Highway To The Sun

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's

Tijdens de conferentie van Auckland in 2007 is een referendum gehouden over het gefaseerd toelaten van nieuwkomers in onze samenleving. Zowel de opkomst (100%) als de uitslag waren historisch: men stemde unaniem voor. De autoriteiten volgden destijds de uitslag en zijn een innige samenwerking aangegaan om de komst van de eerste nieuwkomers mogelijk te maken.
Na grondige voorbereiding werd de eerste nieuwkomer in juli 2008 feestelijk verwelkomd. Ruim een jaar later, in december 2009, volgde een uitbreiding van het aantal vreemdelingen met 100%.
In 2011 is een commissie in het leven geroepen die dient om de eerste jaren van de zo ontstane nieuwe samenleving te evalueren, de zogeheten commissie van Adelaide.

Hoewel de oorspronkelijke bevolking zeer gehecht geraakt is aan de nieuwe inwoners en ze beschouwt als een verrijking van de gemeenschap, is ook gebleken dat er op sommige punten enige onvrede bestaat over het samenleven met deze nieuwe inwoners. Na een uitgebreide enquete onder een representatieve groep respondenten kwam de volgende top vijf van bezwaren naar voren:

- De nieuwelingen houden zich nauwelijks aan de geldende regels en wetten. Dit ondanks de energie die in handhaving gestoken wordt
- De bijdrage aan de bestaande economie is gering, het gevoel bestaat dat de inbreng per saldo negatief is
- De nieuwe inwoners houden er merkwaardige eetgewoonten op na
- Een veel geregistreerde klacht is de luidruchtigheid van de nieuwkomers
- De vreemdelingen lijken hun behoefte te doen waar en wanneer het ze uitkomt, bestaande sanitaire voorzieningen worden volkomen genegeerd

Net buiten de top vijf van bezwaren maar ook veel gehoord waren: men zou nauwelijks voor rede vatbaar zijn, de nieuwelingen spreken de taal gebrekkig (dit geldt voor de eerste 50% die in 2008 aankwam) of zelfs geheel niet (de latere lichting die arriveerde in 2009) en men vreest dat de identiteit van de samenleving zoals die was vóór 2008 in gevaar is.
Als positieve punten werden vooral het zangtalent, de bereidheid om te leren en met name de algemene schattigheid genoemd.

Hoewel de autoriteiten deze bezwaren zeer serieus nemen kan er van uitzetting geen sprake zijn. De nieuwkomers beschikken over een permanente verblijfsvergunning en de respondenten gaven ook aan niet meer zonder de nieuwelingen te willen leven. Wel zal een nieuwe commissie in het leven worden geroepen die zal onderzoeken hoe scheefgroei in de toekomst voorkomen kan worden. Deze commissie zal zo spoedig mogelijk met aanbevelingen komen. Om de integratie van de reeds aanwezige nieuwkomers te bevorderen is al geruime tijd een intensief begeleidingsprogramma gaande.
Er bestaat goede hoop dat dergelijke programma's, waarbij samenwerking bestaat met diverse instanties, ertoe zullen leiden dat de taalachterstand geheel zal verdwijnen en dat algemeen gesteld de normen en waarden van de oorspronkelijke bevolking ook zullen worden omarmd door de nieuwe segmenten van de bevolking. De eerste resultaten zijn in elk geval zeer hoopgevend.

Bekijk foto's

Tijdens de conferentie van Auckland in 2007 is een referendum gehouden over het gefaseerd toelaten van nieuwkomers in onze samenleving. Zowel de opkomst (100%) als de uitslag waren historisch: men stemde unaniem voor. De autoriteiten volgden destijds de uitslag en zijn een innige samenwerking aangegaan om de komst van de eerste nieuwkomers mogelijk te maken.
Na grondige voorbereiding werd de eerste nieuwkomer in juli 2008 feestelijk verwelkomd. Ruim een jaar later, in december 2009, volgde een uitbreiding van het aantal vreemdelingen met 100%.
In 2011 is een commissie in het leven geroepen die dient om de eerste jaren van de zo ontstane nieuwe samenleving te evalueren, de zogeheten commissie van Adelaide.

Hoewel de oorspronkelijke bevolking zeer gehecht geraakt is aan de nieuwe inwoners en ze beschouwt als een verrijking van de gemeenschap, is ook gebleken dat er op sommige punten enige onvrede bestaat over het samenleven met deze nieuwe inwoners. Na een uitgebreide enquete onder een representatieve groep respondenten kwam de volgende top vijf van bezwaren naar voren:

- De nieuwelingen houden zich nauwelijks aan de geldende regels en wetten. Dit ondanks de energie die in handhaving gestoken wordt
- De bijdrage aan de bestaande economie is gering, het gevoel bestaat dat de inbreng per saldo negatief is
- De nieuwe inwoners houden er merkwaardige eetgewoonten op na
- Een veel geregistreerde klacht is de luidruchtigheid van de nieuwkomers
- De vreemdelingen lijken hun behoefte te doen waar en wanneer het ze uitkomt, bestaande sanitaire voorzieningen worden volkomen genegeerd

Net buiten de top vijf van bezwaren maar ook veel gehoord waren: men zou nauwelijks voor rede vatbaar zijn, de nieuwelingen spreken de taal gebrekkig (dit geldt voor de eerste 50% die in 2008 aankwam) of zelfs geheel niet (de latere lichting die arriveerde in 2009) en men vreest dat de identiteit van de samenleving zoals die was vóór 2008 in gevaar is.
Als positieve punten werden vooral het zangtalent, de bereidheid om te leren en met name de algemene schattigheid genoemd.

Hoewel de autoriteiten deze bezwaren zeer serieus nemen kan er van uitzetting geen sprake zijn. De nieuwkomers beschikken over een permanente verblijfsvergunning en de respondenten gaven ook aan niet meer zonder de nieuwelingen te willen leven. Wel zal een nieuwe commissie in het leven worden geroepen die zal onderzoeken hoe scheefgroei in de toekomst voorkomen kan worden. Deze commissie zal zo spoedig mogelijk met aanbevelingen komen. Om de integratie van de reeds aanwezige nieuwkomers te bevorderen is al geruime tijd een intensief begeleidingsprogramma gaande.
Er bestaat goede hoop dat dergelijke programma's, waarbij samenwerking bestaat met diverse instanties, ertoe zullen leiden dat de taalachterstand geheel zal verdwijnen en dat algemeen gesteld de normen en waarden van de oorspronkelijke bevolking ook zullen worden omarmd door de nieuwe segmenten van de bevolking. De eerste resultaten zijn in elk geval zeer hoopgevend.

Bekijk foto's

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Zaterdag kregen we bezoek van een 'mannetje' dat gespecialiseerd is in retaining walls. In de achtertuin hebben we een hoger gelegen gedeelte en dat werd allemaal gestut door een houten muur die het allemaal te zwaar vond worden. Hij ging steeds schever hangen en dat zag er best gevaarlijk uit. Vrijwel elke dag was het weer iets erger geworden. In Pisa vinden ze dat misschien leuk, maar wij hebben toch maar gebeld dat we er graag vanaf wilden.
Het was een aardige vent die kwam kijken, en hij ging meteen de maandag erop van start. Dat is nog een grotere klus dan je denkt. Eerst moest de boel afgegraven, dan gestut, dan afgebroken en dan weer opgebouwd. Daar zijn ze het grootste deel van de week zoet mee geweest en nu hebben we een strak betonnen muurtje dat er stevig uitziet. Het leuke van huren is dat de rekening wel verstuurd is maar niet naar ons.
Op zaterdagmiddag hebben we weer heerlijk in het zwembad gelegen bij Yvonne, Wilfred en Levi. Nou ja, bij Wilfred en Levi eigenlijk want het was onder de 43,7 graden en dan zwemt Yvonne niet. Tristan had er al een tijdje om gevraagd om weer te zwemmen bij Levi en het was weer supergezellig. Verder hebben we een slot en een dekhoes voor de motor gekocht, omdat het muurmannetje vroeg of we hem zo durfden te laten staan. Na zo'n vraag niet meer nee.

Op zondag kwamen Bernard, Katja en de kinderen weer langs. Deze keer om ons van de probleemauto af te helpen. We hebben even gezellig gepraat terwijl Tristan wat geïntimideerd stond te kijken naar de wervelwind die tijdelijk door ons huis trok.
Daarna zijn we naar een huisje gaan kijken dat wel mooi was, maar die het niet zal worden. We hebben geluncht in Hawthorndene en daar werkte een Nederlandse juffrouw, Esther, waar we contactgegevens mee hebben uitgewisseld. Ze is getrouwd met een Australiër maar ze hebben 10 jaar in Londen gewoond. De omschakeling viel ze allebei wat zwaar, Adelaide is niet direct een wereldstad, wat wij er juist zo fijn aan vinden.
Ook heb ik geoefend op de motor. Dat valt niet mee, na 20 minuten was het wel op met de concentratie en ik was nat van het zweet. Waarschijnlijk omdat ik er zo lekker ontspannen op zat... Oefening baart kunst, dus ik hou stug vol. Ik heb verder nog een paar keer gereden gedurende de week en ik merk wel wat vooruitgang. Wel heb ik de motor bijna om laten vallen, ik oefende een scherpe bocht op lage snelheid en liet hem afslaan terwijl ik dus een beetje schuin hing. Knap zwaar ding om overeind te houden dan!
Karla heeft 's avonds nog geskypet met Dominique en we hebben Isabelle kunnen bewonderen. Mooi meisje hoor!

Qua werk was het deels nogal frustrerend maar deels ook leuk. Frustrerend omdat ik drie dagen geprobeerd heb een probleem op te lossen en dat door allerlei subproblemen pas laat voor elkaar kreeg. IT, zeg maar. Wat leuk was, was dat we donderdag een teamdagje in Hahndorf hadden. Ik was voor dag en douw vertrokken op de fiets en was de enige die op tijd was!
Ook leuk was dat Karla te horen kreeg dat haar contract met maar liefst negen weken verlengd wordt. Dat is natuurlijk heel goed nieuws.

Verder was natuurlijk de aardbeving in Christchurch groot nieuws. Allerlei dingen waar we vier jaar geleden op huwelijksreis foto's van hebben gemaakt zijn er nu niet meer of zijn kapot. Er zijn veel slachtoffers en alles van huizen tot rioleringssysteem zijn stuk. Dat gaat jaren duren om weer op te bouwen. Peter en Jill van de golfclub komen er oorspronkelijk vandaan maar al hun familieleden zijn in orde. Wel zijn hun bedrijven verwoest.
Op de golfclub was het alweer vreselijk gezellig en we zijn alweer later vertrokken dan gepland. En je raadt het niet: morgen komen Bernard, Katja en kinderen (zes hongerige monden) barbecuen en we hebben alweer een vleesschaal gewonnen. De derde op rij!

Deze week hebben we besloten een motor te kopen. Anders is zo'n cursus helemaal voor niks, want zonder oefenen vergeet je alles weer. En het zou een goede, goedkope en leuke manier van forensen kunnen zijn. Zaterdag hebben we de stoute motorlaarzen aangetrokken en zijn op pad gegaan. Vlakbij stond er bij een dealer eentje te koop van het type waarvan ik op internet had onderzocht dat het een bijzonder fijne beginnersmotor is, maar ook nog leuk als je wat meer ervaring krijgt. We vonden het wel belangrijk om bij een dealer te kopen en niet van een particulier, zo met ons vermogen om de nog net niet afgeschreven tweedehandsjes op te pikken.
We hebben even gekeken en er toen nog een tijdje over nagedacht terwijl we in het andere gedeelte van de zaak jassen, handschoenen en helmen uitzochten. Dat heb je tenslotte allemaal nodig als je zelf de kreukelzone bent. De kinderen vonden het eventjes heel interessant, en toen duurde het nog een hele tijd. Met onze nieuwe spulletjes hebben we ons weer bij de motor gemeld. Het bleek dat hij toch werd aangeboden door een particulier en hij had eigenlijk geen onderhoudshistorie. Maar hij had erg weinig gereden, dus dat maakte niet zoveel uit. In plaats van echte garantie kreeg je de toezegging dat ze je niet aan je lot overlieten als er iets mis zou zijn in de eerste paar maanden.
Wie hierbij denkt: weglopen, die heeft gelijk. Maar wij hebben hem gekocht. Op weg naar huis hadden we daar eigenlijk al spijt van. Gelukkig is er voor sukkels als wij een twee dagen 'cooling off period' waarin je onder het contract uit kan en die hebben we gebruikt. De aanbetaling werd dezelfde dag nog teruggestort.

Die middag hadden we een heel klein muisje op de slaapkamer. Het viel niet mee maar we hebben hem kunnen vangen met zijn tweeën.
's Avonds zijn we ter gelegenheid van onze vierde trouwdag uit eten gegaan. We zijn naar een restaurantje aan de kust gegaan en hebben daar lekker en vooral rustig gegeten met uitzicht op zee en een ondergaande zon. Dat was gezellig en we hebben genoten van ons vrije avondje. We waren het erover eens dat we er met gemak nog heel wat keer vier jaar bij doen.
Weer thuis was het nog erg gezellig beppen met het oppaspaar van dienst: Vincent en Francis. We kleppen wat af en hebben dan nog het gevoel dat je meer had willen zeggen, grappig.

Zondag was een kalm dagje, we zijn naar de speeltuin in de buurt geweest. Julian voorop de fiets bij Karla (voor je het weet is hij al te groot voor het zitje), Tristan op zijn loopfietsje en ik gewoon wandelen (en heuvelop het loopfietsje van Tristan dragend).
's Middags hebben we geprobeerd inktpatronen te kopen maar het nummer van de HP patronen was niet bekend bij de winkel. Na wat research blijkt dat dat ook nog regiogebonden is, en die van ons komt uit Europa. Misschien kan hij ze wel bijvullen, dus dat moeten we nog eens proberen. Lekker duurzaam bezig als je een gloednieuwe printer moet vervangen omdat het grootkapitaal heeft bedacht dat je er geen inktpatronen voor mag kopen.
Op dinsdag was het echt onze trouwdag en hoewel Karla en ik vrijwel altijd samen zijn buiten werk, zeker sinds we carpoolen, lukte het me om schandalig luxe chocoladetruffels te kopen in de pauze. Ze waren erg lekker maar belangrijker: Karla was oprecht verrast.

Op Karla's vrije dag ging ze met de kinderen naar de winkel. Zij lopend met Julian in de wandelwagen en Tristan op zijn loopfietsje. Omdat Tristan wat hard ging rende Karla mee tot opeens de wandelwagen stopte door een blokkerend wiel of een kuil in de weg. Ze viel over Julian heen op de grond. Hij heeft er een flinke schram op kin en voorhoofd aan overgehouden, maar dat geneest in no time. Wel gingen de kinderen de dag erna op de foto bij de creche, dus zo bezien blijft de schram nog lang zichtbaar.
Gelukkig had hij geen last meer van zijn oogjes deze week. De druppels werkten goed, al waren ze een crime om in zijn oogjes te krijgen.
De kinderen waren weer lief deze week. Tristan snapt al echt veel Engels. Wel antwoordt hij in het Nederlands op 'yes' na. Het is erg interessant om te zien, hij vindt het volkomen normaal om in het Engels toegesproken te worden en net zo normaal om in het Nederlands te antwoorden. Maar tegen ons zegt hij niet 'yes', dus hij is zich toch ook wel bewust van het verschil. Verder zat Peter op de golfclub Julian lekker op te naaien om toch vooral nog wat meer ketchup te eten. Ook zonder aanmoediging smeerde hij de stoel onder. Peter en Jill hebben zelf drie grotere zoons dus ze vinden het heerlijk om te zien hoe nu anderen zwoegen met dat kleine grut. We bleken trouwens vorige week toen we wat eerder weggingen ook nog bij verstek een vleesschaal te hebben gewonnen, de derde al!

Bekijk foto's

Deze week hebben we besloten een motor te kopen. Anders is zo'n cursus helemaal voor niks, want zonder oefenen vergeet je alles weer. En het zou een goede, goedkope en leuke manier van forensen kunnen zijn. Zaterdag hebben we de stoute motorlaarzen aangetrokken en zijn op pad gegaan. Vlakbij stond er bij een dealer eentje te koop van het type waarvan ik op internet had onderzocht dat het een bijzonder fijne beginnersmotor is, maar ook nog leuk als je wat meer ervaring krijgt. We vonden het wel belangrijk om bij een dealer te kopen en niet van een particulier, zo met ons vermogen om de nog net niet afgeschreven tweedehandsjes op te pikken.
We hebben even gekeken en er toen nog een tijdje over nagedacht terwijl we in het andere gedeelte van de zaak jassen, handschoenen en helmen uitzochten. Dat heb je tenslotte allemaal nodig als je zelf de kreukelzone bent. De kinderen vonden het eventjes heel interessant, en toen duurde het nog een hele tijd. Met onze nieuwe spulletjes hebben we ons weer bij de motor gemeld. Het bleek dat hij toch werd aangeboden door een particulier en hij had eigenlijk geen onderhoudshistorie. Maar hij had erg weinig gereden, dus dat maakte niet zoveel uit. In plaats van echte garantie kreeg je de toezegging dat ze je niet aan je lot overlieten als er iets mis zou zijn in de eerste paar maanden.
Wie hierbij denkt: weglopen, die heeft gelijk. Maar wij hebben hem gekocht. Op weg naar huis hadden we daar eigenlijk al spijt van. Gelukkig is er voor sukkels als wij een twee dagen 'cooling off period' waarin je onder het contract uit kan en die hebben we gebruikt. De aanbetaling werd dezelfde dag nog teruggestort.

Die middag hadden we een heel klein muisje op de slaapkamer. Het viel niet mee maar we hebben hem kunnen vangen met zijn tweeën.
's Avonds zijn we ter gelegenheid van onze vierde trouwdag uit eten gegaan. We zijn naar een restaurantje aan de kust gegaan en hebben daar lekker en vooral rustig gegeten met uitzicht op zee en een ondergaande zon. Dat was gezellig en we hebben genoten van ons vrije avondje. We waren het erover eens dat we er met gemak nog heel wat keer vier jaar bij doen.
Weer thuis was het nog erg gezellig beppen met het oppaspaar van dienst: Vincent en Francis. We kleppen wat af en hebben dan nog het gevoel dat je meer had willen zeggen, grappig.

Zondag was een kalm dagje, we zijn naar de speeltuin in de buurt geweest. Julian voorop de fiets bij Karla (voor je het weet is hij al te groot voor het zitje), Tristan op zijn loopfietsje en ik gewoon wandelen (en heuvelop het loopfietsje van Tristan dragend).
's Middags hebben we geprobeerd inktpatronen te kopen maar het nummer van de HP patronen was niet bekend bij de winkel. Na wat research blijkt dat dat ook nog regiogebonden is, en die van ons komt uit Europa. Misschien kan hij ze wel bijvullen, dus dat moeten we nog eens proberen. Lekker duurzaam bezig als je een gloednieuwe printer moet vervangen omdat het grootkapitaal heeft bedacht dat je er geen inktpatronen voor mag kopen.
Op dinsdag was het echt onze trouwdag en hoewel Karla en ik vrijwel altijd samen zijn buiten werk, zeker sinds we carpoolen, lukte het me om schandalig luxe chocoladetruffels te kopen in de pauze. Ze waren erg lekker maar belangrijker: Karla was oprecht verrast.

Op Karla's vrije dag ging ze met de kinderen naar de winkel. Zij lopend met Julian in de wandelwagen en Tristan op zijn loopfietsje. Omdat Tristan wat hard ging rende Karla mee tot opeens de wandelwagen stopte door een blokkerend wiel of een kuil in de weg. Ze viel over Julian heen op de grond. Hij heeft er een flinke schram op kin en voorhoofd aan overgehouden, maar dat geneest in no time. Wel gingen de kinderen de dag erna op de foto bij de creche, dus zo bezien blijft de schram nog lang zichtbaar.
Gelukkig had hij geen last meer van zijn oogjes deze week. De druppels werkten goed, al waren ze een crime om in zijn oogjes te krijgen.
De kinderen waren weer lief deze week. Tristan snapt al echt veel Engels. Wel antwoordt hij in het Nederlands op 'yes' na. Het is erg interessant om te zien, hij vindt het volkomen normaal om in het Engels toegesproken te worden en net zo normaal om in het Nederlands te antwoorden. Maar tegen ons zegt hij niet 'yes', dus hij is zich toch ook wel bewust van het verschil. Verder zat Peter op de golfclub Julian lekker op te naaien om toch vooral nog wat meer ketchup te eten. Ook zonder aanmoediging smeerde hij de stoel onder. Peter en Jill hebben zelf drie grotere zoons dus ze vinden het heerlijk om te zien hoe nu anderen zwoegen met dat kleine grut. We bleken trouwens vorige week toen we wat eerder weggingen ook nog bij verstek een vleesschaal te hebben gewonnen, de derde al!

Bekijk foto's