PostHeaderIconVan 0 naar 42 in 10 jaar

Het eerste weekend na de grote vakantie zat vol klusjes maar ook hebben we lekker met de kinderen de DVD van Red Dog gekeken.
We hadden nog even drama op een avond omdat Julian, als hij naar bed moet, altijd als standaard antwoord heeft dat hij 'alleen nog even...' van alles moet doen. Dit keer was dat nog iets bouwen aan een lego-auto, maar omdat hij het nog even snel wilde doen mislukte dat en de hele auto knalde kapot op de grond. In plaats van de verlangde rust werd dat dus een fraaie scène en een goed gesprek.
Op de zondag heb ik de Ride Like Crazy gedaan, een georganiseerde toertocht van 107 kilometer waar ik niet helemaal klaar voor was, maar ik had me laten overhalen door Steve.
Het ging uiteindelijk redelijk en het was een leuke dag. Het bleek ook het startsein voor weer wat fanatieker fietsen, wat een deuk had opgelopen door het meest recente verkeersakkefietje.
Om de kinderen te belonen voor hun goede rapporten zijn we naar de film geweest, het vervolg van Red Dog. Het verhaal schoot voor de volwassenen tekort maar dat werd goedgemaakt door de fraaie Australische landschappen. En de kinderen genoten, wat vooral de bedoeling was.

Afgelopen maand was het ook weer Tour Down Under. We hebben ons op de traditionele zaterdag weer op Willunga Hill geïnstalleerd. Het is grappig te bedenken dat de jongens begonnen op loopfietsjes maar nu helemaal zonder hulp naar boven fietsen (Julian voor de eerste keer).
Mijn gemiddelde collega doet ze dat niet na!

Een andere traditie die we in ere hebben gehouden is Australia Day. Die beginnen we altijd met ontbijt buiten de deur, aangeboden door de gemeente. En het einde is altijd naar het vuurwerk kijken, dat ook dit jaar weer erg mooi was. Er klinken steeds luidere protesten om de datum te veranderen omdat Australia Day op de dag is waarop de eerste Engelsen voet aan de grond zetten. Vergelijkbaar met indianen in Amerika spreken de Aboriginals van 'Invasion Day'. We zullen zien waar dat eindigt maar ik denk dat handhaven van de datum onhoudbaar zal blijken.

Waar we steeds beter in worden, is kamperen in weekends. Karla had de dag na Australia Day vrijgenomen omdat er geen kinderopvang was die dag, en alles voorbereid. Toen ik 's avonds thuiskwam zijn we meteen vertrokken naar Deep Creek.
De kleine tentjes staan in no-time en dan zit je tussen de kangoeroe's met kinderen die lekker ronddraven in plaats van televisie kijken. Door het mooie weer konden we de buitentent achterwege laten waardoor je vanuit bed de sterren en 's morgens de bomen kon zien.
We zijn twee keer via four-wheel-drive weggetjes naar afgelegen strandjes gegaan, de auto is echt geweldig. En we worden er niet lui van, want de eerste steile rit hadden we eerst in zijn geheel gelopen. Daarna rijden was gewoon voor de lol.

Het tweede strandje hadden we helemaal voor onszelf. De golven waren vrij stevig en vlakbij de kust zagen we een groep dolfijnen. Ik probeerde erheen te zwemmen maar de golven waren te sterk. Toen ze wegzwommen zag ik ze echter in de verte omdraaien en gokte dat ik ze af kon snijden. Dat lukte en ik was dus aan het zwemmen letterlijk op drie meter van de dolfijnen af! Dat was echt super. Je zag ze ook soms springen en 'surfen' in een grote golf.
Gelukkig zag iedereen ze maar ook verder was het strandje de moeite waard, echt een schitterend gebied.

Na dat weekend gingen de kinderen weer terug naar school. Hoewel ze wat nerveus waren voor hun nieuwe klassen (en wij dus ook) en ze elke avond doodmoe zijn, gaat het wel erg goed. Ze hebben allebei weer een klein stapje gezet op weg naar volwassenheid.

De Adelaidse connectie heeft grond gekocht, ze gaan zelf bouwen en het lijkt erop dat ze dus nog even blijven. Dat vinden we leuk en we hebben ze even goed uitgehoord over alles tijdens een etentje in het Belair Hotel. Waarbij onder protest ook wat bier werd geconsumeerd.
Buurman Johnny is ondertussen ook teruggekomen van ruim vijf weken Italië en ook dat is dus weer gezellig.

En of het allemaal nog niet leuk genoeg is, waren we woensdag ook nog eens tien jaar getrouwd! Wat een reis hebben we achter de rug met twee jongetjes en een emigratie... We gaven elkaar het ja-woord in de sneeuw en vierden ons jubileum bij 42 graden!
En wie had toen gedacht dat we dat dragelijk houden met een eigen zwembad!
Karla en ik kijken met plezier terug en hebben veel zin in wat de reis nog meer zal brengen. Eén ding is zeker: we reizen samen verder.

Bekijk foto's

PostHeaderIconMini kampeertrip

Het weer was de afgelopen maand knap wisselvallig. We hebben zelfs een zonnige zaterdag van 31 graden gehad, gevolgd door een natte zondag van 14 graden.
Ook heeft het gehageld met stenen zo groot als ik ze nog nooit in het echt had gezien. Gelukkig stond de auto toen onder een afdak!

Die warme zaterdag waren we uitgenodigd voor een Halloween party bij mijn collega John. We dachten dat de kinderen dan wel verkleed moesten zijn, dus daar hadden we pakjes voor aangeschaft. Daar aangekomen bleken wij de enige volwassenen te zijn die niet verkleed waren! Blijkbaar waren we verkleed als domme buitenlander.
John en zijn vrouw hadden enorm veel werk gestoken in het huis, met veel detail. Bijvoorbeeld flesjes water voor de kinderen met 'spider venom' op het etiket en nog veel meer.
Ondanks dat wij niet veel geven om Halloween en nog minder om verkleden, was het erg leuk en we hebben gekletst met leuke mensen die we nog niet kenden.

We hebben de jaarlijkse Melbourne cup weer gehad, 'the race that stops a nation'. Een maand lang zijn er voorbeschouwingen en dan rennen er zo'n 20 paarden voor 2 minuten en dat was het. Het goede nieuws is dat ik mijn inzet heb verdubbeld. Wel jammer dat het maar zeven dollar was.

Zoals in de laatste post uitgebreider verteld, werd ik twee dagen later dus weer van mijn fiets gekegeld. De schouder en pols herstellen goed, al baal ik ervan dat er een misschien permanente knobbel in mijn schouder zit. Ook is het nog wel stijf, maar dat zou goed moeten komen.
Het voorval heeft nog een vervelend staartje gekregen. Ik heb de bestuurder aansprakelijk gesteld en als reactie had die het lef om mij aansprakelijk te stellen. Toevallig kwam haar claim ongeveer even hoog uit als de mijne.
Nou had ik na de verkiezing van Trump als president toch al niet meer zo'n vertrouwen in de mensheid, maar dit hielp niet.
Ik heb juridisch advies ingewonnen en als mijn getuigen mijn verhaal ondersteunen, en dat doen ze, dan heeft ze geen poot om op te staan. Ik schrijf dus nog een brief en als ze daar hetzelfde op reageert ga ik misschien wel naar de rechter. Niet voor mijn schade maar om te zorgen dat iemand niet wegkomt met bluf en leugens na zo'n actie. Wordt dus vervolgd.

De jongens hadden op school weer de jaarlijkse mini-fete, fancy fair in goed Nederlands. Dat vonden ze erg leuk, en ze hebben weer lekker veel prullaria en snoep gekocht.
Het huiswerk wordt al wat afgebouwd richting vakantie (ze hebben nog maar twee weken school!) en dat vinden ze helemaal niet erg. De jongetjes doen het erg goed vinden wij. Lieve knulletjes zijn het. Zelfs als ze wakker zijn. De volgende dag zijn we naar Mount Barker gegaan waar ik een leuke antieke radio heb gekocht die niet meer werkt, voor een volgend projectje. En als we daar zijn kunnen we niet om de Prancing Pony brouwerij heen.

Het weekend daarna hebben we iets heel leuks gedaan. We hadden ons trekkerstentje nog voor twee personen van onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland. We hebben er nog een goedkoop tentje bijgekocht voor de jongens en zijn voor één nachtje gaan kamperen in een natuurgebied op ongeveer een uur rijden. We wisten niet hoe dat zou uitpakken: je kan niet reserveren en er zijn geen voorzieningen.
Maar het bleek dat we een heerlijk stil gebied (lawaaierige kookaburra's niet meegerekend) helemaal voor ons alleen hadden.
Er was een beekje om bij en in te spelen, we hebben lekker een beetje door de omgeving gestruind, vleesjes gebakken met gepofte aardappels in het kampvuur (dat er marshmallows waren als dessert hoef ik niet te vertellen) en heerlijk geslapen. Eerst werden we wakker van de vogels, zo rond vijf uur. Niet veel later werden we wakker van twee jongetjes die uit volle borst het Australische volkslied lagen te zingen in hun tentje! Voor dat soort grappige verrassingen heb je toch echt kinderen nodig...
Die dag was heel heet, en na het bacon-and-eggs ontbijt en het opruimen van de spullen zijn we met zijn allen nog even gaan plonzen in het knap koude beekje. Heerlijk!
De weg naar huis hebben we nog even onderbroken met een strandbezoekje. Fijn weekend was dat!

Afgelopen weekend zijn we weer naar het strand geweest, met de Adelaidse Connectie. Zowel zij als wij hadden natjes en droogjes mee, dus het was een rijk besprenkeld zeven gangen diner op het strand, met drie spelende kindertjes bij het water. Zelf kon ik het ook niet laten om twee keer met de golven te gaan spelen.
En naar goede traditie zijn ze nog even meegegaan naar ons huis. We hadden tenslotte nog geen toetje gehad.

Tot slot minder nieuws: van de week kregen we bericht dat een kennis van ons hier plotseling is overleden. Het gaat om Pete (van Pete en Lyn), die we kennen van de golfclub en waar we nog erg leuke kampeervakanties in Murray Bridge mee hebben gemaakt. Ze namen ons toen mee op de boot en Pete was superleuk met de kinderen. We zagen hem nog wel op de golfclub. Een hartelijke en vrolijke kerel, altijd vol grapjes. Hij was net met pensioen en hij en Lyn zouden Australië rond gaan reizen. We hebben echt met Lyn te doen, want die toekomst ziet er opeens heel anders uit.
We hebben het aan de kinderen verteld maar die konden er niet zoveel mee. Al zouden ze zomaar opeens vragen kunnen stellen de komende tijd.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDoorbroken

Het weekend begon met een IKEA-sessie met ontbijt maar de stemming kwam er niet echt in. De kinderen waren de laatste tijd erg veel aan het ruzie maken en we werden er een beetje gestoord van. Ook werd Julian weer steeds testeriger en ook sneller kwaad. Karla en ik hadden er genoeg van, maar we hebben inmiddels geleerd dat impulsief reageren en je gevoel de ruimte geven niet werken, verre van zelfs. Dus hebben wij als ouders een beraad gehouden en besloten het te proberen met een aandachtsoffensief, aangevuld met kalm en geduldig blijven, uitleggen waarom bepaald gedrag niet gewenst is en een en ander te besprenkelen met wat omkoperij. Zo zijn we op een woensdagmiddag samen een milkshake gaan drinken omdat de jongetjes een paar dagen achter elkaar lief geweest waren op school.
In de tijdspanne van een week merkten we al verandering, en nu na twee weken zijn de jongetjes zo lief dat het echt genieten is. Een ongelofelijk maar fijn resultaat en grappig om te zien dat ze er zo snel op reageren. Tuurlijk, ze maken nog steeds wel eens ruzie en Julian is voorlopig nog niet uitgetest maar het is weer normaal en er is ook veel leuks tussendoor.
Eigenlijk hebben we superlieve jongens en ik ben blij als ik bedenk (en ook zie om me heen) dat de lastige kanten gewoon zijn voor kinderen in hun fase. Klasgenootjes van Julian doen soms ook erg goed hun best om hun moeder kwaad te maken.

Karla en ik hebben een paar projectjes gedefinieerd voor in de tuin, we waren het zat dat we door de kinderen nooit ergens aan toekomen en wachten tot die gelegenheid wel komt heeft geen zin. Nu doen we vrijwel elke avond een klein stukje en als je dat maar lang genoeg volhoudt krijg je ook resultaat. Maar we hebben genoeg om nog een paar maanden door te gaan zo...

Op het werk heb ik het warempel ook nog druk tegenwoordig, het begint trekjes van een echte baan te vertonen! Ik moet wekelijks met de Australische belastingdienst (ATO) overleggen over certificering van onze software. Die voldoet aan alle eisen die een nieuwe standaard eraan stelt, maar de ATO heeft tijd genoeg om een fraaie lijst van controles en processen te bedenken die wij (ik) dan zouden moeten uitvoeren.
Daarnaast moet ik nog een proces aansturen dat tot een nieuwe website moet leiden en mijn gewone werk loopt ook door. Ik heb het nu dus tijdelijk net zo druk als Karla altijd!
Maar in mijn verwenbedrijf was er dan wel weer een barbecue vanmiddag.

Alles zal wel met elkaar samenhangen, maar ik ben de laatste tijd ook een beetje ziek zwak en misselijk. Of eigenlijk vooral snel duizelig met wat hoofdpijn hier en daar. Misschien tegen mijn gewoonte in maar eens mee naar de dokter.
Ook in de afdeling ziekenboeg had Tristan een lekkend oor waar hij antibiotica en druppels voor kreeg. De antibiotica waren vermomd als mierzoet drankje waar Tristan elke ochtend zelf om bedelde. Ook zijn we weer met oogdruppels begonnen omdat zijn slechte oog achteruit gegaan was. Dus het is weer zaak om zijn goede ook een beetje te saboteren zodat het mindere wat harder gaat werken. Wel zielig, zeker de eerste dag was hij supergefrustreerd als hij wilde lezen maar de letters niet scherp kreeg. Dat gaat nu alweer beter gelukkig.

De zomer kwam wat langzaam op gang maar de laatste tijd is het lekker warm en we zijn regelmatig in het zwembad te vinden. Julian heeft zichzelf al een beetje leren zwemmen zonder lifejacket (pardon: zwemvest) en vanaf de volgende 'term' gaan we het weer proberen met zwemles.
We hebben afgelopen week ook een uniek pakket uit Nederland ontvangen met sinterklaas-, kerst- en verjaardagscadeautjes (voor Julian nog). Het unieke zit hem er vooral in dat het van Nederland naar Australië is gereisd, toen weer naar Nederland maar deze keer met de boot, en toen weer terug naar Australië. De eerste keer zinde de verpakking de Australische douane niet.
Over reizen tussen Australië en Nederland gesproken, we (vooral Karla uiteraard) zijn druk bezig geweest om de volgende zomervakantie te plannen en boeken. Zo gaat dat tegenwoordig helaas als je verzekerd wilt zijn van een leuke bestemming in de schoolvakantie. We blijven in Australië maar krijgen gezelschap uit Arnhem in de vorm van Karla's ouders. We verheugen ons er al op!

Op woensdag heb ik weer afgesproken in een café met twee oud-collega's, Peter en Ursula. Dat was niet lang maar wel gezellig en het is ook wel weer eens leuk iemand anders te zien dan kinderen en collega's. De volgende ochtend stond ik weer vroeg op om een mooie omweg naar het werk te maken door de heuvels met collega Bryan. Ook daarbij werd merkbaar dat ik allerminst op mijn sterkst ben maar genoten heb ik toch.



Bekijk foto's

PostHeaderIconBloemlezing 4

Karla's bijdrage aan het blog heeft een weekje vertraging opgelopen door alle voorbereidingen voor Julians verjaardag en het feestweekend zelf. Als overbrugging even een paar leuke uitspraken van onze lieve jongens:

Tristan heeft voor het eerst (dat ik weet) een woordspeling gemaakt. Op een moment dat Julian iets doet wat Tristan niet zint, noemt hij hem 'poo-lian'. We hopen dat het niveau van de woordspelingen nog iets stijgt de komende tijd.

De dag voor Julians verjaardag gaf Karla iets terug aan Tristan en zei: 'Thanks for borrowing!'. Tristan kende dat woord nog niet maar zei braaf terug: 'Thanks for the boring things mom!'

Julian vroeg in de auto aan Tristan: 'What will you be when you grow up?'. En Tristan zei: 'A toy!'

Op Julians verjaardag deed ik zijn fietshelm op bij hem. Hij zei: 'It's a bit too little because I am five now'.

En vandaag in de auto op weg naar child care hadden Julian en ik het over storm. Julian zat lekker te vertellen: 'And then, ..., then, ..., then, ...' en toen met een grijns op zijn gezicht: 'What was I talking about?'


PostHeaderIconMorialta en Melbourne

Na ruim vier jaar in Adelaide zijn we dan eindelijk voor het eerst naar Morialta Conservation Park gegaan. Dat is een prachtig park zo blijkt, omgeven door rotsen en met prachtige wandelpaden, trappen en eucalyptusbomen die ruim voorzien zijn van koala's. We hebben er een mooie wandeling gemaakt die kindvriendelijk was qua afstand en moeilijkheidsgraad. We zagen een aantal koala's, wat water dat van rotsen kletterde en een mooie grot. Op de terugweg kwam aan de idylle echter een eind toen we bijna bij de auto waren.
Tristan vindt namelijk een heleboel dingen belangrijk, maar prioriteit nummer één is wel: Julian verslaan. Dus toen Julian voor de gein begon te rennen dacht Tristan: dat kan ik harder, en dat zal ik even demonstreren. Helaas zijn er bij rennen meer dingen waar je op moet letten dan alleen de tegenstander en overeind blijven is er daar, zeker op een grindweg die naar beneden loopt, één van. Tristans verlangen om Julian in te halen was echter te groot en hij viel. De sirene die daarop volgde deed ons Nederlanders denken aan de eerste maandag van de maand om 12:00 uur. Vogels fladderden verschrikt op, hagedissen zochten een veilig heenkomen en zelfs koala's werden wakker.
Later bij een winkelcentrum hebben we wat ontsmettingsmiddel gekocht en pleister die een aantal dagen op het gehavende knietje kan blijven zitten. Het aanbrengen van de ontsmettingsspray was genoeg om Tristan weer te laten klinken als uitrukkend groot materieel van de brandweer. Laten we hopen dat hij ervan geleerd heeft dat heel blijven nog net iets belangrijker is dan beter zijn dan Julian (maar we hebben zo onze bedenkingen).
Toen we na afloop met een appelsapje en wat frietjes bij de Duck Inn zaten was het ergste leed alweer geleden.

Julian is een behoorlijke grapjas. Hij experimenteert flink met humor en dat mag ook best ten koste van iemand zijn zolang hij dat zelf niet is. (En ja, ik weet aan wie dat doet denken voor wie mij al veertig jaar kent, er is dus hoop voor hem). Ik was dus erg verbaasd toen Julian zei "Dad, you are my hero"... zonder daar zes seconden later aan toe te voegen: "actually, not". Verbaasd en gevleid.
Later zaten Tristan en Julian mee te kijken naar het nieuws waar overstromingen getoond werden. Tristan geloofde het wel en zei "Now can we watch ABC for Kids?" Maar Julian zei "No I want to watch this, it is important for me". Onverwacht volwassen opeens, dat jongetje van bijna vijf dat meestal guitig is of boos.
Ook serieus was hij een paar dagen later toen hij een mooi inkijkje gaf in hoe een kind denkt. Hij zei: "Dad, not this christmas but next christmas, will you then be dead?" Want hij weet dat ik de oudste ben van ons vieren en dus waarschijnlijk het eerste doodga. En niet deze kerst maar die daarna is nog heel erg ver weg, dus toch even checken. Dat soort momenten snijden wel door je ziel (vooral de gedachte dat er een moment komt dat je er niet meer bent om ze te helpen) maar het is toch ook mooi dat met kinderen mee te maken.
Op zich gaat het allemaal goed met de jongetjes maar we hebben wel het gevoel dat Julian het spannend vindt dat hij naar school gaat en zijn vertrouwde kindy en child care kwijtraakt. Hij is vandaag begonnen met de eerste van een reeks kennismakingsbezoekjes op school, een uurtje eerst maar eens. We hadden er profijt van dat hij er al vaak geweest is om Tristan weg te brengen of op te halen waardoor de school al een vertrouwde omgeving voor hem is. Hij ging na een zoen van zijn mama zonder problemen naar de klas om bij de andere kindertjes op de mat te gaan zitten.
Afgelopen woensdag was er een grootouderdag op Tristans school maar hij vond het gelukkig erg leuk dat ik de rol van grootouder waarnam. Hij liet me trots zien wat hij allemaal doet op school en het was erg leuk om dat te zien, maar ook om Tristan zelf te zien in zijn klas en met klasgenootjes. Helemaal thuis en vol zelfvertrouwen, heerlijk.

Vorige week maandag was het weer zo'n dag dat je beseft dat je ver weg zit: mijn moeder moest opgenomen worden met een accute blinde-darmontsteking en ging niet veel later onder het mes, al is dat mes tegenwoordig een camera met een schaartje eraan. Hopelijk herstelt ze voorspoedig, beterschap vanaf hier uiteraard!

Afgelopen weekend zou ik eigenlijk aan een behoorlijk ambitieuze fietstocht meedoen maar dat moet maar wachten tot volgend jaar. Ik moest namelijk op de maandag voor werk in Melbourne zijn en dat was toch een te mooie gelegenheid om niet ook even een dagje rust en door een leuke stad slenteren te ritselen. Ik ben dus al op de zondag gegaan en heb de Queen Vic Markets bezocht, de hele stad doorkruist, leuke straatjes ontdekt om koffie te drinken, een Pools festival gezien en natuurlijk aan de Yarra een biertje gedronken. Een heerlijk dagje opladen kortom, al miste ik de kinderen en Karla wel.
Overigens was het niet alleen maar ontspannen want ik moest al om half zes op om naar het vliegveld te gaan, en dat op zondagochtend. En niet zomaar een zondagochtend maar de zondagochtend na een verjaardagsfeestje op de golfclub van Lyn (ik durfde niet te vragen welke verjaardag het was). Dat was erg leuk, de buurvrouw paste voor het eerst op wat erg goed ging, en het feestje was leuk met veel wat oudere mensen (leuke verhalen!) en een hoop gezelligheid. Maar vroeg werd het niet, dus het was een kort nachtje voor de wekker ging.
Terwijl ik door Melbourne slenterde ontmoette Karla ondertussen haar oom en tante die op bezoek waren bij Onno (Karla's neef) die zich hier ruim een jaar geleden ook gevestigd heeft. Ze hebben aardbeien geplukt in Hahndorf en behalve met een zak aardbeien kwam ze ook thuis met hagelslag en dropjes die Karla's ouders hadden meegegeven. En natuurlijk een Allerhande.

De week eindigde weer met de golfclub uiteraard. Daarna was het plan om dit verhaaltje op de Highway te zetten, rijk geïllustreerd met foto's zoals gebruikelijk. De telefoon (waar de foto's op staan) en de computer (waar de foto's op moeten) hadden echter een Tristan en Julian momentje: ze konden het even niet goed met elkaar vinden en weigerden naar elkaar te luisteren. Ik ben tot 2 uur inde ochtend bezig geweest (waar ik me verheugd had op bijtijds naar bed gaan) en het is maar ten dele gelukt. In elk geval kan ik nu, zij het iets later dan gepland, verhaal en foto's met de wereld delen.

Bekijk foto's

PostHeaderIconWisselend succes

De afgelopen tijd heb ik weer eens wat langere tochten (125+ km) geprobeerd te maken op de fiets. Sinds we kleintjes hebben is dat er niet meer zo van gekomen en het was erg mooi. Het bleek nog steeds wel een belasting voor Karla als ik zo lang weg ben en zelf vond ik ook wel dat ik wat teveel miste van het weekend met het gezin. Ik hou het dus weer bij de wat kortere ritten (70-80 km). Maar toch wel leuk om weer eens te doen.
De kortere ritten gaan soms wel goed. Gisteren ben ik voor het werk met collega Bryan naar Norton Summit gereden in een poging mijn persoonlijke record te verbeteren op die klim. Hoewel dat lukte had ik het gevoel dat er nog wel iets meer in had gezeten, dus dat ga ik nog eens doen. We sloten af met een heerlijke bacon and eggs in het ochtendzonnetje. Weer een minivakantie op een werkdag!
Terug naar huis na het werk ging ik om de een of andere reden erg hard. Zelfs de klim naar huis, die ik al tegen de honderd keer gereden heb, ging sneller dan ooit eerder. Wat ook wel hielp is dat ik in mijn volwassen leven nog nooit zo licht ben geweest als nu, al zal dat met de paasdagen wel veranderen.

Karla en ik zijn allebei een beetje ziekjes geweest, er ging een virusje rond waar ook Julian niet aan ontsnapte. Alleen Tristan bleef gespaard. Die is overigens wel alweer een tand kwijt (een wisselend succes). Die avond legde hij hem onder zijn kussen voor de tooth fairy maar begon later te huilen: hij wilde de tand eigenlijk niet kwijt. Die hebben we toen in een doosje gedaan, als je iets niet wil verkopen hoeft het tenslotte ook niet.
Hoewel vorig weekend niet zo'n succes was door zieke en vermoeide gezinsleden gaat het verder de laatste tijd erg goed. De moeilijke Julian van een jaar geleden is soms niet eens meer te herkennen in het jongetje dat nu bij ons woont! De boys spelen steeds leuker met elkaar en soms maken ze een tijdje geen ruzie en vertelt Tristan niet de hele tijd aan Julian hoe hij moet spelen.
Op een woensdag was er een feestje op Julians kindy waar ik met hem heengegaan ben. Hij verheugde zich er enorm op en liep er enthousiast met mij naartoe vanaf childcare. Er was veel chocoladecake en worstjes als lunch, en het was heerlijk om te zien hoe hij lekker speelde met andere kindjes en dikke pret had. We hebben ook nog een chocolade paashaas gewonnen met lootjes. Daarover gesproken: Tristan leert Duits op school wat erg grappig is. Op een dag kwam hij thuis en bleef maar zeggen 'Ich bin der Osterhase!' En hij telt vaak tot tien in het Duits met een accent dat geen Nederlands en geen Engels is.
Op het werk gaat het goed, Karla heeft het al goed naar de zin in haar nieuwe baan. Het is wat uitdagender en gelukkig zijn er ook alweer collega's waarmee het wel klikt. Zou het aan Karla liggen?
Ze is ook voor het eerst op de fiets gegaan, verder dan eerst. Op de terugweg kreeg ze een lekke band maar gelukkig vrij dicht bij huis. Haar banden zitten namelijk te strak om er zelf af te halen.
Ook bij mij gaat het goed, het is drukker geworden maar dat is eigenlijk wel prettig. En ik begrijp steeds beter waar het over gaat, ik heb een hoop geleerd in de anderhalf jaar dat ik er ben, over onze software en accountancy in het algemeen.

Vandaag was Goede Vrijdag, een lekker rustig (een relatief begrip!) ochtendje met de kids en de middag doorgebracht met vrienden Steve en Jill. Daar ook erg lekker gegeten en toen moe huiswaarts gekeerd voor een welverdiende nachtrust.
Op het moment dat ik dit schrijf is een zekere Hans uit Purmerend aan het inchecken op een vlucht naar Dubai. Daar stapt hij over naar Adelaide, waar wij hem morgenavond rond deze tijd gaan ophalen voor een gezellig weekje!

Bekijk foto's

PostHeaderIconGelijk prijs

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

PostHeaderIconMet blijdschap delen wij mee

Dinsdag was het dan zover: ik heb de nieuwe fiets opgehaald!
Hij is vreselijk mooi en hij weegt maar 7,6 kilo! De 'oude' (sorry trouwe tweewieler) woog 9,9 kilo. En als je daar dan nog de negen kilo bij optelt die ikzelf lichter geworden ben, dan is het een behoorlijk licht combo.

Bij het ophalen ben ik in een uur helemaal goed op de fiets gezet, tot op de millimeter nauwkeurig. Ook heb ik tips gekregen over hoe mijn spieren te gebruiken om als het goed is veel efficiënter te fietsen. Ik zie ernaar uit om daarmee aan de slag te gaan. Helaas is het deze week regelmatig aan het regenen (zondag werd ik al nat) en als echte mooi-weer-fietser ga ik dat mij en mijn nieuwe karretje natuurlijk niet aandoen, zeker niet op de eerste rit!

Bekijk foto's

PostHeaderIconBloemlezing 3

Ik heb alweer een tijd uitspraken verzameld maar het kwam er nog niet van ze op het blog te zetten. Het begint te komen met Julian, maar gezien de spraakvaardigheid van onze engeltjes nog steeds vooral Tristan aan het woord:

Tristan nam een slok melk en zei: "Deeeeeeelicious!" Dat bleek hij te hebben van Giggle and Hoot, een kinderprogramma.

Ik zei tegen Tristan dat ik hem een lieverd vond. Het antwoord was "Ik ben geen lieverd, ik ben eigenlijk Spiderman".

Tristan was een keer verkouden en hij nieste zo vaak dat het een beetje pijn deed. "Ik wil niet meer hatsjoe zeggen" zei hij.

Op de ochtend dat we gingen verhuizen was Tristan een beetje boos en verdrietig. Ik nam hem op schoot en vroeg: "Ben je een beetje bozig?" Tristan knikte. Ik vroeg "Voel je je een beetje gek omdat we naar het nieuwe huisje gaan?" Tristan knikte weer en zei: "Als we naar het nieuwe huisje gaan en we gaan weer naar een nieuw huisje, dan is Tristan weer gek". Arme vent, voorlopig geen verhuizingen meer.

Tristan was in zijn eentje met twee autootjes aan het spelen. Bij monde van Tristan zeiden ze: "I am the purple one". "I am purple too". "No you're not".

Bij het voorlezen legde ik Tristan uit hoe een kikkervisje een kikker wordt. Ik denk dat hij het begreep, want toen ik zei: "En dan is het een kikkertje", zei hij: "En dan zegt het kikkertje: 'hallo!'"

De volgende dag legde ik uit hoe de blender werkt: "en dan sinaasappelsap en yoghurt en aardbeitjes, en dan gaat het heel hard draaien en dan worden het hele kleine stukjes en dan kun je het drinken". Tristan antwoordde: "en dan gaan we glaasjes pakken en dan is het een lekker soepie".

Tristan zag Karla in haar bikini en zei: "Mama, jij ziet er eigenlijk heel mooi uit!".

Julian huilde een paar keer om zijn speentje (die heeft hij inmiddels niet meer) en maakte Tristan daarbij ook wakker. Behulpzaam riep Tristan: "Julian wil hij's dummy, Tristan heeft geen dummy eigenlijk".

Dat hij een kwebbelkous is beseft Tristan zelf (heel soms) ook: "En dan zal Tristan even stoppen met praten".

Tristan: "Papa, waarom heb jij blote voetjes aan?"

Als we Tristan wat uitleggen, begint het vaak met: "Weet je waarom dat is Tristan?" "Ja", zegt Tristan dan. "Waarom dan?" vragen wij, en hij zegt dan: "Ik weet het niet?"

"En klaar is Kees" zei ik. "Ik is geen Kees, ik ben Tristan en jij bent Kees"

Toen Tristan het koud vond in de auto, zei hij: "Mama, jij moet de oven aandoen".

Ik heb het nog niet eerder genoemd op het blog, maar Julian is soms wat opstandig. Op één van die momenten vroeg Tristan: "Julian, waarom wil jij alles niet?"

Tristan moest een keer naar het toilet toen hij televisie keek, en hij wilde niks missen. "Papa, wil jij de televisie op slot zetten?", vroeg hij.

Na de creche zei Tristan opeens: "Als Tristan groot is, dan gaat Tristan op de fiets naar Hungry Jack's". Wij politiek correct uitleggen dat hamburgers niet zo goed voor je zijn. Zijn reactie: "Dan gaat Tristan heel zachtjes naar de Hungry Jack's" (daar bedoelt hij overigens niet 'stiekem' mee, maar gewoon 'niet zo heel erg')

Tristan speelde met de thermometer uit de dokterskoffer en speelde dat die piepte na de meting. Later was Julian met het schaartje uit de dokterskoffer aan het spelen. "Piep", zei Julian. Tristan zei: "Die kan niet 'piep' zeggen". "Piep", zei Julian weer. "Nee, die kan niet 'piep' zeggen", zei Tristan. "Piep", zei Julian.

Julian zat lekker op schoot te kijken naar Giggle and Hoot, er was een filmpje waar ze samen vliegen met een liedje erbij. Ik zei tegen Julian: "Daar gaan ze vliegen, zie je dat?". Julian draaide zich om en zei: "én zingen".

PostHeaderIconBikkel op bezoek

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.



Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.