Highway To The Sun

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's

Soms kom je op een punt in je leven dat je denkt: 'Genoeg gerommeld, het wordt tijd om een daad te stellen. Als ik iets wil bereiken in het leven dat enige eeuwigheidswaarde heeft, dan moet het zolangzamerhand gebeuren.' Gelukkig diende zich de uitgelezen mogelijkheid op donderdag aan. Karla en ik hebben in de pub in de buurt van mijn werk wat gedronken. Ze verkopen daar enorm veel soorten bier en ze hebben een lijst gemaakt van 86 bieren. Als je die allemaal in de juiste volgorde drinkt, komt je naam op een bord in het café te staan. Een geintje natuurlijk, maar ik heb me opgegeven voor 'Beer Legends', zoals het heet. De strengste regel is dat je minstens elke drie maanden een biertje moet bestellen van de lijst en zo vlakbij mijn werk moet dat haalbaar zijn. In dat tempo doe je er wel ruim twintig jaar over.
Daarna zijn we nog even allerlei alcoholische lekkernijen gaan inslaan voor het bezoek dat we de komende dagen krijgen. Zelfs met pasen zijn we er niet helemaal gerust op dat ons water in wijn zal veranderen. Helemaal niet als Tristan, zoals laatst, 'komkommer' zegt in een situatie waarin wij een vergelijkbaar klinkende krachtterm gebruikten. Je moet toch oppassen wat je zegt met die kleintjes...

Maar wees gerust: niet de hele week stond in het teken van drank en groentelastering. Zo was er de prachtige zaterdag, waar ik helaas niet van heb kunnen genieten omdat ik moest studeren. Karla was zo lief er die dag op uit te trekken met de kinderen om mij daarvoor de gelegenheid te geven. Ze is weer naar Victor Harbour gegaan waar ze met z'n allen in de paardetram geweest zijn en lekker hotdog hebben gegeten.
Daarna zijn ze nog naar Les Belges geweest in Aldinga Beach (nog wel: ze verhuizen dit weekend naar Mt. Compass!) Ze zijn samen naar het strand gegaan en dat was naar verluidt erg gezellig, helaas kon ik er niet bij zijn. Toen ik klaar was met studeren dacht ik nog even te genieten van een muziekje, maar de stroom was precies toen een uur lang uitgevallen.
Zondag ging Karla 's morgens alleen met de kinderen naar de verjaardag van Tristan en Bronte. Hoewel dat erg leuk was, was het ook knap vermoeiend, zowel voor moeder als kinderen (alsook omstanders). Julian sliep al toen de auto de eerste bocht om draaide op de terugweg. Het was weer 24 graden dus heerlijk nazomerweer. Helaas zat ik weer de hele dag met mijn neus in de boeken.

Over maandag valt eigenlijk niks bijzonders te melden. O ja, het examen: zie daarvoor de vorige post. Op dinsdag en woensdag heb ik heerlijk zitten puzzelen op het werk en bereikte ik ook nog resultaat. Dat zou me zonder al mijn gestudeer niet gelukt zijn, dus dat voelde erg goed.
Karla had dinsdag een gesprek met een werkbemiddelaar in de financiële wereld. Er kwam niets concreets uit, maar het is wel weer een contact om warm te houden. Op het werk dat ze nu heeft is het allemaal vrij onzeker of ze langer kan blijven. Eerst werd haar gevraagd een interne sollicitatie te doen, later (Karla had alle moeite er al ingestoken) bedacht iemand dat dat geen zin heeft aangezien ze geen citizen is. Fijn dat ze dat op tijd bedenken... Karla wil gewoon erg graag een vaste baan maar dat gaat niet vanzelf is wel gebleken.
Op woensdag is het Karla's dag thuis en ze heeft met de kinderen alle boodschappen gedaan voor het lange paasweekend. Skypen met haar pa en ma lukte na een tijd chatten gelukkig weer.
Tristan luistert steeds vaker naar de CD met liedjes die hij en Julian van de Veldmuis hebben gekregen als onderdeel van het prachtige afscheidsboek. Wij vinden ze stiekem ook wel grappig, vooral 'Als u niet weet waar ik woon, Sint, wij hebben telefoon'.
Vandaag, goede vrijdag, zijn we naar het oefenterrein gegaan waar we de motorcursus hebben gehad. Ik ben op de motor gegaan en dat gaat zolangzamerhand heel behoorlijk, ik ga ook regelmatig naar het werk op de motor. Ik moet toegeven dat motorrijden erg leuk is. Karla heeft voor het eerst sinds haar cursus weer gereden en dat deed ze heel goed. Ik heb ondertussen gespeeld en een appel gegeten met de kinderen. En we hebben natuurlijk even gekeken naar stoere mama.
Tristan heeft na al mijn gestudeer echt behoefte aan aandacht van mij en het is fijn dat ik daar ook eindelijk weer aan toekom. Ik knuffel wat af met hem. Ook met Julian, maar die heeft er minder behoefte aan. Karla en ik zitten er erg op te wachten dat Julian een sprongetje maakt want zo weinig als hij huilde als baby, zo veel huilt hij nu. En lopen weigert hij nog steeds, al is hij vreselijk dichtbij. Vandaag heeft hij zelfs geen middagslaap gehad, hij heeft net zo lang gehuild tot we hem maar uit bed hebben gehaald.
Er is vandaag geen golfclub, op goede vrijdag mag er geen alcohol verkocht worden en dus moet iedereen thuis dronken worden. En zo zijn we weer waar we begonnen met deze post.

Bekijk foto's