Highway To The Sun

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag zijn we nog een keer naar de Tour Down Under gaan kijken. De start van de etappe was bij ons in de buurt in de wijngaarden van McLaren Vale. Daarna ging de koers twee keer over een heuvel in Willunga, fantasievol Willunga Hill geheten. De finish was ook in Willunga. Het was prachtig weer, de omgeving was schitterend en het was enorm gezellig, en een heerlijke wielrensfeer.
Na de finish zijn we nog even gaan kijken bij de renners, op het terrein waar ze zaten uit te hijgen. Achter een hek natuurlijk. Ik zag Koos Moerenhout en dacht: ach, waarom niet. Dus ik heb hem gevraagd of we een handtekening van hem en van Laurens ten Dam mochten op Tristan zijn loopfietsje. Koos was enorm aardig en ging het regelen. Ik heb hem achteraf nog bedankt via twitter en hij twitterde 'Graag gedaan' terug. Vriendelijke vent is dat!
Bij toeval zagen we ook Robbie McEwen nog staan en hem vroeg ik hetzelfde. Ook hij was erg aardig en Tristan heeft nu ook de handtekening van een sprintlegende op zijn fietsje, hoe cool is dat! Tristan gaat er meteen harder van.
De dag erna was er nog een afsluitend rondje in de stad, weer een soort criterium. Dat hebben we toch aan ons voorbij laten gaan, het was mooi zo. Ik ben nog wel zelf gaan fietsen, maar de conditie was niet optimaal. Ik was al buiten adem terwijl mijn hartslag niet echt opliep, een teken dat het niet helemaal goed is. Ondanks dat toch flink geklommen en piepend en krakend bovengekomen.
Verder moest ik met wat slimmigheid de printer nog draadloos aan het vernieuwde netwerk hangen.

Maandag had Karla haar eerste werkdag bij Commonwealth Health and Ageing, een overheidsinstantie. Ze doet daar receptioniste-achtige taken. Dat past niet helemaal bij haar, maar het is wel prettig om weer bezig te zijn en het is ook goed voor contacten, ervaring en het Engels.
Omdat het beter uitkwam dat ik dan de kinderen naar de creche bracht en ze weer ophaalde, kreeg ik de echte auto mee. 's Avonds belde Karla, ze stond met een rokende auto op een 80 km-weg stil tegen een heuvel op, na een bocht!
De kinderen behandelden de situatie met hun gekende gevoel voor tact terwijl ik met Karla probeerde te praten: ze krijsten om een autootje waar ze allebei mee wilden spelen, versnipperden wat tissues en trokken wat snoeren los. Dat hoef je dan zelf tenminste niet meer te doen. Omdat ik geen kant op kon met die twee heeft Karla Connie gebeld. Met haar heeft ze koelvloeistof gehaald, maar dat hielp niet. Dus toch maar de road side assistance gebeld, die zouden er binnen een uur zijn. Ik heb ondertussen gegeten met de jongetjes en ze in bed gelegd.
De auto deed helemaal niks meer. Hij moest aan drie eisen voldoen (airco hebben, goedkoop zijn en rijden) maar het lijkt erop dat hij daar dus niet één van haalt. Karla moest ter plekke lid worden van de wegenwacht en werd thuisgebracht door een takelwagen.
Wat grappig is: onder de 3000 dollar heb je garantie tot de hoek, en die waren we al om... Voor meer garantie had je een duurdere auto moeten kopen, jammer dan.
Over de kids valt te zeggen dat Julian aanzienlijk minder kwijlt dan Tristan op die leeftijd deed, dus we hopen dat dat zo blijft. Tristan is inmiddels ook zo ongeveer klaar met kwijlen. Wel is hij nu enorm aan het stotteren, van de ene op de andere dag. Het lijkt erop dat het een fase is waarin de wil om te praten het wint van het vermogen om te praten. Lucca had dat ook en het is vanzelf weer weggegaan. Als Tristan zit te spelen kwebbelt hij er lustig op los in zichzelf. Grappig om te horen al valt het niet mee om erbij te lezen.
Julian is een enorme onderzoeker geworden en wijst om de haverklap dingen aan. Hij snapt al veel, vandaag zei Karla: 'zeg maar even dag tegen die meneer'. Julian draaide zich om en ging zwaaien!
Op dinsdag ontdekte Tristan dat hij uit bed kan komen zonder dat wij hem komen halen. Opeens drentelde hij de kamer in waar ik mijn schoenen aantrok om naar het werk te gaan. Woendag was een vrije dag, maar uitslapen ging niet door. Tristan gebruikte zijn nieuwe kennis om om kwart voor zeven hard roepend onze slaapkamer binnen te rennen. Karla was zo lief om na een tijdje op te staan en mij even te laten liggen. De nieuwe baan en al het geleer hakken er best in namelijk. Gelukkig vind ik het wel reuzeinteressant allemaal, het is alleen verschrikkelijk veel. Maar naarmate ik dingen begin te snappen wordt het wel steeds leuker, en je kunt ook steeds beter plaatsen wat je bijleert.

Woensdag was dus een vrije dag vanwege onze eerste Australia Day. Het weer was geweldig en we zijn met Connie en Chris naar Glenelg gegaan. Daar was het een grote optocht van vooral pubers gehuld in Australische vlaggen. Wel grappig om te zien, het is de bedoeling dat je op die dag viert wat fijn is aan Australië. Wij vonden het vooral een leuk bestede vrije dag. Connie en Chris moesten helaas alweer gauw door naar een lunchafspraak (ze nodigden ons nog heel lief uit om mee te gaan maar wij zaten met vermoeide kinderen en zelf ook niet helemaal top, het hernieuwde transportvraagstuk speelde ook nog door ons hoofd). Wij hebben toen in een nogal groezelige tent best lekkere pizza gegeten.
De mysterieuze defecten gingen maar door (Het boze oog? Aardstralen?). Thuis bleken de externe netwerkschijf en de backup daarvan allebei niet meer te werken. Ze kregen geen stroom meer, maar gelukkig waren de schijven erin nog goed. Eén schijf heb ik ingebouwd in de server en dat werkt nu weer, maar het mag ook gewoon heel blijven van mij.
's Middags hebben we nog wat gras uitgetrokken op plaatsen waar het niet hoorde te groeien en waar we dus commentaar op hadden gekregen laatst bij de huisinspectie. Karla dacht daarna 'ach, laat ik het eens proberen' en startte de oude nieuwe auto. Wonder boven wonder sloeg die gewoon aan. Ik heb er 's avonds een paar rondjes mee gereden en hij leek het goed te doen. Maar voor de zekerheid hebben we toch de week maar uit-gecarpoolt.
Ik ben ermee naar de golfclub gereden vrijdagavond en ook dat ging goed. Geen lekken en de temperatuur bleef prima. We denken nu dat hij gewoon oververhit geraakt is omdat er te weinig koelvloeistof inzat. Het motormanagement weigerde daarom te starten is mijn theorie (en ik heb er net zoveel verstand van als van bijvoorbeeld halfhoutoverkepingen en avionica). Ik ga dus gewoon proberen hem weer te gebruiken komende week. Helaas is de airco wel echt afwezig, en het wordt komende week warm. Maar dat zien we dan wel.

Bekijk foto's

Zaterdag zijn we nog een keer naar de Tour Down Under gaan kijken. De start van de etappe was bij ons in de buurt in de wijngaarden van McLaren Vale. Daarna ging de koers twee keer over een heuvel in Willunga, fantasievol Willunga Hill geheten. De finish was ook in Willunga. Het was prachtig weer, de omgeving was schitterend en het was enorm gezellig, en een heerlijke wielrensfeer.
Na de finish zijn we nog even gaan kijken bij de renners, op het terrein waar ze zaten uit te hijgen. Achter een hek natuurlijk. Ik zag Koos Moerenhout en dacht: ach, waarom niet. Dus ik heb hem gevraagd of we een handtekening van hem en van Laurens ten Dam mochten op Tristan zijn loopfietsje. Koos was enorm aardig en ging het regelen. Ik heb hem achteraf nog bedankt via twitter en hij twitterde 'Graag gedaan' terug. Vriendelijke vent is dat!
Bij toeval zagen we ook Robbie McEwen nog staan en hem vroeg ik hetzelfde. Ook hij was erg aardig en Tristan heeft nu ook de handtekening van een sprintlegende op zijn fietsje, hoe cool is dat! Tristan gaat er meteen harder van.
De dag erna was er nog een afsluitend rondje in de stad, weer een soort criterium. Dat hebben we toch aan ons voorbij laten gaan, het was mooi zo. Ik ben nog wel zelf gaan fietsen, maar de conditie was niet optimaal. Ik was al buiten adem terwijl mijn hartslag niet echt opliep, een teken dat het niet helemaal goed is. Ondanks dat toch flink geklommen en piepend en krakend bovengekomen.
Verder moest ik met wat slimmigheid de printer nog draadloos aan het vernieuwde netwerk hangen.

Maandag had Karla haar eerste werkdag bij Commonwealth Health and Ageing, een overheidsinstantie. Ze doet daar receptioniste-achtige taken. Dat past niet helemaal bij haar, maar het is wel prettig om weer bezig te zijn en het is ook goed voor contacten, ervaring en het Engels.
Omdat het beter uitkwam dat ik dan de kinderen naar de creche bracht en ze weer ophaalde, kreeg ik de echte auto mee. 's Avonds belde Karla, ze stond met een rokende auto op een 80 km-weg stil tegen een heuvel op, na een bocht!
De kinderen behandelden de situatie met hun gekende gevoel voor tact terwijl ik met Karla probeerde te praten: ze krijsten om een autootje waar ze allebei mee wilden spelen, versnipperden wat tissues en trokken wat snoeren los. Dat hoef je dan zelf tenminste niet meer te doen. Omdat ik geen kant op kon met die twee heeft Karla Connie gebeld. Met haar heeft ze koelvloeistof gehaald, maar dat hielp niet. Dus toch maar de road side assistance gebeld, die zouden er binnen een uur zijn. Ik heb ondertussen gegeten met de jongetjes en ze in bed gelegd.
De auto deed helemaal niks meer. Hij moest aan drie eisen voldoen (airco hebben, goedkoop zijn en rijden) maar het lijkt erop dat hij daar dus niet één van haalt. Karla moest ter plekke lid worden van de wegenwacht en werd thuisgebracht door een takelwagen.
Wat grappig is: onder de 3000 dollar heb je garantie tot de hoek, en die waren we al om... Voor meer garantie had je een duurdere auto moeten kopen, jammer dan.
Over de kids valt te zeggen dat Julian aanzienlijk minder kwijlt dan Tristan op die leeftijd deed, dus we hopen dat dat zo blijft. Tristan is inmiddels ook zo ongeveer klaar met kwijlen. Wel is hij nu enorm aan het stotteren, van de ene op de andere dag. Het lijkt erop dat het een fase is waarin de wil om te praten het wint van het vermogen om te praten. Lucca had dat ook en het is vanzelf weer weggegaan. Als Tristan zit te spelen kwebbelt hij er lustig op los in zichzelf. Grappig om te horen al valt het niet mee om erbij te lezen.
Julian is een enorme onderzoeker geworden en wijst om de haverklap dingen aan. Hij snapt al veel, vandaag zei Karla: 'zeg maar even dag tegen die meneer'. Julian draaide zich om en ging zwaaien!
Op dinsdag ontdekte Tristan dat hij uit bed kan komen zonder dat wij hem komen halen. Opeens drentelde hij de kamer in waar ik mijn schoenen aantrok om naar het werk te gaan. Woendag was een vrije dag, maar uitslapen ging niet door. Tristan gebruikte zijn nieuwe kennis om om kwart voor zeven hard roepend onze slaapkamer binnen te rennen. Karla was zo lief om na een tijdje op te staan en mij even te laten liggen. De nieuwe baan en al het geleer hakken er best in namelijk. Gelukkig vind ik het wel reuzeinteressant allemaal, het is alleen verschrikkelijk veel. Maar naarmate ik dingen begin te snappen wordt het wel steeds leuker, en je kunt ook steeds beter plaatsen wat je bijleert.

Woensdag was dus een vrije dag vanwege onze eerste Australia Day. Het weer was geweldig en we zijn met Connie en Chris naar Glenelg gegaan. Daar was het een grote optocht van vooral pubers gehuld in Australische vlaggen. Wel grappig om te zien, het is de bedoeling dat je op die dag viert wat fijn is aan Australië. Wij vonden het vooral een leuk bestede vrije dag. Connie en Chris moesten helaas alweer gauw door naar een lunchafspraak (ze nodigden ons nog heel lief uit om mee te gaan maar wij zaten met vermoeide kinderen en zelf ook niet helemaal top, het hernieuwde transportvraagstuk speelde ook nog door ons hoofd). Wij hebben toen in een nogal groezelige tent best lekkere pizza gegeten.
De mysterieuze defecten gingen maar door (Het boze oog? Aardstralen?). Thuis bleken de externe netwerkschijf en de backup daarvan allebei niet meer te werken. Ze kregen geen stroom meer, maar gelukkig waren de schijven erin nog goed. Eén schijf heb ik ingebouwd in de server en dat werkt nu weer, maar het mag ook gewoon heel blijven van mij.
's Middags hebben we nog wat gras uitgetrokken op plaatsen waar het niet hoorde te groeien en waar we dus commentaar op hadden gekregen laatst bij de huisinspectie. Karla dacht daarna 'ach, laat ik het eens proberen' en startte de oude nieuwe auto. Wonder boven wonder sloeg die gewoon aan. Ik heb er 's avonds een paar rondjes mee gereden en hij leek het goed te doen. Maar voor de zekerheid hebben we toch de week maar uit-gecarpoolt.
Ik ben ermee naar de golfclub gereden vrijdagavond en ook dat ging goed. Geen lekken en de temperatuur bleef prima. We denken nu dat hij gewoon oververhit geraakt is omdat er te weinig koelvloeistof inzat. Het motormanagement weigerde daarom te starten is mijn theorie (en ik heb er net zoveel verstand van als van bijvoorbeeld halfhoutoverkepingen en avionica). Ik ga dus gewoon proberen hem weer te gebruiken komende week. Helaas is de airco wel echt afwezig, en het wordt komende week warm. Maar dat zien we dan wel.

Bekijk foto's

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).

Merry Christmas! Zaterdag 13 november was de christmas pageant, wat betekent dat Father Christmas de stad binnengereden wordt in een fraaie optocht. Die gebeurtenis geldt als het officiële begin van de festive season. We zijn niet gaan kijken omdat het veel te koud was, maar het was live op tv. Ze hebben hier natuurlijk geen sinterklaas, dus het kan allemaal wat eerder. Maar om je nou 'festive' te gaan zitten voelen half november vanwege kerst gaat mij toch iets te ver.
's Middags kwamen Connie en Chris langs om te lunchen en Amarula te proeven, dat vond ik een stuk gezelliger!

Zondag heb ik weer gefietst, weliswaar nog maar 35 km maar die hellingen liegen er niet om. Op technisch gebied is het me eindelijk gelukt om het draadloze netwerk te verlengen met behulp van een oude router (het signaal was zwak in de werkkamer en nu niet meer) en ik heb getest dat het overlijden van mijn Squeezebox komt door een kapot netwerkkaartje. Ik heb nieuwe besteld op internet en hopelijk kunnen die mijn geliefde muziekapparaat reanimeren!
In de middag hebben we weer een huisje gekeken en Connie en Chris daar ontmoet. Zij opperden ergens te gaan eten en dat was heel erg leuk. Gelukkig gedroegen de kinderen zich daarbij ook goed, dat is toch afwachten.

Ik ben trots op Karla, ze is nu begonnen na te bellen naar bedrijven die een sollicitatiebrief van haar hebben gehad. Ik ben bezig geweest om mijn cv iets minder technisch te maken. Hij moest zo technisch mogelijk voor de visumaanvraag, maar ik merk nu dat het tegen me werkt.
Julian is begonnen aan twee nieuwe hoektanden en twee kiezen! Hij had acht tanden toen hij acht maanden was, en straks dus twaalf bij twaalf maanden!

Op dinsdag had ik weer een gesprek met Arthur, de Nederlandse recruiter (werver). Hij had geen concrete banen maar wel een hoop inspirerende tips, dus ik ben blij met het gesprek. Na afloop zijn we gaan lunchen op Mt Lofty, elke keer weer leuk. De wijnranken onderweg zijn nu behoorlijk groen, toen we hier kwamen waren ze nog kaal.

Op woensdag hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik heb zo ongeveer een halve dag besteed aan het aanpassen van mijn cv, een half uurtje werk tenzij je in een dierentuin woont waar twee wezentjes alles proberen om te gooien, vies te maken, kapot te trekken of lawaai te maken. Op zulke momenten wens ik dat ze morgen vijf zijn.
's Middags heb ik gefietst, 45 km met stijgingspercentages van 16! En dan heb ik niet eens een bergverzet... (met een bergverzet kun je bergen verzetten). Ik was al blij dat ik boven kwam zonder afstappen. Maar wel lekker hoor, en een mooie omgeving. Ik moest eraan denken hoe verwend wij zijn. Ik fiets in Australië en in plaats van dat ik denk: "wauw, Au-stra-lie-je!" denk ik: doet me een beetje denken aan toen we mountain bikes hadden gehuurd op Zanzibar.

Op donderdag kreeg ik te horen dat ik afgewezen ben na het gesprek van afgelopen donderdag. Wel jammer, het was een leuk gesprek en een leuk bedrijf. Wel was het een beetje een long shot, ik zit momenteel een beetje buiten mijn gebied te vissen. Ik had ook een nieuw gesprek voor iets vergelijkbaars, ik vond dat dat gesprek erg goed ging. Na afloop zijn Karla en ik lekker zonder kinderen een burger gaan eten in een pub. Daarna zijn we over The Parade gelopen, een leuke straat met zoals dat heet trendy winkels. Dat betekent dat het leuk is om te kijken maar dat je er niks koopt.
's Avonds heeft Karla doorgebracht met voorbereiden van haar eerste gesprek! Al dat geschrijf leidt gelukkig toch ergens toe.

Op vrijdag zijn we naar Blackwood gegaan voor het gesprek van Karla. Ze vond dat het wel goed ging, ze kwam goed uit haar woorden. Dat is erg prettig, want dat is altijd haar grootste zorg. Dat kan ze dus, en dat is fijn om te weten voor volgende pogingen als dit niks wordt. Dat zou ze overigens niet zo erg vinden want het is een heel klein kantoor waar ze vrij veel alleen zou zijn. Maar in dit stadium zijn we blij met iedereen die ons wil hebben.
Ondertussen kreeg ik bericht dat iemand anders uitgenodigd wordt voor de vervolgronde. Ik was enorm teleurgesteld en had een beetje een wrang gevoel, want ik heb voor de emigratie en de bijbehorende skills assessment mijn cv zo technisch mogelijk gemaakt en nu krijg ik te horen dat ik te technisch ben. Maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ze mij niet nemen. De baan zou inhouden dat ik de account manager zou worden van hun verreweg belangrijkste klant, Mitsubishi. Leek me geweldig, maar mijn te technische cv gooit dus roet in het eten. Als ik nou mijn minder technische maar eerder had gemaakt, dan had ik volgens mij een betere kans gehad. Balen dus.
Reece, mijn recruiter, is wel een heel goede vent vind ik. Hij wil me echt aan het werk hebben en we gaan nu iets anders proberen. Ik heb tot nu toe werk geprobeerd te krijgen dat niet echt in het verlengde ligt van wat ik gedaan heb, maar meer waar ik naartoe zou willen. Dat lijkt dus niet te lukken. Het lijkt wel het echte leven: je kunt de weg niet zomaar afsnijden.
Nu gaat hij me voorstellen bij wat meer technische rollen, weer programmeren dus maar wel met wat meer klantcontact. Zo kan ik via via toch wat meer die kant op. Om eerlijk te zijn vind ik dat prima. Als je maar ergens binnen bent, dan is het veel makkelijker om je carrière bij te sturen dan wanneer je werkloos bent. En ik vind ook dat we dan pas van een geslaagde emigratie kunnen spreken. Ik ben dus weer vol goede moed. Iedereen zegt ook wel dat je gewoon in aantallen moet denken. Hoe meer gesprekken, hoe groter de kans dat iemand je aanneemt. Komt allemaal echt goed, verzekert men ons. Maar wij moeten het doen...
Na afloop zijn we wat gaan rijden omdat de kinderen slaap nodig hadden (en Tristan weigert thuis te slapen overdag). We zijn in Clarendon gaan lunchen, heerlijke pizza en prachtig uitzicht. Na een tijdje werden we aangesproken door een erg aardige vent uit Adelaide en zijn vriendin. Hij was van oorsprong Zuid-Afrikaan en herkende ons Nederlands. Zij was Amerikaanse. We hebben een hele tijd met ze zitten kleppen, heel gezellig.
Na afloop zijn we (na een tussenstop thuis) naar de golfclub gegaan. We hadden niet zoveel zin, we waren alle vier wel moe van de bewogen week. Maar het was weer heel gezellig. Lekker ouwehoeren met de barman en met Peter en Jill, die met zoon en twee schoondochters (ze hebben nog meer zoons, harems zijn hier niet gebruikelijk) bij ons aan tafel kwamen zitten. Weer leuk gekletst en de jochies gingen erg goed.

Bekijk foto's

Merry Christmas! Zaterdag 13 november was de christmas pageant, wat betekent dat Father Christmas de stad binnengereden wordt in een fraaie optocht. Die gebeurtenis geldt als het officiële begin van de festive season. We zijn niet gaan kijken omdat het veel te koud was, maar het was live op tv. Ze hebben hier natuurlijk geen sinterklaas, dus het kan allemaal wat eerder. Maar om je nou 'festive' te gaan zitten voelen half november vanwege kerst gaat mij toch iets te ver.
's Middags kwamen Connie en Chris langs om te lunchen en Amarula te proeven, dat vond ik een stuk gezelliger!

Zondag heb ik weer gefietst, weliswaar nog maar 35 km maar die hellingen liegen er niet om. Op technisch gebied is het me eindelijk gelukt om het draadloze netwerk te verlengen met behulp van een oude router (het signaal was zwak in de werkkamer en nu niet meer) en ik heb getest dat het overlijden van mijn Squeezebox komt door een kapot netwerkkaartje. Ik heb nieuwe besteld op internet en hopelijk kunnen die mijn geliefde muziekapparaat reanimeren!
In de middag hebben we weer een huisje gekeken en Connie en Chris daar ontmoet. Zij opperden ergens te gaan eten en dat was heel erg leuk. Gelukkig gedroegen de kinderen zich daarbij ook goed, dat is toch afwachten.

Ik ben trots op Karla, ze is nu begonnen na te bellen naar bedrijven die een sollicitatiebrief van haar hebben gehad. Ik ben bezig geweest om mijn cv iets minder technisch te maken. Hij moest zo technisch mogelijk voor de visumaanvraag, maar ik merk nu dat het tegen me werkt.
Julian is begonnen aan twee nieuwe hoektanden en twee kiezen! Hij had acht tanden toen hij acht maanden was, en straks dus twaalf bij twaalf maanden!

Op dinsdag had ik weer een gesprek met Arthur, de Nederlandse recruiter (werver). Hij had geen concrete banen maar wel een hoop inspirerende tips, dus ik ben blij met het gesprek. Na afloop zijn we gaan lunchen op Mt Lofty, elke keer weer leuk. De wijnranken onderweg zijn nu behoorlijk groen, toen we hier kwamen waren ze nog kaal.

Op woensdag hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik heb zo ongeveer een halve dag besteed aan het aanpassen van mijn cv, een half uurtje werk tenzij je in een dierentuin woont waar twee wezentjes alles proberen om te gooien, vies te maken, kapot te trekken of lawaai te maken. Op zulke momenten wens ik dat ze morgen vijf zijn.
's Middags heb ik gefietst, 45 km met stijgingspercentages van 16! En dan heb ik niet eens een bergverzet... (met een bergverzet kun je bergen verzetten). Ik was al blij dat ik boven kwam zonder afstappen. Maar wel lekker hoor, en een mooie omgeving. Ik moest eraan denken hoe verwend wij zijn. Ik fiets in Australië en in plaats van dat ik denk: "wauw, Au-stra-lie-je!" denk ik: doet me een beetje denken aan toen we mountain bikes hadden gehuurd op Zanzibar.

Op donderdag kreeg ik te horen dat ik afgewezen ben na het gesprek van afgelopen donderdag. Wel jammer, het was een leuk gesprek en een leuk bedrijf. Wel was het een beetje een long shot, ik zit momenteel een beetje buiten mijn gebied te vissen. Ik had ook een nieuw gesprek voor iets vergelijkbaars, ik vond dat dat gesprek erg goed ging. Na afloop zijn Karla en ik lekker zonder kinderen een burger gaan eten in een pub. Daarna zijn we over The Parade gelopen, een leuke straat met zoals dat heet trendy winkels. Dat betekent dat het leuk is om te kijken maar dat je er niks koopt.
's Avonds heeft Karla doorgebracht met voorbereiden van haar eerste gesprek! Al dat geschrijf leidt gelukkig toch ergens toe.

Op vrijdag zijn we naar Blackwood gegaan voor het gesprek van Karla. Ze vond dat het wel goed ging, ze kwam goed uit haar woorden. Dat is erg prettig, want dat is altijd haar grootste zorg. Dat kan ze dus, en dat is fijn om te weten voor volgende pogingen als dit niks wordt. Dat zou ze overigens niet zo erg vinden want het is een heel klein kantoor waar ze vrij veel alleen zou zijn. Maar in dit stadium zijn we blij met iedereen die ons wil hebben.
Ondertussen kreeg ik bericht dat iemand anders uitgenodigd wordt voor de vervolgronde. Ik was enorm teleurgesteld en had een beetje een wrang gevoel, want ik heb voor de emigratie en de bijbehorende skills assessment mijn cv zo technisch mogelijk gemaakt en nu krijg ik te horen dat ik te technisch ben. Maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ze mij niet nemen. De baan zou inhouden dat ik de account manager zou worden van hun verreweg belangrijkste klant, Mitsubishi. Leek me geweldig, maar mijn te technische cv gooit dus roet in het eten. Als ik nou mijn minder technische maar eerder had gemaakt, dan had ik volgens mij een betere kans gehad. Balen dus.
Reece, mijn recruiter, is wel een heel goede vent vind ik. Hij wil me echt aan het werk hebben en we gaan nu iets anders proberen. Ik heb tot nu toe werk geprobeerd te krijgen dat niet echt in het verlengde ligt van wat ik gedaan heb, maar meer waar ik naartoe zou willen. Dat lijkt dus niet te lukken. Het lijkt wel het echte leven: je kunt de weg niet zomaar afsnijden.
Nu gaat hij me voorstellen bij wat meer technische rollen, weer programmeren dus maar wel met wat meer klantcontact. Zo kan ik via via toch wat meer die kant op. Om eerlijk te zijn vind ik dat prima. Als je maar ergens binnen bent, dan is het veel makkelijker om je carrière bij te sturen dan wanneer je werkloos bent. En ik vind ook dat we dan pas van een geslaagde emigratie kunnen spreken. Ik ben dus weer vol goede moed. Iedereen zegt ook wel dat je gewoon in aantallen moet denken. Hoe meer gesprekken, hoe groter de kans dat iemand je aanneemt. Komt allemaal echt goed, verzekert men ons. Maar wij moeten het doen...
Na afloop zijn we wat gaan rijden omdat de kinderen slaap nodig hadden (en Tristan weigert thuis te slapen overdag). We zijn in Clarendon gaan lunchen, heerlijke pizza en prachtig uitzicht. Na een tijdje werden we aangesproken door een erg aardige vent uit Adelaide en zijn vriendin. Hij was van oorsprong Zuid-Afrikaan en herkende ons Nederlands. Zij was Amerikaanse. We hebben een hele tijd met ze zitten kleppen, heel gezellig.
Na afloop zijn we (na een tussenstop thuis) naar de golfclub gegaan. We hadden niet zoveel zin, we waren alle vier wel moe van de bewogen week. Maar het was weer heel gezellig. Lekker ouwehoeren met de barman en met Peter en Jill, die met zoon en twee schoondochters (ze hebben nog meer zoons, harems zijn hier niet gebruikelijk) bij ons aan tafel kwamen zitten. Weer leuk gekletst en de jochies gingen erg goed.

Bekijk foto's

De week begon nogal nerveus, waarom hoor ik niks over die baan? Zaterdag toch maar geprobeerd er een leuke dag van te maken, wat ten dele lukte. We zijn naar Central Market en de stad gegaan. Op weg naar huis zijn we via Coopers Ale House gegaan, een proeflokaal van de brouwerij Coopers. Lekker bier daar! De kinderen stuiteren zo dat het niet normaal meer is, ze pikken de stress aardig op helaas.
Tristan heeft wel nog een miniplasje op het potje gedaan, dat was lang geleden.

Op zondag hadden we nog geen activiteiten gepland. Dus we dachten: wat hebben we al een tijdje niet gedaan? Juist: verhuizen natuurlijk! Dus dat hebben we gedaan, omdat de kinderen het niet meer uithielden. Ze voelen (vooral Tristan) dat er een verhuizing aankomt en ze waren niet meer te harden, dus zijn we maar gegaan. De laatste klusjes waren wat lastig (probeer eens een stekkertje aan te sluiten met veertien onderbrekingen omdat de broertjes elkaar omduwen, snoeren lostrekken etc). Wel moet gezegd dat Tristan ook lang kan spelen in zijn eentje. Net als toen we hier net waren merk je echter dat hij heel veel bevestiging wil van de vaste waarden in zijn leventje: wij dus. Als je de kamer uitloopt terwijl hij lief staat te spelen komt hij meteen dreinend achter je aan. Wel zwaar, helemaal als je zelf behoorlijk nerveus bent.
Slapen in zijn nieuwe grote bed werkte niet echt, ik heb voor het eerst bij hem moeten blijven tot hij sliep, dat was de enige manier om hem kalm te houden. Dat hij bang is voor de 'draaimolen' aan zijn plafond helpt natuurlijk ook niet echt.

De volgende dag op de creche was het ook weer als in het begin, huilen geblazen. Maar hij had toch een goede dag gehad gelukkig.
Wij hadden ondertussen bezoek van de loodgieter want er waren problemen met kranen en warm water. Verder weer veel gedaan, de tuinset en de BBQ in elkaar gezet en nog oneindig veel andere klusjes die je zo na een verhuizing hebt.
Bij het ophalen van de kinderen kwam dus het fijne telefoontje dat de baan aan mijn toch riante neus voorbij gaat. Wat oneindig jammer toch, dat zou wel een droomstart geweest zijn!
Tristan ging best goed slapen 's avonds, ik heb hem gezegd dat ik de deur openliet en dat hij me altijd kon roepen. Dat testte hij natuurlijk een paar keer en dan was ik er ook steeds voor wat bemoedigende woorden. Dat hielp. Zo ging het de rest van de week eigenlijk ook, maar ik leer hem nu alleen te roepen als er echt wat is (daar valt als het aan hem ligt ook het aanwijzen van speelgoed onder).

Dinsdagochtend had ik wel een katerig gevoel, maar we moeten verder. Een dag met klusjes eigenlijk. We hebben helmpjes gekocht voor de kleintjes, dan kunnen we met ze fietsen. In de avond ben ik nog even naar het oude huis gegaan om de mail te controleren (daar hadden we internet) en het mindere nieuws op het blog te zetten.

Na een slechte nacht waarin Tristan vaak wakker werd zijn we weer met allebei inentingen gaan halen. Ongelofelijk, ze maken drama's van niks en bij een prik hoor je ze niet. Tristan vond zelfs dat er in zijn andere arm ook eentje moest, en toen Julian een injectie in zijn been kreeg (ook zonder een spier te verrekken) stroopte Tristan zijn broek op: dat mocht hij toch ook wel?
Hopelijk zitten ze over tien jaar niet onder de tatoeages met zo'n houding...
We hebben een set-top-box gekocht omdat onze Nederlandse tv bijna geen kanalen ontvangt hier. En we moeten natuurlijk wel The Night Garden kunnen kijken!
's Middags kwam Florence langs, de kinderen waren heel vervelend waardoor we niet zoveel tijd hadden om ontspannen te kunnen beppen. Tot overmaat van ramp belde de recruiter nog dat het glimmertje hoop ook dof geworden is: ze laten mij toch niet de plek opvullen. Het was een kleine kans en het had veel studie gekost maar een kans is een kans. En nu niet meer. Komende week heb ik een afspraak met hem om eens opnieuw te kijken naar wat ik zou kunnen doen. Het probleem is dat ik een nogal smalle specialisatie heb (ColdFusion) waar weinig vraag naar is. Ik zag er even geen gat meer in.
Die avond keerde de strijdlust echter alweer een beetje terug. Ik heb nog mogelijkheden, ik moet alleen wel weer langs 'af' (en ontvang geen 200 gulden).

Donderdag werd ons internet aangesloten. Niet zonder slag of stoot natuurlijk, zo gaan die dingen. Een dagje ben je er zomaar zoet mee. De helpdesk heeft me al een aantal keren aan de lijn gehad maar nu werkt het dan toch. En de snelheid is weer normaal, dat is toch wel erg fijn na een verbinding die overeenkomsten vertoont met dikke stroop tegen een helling in de winter.
Karla was ondertussen in het oude huis aan het internet-solliciteren en ze heeft pannekoeken gebakken op de creche (dat ging een stuk sneller, met schenkstroop) zodat de kinderen kennis maken met de Nederlandse gewoonten van hun groepsgenootje. Daarbij werd dan ook nog onze CD met leuke (als je tot de doelgroep behoort) Nederlandse liedjes gedraaid.

Vrijdag was als altijd. Wel was het erg mooi weer, dat was wel heerlijk. 's Middags zijn we naar een speeltuin gegaan en toen zijn de jongetjes voor het eerst met hun helmpjes de straat op gegaan. Tristan op zijn loopfietsje waar hij echt handig mee wordt (al valt hij ook weleens) en Julian op Tristans oude driewieler (geduwd door ons). Tristan jengelde even dat hij geen helmpje meer op wilde, maar lopen zonder gedragen te worden leek hem ook niks en hij koos eieren voor zijn geld. Gelukkig kwam er net een meisje op een step langs met een helmpje op, dat deed wonderen voor de acceptatie.
Eten bij de golfclub was weer echt leuk, we zijn inmiddels bijna harde kern.

Al met al een mindere week, verhuizen en lastige kinderen en natuurlijk toch geen werk. Op sombere momenten leidt dat tot een houding van 'wat doen we hier' en 'we hadden het toch goed' (verhuizingen zijn toch altijd goed voor sentimentele overwegingen). Het weer was ook nog eens kil en grijs terwijl dat echt nooit voorkomt, blijft men ons verzekeren.
Maar op andere momenten beseffen we dat het hoort bij het proces van emigratie, er zijn ups en downs. We zijn een beetje verwend geraakt door alle ups...

Bekijk foto's

PS: gefeliciteerd Marjolein en Dirk!

De week begon nogal nerveus, waarom hoor ik niks over die baan? Zaterdag toch maar geprobeerd er een leuke dag van te maken, wat ten dele lukte. We zijn naar Central Market en de stad gegaan. Op weg naar huis zijn we via Coopers Ale House gegaan, een proeflokaal van de brouwerij Coopers. Lekker bier daar! De kinderen stuiteren zo dat het niet normaal meer is, ze pikken de stress aardig op helaas.
Tristan heeft wel nog een miniplasje op het potje gedaan, dat was lang geleden.

Op zondag hadden we nog geen activiteiten gepland. Dus we dachten: wat hebben we al een tijdje niet gedaan? Juist: verhuizen natuurlijk! Dus dat hebben we gedaan, omdat de kinderen het niet meer uithielden. Ze voelen (vooral Tristan) dat er een verhuizing aankomt en ze waren niet meer te harden, dus zijn we maar gegaan. De laatste klusjes waren wat lastig (probeer eens een stekkertje aan te sluiten met veertien onderbrekingen omdat de broertjes elkaar omduwen, snoeren lostrekken etc). Wel moet gezegd dat Tristan ook lang kan spelen in zijn eentje. Net als toen we hier net waren merk je echter dat hij heel veel bevestiging wil van de vaste waarden in zijn leventje: wij dus. Als je de kamer uitloopt terwijl hij lief staat te spelen komt hij meteen dreinend achter je aan. Wel zwaar, helemaal als je zelf behoorlijk nerveus bent.
Slapen in zijn nieuwe grote bed werkte niet echt, ik heb voor het eerst bij hem moeten blijven tot hij sliep, dat was de enige manier om hem kalm te houden. Dat hij bang is voor de 'draaimolen' aan zijn plafond helpt natuurlijk ook niet echt.

De volgende dag op de creche was het ook weer als in het begin, huilen geblazen. Maar hij had toch een goede dag gehad gelukkig.
Wij hadden ondertussen bezoek van de loodgieter want er waren problemen met kranen en warm water. Verder weer veel gedaan, de tuinset en de BBQ in elkaar gezet en nog oneindig veel andere klusjes die je zo na een verhuizing hebt.
Bij het ophalen van de kinderen kwam dus het fijne telefoontje dat de baan aan mijn toch riante neus voorbij gaat. Wat oneindig jammer toch, dat zou wel een droomstart geweest zijn!
Tristan ging best goed slapen 's avonds, ik heb hem gezegd dat ik de deur openliet en dat hij me altijd kon roepen. Dat testte hij natuurlijk een paar keer en dan was ik er ook steeds voor wat bemoedigende woorden. Dat hielp. Zo ging het de rest van de week eigenlijk ook, maar ik leer hem nu alleen te roepen als er echt wat is (daar valt als het aan hem ligt ook het aanwijzen van speelgoed onder).

Dinsdagochtend had ik wel een katerig gevoel, maar we moeten verder. Een dag met klusjes eigenlijk. We hebben helmpjes gekocht voor de kleintjes, dan kunnen we met ze fietsen. In de avond ben ik nog even naar het oude huis gegaan om de mail te controleren (daar hadden we internet) en het mindere nieuws op het blog te zetten.

Na een slechte nacht waarin Tristan vaak wakker werd zijn we weer met allebei inentingen gaan halen. Ongelofelijk, ze maken drama's van niks en bij een prik hoor je ze niet. Tristan vond zelfs dat er in zijn andere arm ook eentje moest, en toen Julian een injectie in zijn been kreeg (ook zonder een spier te verrekken) stroopte Tristan zijn broek op: dat mocht hij toch ook wel?
Hopelijk zitten ze over tien jaar niet onder de tatoeages met zo'n houding...
We hebben een set-top-box gekocht omdat onze Nederlandse tv bijna geen kanalen ontvangt hier. En we moeten natuurlijk wel The Night Garden kunnen kijken!
's Middags kwam Florence langs, de kinderen waren heel vervelend waardoor we niet zoveel tijd hadden om ontspannen te kunnen beppen. Tot overmaat van ramp belde de recruiter nog dat het glimmertje hoop ook dof geworden is: ze laten mij toch niet de plek opvullen. Het was een kleine kans en het had veel studie gekost maar een kans is een kans. En nu niet meer. Komende week heb ik een afspraak met hem om eens opnieuw te kijken naar wat ik zou kunnen doen. Het probleem is dat ik een nogal smalle specialisatie heb (ColdFusion) waar weinig vraag naar is. Ik zag er even geen gat meer in.
Die avond keerde de strijdlust echter alweer een beetje terug. Ik heb nog mogelijkheden, ik moet alleen wel weer langs 'af' (en ontvang geen 200 gulden).

Donderdag werd ons internet aangesloten. Niet zonder slag of stoot natuurlijk, zo gaan die dingen. Een dagje ben je er zomaar zoet mee. De helpdesk heeft me al een aantal keren aan de lijn gehad maar nu werkt het dan toch. En de snelheid is weer normaal, dat is toch wel erg fijn na een verbinding die overeenkomsten vertoont met dikke stroop tegen een helling in de winter.
Karla was ondertussen in het oude huis aan het internet-solliciteren en ze heeft pannekoeken gebakken op de creche (dat ging een stuk sneller, met schenkstroop) zodat de kinderen kennis maken met de Nederlandse gewoonten van hun groepsgenootje. Daarbij werd dan ook nog onze CD met leuke (als je tot de doelgroep behoort) Nederlandse liedjes gedraaid.

Vrijdag was als altijd. Wel was het erg mooi weer, dat was wel heerlijk. 's Middags zijn we naar een speeltuin gegaan en toen zijn de jongetjes voor het eerst met hun helmpjes de straat op gegaan. Tristan op zijn loopfietsje waar hij echt handig mee wordt (al valt hij ook weleens) en Julian op Tristans oude driewieler (geduwd door ons). Tristan jengelde even dat hij geen helmpje meer op wilde, maar lopen zonder gedragen te worden leek hem ook niks en hij koos eieren voor zijn geld. Gelukkig kwam er net een meisje op een step langs met een helmpje op, dat deed wonderen voor de acceptatie.
Eten bij de golfclub was weer echt leuk, we zijn inmiddels bijna harde kern.

Al met al een mindere week, verhuizen en lastige kinderen en natuurlijk toch geen werk. Op sombere momenten leidt dat tot een houding van 'wat doen we hier' en 'we hadden het toch goed' (verhuizingen zijn toch altijd goed voor sentimentele overwegingen). Het weer was ook nog eens kil en grijs terwijl dat echt nooit voorkomt, blijft men ons verzekeren.
Maar op andere momenten beseffen we dat het hoort bij het proces van emigratie, er zijn ups en downs. We zijn een beetje verwend geraakt door alle ups...

Bekijk foto's

PS: gefeliciteerd Marjolein en Dirk!

Helaas, na een hele week wachten en een zenuwslopend weekend kreeg ik maandag het telefoontje dat ik de baan niet krijg. Er bleek intern ook interesse te zijn voor de functie en die persoon gaat de rol nu vervullen die mij zo leuk leek!
Ik begon al wel te twijfelen of ze niet met iemand anders bezig waren, het hoeft toch geen zes dagen te duren om te beslissen of je mij wil of niet. Beetje vreemd gegaan dus, met licht bijsmaakje als gevolg. Wel even een stevige teleurstelling om te verwerken.
Er is ook een beetje goed nieuws uit te halen: ik had pech maar de reden is dus niet dat ik niet geschikt bevonden werd. Sterker nog: ze waren onder de indruk van me en ze hebben me gevraagd te solliciteren voor de functie die de inpikker achterlaat. Die past dan wel iets minder bij me, en waarschijnlijk kijken ze ook niet alleen naar mij, maar er is weer een glimmertje hoop. Wel hoort er weer een nieuwe testronde bij, dus we maken ons weer klaar om door hoepeltjes te springen. Ik weet nu nog niet wat de test inhoudt maar het wordt dus vervolgd. Ik ben niet in een positie om nu te denken: barst maar, en het lijkt me nog steeds een leuk bedrijf.

Verder even gauw van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat we nu verhuisd zijn en nog geen internet hebben (voor de pientere lezer: ik ben voor dit stukje even terug in het oude huis). Het ging niet zonder slag of stoot: Tristan is bang voor de draaimolens (je weet wel, die dingen aan het plafond voor koelte) die in elke kamer hangen. En dan heeft hij ook nog eens een nieuw bed in een nieuwe kamer. Maar nu na twee nachten gaat het al beter en hij vindt het huis wel leuk. Het zit dan ook vol met bekend speelgoed!
Tjonge, zelfs een paar simpele mededelingen kan ik nog niet kort houden...

Helaas, na een hele week wachten en een zenuwslopend weekend kreeg ik maandag het telefoontje dat ik de baan niet krijg. Er bleek intern ook interesse te zijn voor de functie en die persoon gaat de rol nu vervullen die mij zo leuk leek!
Ik begon al wel te twijfelen of ze niet met iemand anders bezig waren, het hoeft toch geen zes dagen te duren om te beslissen of je mij wil of niet. Beetje vreemd gegaan dus, met licht bijsmaakje als gevolg. Wel even een stevige teleurstelling om te verwerken.
Er is ook een beetje goed nieuws uit te halen: ik had pech maar de reden is dus niet dat ik niet geschikt bevonden werd. Sterker nog: ze waren onder de indruk van me en ze hebben me gevraagd te solliciteren voor de functie die de inpikker achterlaat. Die past dan wel iets minder bij me, en waarschijnlijk kijken ze ook niet alleen naar mij, maar er is weer een glimmertje hoop. Wel hoort er weer een nieuwe testronde bij, dus we maken ons weer klaar om door hoepeltjes te springen. Ik weet nu nog niet wat de test inhoudt maar het wordt dus vervolgd. Ik ben niet in een positie om nu te denken: barst maar, en het lijkt me nog steeds een leuk bedrijf.

Verder even gauw van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat we nu verhuisd zijn en nog geen internet hebben (voor de pientere lezer: ik ben voor dit stukje even terug in het oude huis). Het ging niet zonder slag of stoot: Tristan is bang voor de draaimolens (je weet wel, die dingen aan het plafond voor koelte) die in elke kamer hangen. En dan heeft hij ook nog eens een nieuw bed in een nieuwe kamer. Maar nu na twee nachten gaat het al beter en hij vindt het huis wel leuk. Het zit dan ook vol met bekend speelgoed!
Tjonge, zelfs een paar simpele mededelingen kan ik nog niet kort houden...