PostHeaderIconHet was weer raak

Het doet me deugd te melden dat er sinds het vorige blog geen lekke banden meer zijn geweest, niet met de auto en niet met de fiets.

Wat dan weer minder is, is dat ik maar weer eens van de fiets ben gereden door een onoplettende automobilist.
Nadat ik in 2012 door mijn eigen schuld in het ziekenhuis terecht kwam, heb ik een andere verkeerssituatie nu al drie keer meegemaakt.

Dat gaat zo: je rijdt als brave fietser in de fietsstrook met je knipperende lampjes (ook overdag) en je zichtbare kleding. Je rijdt rechtdoor zonder te zwabberen en past je snelheid aan aan de omstandigheden. Als ervaren fietser weet je dat je vaak niet gezien wordt, dus je anticipeert op het gedrag van alle auto's die je ziet.
Waarom ze je niet zien is een raadsel, maar het zal ermee te maken hebben dat je in Australië je rijbewijs kunt halen op zestienjarige leeftijd, en dat het rijexamen bestaat uit het starten van de motor. Als dat lukt zul je ook wel kunnen rijden.
Om het theorie-examen te halen moet je (uit je hoofd!) drie kleuren kunnen noemen die je op een stoplicht kan aantreffen.

Normaal gesproken gaat de beschreven manier van fietsen prima. Er is echter één nadeel: het is lastig anticiperen op gedrag van auto's die je níet ziet.
En zo is het me al drie keer gebeurd dat een auto naast me is komen rijden, om vervolgens door mij heen te proberen af te slaan. Alledrie de keren bleek dat niet te kunnen en was het resultaat dat er tegen me aan gereden werd.
Vorige donderdag deed een mevrouw dus weer een poging. De snelheid was heel laag omdat ik een kruispunt naderde. Voor dat kruispunt was een parkeerplaats waar de mevrouw naartoe wilde.
Het gevolg was dat ik opeens een motorkap onder me had en daarna op de stoep lag. Terwijl langzaam tot me doordrong wat er gebeurd was vroegen omstanders of ik een ambulance nodig had. Nou heb ik helaas wat ervaring, en die vraag kun je tjokvol adrenaline niet echt beantwoorden. Er doet wel van alles zeer, maar niet zo erg. Je bent vooral kwaad (dat blijft nog dagen zo: je ontdekt steeds meer blauwe plekken maar vervelender is dat je voortdurend in gedachten weer uit het niets aangereden wordt).

Na uitwisselen van gegevens heeft Karla me opgehaald. Ik had wat blauwe plekken en mijn schouder deed zeer. Vrijdag wilde ik weer werken om zo snel mogelijk weer normaal te doen, maar die nacht deed mijn schouder genoeg pijn om toch maar even naar de dokter te gaan. Ik vermoedde een gebroken sleutelbeen.
Gelukkig bleek het geen breuk maar een 'AC luxatie' te zijn. Gelukkig, omdat dat weliswaar veel pijn doet maar geen operatie betekent.
De rekening ging rechtsreeks naar de verzekering van de mevrouw. Voor de doktersafspraak was ik met lieve chauffeuse Karla al even langs het politiebureau gegaan om het gebeurde te melden. Wel handig, ongelukervaring.

De fiets was er minder erg aan toe dan ik dacht. Frame en vork zijn nog heel wat een wonder mag heten. Hij staat nu bij de fietsenmaker voor een prijsopgaaf voor de claim.

Het is wel ironisch dat ik een uur voor het ongeluk ons startbewijs had opgehaald voor Amy's Ride. Dat is de jaarlijkse fietstocht om geld in te zamelen voor de Amy Gillett Foundation, die fietsers en automobilisten veilig samen op de weg probeert te laten bestaan.
Ik baalde stevig dat ik die rit niet kon doen, maar uiteindelijk won mijn koppigheid het en hebben we het gewoon toch gedaan. Ik kon mijn stuur vasthouden en heb dat dus ruim 100 kilometer gedaan. Op mijn woon-werkfiets.

PostHeaderIconAmbulance Chaser

Het eerste weekend na de vorige blog was het weer onze traditionele Amy's Ride. Peter en Jill konden met moeite voor de kinderen zorgen: ze werken sinds een jaar of twee veel te hard om de professionele golf-carrière van twee van hun kinderen te bekostigen. 'Professioneel' wil zeggen dat je er geld mee kunt verdienen, niet dat je dat ook doet.
Wij hadden de puf niet eens om uit eten te gaan en hebben wat gehaald om thuis op te eten. Die nacht ben ik nog om 2 uur opgestaan om de rugby finale tussen Australië en Nieuw-Zeeland te kijken, wat ik de moeite waard vond.

De volgende dag moesten we dus vroeg op voor de jaarlijkse fietstocht, maar ook daar maakten we ons wat makkelijker vanaf dan anders. We hebben de 100 kilometer ingekort to 80 maar wel met de beklimming van Willunga Hill erin, anders telt het niet. We gingen best hard waardoor we genoeg tijd hadden om een plaatselijk brouwerijtje op te zoeken. Na afloop kwam Steve ons weer halen met de 'ute', maar niet voordat we hem nog op een pint getrakteerd hadden in het heerlijke McLaren Vale visitor's center.

Het zwembad is op moment van schrijven helemaal klaar! Dat was nog even interessant, want er was toch een lek. Ik dacht dat het een van de lampen was, dus hebben we (buurman Johnny en ik) een zondagje besteed aan het toevoegen van een blok cement achter elke lamp. Grappig genoeg bleek dat de volgende dag het probleem helemaal niet te zijn, er was een pijpje lek vlakbij het gat dat ik gegraven had voor de lampen. Op zich was ik daar blij mee, want dat betekent dat mijn oplossing voor de kabel toch goed was. En ik kon het vrij eenvoudig repareren.
Het weekend erna heb ik de bestrating weer aangebracht, het zeil boven het zwembad was al weg en nu is het dus helemaal klaar! De lampen zijn prachtig en er zit inmiddels ook weer water in.

De kinderen hebben allebei weer een zwemdiploma gehaald en dat betekent dat ze nu op vrijdamiddag naar zwemles gaan. Wel een beetje jammer, want ik vond het wel leuk op de zaterdagochtend deel uit te maken van zo'n gemeenschapje. Maar misschien komt het wel weer als ze weer een groepje hoger gaan. Het maakt de start van het weekend wel wat rustiger zo.

Afgelopen woensdag was een erg warme dag (38 graden), dus zwemmen en barbecuen leek ons geschikt. Voor het tweede gedeelte hadden we de buren op bezoek, dat was gezellig. De volgende avond zagen we ze alweer, maar dat was niet gepland.

Karla belde donderdag om vier uur 's middags op het werk dat ze zich niet goed voelde en naar huis ging. Een half uur later belde ze weer dat ze de auto bij een tankstation neergezet had omdat ze niet meer verder durfde te rijden. Ze had verkrampte handen en trilde over haar hele lichaam, ook tintelde er van alles en ze was er een beetje van in paniek. Ik heb geadviseerd daar maar een ambulance te laten komen, liever voor niks naar het ziekenhuis dan niks doen als het ernstig blijkt, dacht ik.
Ik fietste ondertussen naar hetzelfde tankstation en was net op tijd om te zien hoe ze in de ambulance geladen werd. Ik reed er een stukje achteraan met de auto en haalde toen de jongens op. Met hun ben ik toen naar het ziekenhuis gereden om Karla op te zoeken. Gelukkig voelde ze zich alweer een stuk beter en bloedonderzoek wees niks uit. Ik ben met de jongens thuis gaan eten, heb toen de buurvrouw gevraagd om op te passen en ben terug gegaan naar het ziekenhuis. Gelukkig kon ik Karla om elf uur weer mee naar huis nemen en dat was dan weer even het einde van het avontuur.

Vrijdag was ze lekker vrij en komende maandag is ze ook nog thuis. De theorie is nu dat Karla een soort noodrem heeft gekregen, ze heeft het op het werk drukker dan te doen is, thuis trekken er voortdurend twee jongetjes aan haar en dan gaat ze ook nog regelmatig erg vroeg eruit om te gaan hardlopen. Ze is dan wel gewend dat ze alles aankan, maar ook zij blijft niet eeuwig piep. En als je dan de signalen negeert, dan wordt er op gegeven moment voor je besloten in te grijpen...
Wij zijn in elk geval erg blij dat ze nog bij ons is, we willen haar niet missen!

Sindsdien is het gewone leven alweer gewoon zijn gangetje aan het gaan. Karla is alweer naar de groenteman geweest en ik had vanmiddag enorme zin om met een biertje in de zon te zitten. En het was zaterdag, dus... ben ik in plaats daarvan met Tristan naar een verjaardagsfeestje geweest.
Daarna kon ik gelukkig toch nog even in het zonnetje zitten. De kinderen speelden ondertussen met hun nieuwe Lego, die ze van hun eigen geld hadden gekocht. Want wachten tot kerst, dat ging toch echt niet.

Bekijk foto's

PostHeaderIconFietsen geeft je vleugels

Even denken, wat is er zoal gebeurd deze week? Om te beginnen zijn we zaterdagochtend naar het zwembad geweest met de kleintjes. Er is in Adelaide een mooi nieuw zwemcomplex opgeleverd vorig jaar en daar zijn we heengegaan. De kinderen vonden het geweldig. Wij ook maar het was wel vermoeiend: de kinderen smijten zich lekker heen en weer en je moet ze constant blijven zien want ze kunnen verdrinken in een paar seconden. Ze liepen steeds dapperder onder de waterstralen door, dus we waren ook heel tevreden met hoe ze wenden aan water en niet bang waren. We kwamen daar ook nog Kylie tegen, een inmiddels vetrokken leidster van de creche waar we het altijd goed mee konden vinden.
De volgende dag was helaas wat minder. De kinderen waren heel erg vervelend en wij hadden daar gewoon even geen zin in. Maar dat wegen ze niet mee. We zijn eropuitgegaan naar het Mount Bold reservoir vlakbij ons en behalve de mooie stuwdam zagen we daar erg veel kangoeroe's bij elkaar liggen in de wei. We zijn doorgereden naar Strathalbyn en toen het zonnetje daar ook nog doorkwam zag het er steeds beter uit.
Karla heeft die dag nog een vervanger geregeld voor haar oude trouwe telefoon.
Op maandag was het heerlijk weer en ik ben dus op de fiets naar het werk gegaan. Ik genoot van de rit en bedacht dat ik met deze fiets bijna kan vliegen. Op de terugweg bleek ik dat ook zonder fiets te kunnen. Op een kruispunt gaf ik geen voorrang aan een auto omdat ik die niet zag. Dat gold omgekeerd ook en het resultaat was dat ik vol van de zijkant geraakt werd, op de motorkap belandde en na een korte vlucht landde op straat. Daar liggend schrok ik even omdat ik heel wazig zag, maar dat was bloed dat uit mijn gescheurde wenkbrauw in mijn ogen druppelde. Opeens was er een vrouw achter me die zei dat ik stil moest blijven liggen en dat er hulp zou komen. Terwijl ik daar lag probeerde ik alvast alles te bewegen, wat lukte. Ook was ik de hele tijd bij bewustzijn. Alleen diep inademen wilde niet zo. Die vrouw bleek een in de buurt wonende verpleegster te zijn en zij heeft mijn fiets (of wat ervan over is, ik vrees het ergste) ook meegenomen.
Niet veel later werd ik in een ambulance getild en naar het ziekenhuis gebracht. (Net als de aanrijding zelf gebeurde dat zoals in de film: op zo'n plankje en met een kraag om.) Het ambulancepersoneel was onder de indruk van het kaartje dat ik altijd bij me heb dat Karla gemaakt heeft, met adres- en andere informatie erop. Vanuit de ambulance heb ik Karla gebeld want ik wilde iets laten horen voordat ze me thuis verwachtte. Aan de telefoon hoorde ik haar zeggen: 'jongens, het is papa en hij is gevallen met de fiets, ik moet met hem praten dus jullie moeten echt even stil zijn'. Het eerste wat ik daarna hoorde was een jongetje van twee: "Nee!" en daar moest ik wel om lachen. Karla heeft een collega gebeld om de kinderen in bed te stoppen en is toen naar het ziekenhuis gegaan.
Daar ben ik binnenste buiten gekeerd (vragen, kneden, röntgenfoto's) en gelukkig konden al vrij snel de belangrijkste dingen afgevinkt worden: geen nekletsel en geen problemen met de ruggegraat.
Na wat hechtingen in de wenkbrauw kon ik eigenlijk al gaan. Alleen werd ik toen erg duizelig en dreigde flauw te vallen. Dat vertrouwde de dokter niet helemaal en hij vond dat er nog een CT-scan moest komen om te kijken naar inwendige bloedingen. Daar moesten we helaas vijf uur op wachten, al is dat 'helaas' betrekkelijk omdat er steeds urgentere gevallen voorgingen en ik was natuurlijk blij zelf niet zo urgent te zijn. Tijdens het wachten knapte ik ook al wel op. Toen de scan achter de rug was bleek ik een gebroken wervel te hebben, maar niet in het deel dat er echt toe doet. Wel wilden ze dat dan weer bevestigen met nog een röngenfoto. Daarbij bleek nogmaals dat het tijdruimte continuüm anders is in een ziekenhuis. In de tien tot vijftien minuten die ik daarop zou moeten wachten, was er op mijn horloge anderhalf uur verstreken.
Gelukkig was ook die uitslag goed en om vier uur in de ochtend mochten we gaan. De eindstand bleef steken op een gescheurde wenkbrauw, een pijnlijke schouder, twee gebroken ribben, de wervelfractuur, gekneusde knieën, pols en hand en nog een hele reeks wondjes en blauwe plekken (met een wit mutsje op lijk ik een creatie van Peyo).

De rest van de week heb ik op de bank gewoond (ook zittend geslapen, zij het niet heel veel) en heeft Karla vrijwel alles alleen gedaan met de kinderen (ze is zelfs de volgende middag alweer gaan werken, na dus ook de nacht overgeslagen te hebben). Bewegen is pijnlijk en ik heb allerlei nieuwe dingen ontdekt. Zo blijk je je ribben te gebruiken bij het afsnijden van een plakje kaas en bij lezen (als je dat op het toilet doet).

Karla en de kinderen zijn geweldig. Julian roept als hij mij ziet op een heel schattig ernstig toontje: 'pleister, auw! geen kusje!'. En Tristan was wel onder de indruk. Hij huilde een paar keer toen we die nacht wegbleven en hij wil van alles weten. Bijvoorbeeld of hij ook zo'n pilletje mag proeven. En of een ambulance soms heel klein is dat mijn fiets afgepakt is door iemand anders omdat die niet mee kon.
Ik kan natuurlijk zeggen dat mijn geluk dus toch niet teruggekeerd was maar dat klopt niet helemaal denk ik. Ik had daar voorrang moeten geven dus dat is niet pech maar stommiteit. En dat ik nu niet dood, verlamd of aan het revalideren ben is toch wel puur geluk.
We hebben overigens vanuit alle hoeken hulp aangeboden gekregen, wat erg fijn was.

Er zijn ook nog gewone dingen gebeurd. Tristan was maandag (de dag van het ongeluk dus) niet helemaal lekker en is met Karla thuisgebleven. Julian was de hele week lekker aan het kwebbelen en regelen. Zo had hij mij een lepel gebracht voor het ontbijt en daarna zei hij: 'Jij kan eten: lepel!' En: 'Tristan, schoentjes aan!'En toen hij gister als eerste wakker was kwam hij gezellig bij me kletsen en spelen. Hij is nog steeds veel minder moeilijk en veel leuker dan eerst. Hij is veel bezig met napraten en opsommen (als je bijvoorbeeld voorleest wijst hij de figuurtjes aan: 'die slapen, die slapen, die slapen en die slapen!')
Tristan kletst ook wat af. Meestal is dat wel schattig maar je kunt het echt merken als Caileb op de creche was. Tristan is dan helemaal hyper en hondsbrutaal en agressief.
Los daarvan leunde hij tegen mijn knie aan en rolde lekker door tegen mijn zij. Dat deed uiteraard pijn, dus ik duwde hem in een reflex weg waarbij mijn schouder ook nog zeer deed. Ik heb hem gauw gerustgesteld en uitgelegd waarom ik hem wegduwde en dat ik niet boos was. Dat is wel heerlijk aan zijn leeftijd, dat snapt hij dan ook. Dat begrip heeft ook een keerzijde: hij onthoudt dingen. Hij had voor zijn verjaardag een soort drumstel gekregen met wat automatische deuntjes en hij gaf mij de opdracht daarnaar te luisteren als hij op Bains road (de kleuterschool) was, in de auto zat en als hij afternoon tea zou eten. Ik beloofde dat en vroeger hoorde je er dan niks meer van. Maar toen hij die middag thuiskwam vroeg hij er meteen naar. Gelukkig had ik het onthouden en kon dus zeggen op welke momenten ik het had gedaan, zelfs bij de afternoon tea.
Vanmiddag zei hij dat hij oranje mooi vond, en geel. Toen ik vroeg: 'vind je geel en oranje even mooi?', zei hij: 'nee, heel lang, alle dagen'. We gingen naar de oogarts en hij was er heel schattig. Hij boekt wel iets vooruitgang met zijn ogen maar het gaat nog wel even duren voor hij echt goed kan zien met allebei. We zijn ook naar de dokter geweest om mijn hechtingen te laten verwijderen. Dat was iets langer in de wond roeren dan ik leuk vond maar het is weer gebeurd. Ik heb daarbij ook ontdekt waarom ik bij het trekken van de kiezen en in het ziekenhuis zo duizelig werd. Ik heb geen moeite met naalden, maar wel met het blijven klooien op één plek. Bij de tandarts kreeg ik toen acht verdovingsinjecties en bij het hechten ook een hele reeks, allemaal dichtbij elkaar. En dat is dan iets teveel van het goede.
We zijn nog wel naar de golfclub gegaan, dat was mijn eerste keer naar buiten en dat ging heel aardig. Eerst zorgen dat ik 'up and running' ben, dan kan ik daarna weer zorgen dat ik 'up and cycling' ben. Zij het waarschijnlijk weer op mijn oude fiets...

Bekijk foto's

PostHeaderIconGelijk prijs

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

PostHeaderIconVerhuizen en vallen

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Bekijk foto's

PostHeaderIconOp de lange latten

Het is weer tijd voor een vakantieverhaal. De laatste dinsdag van vorig jaar ben ik met Fons en Harald eerst naar het vliegveld gereden om de huurauto in te leveren en daarna naar Kea om de camper op te halen waarmee zij negen dagen zouden reizen. Wij zouden een paar dagen gaan kamperen aan de Murray River.
Bij het inrichten van de camper hebben Karla en ik lekker staan kleppen met de buurman, later met de buurvrouw en daarna met een van de buurmeisjes. Na de lunch ging Karla's familie ervandoor richting Murray Bridge (via Kea naar later bleek omdat er iets mis was met de camper), en ook wij gingen naar Murray Bridge, waar we hadden afgesproken met Lynn van de golfclub. Er was ook allemaal familie van Lynn en zo waren er een hoop mensen en twee boten. De kinderen begonnen meteen lekker te spelen met twee supergoedkope autootjes die ze van Lynn kregen. Die autootjes hebben ze de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Ondertussen hebben wij de tent opgezet die we pas één keer eerder hadden gebruikt in Frankrijk en die toen scheurde. Hij was wel onder garantie gerepareerd toen maar we hadden hem niet meer opgezet. Dat ging best makkelijk en het bleek een heel fijne tent.
's Middags mochten we een boottochtje maken op de boot van Nick, Lynns schoonzoon. De kinderen vonden het geweldig, al zat Julian er heel stil bij en keek hij niet vrolijk. Als je hem vroeg of hij het leuk vond zei hij: 'Ja, heel hard!'.
Hoewel we niet hadden gezegd op welke camping we zouden staan werden we 's middags luidruchtig begroet. Ja hoor: Nederlanders, en dan nog wel heel bekende. Jeanne, Fons, Mirjam, Harald en Lucca bleven de eerste nacht op dezelfde camping. Hoewel dat leuk was omdat we ze dan nog wat langer bij ons hadden, was het ook wel een beetje verwarrend voor de kinderen. Zo neem je afscheid voor een week en zo staan ze weer naast je! Bovendien wilden we ook optrekken met Lynn, met wie we immers hadden afgesproken. Toch ging het best goed, af en toe kletsten we even bij met de familie maar zowel wij als zij gingen ook lekker onze eigen gang.

We hebben in de tent heel behoorlijk geslapen. 's Morgens lagen de kinderen heel schattig tegen elkaar te kletsen en in de belendende slaapkamer (aan de andere kant van het doek dus) lagen wij lekker te luisteren. De dag begon grijs maar al snel kwam de zon door om dagen lang niet meer achter wolken te verdwijnen. De familie bleek nog meer pech te hebben met de camper (die zal wel op maandagochtend zijn geassembleerd), wat ertoe leidde dat er rond drie uur die middag een nieuwe werd gebracht. Daardoor verlengden ze hun verblijf met nog een nachtje.
In de ochtend zijn we met Jeanne even Murray Bridge in geweest om boodschappen te doen en rond te kijken. De kinderen waren echt vaak lief aan het spelen op de camping. Onze buren waren ook erg aardige lui en ze wonen bij ons in de buurt, dus wie weet zien we ze nog eens. Met Neil heb ik een vage afspraak gemaakt een keer samen te gaan fietsen. Ook zonder die afspraak had ik me al voorgenomen in het nieuwe jaar weer wat vaker op de fiets te zitten en de calorie-input weer wat te beperken (naast de estetische overwegingen moet dat tenslotte ook allemaal mee de heuvels op).
We hadden erg lekker brood gekocht voor het ontbijtje voor de tent en Lynn was zo lief om koffie voor ons te zetten met haar espressoapparaat dat ze in de caravan heeft (Australiërs kamperen graag primitief – we hebben zelfs een tent met airco-apparaat gezien).
Na het ontbijt hebben we Karla's familie dan toch uitgezwaaid, die zouden we pas een week later weer zien, en dan nog maar kort.
Wij mochten met Nick mee in de boot om om de beurt te waterskiën. Vanuit het water starten is lastig maar bij de tweede poging lukte het en Karla en ik zijn daarna allebei niet gevallen. Wel was Karla's stijl een stuk soepeler dan de mijne, ik had de elegantie van een baksteen.
Daarna zijn we ook nog met zijn tweeën in een 'biscuit' geweest, een opblaasbare ring die door de boot getrokken werd. Ze hebben het geprobeerd, maar ze kregen ons er niet af. Dikke pret was dat. Daarna deden we het nog eens, maar nu met elk een kind op schoot. De boot ging nu wat rustiger, maar toch werd er aardig wat geklotst. Tristan kon niet stoppen met lachen, zelfs niet toen er een grote bump kwam en Tristan even de lucht invloog.
Die avond hebben we met Lynn, haar man Pete en zijn dochters in de pub in Murray Bridge gegeten. Nadat de kinderen in de tent lagen zijn we bij de tent van Nick met een flinke groep gaan beppen. Al met al een enorm leuke dag en gezellige avond.
De 35 graden van gister (ideaal voor in en om een rivier) was op vrijdag veranderd in 38 graden. Dat is toch wel aan de warme kant. We mochten nog een keer mee waterskiën en deze keer ging het veel beter bij mij. Ik stond veel ontspannener en durfde nu ook de golf over te steken die de boot achter zich aantrekt. Dat ging een keertje mis maar gelukkig maakte ik een goede duik. Nick en Lynn konden verhalen vertellen van hoe dat heel anders af kan lopen, met gescheurde kniebanden en bloeddoorlopen ogen enzo. Ook de bocht liep goed af, die had Karla de das omgedaan maar gelukkig ook zonder kwetsuur.
's Middags hebben we de kinderen in het opblaasbadje laten spelen in plaats van bij de rivier, omdat het badje tenminste in de schaduw kon staan. 's Avonds waren de kinderen compleet hyper door vermoeidheid maar toen ze eenmaal lagen hebben we nog leuk gepraat met Lynn en Pete in het donker met een kopje koffie.
De volgende dag was het tijd om in te pakken. Het was bloedheet en Tristan en Julian waren te moe om zich te gedragen of te laten controleren. Maar uiteindelijk wachtte de terugreis met airco en slapende achterbank.
Thuis hadden we nog net tijd om boodschappen te doen en de kinderen in bad te stoppen voordat het oud & nieuw bezoek voor de deur stond. We gingen bbq-en met Vincent, Francis, Florence en een Française: Sophie, een collega van Vincent. Het werd een leuke avond en op het juiste moment hoorden we vuurwerk in de verte en knalde de kurk uit de door Florence meegebrachte fles: onze tweede jaarwisseling in Australië.

Op nieuwjaarsdag waren we veelvuldig in het zwembad te vinden omdat het 41 graden was. Ook maandag was ik nog vrij omdat Australië zo aardig is vrijaf te geven op maandag voor feestdagen die in het weekend vielen. Maar dinsdag was het dan toch echt voorbij en ging ik weer aan het werk met frisse tegenzin.
Op donderdag kwamen onze Nederlandse gasten terug van hun reis. Ze brachten een sinaasappelboompje en een gave antieke cricketbat mee, met beide zijn we erg blij! Die avond heeft Jeanne ons allemaal mee uit eten genomen om te vieren dat ze bijna jarig was. Dat vormde een perfecte afsluiting van hun bezoek aan ons. We hebben heerlijk gegeten en een gezellige avond gehad. Karla heeft twee keer gereden van huis naar het restaurant omdat we met teveel waren. Op de terugweg hadden we een taxi besteld en Karla, Jeanne en de kinderen gingen alvast. De taxi was echter na twee uur nog steeds niet gesignaleerd en Fons, Mirjam, Harald en ik wachtten in het restaurant onder het genot van wat drankjes en live muziek die personeel en overgebleven stamgasten begonnen te spelen. Dat was reuzeleuk, er was ook een man die erg grappige varianten op bestaande liederen zong (onder andere het volkslied kreeg een schunnig extra couplet) en nog aardig gitaar speelde ook.
De volgende ochtend was er dan toch het nare moment van afscheid. De kinderen hadden het er moeilijk mee en dat raakte mij ook wel, toch al geen fan van afscheid. Karla bracht eerst Tristan en Julian naar de creche en toen Karla de anderen allemaal naar het vliegveld bracht reed ik met de motor nog even met ze op, totdat ik een andere kant op moest.
De rest van de dag voelde ik me een beetje vreemd en thuis was het vreemd stil. We zijn erg blij dat we ze hebben kunnen laten zien waar we terecht gekomen zijn en in wat voor fijn huis we nu wonen. We verheugen ons al op het volgende feestje, over een tijd aan hun kant van de aardbol.

Bekijk foto's

PostHeaderIconDe val van de muur

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

PostHeaderIconNul uit drie of twee uit drie?

Zaterdag zijn we nog een keer naar de Tour Down Under gaan kijken. De start van de etappe was bij ons in de buurt in de wijngaarden van McLaren Vale. Daarna ging de koers twee keer over een heuvel in Willunga, fantasievol Willunga Hill geheten. De finish was ook in Willunga. Het was prachtig weer, de omgeving was schitterend en het was enorm gezellig, en een heerlijke wielrensfeer.
Na de finish zijn we nog even gaan kijken bij de renners, op het terrein waar ze zaten uit te hijgen. Achter een hek natuurlijk. Ik zag Koos Moerenhout en dacht: ach, waarom niet. Dus ik heb hem gevraagd of we een handtekening van hem en van Laurens ten Dam mochten op Tristan zijn loopfietsje. Koos was enorm aardig en ging het regelen. Ik heb hem achteraf nog bedankt via twitter en hij twitterde 'Graag gedaan' terug. Vriendelijke vent is dat!
Bij toeval zagen we ook Robbie McEwen nog staan en hem vroeg ik hetzelfde. Ook hij was erg aardig en Tristan heeft nu ook de handtekening van een sprintlegende op zijn fietsje, hoe cool is dat! Tristan gaat er meteen harder van.
De dag erna was er nog een afsluitend rondje in de stad, weer een soort criterium. Dat hebben we toch aan ons voorbij laten gaan, het was mooi zo. Ik ben nog wel zelf gaan fietsen, maar de conditie was niet optimaal. Ik was al buiten adem terwijl mijn hartslag niet echt opliep, een teken dat het niet helemaal goed is. Ondanks dat toch flink geklommen en piepend en krakend bovengekomen.
Verder moest ik met wat slimmigheid de printer nog draadloos aan het vernieuwde netwerk hangen.

Maandag had Karla haar eerste werkdag bij Commonwealth Health and Ageing, een overheidsinstantie. Ze doet daar receptioniste-achtige taken. Dat past niet helemaal bij haar, maar het is wel prettig om weer bezig te zijn en het is ook goed voor contacten, ervaring en het Engels.
Omdat het beter uitkwam dat ik dan de kinderen naar de creche bracht en ze weer ophaalde, kreeg ik de echte auto mee. 's Avonds belde Karla, ze stond met een rokende auto op een 80 km-weg stil tegen een heuvel op, na een bocht!
De kinderen behandelden de situatie met hun gekende gevoel voor tact terwijl ik met Karla probeerde te praten: ze krijsten om een autootje waar ze allebei mee wilden spelen, versnipperden wat tissues en trokken wat snoeren los. Dat hoef je dan zelf tenminste niet meer te doen. Omdat ik geen kant op kon met die twee heeft Karla Connie gebeld. Met haar heeft ze koelvloeistof gehaald, maar dat hielp niet. Dus toch maar de road side assistance gebeld, die zouden er binnen een uur zijn. Ik heb ondertussen gegeten met de jongetjes en ze in bed gelegd.
De auto deed helemaal niks meer. Hij moest aan drie eisen voldoen (airco hebben, goedkoop zijn en rijden) maar het lijkt erop dat hij daar dus niet één van haalt. Karla moest ter plekke lid worden van de wegenwacht en werd thuisgebracht door een takelwagen.
Wat grappig is: onder de 3000 dollar heb je garantie tot de hoek, en die waren we al om... Voor meer garantie had je een duurdere auto moeten kopen, jammer dan.
Over de kids valt te zeggen dat Julian aanzienlijk minder kwijlt dan Tristan op die leeftijd deed, dus we hopen dat dat zo blijft. Tristan is inmiddels ook zo ongeveer klaar met kwijlen. Wel is hij nu enorm aan het stotteren, van de ene op de andere dag. Het lijkt erop dat het een fase is waarin de wil om te praten het wint van het vermogen om te praten. Lucca had dat ook en het is vanzelf weer weggegaan. Als Tristan zit te spelen kwebbelt hij er lustig op los in zichzelf. Grappig om te horen al valt het niet mee om erbij te lezen.
Julian is een enorme onderzoeker geworden en wijst om de haverklap dingen aan. Hij snapt al veel, vandaag zei Karla: 'zeg maar even dag tegen die meneer'. Julian draaide zich om en ging zwaaien!
Op dinsdag ontdekte Tristan dat hij uit bed kan komen zonder dat wij hem komen halen. Opeens drentelde hij de kamer in waar ik mijn schoenen aantrok om naar het werk te gaan. Woendag was een vrije dag, maar uitslapen ging niet door. Tristan gebruikte zijn nieuwe kennis om om kwart voor zeven hard roepend onze slaapkamer binnen te rennen. Karla was zo lief om na een tijdje op te staan en mij even te laten liggen. De nieuwe baan en al het geleer hakken er best in namelijk. Gelukkig vind ik het wel reuzeinteressant allemaal, het is alleen verschrikkelijk veel. Maar naarmate ik dingen begin te snappen wordt het wel steeds leuker, en je kunt ook steeds beter plaatsen wat je bijleert.

Woensdag was dus een vrije dag vanwege onze eerste Australia Day. Het weer was geweldig en we zijn met Connie en Chris naar Glenelg gegaan. Daar was het een grote optocht van vooral pubers gehuld in Australische vlaggen. Wel grappig om te zien, het is de bedoeling dat je op die dag viert wat fijn is aan Australië. Wij vonden het vooral een leuk bestede vrije dag. Connie en Chris moesten helaas alweer gauw door naar een lunchafspraak (ze nodigden ons nog heel lief uit om mee te gaan maar wij zaten met vermoeide kinderen en zelf ook niet helemaal top, het hernieuwde transportvraagstuk speelde ook nog door ons hoofd). Wij hebben toen in een nogal groezelige tent best lekkere pizza gegeten.
De mysterieuze defecten gingen maar door (Het boze oog? Aardstralen?). Thuis bleken de externe netwerkschijf en de backup daarvan allebei niet meer te werken. Ze kregen geen stroom meer, maar gelukkig waren de schijven erin nog goed. Eén schijf heb ik ingebouwd in de server en dat werkt nu weer, maar het mag ook gewoon heel blijven van mij.
's Middags hebben we nog wat gras uitgetrokken op plaatsen waar het niet hoorde te groeien en waar we dus commentaar op hadden gekregen laatst bij de huisinspectie. Karla dacht daarna 'ach, laat ik het eens proberen' en startte de oude nieuwe auto. Wonder boven wonder sloeg die gewoon aan. Ik heb er 's avonds een paar rondjes mee gereden en hij leek het goed te doen. Maar voor de zekerheid hebben we toch de week maar uit-gecarpoolt.
Ik ben ermee naar de golfclub gereden vrijdagavond en ook dat ging goed. Geen lekken en de temperatuur bleef prima. We denken nu dat hij gewoon oververhit geraakt is omdat er te weinig koelvloeistof inzat. Het motormanagement weigerde daarom te starten is mijn theorie (en ik heb er net zoveel verstand van als van bijvoorbeeld halfhoutoverkepingen en avionica). Ik ga dus gewoon proberen hem weer te gebruiken komende week. Helaas is de airco wel echt afwezig, en het wordt komende week warm. Maar dat zien we dan wel.

Bekijk foto's

PostHeaderIconVerwennerij en interviews

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).

PostHeaderIconMerry Christmas

Merry Christmas! Zaterdag 13 november was de christmas pageant, wat betekent dat Father Christmas de stad binnengereden wordt in een fraaie optocht. Die gebeurtenis geldt als het officiële begin van de festive season. We zijn niet gaan kijken omdat het veel te koud was, maar het was live op tv. Ze hebben hier natuurlijk geen sinterklaas, dus het kan allemaal wat eerder. Maar om je nou 'festive' te gaan zitten voelen half november vanwege kerst gaat mij toch iets te ver.
's Middags kwamen Connie en Chris langs om te lunchen en Amarula te proeven, dat vond ik een stuk gezelliger!

Zondag heb ik weer gefietst, weliswaar nog maar 35 km maar die hellingen liegen er niet om. Op technisch gebied is het me eindelijk gelukt om het draadloze netwerk te verlengen met behulp van een oude router (het signaal was zwak in de werkkamer en nu niet meer) en ik heb getest dat het overlijden van mijn Squeezebox komt door een kapot netwerkkaartje. Ik heb nieuwe besteld op internet en hopelijk kunnen die mijn geliefde muziekapparaat reanimeren!
In de middag hebben we weer een huisje gekeken en Connie en Chris daar ontmoet. Zij opperden ergens te gaan eten en dat was heel erg leuk. Gelukkig gedroegen de kinderen zich daarbij ook goed, dat is toch afwachten.

Ik ben trots op Karla, ze is nu begonnen na te bellen naar bedrijven die een sollicitatiebrief van haar hebben gehad. Ik ben bezig geweest om mijn cv iets minder technisch te maken. Hij moest zo technisch mogelijk voor de visumaanvraag, maar ik merk nu dat het tegen me werkt.
Julian is begonnen aan twee nieuwe hoektanden en twee kiezen! Hij had acht tanden toen hij acht maanden was, en straks dus twaalf bij twaalf maanden!

Op dinsdag had ik weer een gesprek met Arthur, de Nederlandse recruiter (werver). Hij had geen concrete banen maar wel een hoop inspirerende tips, dus ik ben blij met het gesprek. Na afloop zijn we gaan lunchen op Mt Lofty, elke keer weer leuk. De wijnranken onderweg zijn nu behoorlijk groen, toen we hier kwamen waren ze nog kaal.

Op woensdag hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik heb zo ongeveer een halve dag besteed aan het aanpassen van mijn cv, een half uurtje werk tenzij je in een dierentuin woont waar twee wezentjes alles proberen om te gooien, vies te maken, kapot te trekken of lawaai te maken. Op zulke momenten wens ik dat ze morgen vijf zijn.
's Middags heb ik gefietst, 45 km met stijgingspercentages van 16! En dan heb ik niet eens een bergverzet... (met een bergverzet kun je bergen verzetten). Ik was al blij dat ik boven kwam zonder afstappen. Maar wel lekker hoor, en een mooie omgeving. Ik moest eraan denken hoe verwend wij zijn. Ik fiets in Australië en in plaats van dat ik denk: "wauw, Au-stra-lie-je!" denk ik: doet me een beetje denken aan toen we mountain bikes hadden gehuurd op Zanzibar.

Op donderdag kreeg ik te horen dat ik afgewezen ben na het gesprek van afgelopen donderdag. Wel jammer, het was een leuk gesprek en een leuk bedrijf. Wel was het een beetje een long shot, ik zit momenteel een beetje buiten mijn gebied te vissen. Ik had ook een nieuw gesprek voor iets vergelijkbaars, ik vond dat dat gesprek erg goed ging. Na afloop zijn Karla en ik lekker zonder kinderen een burger gaan eten in een pub. Daarna zijn we over The Parade gelopen, een leuke straat met zoals dat heet trendy winkels. Dat betekent dat het leuk is om te kijken maar dat je er niks koopt.
's Avonds heeft Karla doorgebracht met voorbereiden van haar eerste gesprek! Al dat geschrijf leidt gelukkig toch ergens toe.

Op vrijdag zijn we naar Blackwood gegaan voor het gesprek van Karla. Ze vond dat het wel goed ging, ze kwam goed uit haar woorden. Dat is erg prettig, want dat is altijd haar grootste zorg. Dat kan ze dus, en dat is fijn om te weten voor volgende pogingen als dit niks wordt. Dat zou ze overigens niet zo erg vinden want het is een heel klein kantoor waar ze vrij veel alleen zou zijn. Maar in dit stadium zijn we blij met iedereen die ons wil hebben.
Ondertussen kreeg ik bericht dat iemand anders uitgenodigd wordt voor de vervolgronde. Ik was enorm teleurgesteld en had een beetje een wrang gevoel, want ik heb voor de emigratie en de bijbehorende skills assessment mijn cv zo technisch mogelijk gemaakt en nu krijg ik te horen dat ik te technisch ben. Maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ze mij niet nemen. De baan zou inhouden dat ik de account manager zou worden van hun verreweg belangrijkste klant, Mitsubishi. Leek me geweldig, maar mijn te technische cv gooit dus roet in het eten. Als ik nou mijn minder technische maar eerder had gemaakt, dan had ik volgens mij een betere kans gehad. Balen dus.
Reece, mijn recruiter, is wel een heel goede vent vind ik. Hij wil me echt aan het werk hebben en we gaan nu iets anders proberen. Ik heb tot nu toe werk geprobeerd te krijgen dat niet echt in het verlengde ligt van wat ik gedaan heb, maar meer waar ik naartoe zou willen. Dat lijkt dus niet te lukken. Het lijkt wel het echte leven: je kunt de weg niet zomaar afsnijden.
Nu gaat hij me voorstellen bij wat meer technische rollen, weer programmeren dus maar wel met wat meer klantcontact. Zo kan ik via via toch wat meer die kant op. Om eerlijk te zijn vind ik dat prima. Als je maar ergens binnen bent, dan is het veel makkelijker om je carrière bij te sturen dan wanneer je werkloos bent. En ik vind ook dat we dan pas van een geslaagde emigratie kunnen spreken. Ik ben dus weer vol goede moed. Iedereen zegt ook wel dat je gewoon in aantallen moet denken. Hoe meer gesprekken, hoe groter de kans dat iemand je aanneemt. Komt allemaal echt goed, verzekert men ons. Maar wij moeten het doen...
Na afloop zijn we wat gaan rijden omdat de kinderen slaap nodig hadden (en Tristan weigert thuis te slapen overdag). We zijn in Clarendon gaan lunchen, heerlijke pizza en prachtig uitzicht. Na een tijdje werden we aangesproken door een erg aardige vent uit Adelaide en zijn vriendin. Hij was van oorsprong Zuid-Afrikaan en herkende ons Nederlands. Zij was Amerikaanse. We hebben een hele tijd met ze zitten kleppen, heel gezellig.
Na afloop zijn we (na een tussenstop thuis) naar de golfclub gegaan. We hadden niet zoveel zin, we waren alle vier wel moe van de bewogen week. Maar het was weer heel gezellig. Lekker ouwehoeren met de barman en met Peter en Jill, die met zoon en twee schoondochters (ze hebben nog meer zoons, harems zijn hier niet gebruikelijk) bij ons aan tafel kwamen zitten. Weer leuk gekletst en de jochies gingen erg goed.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
All Pictures
Draad weer oppakken (33)
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  De draad weer oppakken
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.