Highway To The Sun

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Afgelopen zaterdag was Tristan jarig. Het was een heerlijke dag in alle opzichten, met 20 graden en volop zon, leuke mensen over de vloer en lieve blije jongetjes. Maar daarover later meer met foto's.
Na alle felicitaties die we hebben gekregen is het nu helaas het moment om deelneming te betuigen. Zondag is namelijk Karla's oma overleden. Een pientere en lieve kleine dame van 97 jaar. Dezelfde avond heeft Karla nog een ticket geboekt en vanmorgen op weg naar het werk heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Behalve triest is het ook onwerkelijk, opeens is ze morgen in het land waar ze een tijd niet dacht te komen. En als ze went aan het idee gaat ze alweer terug.
Hier gaat het leven ondertussen gewoon door, ik werk en speel single parent voor een week. 'Speel', gelukkig, want het is zo al moeilijk genoeg om je kleintjes uit te leggen dat mama er even niet is. We hebben de kalender gewoon doorgetrokken en nu strepen we dagen af tot mama terugkomt. Zelfs Julian deed dat vandaag op eigen initiatief!

Ik wens mijn lief een goede reis en een merkwaardige combinatie van verdriet en plezier. En alle anderen die het aangaat veel sterkte. Dag kleine oma...

Afgelopen zaterdag was Tristan jarig. Het was een heerlijke dag in alle opzichten, met 20 graden en volop zon, leuke mensen over de vloer en lieve blije jongetjes. Maar daarover later meer met foto's.
Na alle felicitaties die we hebben gekregen is het nu helaas het moment om deelneming te betuigen. Zondag is namelijk Karla's oma overleden. Een pientere en lieve kleine dame van 97 jaar. Dezelfde avond heeft Karla nog een ticket geboekt en vanmorgen op weg naar het werk heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Behalve triest is het ook onwerkelijk, opeens is ze morgen in het land waar ze een tijd niet dacht te komen. En als ze went aan het idee gaat ze alweer terug.
Hier gaat het leven ondertussen gewoon door, ik werk en speel single parent voor een week. 'Speel', gelukkig, want het is zo al moeilijk genoeg om je kleintjes uit te leggen dat mama er even niet is. We hebben de kalender gewoon doorgetrokken en nu strepen we dagen af tot mama terugkomt. Zelfs Julian deed dat vandaag op eigen initiatief!

Ik wens mijn lief een goede reis en een merkwaardige combinatie van verdriet en plezier. En alle anderen die het aangaat veel sterkte. Dag kleine oma...

Bij de laatste paar stukjes hebben we geen foto's opgenomen omdat die nog niet overgezet waren naar de computer. Dat hopen we nu goed te maken...
Bekijk foto's

Bij de laatste paar stukjes hebben we geen foto's opgenomen omdat die nog niet overgezet waren naar de computer. Dat hopen we nu goed te maken...
Bekijk foto's

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes