapkamer is de kast klaar. Toen we in bed lagen vonden we toch dat de verhoudingen niet helemaal klopten in de kamer. We zijn dus weer opgestaan om nog wat met meubels te schuiven. We zijn nu tevreden met het resultaat. Verder had ik alle kabeltjes in de kamer netjes weggewerkt, dus dat is ook klaar. Op dinsdagavond had ik geen klusjes, heerlijk.

Julian was het eerste deel van de week zo vervelend dat ik het helemaal zat was. Hij zei alleen maar nee, duwde me steeds weg (hij zit in een mamafase) en probeerde ons voortdurend kwaad te krijgen, wat hij vrij goed kan. Om gek van te worden. Maar ik heb bedacht dat Tristan op zijn leeftijd helemaal geen moeite hoefde te doen om aandacht van ons te krijgen. Ik ben dus nu aan het proberen om Julian wat meer positieve aandacht te geven, zodat hij die niet in negatieve vorm hoeft te vragen. Het werkt al wel aardig, het wordt er allemaal weer wat positiever van. Tristan ging gewoon weer zo goed als altijd de laatste tijd. Heerlijk nieuwsgierig en lekker kletsen, al word je wel eens moe van al het 'papa?'. Soms als je dan 'ja schat?' zegt moet hij gauw iets bedenken om te zeggen.
Op het werk was het een rommelige week met veel verschillende klusjes maar ze gingen goed en ik geloof dat men wel tevreden was, dus dat is mooi. We gingen ook oefenen met modelleren van vraagstukken en wat me dan weer verbaast is dat ik niet onder hoef te doen voor een collega die bijna afstudeert in computer science, en dat is niet omdat ik nou zo goed ben.
Het woon-werkverkeer gaat nog steeds elke dag op de motor, wat heel erg leuk is behalve als het op de snelweg begint te regenen met rukwinden! Overal bloeien de Jacaranda's nu, prachtig is dat.
Ook het vermelden waard: Gert-Jan en Sofia hebben een zoon, Aurelio. Van harte gefeliciteerd, geniet van het kleine wonder! Laten we zeggen om dat te vieren, hebben we donderdag een biertje gedronken uit het werk in de 'Crown Inn' pub in Reynella, de dichtstbijzijnde voor ons. Daar zat het vol met gokkende 'tradies' (er hingen erg veel tv's met paarden- en hondenraces) maar het terras was leeg en er stond een lekker zonnetje.
In de tuin vond ik een gewond hagedisje, die was waarschijnlijk voor zangzaad aangezien door een vogel. Hij bleef heel mak zitten en een dag later zat hij nog op de plek waar ik hem neergezet had. De mieren konden niet eens de beleefdheid opbrengen om te wachten tot hij dood was. Hard hoor, die natuur.

Bekijk foto's

Weer wat uitspraken van onze bijdehande kereltjes (gezien de leeftijden vooral Tristan):

Tristan en Julian hadden allebei een autootje. Tristan zei tegen Julian: 'Julian, you can have this one'. Wat lief, dacht ik, Julian mag ze allebei hebben van Tristan. Maar toen bleek de echte reden voor de vrijgevigheid. Tristan pakte de andere auto uit Julians handen en zei: 'And then I can have that one!'

Tristan is heel opmerkzaam, ik heb het al vaker gezegd. Toen we laatst vanuit de auto heel kort het logo van een slijterij zagen, zei Tristan: 'daar gaat papa bier kijken'. Ik ben inderdaad bij een andere vestiging van die keten eens met de jongens gaan kijken, want ze hebben daar heel veel (onbetaalbare) Belgische en Duitse biertjes maar dat was al maanden geleden.
En toen we in het tuincentrum waren zei hij bij Spaanse margrieten: 'die is ook op de creche', en dat klopt.
En laatst bij het ontbijt verrastte hij ons door te zeggen: 'Today is Monday'.

Toen Tristan het er een keer niet mee eens was dat we naar huis gingen van de golfclub, gooide hij wat boekjes op de grond. Ik vroeg of hij soms een beetje boos was. Toen zei Tristan: 'Tristan was eigenlijk een beetje zielig'. Een echte man.

Ik kan er ook al eentje melden van Julian. Die is nog in de leeftijd dat hij altijd eerlijk is. Tristan was een keer aan het huilen en ik vroeg op strenge toon: 'Julian, heb jij Tristan geslagen?'
'Ja!', riep Julian en knikte enthousiast, trots dat hij het antwoord wist.

Karla zei 'I love you' tegen Tristan. Toen zei Tristan: 'Ik vind Julian lief en mama lief én papa lief!'

Tristan vraagt vrijwel constant 'papa?' of 'mama?' omdat hij dan iets wil vertellen of laten zien. De laatste tijd verwart hij ons steeds en begint gewoon 'mama' tegen mij of 'papa' tegen Karla.
Laatst begon hij weer tegen Karla: 'papa?'. Karla had er een beetje genoeg van en zei 'Tristan, zeg het nou eens goed, ik ben mama, snap je dat?'
'Ja' zei Tristan, 'papa...?'

Laatst bij Tristan en Bronte kregen we custard als toetje, vanillevla zeg maar. Wij eten altijd vruchtenyoghurt maar nu hadden we ook custard gekocht, wat de jongens erg leuk vonden. Toen we in de auto zaten en Tristan iets aan het vertellen was, onderbrak hij plotseling zijn verhaal om te roepen: 'Kijk! Een gele auto, net als custard!'

Weer wat uitspraken van onze bijdehande kereltjes (gezien de leeftijden vooral Tristan):

Tristan en Julian hadden allebei een autootje. Tristan zei tegen Julian: 'Julian, you can have this one'. Wat lief, dacht ik, Julian mag ze allebei hebben van Tristan. Maar toen bleek de echte reden voor de vrijgevigheid. Tristan pakte de andere auto uit Julians handen en zei: 'And then I can have that one!'

Tristan is heel opmerkzaam, ik heb het al vaker gezegd. Toen we laatst vanuit de auto heel kort het logo van een slijterij zagen, zei Tristan: 'daar gaat papa bier kijken'. Ik ben inderdaad bij een andere vestiging van die keten eens met de jongens gaan kijken, want ze hebben daar heel veel (onbetaalbare) Belgische en Duitse biertjes maar dat was al maanden geleden.
En toen we in het tuincentrum waren zei hij bij Spaanse margrieten: 'die is ook op de creche', en dat klopt.
En laatst bij het ontbijt verrastte hij ons door te zeggen: 'Today is Monday'.

Toen Tristan het er een keer niet mee eens was dat we naar huis gingen van de golfclub, gooide hij wat boekjes op de grond. Ik vroeg of hij soms een beetje boos was. Toen zei Tristan: 'Tristan was eigenlijk een beetje zielig'. Een echte man.

Ik kan er ook al eentje melden van Julian. Die is nog in de leeftijd dat hij altijd eerlijk is. Tristan was een keer aan het huilen en ik vroeg op strenge toon: 'Julian, heb jij Tristan geslagen?'
'Ja!', riep Julian en knikte enthousiast, trots dat hij het antwoord wist.

Karla zei 'I love you' tegen Tristan. Toen zei Tristan: 'Ik vind Julian lief en mama lief én papa lief!'

Tristan vraagt vrijwel constant 'papa?' of 'mama?' omdat hij dan iets wil vertellen of laten zien. De laatste tijd verwart hij ons steeds en begint gewoon 'mama' tegen mij of 'papa' tegen Karla.
Laatst begon hij weer tegen Karla: 'papa?'. Karla had er een beetje genoeg van en zei 'Tristan, zeg het nou eens goed, ik ben mama, snap je dat?'
'Ja' zei Tristan, 'papa...?'

Laatst bij Tristan en Bronte kregen we custard als toetje, vanillevla zeg maar. Wij eten altijd vruchtenyoghurt maar nu hadden we ook custard gekocht, wat de jongens erg leuk vonden. Toen we in de auto zaten en Tristan iets aan het vertellen was, onderbrak hij plotseling zijn verhaal om te roepen: 'Kijk! Een gele auto, net als custard!'

Ons drie jaar oude mannetje is erg lekker aan het kletsen de laatste tijd. Soms levert dat grappige uitspraken op en daarvan wil ik er een paar vermelden.

- Tristan duwt Julian nogal eens om, sinds hij weet dat we dat niet goed vinden gebeurt dat quasi per ongeluk. Ik zei tegen hem: "Tristan, wees voorzichtig met Julian want je hebt maar één broertje". Toen zei Tristan: "Ik wil eigenlijk een zusje". Nou moet ik er wel bij zeggen dat Tristan nu in elke zin 'eigenlijk' gebruikt en dat hij maar wilde zeggen dat hij ook een zusje wil. Als het aan hem ligt krijgt hij nog veel broertjes en zusjes, dat lijkt hem gezellig. De ouders denken daar anders over...

- Tristan zat met een speelgoed-Thomas the Tank (die blauwe stoomtrein met dat gezichtje voorop) te kijken naar Thomas the Tank op televisie. Hij zwaaide met zijn speelgoedversie en riep: "Kijk Thomas, dat is eigenlijk jij!"

- 's Nachts in bed huilde Tristan ons wakker, ik erheen om te vragen wat er was. "Tristan wil Tristans beestje". Ik vroeg: "Waar is die dan?" Tristan: "Ergens anders". Dat is zijn standaardantwoord als hij niet weet waar iets is. Overigens lag het beestje onder zijn deken en we sliepen nog lang en gelukkig.

- Toen Karla ging koken klom Tristan op het krukje en zei: "Mama, can I help you?" Met Nederlandse 'mama' en sappig Australische 'yuuu'.

Van het weekend was Tristan nogal veel aan het eten. We waren met zijn loopfietsje weg en ik zei tegen hem: "Als je heel veel eet word je dik en dan kun je niet meer op je fietsje". Toen zei hij: "Als Tristan heel dik is, dan kan Tristan op het grote fietsje". Opgelost.

Dat was het even, maar er zal vast nog meer komen wat de moeite waard is. En wie weet komt er in de toekomst ook nog wel een Julian Bloemlezing, hij kwebbelt er lustig op los!

Ons drie jaar oude mannetje is erg lekker aan het kletsen de laatste tijd. Soms levert dat grappige uitspraken op en daarvan wil ik er een paar vermelden.

- Tristan duwt Julian nogal eens om, sinds hij weet dat we dat niet goed vinden gebeurt dat quasi per ongeluk. Ik zei tegen hem: "Tristan, wees voorzichtig met Julian want je hebt maar één broertje". Toen zei Tristan: "Ik wil eigenlijk een zusje". Nou moet ik er wel bij zeggen dat Tristan nu in elke zin 'eigenlijk' gebruikt en dat hij maar wilde zeggen dat hij ook een zusje wil. Als het aan hem ligt krijgt hij nog veel broertjes en zusjes, dat lijkt hem gezellig. De ouders denken daar anders over...

- Tristan zat met een speelgoed-Thomas the Tank (die blauwe stoomtrein met dat gezichtje voorop) te kijken naar Thomas the Tank op televisie. Hij zwaaide met zijn speelgoedversie en riep: "Kijk Thomas, dat is eigenlijk jij!"

- 's Nachts in bed huilde Tristan ons wakker, ik erheen om te vragen wat er was. "Tristan wil Tristans beestje". Ik vroeg: "Waar is die dan?" Tristan: "Ergens anders". Dat is zijn standaardantwoord als hij niet weet waar iets is. Overigens lag het beestje onder zijn deken en we sliepen nog lang en gelukkig.

- Toen Karla ging koken klom Tristan op het krukje en zei: "Mama, can I help you?" Met Nederlandse 'mama' en sappig Australische 'yuuu'.

Van het weekend was Tristan nogal veel aan het eten. We waren met zijn loopfietsje weg en ik zei tegen hem: "Als je heel veel eet word je dik en dan kun je niet meer op je fietsje". Toen zei hij: "Als Tristan heel dik is, dan kan Tristan op het grote fietsje". Opgelost.

Dat was het even, maar er zal vast nog meer komen wat de moeite waard is. En wie weet komt er in de toekomst ook nog wel een Julian Bloemlezing, hij kwebbelt er lustig op los!

Ver weg, in een groot land, woont een lief klein jongetje. Dat jongetje heet Tristan. Tristan is al bijna drie. Tristan heeft ook een broertje. Dat broertje heet Julian. Julian kan nog niet alles wat Tristan kan. Julian is pas één.
Tristan vindt een heleboel dingen leuk. Hij vindt televisie kijken leuk. Het liefst kijkt hij naar brandweermannen en treintjes. En hij vindt spelen leuk. Spelen met het speelgoed van Julian is extra leuk. Soms is Julian er zelf mee aan het spelen. Maar dan kan Tristan het toch pakken.
Tristan vindt eten ook leuk. 's Avonds gaan papa en mama met Tristan en Julian aan de grote tafel zitten. En dan gaan ze eten. Tristan eet eerst de vleesjes op, die zijn het lekkerst. Tristan wil ook de andere dingen wel eten. Maar zijn mesje is een vliegtuig dat moet landen. En als het geland is, dan stijgt het weer op.
Papa en mama zeggen dat Tristan moet dooreten. En dat wil Tristan best. Maar eerst moet er nog wat saus op zijn bordje. Nu wil Tristan wel verder eten. Maar Julian zit te knoeien en daar moet Tristan erg om lachen. Tristan eet een aardappeltje met saus. Hij wil de andere aardappeltjes ook wel eten. Maar eerst moet Tristan kijken wat er in de fruitschaal ligt. Tristan telt de appels en de kiwi's. Er zijn ook sinaasappels, maar dat zijn er teveel. Zo ver kan Tristan niet tellen.
Papa en mama zeggen dat Tristan ook groente moet eten. En dat wil Tristan best. Maar zijn vorkje is een helikopter. En die kan heel hoog.

Papa en mama praten steeds harder. Ze doen een beetje boos. Tristan moet dooreten, zeggen ze. En vooral de groente. Tristan is een heel knap jongetje. Hij kan zó zien welk stukje het kleinst is. Dat stopt hij in zijn mond. Hij wil ook best nog een groter stukje, maar nu is zijn vorkje een raceauto. En die kan heel hard.
Tristan vindt het toetje altijd het lekkerst. Maar papa en mama zeggen dat hij geen toetje mag. Hij moet eerst groente eten. Tristan neemt een klein hapje. Je kunt het bijna niet zien. Tristan vraagt: Tristan nu wel toetje? Maar papa en mama vinden het niet genoeg. Tristan neemt nog een hapje. Deze kun je wel zien. Tristan nu wel toetje?, vraagt hij nog een keer. Maar papa en mama zijn streng.
Snel propt Tristan alle groente in zijn mondje. Nu mag hij toch nog toetje. Tristan kiest de lepel.
Tristan zou best toetje willen eten. Maar papa heeft de verkeerde lepel gepakt. Tristan wilde de lepel die papa geeft wel. Maar nu wil hij hem niet meer. Papa pakt een andere lepel. Tristan huilt. Hij wil twee lepels, een grote en een kleine. Papa zegt dat Tristan moet kiezen. Dat wil Tristan niet. Maar na een poosje doet hij het toch.
Tristan kiest de grote lepel. Hij eet lekker zijn toetje op. En hij knoeit bijna niet.

Ver weg, in een groot land, woont een lief klein jongetje. Dat jongetje heet Tristan. Tristan is al bijna drie. Tristan heeft ook een broertje. Dat broertje heet Julian. Julian kan nog niet alles wat Tristan kan. Julian is pas één.
Tristan vindt een heleboel dingen leuk. Hij vindt televisie kijken leuk. Het liefst kijkt hij naar brandweermannen en treintjes. En hij vindt spelen leuk. Spelen met het speelgoed van Julian is extra leuk. Soms is Julian er zelf mee aan het spelen. Maar dan kan Tristan het toch pakken.
Tristan vindt eten ook leuk. 's Avonds gaan papa en mama met Tristan en Julian aan de grote tafel zitten. En dan gaan ze eten. Tristan eet eerst de vleesjes op, die zijn het lekkerst. Tristan wil ook de andere dingen wel eten. Maar zijn mesje is een vliegtuig dat moet landen. En als het geland is, dan stijgt het weer op.
Papa en mama zeggen dat Tristan moet dooreten. En dat wil Tristan best. Maar eerst moet er nog wat saus op zijn bordje. Nu wil Tristan wel verder eten. Maar Julian zit te knoeien en daar moet Tristan erg om lachen. Tristan eet een aardappeltje met saus. Hij wil de andere aardappeltjes ook wel eten. Maar eerst moet Tristan kijken wat er in de fruitschaal ligt. Tristan telt de appels en de kiwi's. Er zijn ook sinaasappels, maar dat zijn er teveel. Zo ver kan Tristan niet tellen.
Papa en mama zeggen dat Tristan ook groente moet eten. En dat wil Tristan best. Maar zijn vorkje is een helikopter. En die kan heel hoog.

Papa en mama praten steeds harder. Ze doen een beetje boos. Tristan moet dooreten, zeggen ze. En vooral de groente. Tristan is een heel knap jongetje. Hij kan zó zien welk stukje het kleinst is. Dat stopt hij in zijn mond. Hij wil ook best nog een groter stukje, maar nu is zijn vorkje een raceauto. En die kan heel hard.
Tristan vindt het toetje altijd het lekkerst. Maar papa en mama zeggen dat hij geen toetje mag. Hij moet eerst groente eten. Tristan neemt een klein hapje. Je kunt het bijna niet zien. Tristan vraagt: Tristan nu wel toetje? Maar papa en mama vinden het niet genoeg. Tristan neemt nog een hapje. Deze kun je wel zien. Tristan nu wel toetje?, vraagt hij nog een keer. Maar papa en mama zijn streng.
Snel propt Tristan alle groente in zijn mondje. Nu mag hij toch nog toetje. Tristan kiest de lepel.
Tristan zou best toetje willen eten. Maar papa heeft de verkeerde lepel gepakt. Tristan wilde de lepel die papa geeft wel. Maar nu wil hij hem niet meer. Papa pakt een andere lepel. Tristan huilt. Hij wil twee lepels, een grote en een kleine. Papa zegt dat Tristan moet kiezen. Dat wil Tristan niet. Maar na een poosje doet hij het toch.
Tristan kiest de grote lepel. Hij eet lekker zijn toetje op. En hij knoeit bijna niet.

Ondanks dat men hier al sinds de jaren zeventig gebruik maakt van het metriek stelsel (het imperiale stelsel is maar op één vlak beter, namelijk als het gaat over een 'pint'), zou ik vandaag toch willen spreken van een mijlpaal.
Dit is het honderdste bericht op deze site! Ongelooflijk hoeveel woorden je kunt gebruiken om weinig te zeggen. Maar het is leuk om te doen en wie niet meer lezen wil die kan stoppen, er is geen overhoring.

En met dit naadloze bruggetje komen we bij de andere reden om van een mijlpaal te spreken: vandaag heb ik dan toch het examen "MCTS: Web Applications Development with Microsoft .NET Framework 4" gehaald! De MCTS slaat op dat ik mezelf nu 'Microsoft Certified Technology Specialist' mag noemen. Maar ik vind 'Laurens' handiger in het dagelijks gebruik, dus mensen mogen dat ook blijven zeggen.
Bedankt iedereen die meegeleefd heeft, jullie duimen en gelukwensen hebben duidelijk geholpen.
Ik ben behoorlijk opgelucht dat project Molensteen nu afgerond is, en dat geldt waarschijnlijk ook voor Karla en de kleintjes. Altijd maar studeren in de vrije tijd maakte me niet altijd de gezelligste echtgenoot en vader. Gelukkig woon ik met drie liefies en het is allemaal goed gekomen. Nou eens heel diep nadenken wat je ook alweer doet als je vrije tijd hebt...
Om te beginnen vanavond maar eens op de bank hangen met veel te dure chocoladetruffels van Haigh's om het te vieren!

Ondanks dat men hier al sinds de jaren zeventig gebruik maakt van het metriek stelsel (het imperiale stelsel is maar op één vlak beter, namelijk als het gaat over een 'pint'), zou ik vandaag toch willen spreken van een mijlpaal.
Dit is het honderdste bericht op deze site! Ongelooflijk hoeveel woorden je kunt gebruiken om weinig te zeggen. Maar het is leuk om te doen en wie niet meer lezen wil die kan stoppen, er is geen overhoring.

En met dit naadloze bruggetje komen we bij de andere reden om van een mijlpaal te spreken: vandaag heb ik dan toch het examen "MCTS: Web Applications Development with Microsoft .NET Framework 4" gehaald! De MCTS slaat op dat ik mezelf nu 'Microsoft Certified Technology Specialist' mag noemen. Maar ik vind 'Laurens' handiger in het dagelijks gebruik, dus mensen mogen dat ook blijven zeggen.
Bedankt iedereen die meegeleefd heeft, jullie duimen en gelukwensen hebben duidelijk geholpen.
Ik ben behoorlijk opgelucht dat project Molensteen nu afgerond is, en dat geldt waarschijnlijk ook voor Karla en de kleintjes. Altijd maar studeren in de vrije tijd maakte me niet altijd de gezelligste echtgenoot en vader. Gelukkig woon ik met drie liefies en het is allemaal goed gekomen. Nou eens heel diep nadenken wat je ook alweer doet als je vrije tijd hebt...
Om te beginnen vanavond maar eens op de bank hangen met veel te dure chocoladetruffels van Haigh's om het te vieren!

Op zaterdag was het dan zover: we hebben de kinderen naar Yvonne gebracht en zijn na een bakkie met zijn tweeën weggegaan. We hadden Tristan al een tijdje voorbereid en die had wel zin in zijn logeerpartijtje bij Levi. Julian vond het allemaal best maar wilde op het eind toch niet aan Yvonne gegeven worden. Opeens had hij door dat het definitiever zou zijn dan andere keren. Maar het werden gelukkig geen drama's, ze zwaaiden ons lekker uit.
We begonnen met een rondleiding in Haigh's, de chocoladefabriek. Dat was leuk om te zien en het duurde ook niet te lang. We hebben nog even wat heerlijke maar iets overprijsde truffels gekocht en zijn weer gegaan. We zijn nog even langs het huisje gereden waar ons oog op gevallen is en waar een open inspection was. Er is nog wel wat werk nodig, dat viel een beetje tegen. O ja, en kopen kunnen we ook niet.
Daarna zijn we doorgereden naar het hotel op Mount Lofty. We hadden een ruime, luxe kamer met uitzicht op de vallei (als je een beetje je best deed).
De auto maakte al een tijd rare geluidjes en op weg naar het hotel ging er ook nog eens een lampje branden met een oliekannetje. Omdat ik verstand van auto's heb wist ik direct wat me te doen stond: Bernard bellen, die verstand van auto's heeft. Waarschijnlijk hoefde er alleen maar olie in. Zo gezegd zo gedaan en de auto liep weer als een zonnetje.
We hebben nog even van de zonsondergang genoten op Mount Lofty en zijn toen naar het restaurant gegaan op Windy Point. Dat was prachtig, je kon uitkijken over de hele stad met al zijn lampjes. Het eten was voortreffelijk (ik heb supermalse kangoeroe gegeten en Karla kwartel). Op de reis door de heuvels terug naar het hotel stapten we even uit om van de stilte te genieten. Het rook een beetje raar daar en bij nader inzien kwam er ook wat rook uit de auto. Bij nadere inspectie bleek dat ik de dop na het bijvullen van de olie was vergeten! De twee dure liters olie waren dus als fontein gebruikt en de hele motor en motorkap zaten onder. Gelukkig lag de dop er ook nog tussen en na weer twee liter was het probleem dus verholpen. Inmiddels ruikt de auto ook weer normaal.

Na een heerlijke romantische nacht (Karla viel al in slaap toen ze het kussen alleen nog maar had gezien) gingen we ontbijten in het hotel. Het was moederdag dus dat was wat drukker dan gebruikelijk denk ik. Na het ontbijt moesten we ons huis-voor-één-nacht alweer uit, maar we hadden nog wat tijd over. We zijn bij Waterfall Gully lekker in het zonnetje gaan lezen met een kopje koffie en zijn daarna ook nog gaan wandelen bij Waterfall Gully. Wat een mooi gebied is dat.
Daarna werd het tijd om de kinderen op te halen. Ze sliepen nog maar Julian werd al snel wakker. Hij trekt al een tijdje vooral naar Karla en ook Wilfred kreeg meer aandacht dan ik. Een tijdje later volgde Tristan, hij rende op me af en riep 'daddy!'. Dat heeft hij nog nooit gezegd!
Hun eerste logeerpartijtje was goed gegaan, alleen was het vakantiebed van Tristan niet zo'n succes omdat hij zichzelf ermee wakker kraakte. Dat had een nachtelijke verhuizing tot gevolg. Maar verder ging het goed en in de toekomst mogen ze nog eens komen.
Het was een heerlijk weekend, weer even wat tijd voor elkaar hebben was erg fijn.

Aan het eind van het weekend kregen we uiteenlopende berichten. Vrienden van ons gaan uit elkaar, dat is niet leuk om te horen en al helemaal niet om mee te maken voor hun.
Marjolein en Dirk hebben een eigen invulling gegeven aan 'bevrijding' door op 5 mei een zoon te krijgen! Van harte vanaf hier!

Wat de werkweek betreft: ik had een beetje een kweek (spreek uit: kaa-week). Ik heb eerst twee dagen besteed aan testen van iets dat we nodig hebben voor een project. Aan het eind van dag twee bleek het niet te lukken omdat er iets mis was met mijn computer. Vervolgens heb ik de rest van de week besteed aan het oplossen van dat probleem door middel van stomvervelend werk: de-installeren van software, her-installeren, her-de-installeren enzovoort. Uiteindelijk is het aardig gelukt maar het is best vermoeiend om naar zandlopers te kijken en geen resultaat te boeken. Het spannendste van de week was dat ik voor het eerst op de motor heb gereden in de harde regen, in het donker en met harde zijwind. Dat was niet erg prettig: ik kon het wegdek slecht lezen en knalde dus door putten en ook vond ik het eng bochten te nemen, ik wist niet goed hoeveel grip ik zou hebben. Maar ik heb het overleefd.
Bij Karla was de werkweek een stuk spannender: op dinsdag had ze een gesprek over de functie waarop ze gesolliciteerd had bij de organisatie waar ze nu ook al werkt als uitzendkracht. Het gaat om een functie tot en met september. Op woensdag hoorde ze dat ze de baan kreeg, wij helemaal blij. Op donderdag hoorde ze dat ze toch weer geen contract kon krijgen omdat ze geen citizen (Australisch staatsburger) is. Dat hadden ze eerder kunnen weten... Ze zijn nu druk bezig om te kijken of ze het contract via het uitzendbureau kunnen laten lopen, ze willen Karla graag maar het is duurder op die manier. We hebben goede hoop en hopelijk horen we komende week meer.

Op de golfclub was het een beetje anders dan anders (los van dat we niks wonnen). Tristan had gister ananas gegeten en waarschijnlijk had hij daardoor enorm geïrriteerde billetjes. Dat was dus huilen geblazen en hij heeft de hele avond tegen me aan geplakt gezeten. Los daarvan was het wel erg gezellig, we hebben weer lekker gebept met Peter en Jill.

Verder heeft Julian deze week echt stapjes gezet! Het record is vijf, maar dat was op de creche. Karla heeft drie stapjes gezien maar als ik erbij ben vertikt hij het. Ook praat hij steeds meer woordjes na. We zouden het erg fijn vinden als zijn lepeltechniek verbetert want de helft van het eten belandt nog steeds op de grond, of erger: op zijn broek. Maar het moet gezegd: wij hebben twee erg lieve jongetjes en ik knuffel wat af met ze.

Voor wie met teveel vraagtekens worstelde na het vorige stukje: welke mensen ken je die in 2007 in Auckland waren, in 2008 (juli) en 2009 (december) nieuwe inwoners kregen en dat evalueren in Adelaide? Lees het nu nog maar eens, en vergeet de foto's niet.

Bekijk foto's

Op zaterdag was het dan zover: we hebben de kinderen naar Yvonne gebracht en zijn na een bakkie met zijn tweeën weggegaan. We hadden Tristan al een tijdje voorbereid en die had wel zin in zijn logeerpartijtje bij Levi. Julian vond het allemaal best maar wilde op het eind toch niet aan Yvonne gegeven worden. Opeens had hij door dat het definitiever zou zijn dan andere keren. Maar het werden gelukkig geen drama's, ze zwaaiden ons lekker uit.
We begonnen met een rondleiding in Haigh's, de chocoladefabriek. Dat was leuk om te zien en het duurde ook niet te lang. We hebben nog even wat heerlijke maar iets overprijsde truffels gekocht en zijn weer gegaan. We zijn nog even langs het huisje gereden waar ons oog op gevallen is en waar een open inspection was. Er is nog wel wat werk nodig, dat viel een beetje tegen. O ja, en kopen kunnen we ook niet.
Daarna zijn we doorgereden naar het hotel op Mount Lofty. We hadden een ruime, luxe kamer met uitzicht op de vallei (als je een beetje je best deed).
De auto maakte al een tijd rare geluidjes en op weg naar het hotel ging er ook nog eens een lampje branden met een oliekannetje. Omdat ik verstand van auto's heb wist ik direct wat me te doen stond: Bernard bellen, die verstand van auto's heeft. Waarschijnlijk hoefde er alleen maar olie in. Zo gezegd zo gedaan en de auto liep weer als een zonnetje.
We hebben nog even van de zonsondergang genoten op Mount Lofty en zijn toen naar het restaurant gegaan op Windy Point. Dat was prachtig, je kon uitkijken over de hele stad met al zijn lampjes. Het eten was voortreffelijk (ik heb supermalse kangoeroe gegeten en Karla kwartel). Op de reis door de heuvels terug naar het hotel stapten we even uit om van de stilte te genieten. Het rook een beetje raar daar en bij nader inzien kwam er ook wat rook uit de auto. Bij nadere inspectie bleek dat ik de dop na het bijvullen van de olie was vergeten! De twee dure liters olie waren dus als fontein gebruikt en de hele motor en motorkap zaten onder. Gelukkig lag de dop er ook nog tussen en na weer twee liter was het probleem dus verholpen. Inmiddels ruikt de auto ook weer normaal.

Na een heerlijke romantische nacht (Karla viel al in slaap toen ze het kussen alleen nog maar had gezien) gingen we ontbijten in het hotel. Het was moederdag dus dat was wat drukker dan gebruikelijk denk ik. Na het ontbijt moesten we ons huis-voor-één-nacht alweer uit, maar we hadden nog wat tijd over. We zijn bij Waterfall Gully lekker in het zonnetje gaan lezen met een kopje koffie en zijn daarna ook nog gaan wandelen bij Waterfall Gully. Wat een mooi gebied is dat.
Daarna werd het tijd om de kinderen op te halen. Ze sliepen nog maar Julian werd al snel wakker. Hij trekt al een tijdje vooral naar Karla en ook Wilfred kreeg meer aandacht dan ik. Een tijdje later volgde Tristan, hij rende op me af en riep 'daddy!'. Dat heeft hij nog nooit gezegd!
Hun eerste logeerpartijtje was goed gegaan, alleen was het vakantiebed van Tristan niet zo'n succes omdat hij zichzelf ermee wakker kraakte. Dat had een nachtelijke verhuizing tot gevolg. Maar verder ging het goed en in de toekomst mogen ze nog eens komen.
Het was een heerlijk weekend, weer even wat tijd voor elkaar hebben was erg fijn.

Aan het eind van het weekend kregen we uiteenlopende berichten. Vrienden van ons gaan uit elkaar, dat is niet leuk om te horen en al helemaal niet om mee te maken voor hun.
Marjolein en Dirk hebben een eigen invulling gegeven aan 'bevrijding' door op 5 mei een zoon te krijgen! Van harte vanaf hier!

Wat de werkweek betreft: ik had een beetje een kweek (spreek uit: kaa-week). Ik heb eerst twee dagen besteed aan testen van iets dat we nodig hebben voor een project. Aan het eind van dag twee bleek het niet te lukken omdat er iets mis was met mijn computer. Vervolgens heb ik de rest van de week besteed aan het oplossen van dat probleem door middel van stomvervelend werk: de-installeren van software, her-installeren, her-de-installeren enzovoort. Uiteindelijk is het aardig gelukt maar het is best vermoeiend om naar zandlopers te kijken en geen resultaat te boeken. Het spannendste van de week was dat ik voor het eerst op de motor heb gereden in de harde regen, in het donker en met harde zijwind. Dat was niet erg prettig: ik kon het wegdek slecht lezen en knalde dus door putten en ook vond ik het eng bochten te nemen, ik wist niet goed hoeveel grip ik zou hebben. Maar ik heb het overleefd.
Bij Karla was de werkweek een stuk spannender: op dinsdag had ze een gesprek over de functie waarop ze gesolliciteerd had bij de organisatie waar ze nu ook al werkt als uitzendkracht. Het gaat om een functie tot en met september. Op woensdag hoorde ze dat ze de baan kreeg, wij helemaal blij. Op donderdag hoorde ze dat ze toch weer geen contract kon krijgen omdat ze geen citizen (Australisch staatsburger) is. Dat hadden ze eerder kunnen weten... Ze zijn nu druk bezig om te kijken of ze het contract via het uitzendbureau kunnen laten lopen, ze willen Karla graag maar het is duurder op die manier. We hebben goede hoop en hopelijk horen we komende week meer.

Op de golfclub was het een beetje anders dan anders (los van dat we niks wonnen). Tristan had gister ananas gegeten en waarschijnlijk had hij daardoor enorm geïrriteerde billetjes. Dat was dus huilen geblazen en hij heeft de hele avond tegen me aan geplakt gezeten. Los daarvan was het wel erg gezellig, we hebben weer lekker gebept met Peter en Jill.

Verder heeft Julian deze week echt stapjes gezet! Het record is vijf, maar dat was op de creche. Karla heeft drie stapjes gezien maar als ik erbij ben vertikt hij het. Ook praat hij steeds meer woordjes na. We zouden het erg fijn vinden als zijn lepeltechniek verbetert want de helft van het eten belandt nog steeds op de grond, of erger: op zijn broek. Maar het moet gezegd: wij hebben twee erg lieve jongetjes en ik knuffel wat af met ze.

Voor wie met teveel vraagtekens worstelde na het vorige stukje: welke mensen ken je die in 2007 in Auckland waren, in 2008 (juli) en 2009 (december) nieuwe inwoners kregen en dat evalueren in Adelaide? Lees het nu nog maar eens, en vergeet de foto's niet.

Bekijk foto's