PostHeaderIconNederland zet de Bloemetjes buiten

Hier Down Under is veel omgekeerd ten opzichte van wat we gewend waren. In de Europese zomer is het hier winter en als het in Nederland dag is, is het hier nacht.
Zelfs de maan staat op zijn kop bij ons.

Wij voegen daar nog een omdraaiing aan toe: ruim zes jaar geleden kwamen we in Australië aan op een Nederlands paspoort. Maar over een tijdje gaan we naar Nederland met een Australisch paspoort!

We hebben namelijk besloten dat we zo 1, 2, 3 niet terug gaan om weer in Nederland te leven, en als we daarmee A zeggen, dan is het ook leuk om B te zeggen door Australisch staatsburger te worden. Dat proces loopt al ongeveer een jaar maar nu is het voltooid!

Maandagavond 10 april hadden de jongens en ik onze ceremonie waarmee het officieel werd: ik ben Australiër!


Nederland is zo ruimdenkend en tolerant om je er dan uit te zetten, dat is natuurlijk een beetje jammer. En zo zijn de Bloemetjes dus buiten gezet! Ik ben 17.096 dagen Nederlander geweest, dus een beetje gek is dat wel.

Overigens ben ik op dit moment nog de enige die niet meer welkom is. Ons gezin bestaat nu uit een Nederlander, een Australiër en twee mengseltjes:
Tristan en Julian zijn nu zowel Australisch als Nederlands. Dubbele nationaliteit is namelijk wel mogelijk als je minderjarig was toen je een andere nationaliteit kreeg. Ze hoefden de eed ook niet af te leggen maar ik vond het wel leuk dat ze met me mee het podium opgingen. Dat was een beetje eng maar ook wel spannend.

En Karla was op de valreep wel uitgenodigd voor deze ceremonie maar heeft afgezegd. We hadden het erg graag als gezin samen gedaan maar ook hier, net als bij de aanvraagprocedure zelf, gooide de naamsverwarring weer roet in het eten.
Karla heeft namelijk de vlucht voor Europa later dit jaar, geboekt op haar meisjesnaam omdat die in haar Nederlandse paspoort staat. Maar ze zou onder haar getrouwde naam Australisch burger worden.
Daarvoor moest dus de naam op haar ticket gewijzigd worden. En hoewel je een ticket kunt boeken als Pommetje Horlepiep zonder bewijs te overleggen, is er voor een wijziging opeens van alles nodig.

De luchtvaartmaatschappij vroeg om een paspoort (dat is het hele punt: die heeft ze nog niet) en ook om een huwelijkscertificaat (niet de reden voor de naamswijziging en dus ook zinloos).
Dat alles zagen we niet meer geregeld worden in de paar dagen die we ervoor hadden, en dus besloten we Karla nog maar even Nederlands te laten.

Dat betekent dan weer dat ik naast het aanvragen van drie Australische paspoorten ook nog een keer het visumtraject in moet: als permanent resident (wat wij, heel luxe, al waren bij aankomst) mag je vijf jaar vrij in en uitreizen. Maar die zijn nu voorbij en dat betekent dat je om weer het land in te mogen een 'Resident Return Visa' moet hebben.
Dat kost $ 400,=, maar daarvoor mag je dan ook weer naar huis. Als we terugkomen doet ook Karla de ceremonie. En dan is de emigratie echt helemaal compleet.

We blijven trouw aan rood-wit-blauw...




... maar zien voortaan ook sterretjes!


PostHeaderIconGelijk prijs

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Bekijk foto's

PostHeaderIconFeest

Ondanks dat men hier al sinds de jaren zeventig gebruik maakt van het metriek stelsel (het imperiale stelsel is maar op één vlak beter, namelijk als het gaat over een 'pint'), zou ik vandaag toch willen spreken van een mijlpaal.
Dit is het honderdste bericht op deze site! Ongelooflijk hoeveel woorden je kunt gebruiken om weinig te zeggen. Maar het is leuk om te doen en wie niet meer lezen wil die kan stoppen, er is geen overhoring.

En met dit naadloze bruggetje komen we bij de andere reden om van een mijlpaal te spreken: vandaag heb ik dan toch het examen "MCTS: Web Applications Development with Microsoft .NET Framework 4" gehaald! De MCTS slaat op dat ik mezelf nu 'Microsoft Certified Technology Specialist' mag noemen. Maar ik vind 'Laurens' handiger in het dagelijks gebruik, dus mensen mogen dat ook blijven zeggen.
Bedankt iedereen die meegeleefd heeft, jullie duimen en gelukwensen hebben duidelijk geholpen.
Ik ben behoorlijk opgelucht dat project Molensteen nu afgerond is, en dat geldt waarschijnlijk ook voor Karla en de kleintjes. Altijd maar studeren in de vrije tijd maakte me niet altijd de gezelligste echtgenoot en vader. Gelukkig woon ik met drie liefies en het is allemaal goed gekomen. Nou eens heel diep nadenken wat je ook alweer doet als je vrije tijd hebt...
Om te beginnen vanavond maar eens op de bank hangen met veel te dure chocoladetruffels van Haigh's om het te vieren!

PostHeaderIconTour Down Under

Deze week heb ik weer gewerkt, dus we maken niet zo heel veel meer mee (20 e's in die zin en ik heb er niet speciaal mijn best voor gedaan).
Maar zondag begon de Tour Down Under in en rond Adelaide, dus daar wilden we wel wat van zien. Lance Armstrong rijdt er zijn laatste internationale wedstrijd en dat vonden we wel mooi om bij te zijn. Het begon met een klein rondje door de stad dat de renners 30 keer moesten afleggen. Daaraan voorafgaand was de ploegenpresentatie. Het duurde een beetje te lang voor de kinderen maar we hebben doorgezet. Hoewel de Tour Down Under (TDU) voor de meeste ploegen vooral een trainingsronde is, waren er toch ook wel echte namen present. Robbie McEwen, Lance Armstrong, Mark Cavendish en onze eigen Laurens Ten Dam waren van de partij. En ploegleider Johan Bruyneel was toch ook leuk om te zien. Ik heb gezorgd dat ik de belangrijkste op de foto heb.
Tussen de ploegenpresentatie en de wedstrijd zelf hebben we geheel in Ozzie stijl gepicknickt met lekkere baksels van Karla (deels met 'hulp' van Tristan). Tijdens de wedstrijd kwamen we nog wat aan ons bekende Nederlanders tegen, dat was ook leuk.
Het eind van die openingswedstrijd haalden we niet, dat werd te laat.

Die ochtend werd de auto geleverd, dus deze week ben ik daarmee naar het werk gereden. Dat gaat prima, het rijdt best goed. Wel bleek toen het donderdag 36 graden was dat één van de drie eisen toch niet zo'n enthousiast vinkje verdiende: de airco was nergens te bekennen, dus ik stapte als het ware in de auto als ijsje en kwam er als plakkerig stokje weer uit. Maar toch voelde het erg goed: in je eigen autootje (met leuke radiozender) onderweg zijn naar de baan die je hebt geregeld aan de andere kant van de wereld. Ik vond het wel stoer.
Zonder die baan zou ik vandaag, vrijdag, waarschijnlijk meegedaan hebben aan de TDU Challenge, een toertocht over het parcours van de profs. Ik vind het wel jammer dat ik die mis, maar een baan is natuurlijk belangrijker. Overigens hebben we komende woensdag al vrij want dan is het Australia Day.
De tweede werkweek was al een stuk leuker dan de eerste, ik heb wat kleine opdrachtjes kunnen uitvoeren, weet iets beter waar het bedrijf mee bezig is en had wat meer contact met collega's. Helaas heb ik vandaag wel een puzzel onafgemaakt moeten achterlaten, wat nooit fijn voelt. Wel fijn was het natuurlijk om voor het eerst Australisch inkomen te krijgen!

Karla had donderdag een afspraak in de stad bij Hays. Na lang bellen en aandringen had ze die afgedwongen. Er kwam niks concreets uit maar het is weer een contact om warm te houden. Vanmorgen werd ze gebeld door iemand waar ze eerder een afspraak mee had, dat ze maandag kan beginnen op een tijdelijke klus voor vijf weken! Dat is goed nieuws want de schoorsteen rookt er wat harder van, maar vooral is er dan een eind aan de periode van geen werk, in elk geval voorlopig. En Karla krijgt zo ook Australische ervaring en doet nieuwe contacten op. Helemaal goed dus! Daar drinken we straks een glaasje op.

De jongetjes zijn heel erg lief, al moet je niet op ze rekenen als je uit je werk komt en even rustig wil zitten zonder gehuil, geschreeuw, op de grond knallend speelgoed of een combinatie daarvan.
Julian is een ontdeugend ventje dat al flink groot wordt. Hij kan nu zelf op zijn stoeltje klimmen en er ook zelf weer af. Dat kan hij ook met de eetstoel van Tristan, zij het dat dan alleen erop klimmen naar wens gaat. Eraf is meer zwaartekracht dan handigheid: troosten dus. Hij zwaait en lacht een hoop en onderzoekt er lustig op los. Wel luistert hij heel slecht. Hoe dreigend je ook klinkt, hij kijkt je olijk aan en gaat fijn verder met wat hij aan het doen was.
Tristan blijft zijn repertoire uitbreiden, hij vindt zingen echt leuk. En hij begint een gevoel voor humor te ontwikkelen. Dat bestaat vooral uit zeggen dat hij iets wil en dan weer van niet en dan weer wel enzovoort maar hij heeft daar dan behoorlijk lol om, wat erg leuk is om te zien.

Verder moet ik natuurlijk nog iets zeggen over de overstromingen. Er zijn veel getroffenen en er is erg veel schade. Avond aan avond gaan de actualiteitenprogramma's over niks anders. Er zijn nu ook plaatsen dichtbij Melbourne ondergelopen, maar niet met zoveel geweld als eerder in Queensland. Vergeleken met Brazilië moeten we sowieso meer over een ongemak praten dan over een ramp.

Bekijk foto's

PostHeaderIconLichtpuntjes naar kerst

De afgelopen week was eigenlijk niet zo erg leuk, al waren er zeker lichtpuntjes. De kinderen zijn verkouden geworden en maken ons 's nachts weer vaker wakker dan ons lief is. Over het leed van kleine kinderen is wel genoeg gezegd, ik zal me vandaag beperken tot de leuke kanten van kleine kinderen en andere gebeurtenissen deze week die fijn waren.
Ik moest op zaterdag nog kerstinkopen doen, en ben daartoe naar winkelcentrum Colonnades gegaan. Ik was niet de enige die zijn zaakjes nog niet op orde had, het was enorm druk. Grappig om te zien maar ik heb inmiddels wel een beetje een overdosis kerst opgelopen. Zoals elk jaar is mijn kerstliedjestolerantiegrens (3x de woordwaarde) eerder bereikt dan kerst zelf.

Op zondag hebben we met Yvonne en haar kerels afgesproken bij Carrick Hill. Het weer was pet maar de ochtend heel leuk. Het is een mooi gebied met wandelpaden die we hebben laten liggen voor een andere keer met ander weer. Tristan vindt het leuk om met Levi op stap te gaan, geinig is dat. Ze komen meestal met een paar flinke takken terug.
's Middags zijn we nog een keer gaan kijken naar het huisje in Flagstaff Hill waar we de week ervoor ook waren geweest. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan... Na afloop zijn we even langs Connie en Chris gegaan. Julian was helaas erg huilerig (met zoveel tanden in de maak is er telkens wel eentje die pijn doet). Zoals het een Australische zomer betaamt regende het en gierde de wind om het huis.

Over de maandag kan ik kort zijn: de kinderen gingen naar de crèche en waar dat voorheen betekende dat we lekker tijd voor onszelf hadden, betekent dat nu dat we leren, werken schoonmaken en de was doen en ons dan nog moeten haasten om de kinderen weer op te halen.
Halverwege de dag werden we gebeld door de crèche dat Julian zijn hoofd gestoten had. Dat zijn ze hier verplicht, nogal overdreven. Dit was de vierde keer meen ik en het levert altijd een gekunsteld gesprekje op. Zo van 'we willen even doorgeven dat Julian zijn hoofd gestoten heeft, het was niet erg en hij hoefde niet te huilen maar we zijn verplicht te bellen in zulke gevallen'. 'Ja, dat doet hij thuis ook regelmatig maar bedankt, denk ik'. Bij het ophalen van de kinderen moet je dan tekenen voor de gebeurtenis in een boek waarin ze dat bijhouden. Als gegeven behandeling staat er dan 'lots of cuddles'.

Dinsdag en woensdag waren ook alweer weinig spectaculair. Het enige wat te melden valt (ik zou me beperken tot leuke dingen met betrekking tot de kinderen, dus het grootste deel van die dagen verzwijg ik hier) was dat Tristan de laatste tijd echt hardop kan lachen om de televisie. In zijn favoriete programma 'In the Night Garden' rijden de figuurtjes soms in een treintje dat heel erg hobbelt. Als ze dan heen en weer geschud worden komt Tristan niet meer bij. Maar het blijkt dat hij ook kan huilen om de televisie. Toen de broekjes van de Tomliboos van de waslijn waaiden en wegvlogen moest ik hem helemaal troosten en uitleggen dat ze die wel weer terug zouden krijgen. Dat gebeurde natuurlijk ook, want de doelgroep is twee jaar en die kun je nog niet blootstellen aan ernstige zaken als definitief verlies van broekjes.
Woensdagmiddag zijn we naar Warrawong gegaan, waar de kinderen zo lekker kunnen spelen met het houten speelgoed. Ze hebben daar ook een pratende vogel die George heet. Dat zegt hij zelf ook echt: 'hello George, give us a kiss!' Je kunt het echt duidelijk horen, wonderlijk is dat.

Op donderdag wilden we wel even genieten van wat tijd voor onszelf. Karla heeft de kinderen naar de creche gebracht en ik heb ondertussen de banden van mijn racefiets verwisseld. Daarna ben ik gaan fietsen door de heuvels. Ik heb ruim 75 kilometer gereden naar Hahndorf. De heuvel van de laatste keer waar ik moest lopen zat er ook weer tussen. Ik moest wel een keer uithijgen halverwege (mijn GPS gaf 28% aan!) maar kon wel fietsend verder. Ik heb nog steeds geen bergverzet. Op de heenweg kwam ik ook al langs die weg en toen raasde ik met ruim 77 km per uur naar beneden. Ik heb gemerkt dat het niet hebben van een bergverzet omlaag geen probleem is, terwijl het dan toch ook een berg is. Merkwaardig.
Karla heeft ondertussen wel gewerkt en het is haar gelukt twee afspraken met intermediairs te maken voor begin januari! Hopelijk kan ze die contacten warm houden en komt er iets uit. We zijn er wel aan toe om allebei weer de regelmaat van een baan te hebben, om nog te zwijgen van collega's en het gevoel dat je een beetje nuttig bent en meedraait in de maatschappij.
Via de Nissan dealer, waar de auto voor een onderhoudsbeurtje was (gelukkig geen ernstige zaken) zijn we naar het Christies Beach Hotel gegaan voor een drankje met een boekje op een zonnig terras. Het weer is namelijk weer een stuk beter vandaag, 28 graden.

Op vrijdag, de dag voor kerst, kwam er een mannetje om de trap in de tuin te maken. Die was nogal vervallen en brokkelde half af, wat gevaarlijk was voor kinderen en volwassenen. Karla begon de dag weer heel stoer met hardlopen, wat niet meeviel want het was behoorlijk warm.
Na het boodschappenfestijn zijn we naar Paradise gereden (zo heet die wijk echt), waar Yvonne en Wilfred wonen. We hebben daar heerlijk gezwommen, ook de jongetjes plonsten lekker na enige gewenning. Tristan had al dagen aangekondigd met papa te gaan zwemmen tot de ochtend zelf, toen kwam er alleen nog 'nee'. Maar dat viel dus wel mee en het was heerlijk. Na afloop hebben we nog heerlijk gegeten in hun tuin (en wat aan een fietsje van Levi geklungeld met matig succes). Het was een knap hete middag (rond 35 graden) en zo zag dus onze eerste kerstavond eruit in de zomer!
Met twee heel vermoeide mannetjes zijn we huiswaarts gereden. Straks gaan Karla en ik onze cadeautjes onder de kerstboom leggen en vrijwel allemaal uitpakken. Eén cadeau laten we dan liggen voor morgenochtend, als we met de kinderen cadeautjes gaan uitpakken en lekker gaan ontbijten met poffertjes (dat wordt onze kersttraditie). Karla heeft al geoefend en ze waren heerlijk.
Volgende week zal ik waarschijnlijk niet op vrijdag, oudejaarsavond, een bericht plaatsen, we zijn dan net terug van onze week Melbourne en de Great Ocean Road en gaan Oud & Nieuw vieren bij Florence.
Dus van hieruit iedereen een heel fijne kerst gewenst, maak het gezellig en tot volgend jaar!

Bekijk foto's

PostHeaderIconVan confusion naar surety

Donderdag bereikte me dus het nieuws dat het bedrijf waar ik toen een aantal keer geweest was en een ietwat overdreven aantal tests had gemaakt, genaamd Fusion, het toch niet met me aandurfde. Vrijdag had ik een tweede ronde bij een ander bedrijf, en dat ging erg goed. Vrijdagmiddag zou ik al iets meer horen, en maandag wilde de directeur daar een besluit nemen. Vrijdag hoorde ik naar goed gebruik niks, dus dat was weer nutteloos stressen. Wat is het een rotmoment als je beseft dat de telefoon die dag niet meer zal gaan...
Maandag zou ik dan toch hopelijk wel gebeld worden, ik ging weer aan de slag om .Net te leren want dat is toch de kant die ik nu op wil. Ik stond weer stijf van de spanning, het probleem is dat als je niks hoort je al snel zelf gaat invullen wat er kan zijn. En dat is zelden positief. Om half vijf besloot ik toch maar zelf te bellen, maar kreeg Reece niet te pakken. Om half zes hetzelfde, dus weer een dag waarop de telefoon niet meer zou gaan en geen nieuws is in deze gevallen geen goed nieuws gebleken.
Maar om kwart voor zes ging de telefoon en Reece kon me vertellen dat ik de baan heb!!! Het bedrijf waar ik ga werken (vanaf 10 januari) heet Surity, is vrij klein en biedt standaard produkten en maatwerk op het gebied van zo ongeveer alles wat Microsoft te bieden heeft, met name Sharepoint en ASP.Net. Ze doen dat voor ziekenhuizen en medische laboratoria, in Australië en ook in enige mate in Azië.
Dat ik .Net wel oppik, daar hebben ze alle vertrouwen in en ze zijn erg tevreden met mijn ervaring in alle aspecten van software development in kleinere bedrijven. Bovendien vonden ze dat ik goed in het team zou passen, het loopt wel lastig zo naast je schoenen! Het is de bedoeling dat ik ook gecertificeerd word in Microsoft technologie. Dat is goed voor hun partnerstatus maar natuurlijk ook voor mijn cv.
Uiteindelijk valt het salaris ook nog wel mee, als ik na drie maanden aangetoond heb inderdaad iets te kunnen op het gebied van Microsoft technologie (en ik studeer me suf en begrijp het ook nog eens) dan klim ik al naar een prima bedrag. Daarna draai ik dan mee in jaarlijkse beoordelingsrondes.

Van jarenlang ontwikkelen met ColdFusion, daarna de onzekerheid bij Fusion, nu dan zekerheid bij Surity. Yes!

PostHeaderIconEr is één éénjarig

'Bekijk deze ruimte', zei ik vorige week. Mijn excuses aan iedereen die dat ook heeft gedaan: ik had niks te melden. Ik heb de hele zaterdag als een dolle gewerkt aan de proefopdracht, en had die aan het eind van de dag af. Maandagochtend heb ik het verzonden en dan zou er maandag rond lunchtijd uitsluitsel zijn. Maandag was er geen nieuws, behalve om 15:00 de belofte dat er dinsdag nieuws zou zijn. Dinsdag was er geen nieuws. Woensdag was er het nieuws dat mijn opdracht aantoonde dat ik potentie had maar te weinig specifieke kennis van de programmeertaal in kwestie. Daarmee gaven ze volgens mij een aardige definitie van een junior, en op dat niveau zou ik daar ook binnenkomen. Ze gingen het nog voorleggen aan een andere software developer. Donderdag kwam de conclusie: ik werd bedankt voor alle moeite maar ze waren bang dat ik niet zonder begeleiding aan het werk zou kunnen. Tja, dan zoek je volgens mij dus geen junior.
Het was hetzelfde bedrijf als waar ik helemaal in het begin in de race was voor support en training. Ik ben daar nu drie keer geweest, heb vijf tests gedaan en heb uiteindelijk niks. Maar ik ben er ook niet meer zo rouwig om, ze zijn geen enkele keer een afspraak nagekomen en wisten niet echt wat ze nou wilden. Bovendien heb ik door al het getest best wat geleerd. Recruiter Reece had het ook wel met ze gehad, hij had mijn code doorgestuurd naar enkele professionals in de te leren programmeertaal. Die zeiden dat het weliswaar niet foutloos was maar dat ze onder de indruk waren als dit iemands eerste product was. Dat heeft hij het bedrijf ook gemaild, gna gna.
Dat ik de hele zaterdag zo hard aan de opdracht heb kunnen werken was omdat Karla zo lief was om een dagje met de kinderen op pad te gaan. Ze is naar Victor Harbor geweest (waar we al eerder waren geweest, met de paardentram). Verder heeft ze een huisje bekeken en heeft toen met Connie aan haar zwembad gezeten.

Op zondag zijn we nog een keer naar het huis gaan kijken, want Karla vond dat ik het toch ook wel moest zien. Het zag er inderdaad prachtig uit, maar het blijft natuurlijk zo dat je zonder baan niks kan en we ook niet weten wat ons budget zal zijn. Maar kijken blijft leuk en we hebben zolangzamerhand een aardig idee van de vastgoedmarkt hier.
In de pauze (Tristan slaapt weer prima 's middags wat ieders leven een heel stuk prettiger maakt) hebben we de laatste aflevering van Shameless gekeken. Op dit moment is er wel een nieuw seizoen in de maak, dus volgend jaar gaat die DVD onder de kerstboom!
's Avonds hebben we geskypet met Dirk Job en Jeanette, keileuk. Als vanouds bijna maar dan zonder Cola Light.
Het was pakjesavond maar het enige wat (na een zelfstandig gebruikte overtreffende trap gebruik je 'wat' en niet 'dat' heb ik altijd geleerd) wij in het teken daarvan hebben gedaan is de pepernoten uit het Nederlandse pakket (zie vorige week) naar binnen schuiven.

Maandag heb ik het zenuwslopende wachten voor een deel op de fiets doorgebracht. Ik ben naar Glenelg aan de kust gegaan en van daar naar het centrum en weer naar huis. Daar aangekomen stond er weer 64 kilometer op de teller, daar was ik best tevreden over.
Ondertussen was eindelijk mijn bestelling uit Hong Kong aangekomen: draadloze mini-netwerkkaartjes waarmee ik mijn overleden gewaande Squeezebox heb kunnen repareren, daar was ik superblij mee!
Karla was 's avonds een beetje verdrietig. Julian had heel mooie door Karla gemaakte traktaties mee naar de creche en we hadden het fototoestel achtergelaten, denkend dat we weer van die schattige Veldmuisfoto's zouden krijgen van ons mannetje met een mooie muts tussen allemaal smikkelende kindertjes. Helaas: geen muts, en ook geen andere kindjes op de foto. Want er mogen hier op de creche geen foto's gemaakt worden van andere kinderen zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de ouders. Beetje over the top politiek correct als je het mij vraagt. Volgens mij zit de gemiddelde pedofiel niet zo erg met zo'n maatregel (ik zal het ze eens vragen) en leuke spontane en onschuldige foto's kunnen dus niet meer: 1-0 voor de pedofiel, zeg ik. Om haar wat op te beuren en omdat ik vind dat je er als kind recht op hebt, heb ik 's avonds een feestmuts in elkaar geknutseld voor onze grote kleine knul.

De volgende ochtend was het dan zover: Julian was jarig! Eén jaar, hiep hiep hoera! We hebben hem wakker gemaakt met zingen en hem cadeautjes gegeven. Hoewel we ook wel iets voor Tristan hadden vond hij het maar moeilijk dat al die mooie glimmende spulletjes niet voor hem waren. Hij pakt nogal graag af waar Julian mee speelt en dat mag niet van ons. Maar nu is het zelfs zo dat Julian voor dit speelgoed meer rechten kan laten gelden dan hij. Dat was omgekeerd ook al wel zo met Tristans lievelingsspeelgoed maar aan deze rolverdeling moet hij toch wel wennen. Ze doen me weleens denken aan de katten die we vroeger hadden: het bakje voer van de ander was altijd lekkerder.
Gelukkig werd het een echte verjaardag, ondanks de afstand tot veel dierbaren. Florence, Connie en Yvonne, Wilfred en Levi waren van de partij en zelfs de moeder en zus van Wilfred kwamen mee want die zijn een tijdje over (aardige mensen ook). We hadden een simpele taart gekocht (voor een mooie - zeker in december - moet je hier heel lang van tevoren bestellen) maar daar hadden we dan wel wat versierfrutsels op en ik had er 'Julian' op geschreven met blauw glazuur.
's Middags had Julian enorm last van doorkomende kiesjes, dat was wel sneu.
's Avonds onweerde het vreselijk, wat een klappen. Tristan vond het wel interessant, ik had hem verteld dat het botsende wolken waren (hij is twee, dus om nou over electrische lading te gaan beginnen...). Toen de bijbehorende wind zijn deur dicht knalde terwijl hij in bed lag vond hij het minder leuk, maar gelukkig kun je Tristan erg goed troosten door hem vast te houden en wat tegen hem aan te praten.
De volgende ochtend was het tijd voor wat inentingen voor Julian. Ze hebben er zoveel omdat ze hier meer vaccinaties geven dan in Nederland. Dus naast het gewone programma moeten ze ook allemaal inhaalprikken. Hij huilde heel even maar vond het verder best.
Karla is met Tristan in bad geweest, daar vroeg hij al tijden om want hij vindt dat erg gezellig. Door het nieuws van de nodige 'second opinion' over mijn test was de stemming matig. Ik heb besloten niet overal op in te schieten maar nu echt door te zetten met leren van .Net (spreek uit: dotnet, de programmeeromgeving van Microsoft). Daar is veel vraag naar hier, maar het zal wel betekenen dat ik een stapje terug moet in salaris tot ik daar net zo ervaren in ben als ik was in ColdFusion. Zo gaat het met veel migranten, had ik al wel her en der gelezen: wat lager instappen en dan in een jaar of twee naar je oude niveau groeien. Ik heb er wel enorm veel zin in, wat ik tot nu toe gezien heb van .Net vind ik erg mooi. ColdFusion biedt toch wel beduidend minder, en het is alleen object georiënteerd met allerlei (niet officieel ondersteunde) trucs.

Donderdagochtend ging Karla naar de stad. Ze heeft haar aanpak om werk te vinden wat aangepast. Zestig brieven hebben niet veel opgeleverd, dus blijkbaar steekt haar brief niet boven de rest uit. Er reageren ook steeds veel mensen op de banen waarop zij solliciteert. Ze heeft nu haar opleiding laten beoordelen door een overheidsinstantie zodat je op je cv kunt aangeven wat die waard is in Australië. Verder is ze met cv in de hand langs een paar uitzendbureau's gegaan. De contacten die je daar dan krijgt moet je onderhouden, zodat je onder hun aandacht blijft. Ik verwacht van die aanpak meer dan van nog twintig brieven het luchtledige in slingeren.
's Avonds ben ik met mountainbike in de auto naar Belair gereden, waar Marieke en Paul elke week mountainbiken. Het weer was niet geweldig en het groepje was klein (vier mensen) maar het was prachtig. In twee uur heb ik net zoveel spektakel gehad als in drie dagen Limburg. Wat een prachtomgeving! En lekker pittig parcours, ik ben twee of drie keer van de fiets gekukeld. Gelukkig kan ik beter vallen dan fietsen, dus ik heb meestal niks. Na afloop moesten een meisje en ik door het donker terug naar de auto die boven stond. Ze leggen hier rustig een plak asfalt tegen een helling van 20% aan dus dat viel nog niet mee.

Op vrijdag had ik de tweede ronde van de sollicitatieprocedure bij een ander bedrijf. Dat bestond uit een technische test (ik denk dat ze hier gewoon sollicitanten gratis werk laten doen door ze 'tests' te geven) en een interview. Toen ik de test zag dacht ik dat ik net zo goed naar huis kon gaan. Ik moest een miniapplicatie bouwen in een zelf te kiezen Microsoft techniek. Ehm, dat kan ik nou juist nog niet. Maar ik kwam best een eind en het ging ze vooral om de nabespreking, het werk was meer een kapstok om een gesprek te hebben over hoe je het zou aanpakken en ontwerpen. Ze waren erg tevreden met mijn toelichting en ook het interview daarna ging erg goed. Maandag hoop ik meer te weten maar ik vond het er veelbelovend uitzien. Het zou wel betekenen dat ik nu in Australische dollars ga verdienen wat ik eerst in Euro's kreeg. En de Euro is meer waard, althans de komende weken nog als dat zo doorgaat.
Overigens stond er voor de deur van het bedrijf waar ik moest zijn een vrachtwagen met oplegger stil met allemaal politie eromheen. Later bleek dat die vrachtwagen met kapotte remmen uit de heuvels was gekomen en zeven kilometer door de stad was gedenderd. Daarbij heeft hij twee auto's geramd maar geen ernstige slachtoffers gemaakt. We hebben één van die auto's zien staan en je vraagt je af hoe je daar uit komt!
De golfclub slaan we een weekje over, want Karla heeft een etentje met een groepje dames, waaronder Florence en Connie. En ik schrijf aan het blog (met een muziekje, en het moet me toch van het hart dat 'Getting Better' van de Wedding Present een stuk beter is dan van de Fab Four. En over de Wedding Present gesproken, voel eens even de melancholie in 'If I could live one day again, that day would be the one'). Hopelijk kan ik binnenkort iets positiefs melden over de baanzoekerij. Het is tot nu toe erg leerzaam geweest en ik leer aardig wat bedrijven en mensen kennen. Adelaide is klein en dat kan nog weleens van pas komen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat er iets zal komen, ook als dat maandag nog niet het geval mocht zijn.
Kijken jullie ondertussen naar de foto's, het zijn er een hoop (ook van vorige keer)!

Bekijk foto's

PostHeaderIconVerwennerij en interviews

Deze week stond vooral weer in het teken van stress rond baanzoekerij. Dat krijgen we niet cadeau, dat is wel duidelijk. Maar daarover straks meer (je moet de lezer toch een beetje binden nietwaar?)
Op zaterdag zijn we naar de speelgoedwinkel gegaan (de andere kant van de wereld is zeer betrekkelijk, het was gewoon de Amerikaanse keten 'Speelgoed zijn wij') om een cadeau voor Julian te kopen. Dat kleine mannetje wordt bijna één jaar en daar moet natuurlijk wel een geschenk bij. Overigens gaan we twaalf tanden bij twaalf maanden niet meer halen want hij is ook al bezig met nummers 13 t/m 16! Hij krijgt op dit moment vier hoektanden en vier kiezen. Hij zal dat wel zo vroeg doen om een beetje van zich af te kunnen bijten richting grote broer...
Na een zoektocht had Karla speculaaskruiden gevonden en 's middags heeft ze met Tristan pepernoten gebakken. Helaas dachten we dat de combimagnetron in ovenfunctie niet hoefde te draaien (meer bepaald het plateau erin) maar dat was een vergissing. De voorste pepernoten waren prima maar die achteraan waren iets teveel geïnspireerd door Zwarte Piet.
Ik heb nog iets van The Ashes gezien, een serie testmatches van het Australische cricketteam tegen het Engelse. Belangrijker wordt het niet.

Op zondag was niet alleen Hannah jarig (zes al!) maar deed Karla ook mee met de Gear Up Girl ride. Dat is een fietstocht van het centrum van Adelaide en via de kust terug. Marieke van de fietsenwinkel had haar daarvoor gevraagd en het was erg gezellig. We hebben nog nagekletst met Marieke en haar vriend Paul, heel leuk. Volgende week donderdag ga ik met hem en een groep rijden op de mountainbike, die heb ik thuis meteen weer even goed afgesteld.

Op maandag liet Tristan zich weer perfect afleveren, dat gaat gelukkig wel weer goed. Ik heb hard gestudeerd om aantrekkelijker te zijn op de arbeidsmarkt en ter voorbereiding op mijn gesprek van dinsdag. Karla heeft ondertussen wat kerstinkopen gedaan.
Ik werd ondertussen gebeld door mijn onvolprezen recruiter dat ik op donderdag ook nog een job interview heb. Zolang er kansen zijn is er hoop.

Op dinsdag was Julian vrij huilerig, waarschijnlijk door tandjes. Je ziet dan echt zijn tandvlees rood opgezet, heel zielig. Ik heb terwijl Tristan Bob de Bouwer keek (goed voor je algemene ontwikkeling, ik ken nu ook Scoop, Lofty, Muck, Dizzy en de anderen) mijn interview voorbereid.
Eenmaal daar werd ik voor een vrij pittige test geplaatst waar ik een half uur voor kreeg. Vragen als 'schrijf een functie die teruggeeft hoeveel priemgetallen er zitten tussen 1 en een op te geven getal N zonder libraryfuncties te gebruiken' en 'op elke hoek van een driehoek zit een mier, als ze alle drie gaan lopen langs de zijden van de driehoek, hoe groot is dan de kans dat ze elkaar niet tegenkomen?' Het was even zweten maar aan het eind van het eropvolgende interview hoorde ik dat ik het goed gedaan had, zij het niet foutloos. Het interview zelf was met een techneut en ik kon aardig antwoord geven vond ik. Ik ging met een goed gevoel weg in elk geval, op woensdag zou ik teruggebeld worden. Wel is er nog een kandidaat.
Na afloop zijn we nog even naar Warrawong gegaan en 's avonds hebben we geBBQt. Toen sloeg de vermoeidheid wel toe, die uiterste concentratie (in combinatie met twee energielekken) vergt toch wel veel. Tristan zong spontaan Jingle Bells... het moet niet gekker worden!

Om half vijf werd ik wakker door Julian. Toen hij zeker wist dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen, sliep hij weer in. Ik ben om vijf uur maar opgestaan, de zenuwen van de uitslag van gister speelden me parten. We hebben onze nepboom met nepkaarsjes vandaag opgezet. Hij is prachtig en niet minder echt dan het kerstgevoel dat je aan alle kanten aantreft, dus perfect.
Vandaag weer de hele dag gewacht en getwijfeld: als je niks hoort als ze zouden bellen, is dat dan een slecht teken? Vervelende onzekerheid, die op woensdag niet werd opgeheven. Wel heb ik een gedeelte van het wachten op de fiets doorgebracht en ik ben voor het eerst (in de regen) naar de top van Mount Lofty gefietst (710 meter). Zwaar maar lekker. Ik richt me dan maar gewoon op het interview van donderdag.

Het interview op donderdag ging volgens mij goed, het was vooral kijken of er een 'cultural fit' was en ik hoorde diezelfde dag al dat ik naar de tweede ronde mag, samen met nog één van de vijf gegadigden. Wel fijn dat ik in interviews meestal wel goed overkom blijkbaar. Na afloop zijn we lekker de stad in gegaan, zonder kinderen dus. Maar de middag werd niet zo rustig als gedacht want er waren wat interessante ontwikkelingen.
De directeur van het bedrijf van dinsdag die iets zou laten weten op woensdag via de recruiter, belde mij dat het technische team wat bedenkingen had dat ze misschien wat veel tijd kwijt zouden zijn met mij op weg helpen. Ik heb gepraat als Brugman en gezegd dat ik het prima aankan als iemand me maar de kans durft te geven. Hij zei wel dat ze het heel vervelend zouden vinden me naar elders te zien gaan. Waar het op uitdraait is dat ik van het weekend thuis een test moet maken en die maandag moet indienen. Karla was kwaad omdat ze vindt dat ze me maar eens met rust moeten laten en me gewoon aannemen. Ik wil ook wel graag zekerheid maar snap vanuit de Prolificgeschiedenis ook wel dat je als klein bedrijf niet over één nacht ijs gaat.
Het grappige was dat de recruiter mij tegelijk belde over de tweede ronde van dat andere bedrijf en hij was (niet geheel aangenaam) verrast dat die directeur ten eerste hem gepasseerd had buiten de afspraak om en ten tweede dat ze me na de laatste test elke keer weer nieuwe tests geven. Hij was het dus wel met Karla eens. Hij moest erom lachen dat ik gezegd had dat iemand het lef moet hebben om me het voordeel van de twijfel te geven. Het is echt een goeie vent.
Maar nu krijg ik dus op vrijdag een test die ik maandag moet opleveren, een miniprojectje eigenlijk. De recruiter heeft duidelijk gemaakt dat we dan ook wel op maandag een definitief antwoord willen, dus wie weet! 'Bekijk deze ruimte', zoals de Engelsen zeggen...
De avond zijn Karla en ik voor het eerst samen uit eten geweest sinds we hier zijn. We zijn naar McLaren Vale gegaan naar een gezellig restaurant. Heerlijk, rust en gezelligheid en lekker eten en drinken. Na afloop lekker lang doorgebept met de oppas van dienst, Florence.

Op vrijdag was Karla zo lief om alleen met de kinderen boodschappen te doen en heb ik me stevig voorbereid voor die test, ik zie het ook als test voor mezelf. Als ik dit kan met hulp van boeken en internet, dan kan ik er ook werken. Ik wist nog niet wat de test zou inhouden maar had wel gehoord over wat elementen die erin zouden zitten, dus die ben ik gaan leren en opzoeken. Toen de opdracht 's avonds kwam was mijn oordeel: best geavanceerd, maar volgens mij te doen. Morgen hard werken en dan zou het goed kunnen komen. We lopen er maar niet op vooruit.
Tristan had waarschijnlijk een splinter in zijn vinger, hij heeft al een tijd een beetje een ontstoken vingertje en die heb ik nu maar eens opengemaakt. Was Tristan niet blij mee maar volgens mij gaat het wel beter nu de druk eraf is en het vuil eruit.
Vandaag is de tweede testmatch tussen Australië en Engeland begonnen en die wordt gespeeld in Adelaide. Reece bleek erheen te gaan en hij was natuurlijk verbaasd dat ik geeky genoeg ben om als Nederlander toch mee te kunnen praten over cricket.
En verder eindelijk het eerste deel van de titel: we hebben deze week twee verrassingspakketten uit Nederland mogen ontvangen, en die hebben we vandaag (deels) uitgepakt. Deels, omdat er ook cadeau's voor Julians verjaardag komende dinsdag in zaten. Wat een verwennerij zeg: allemaal lekkere dingen en leuke cadeautjes van Karla's ouders en ook nog allemaal leuke cadeau's voor de kinderen van 'opa en oma Zaandijk'. Jullie hebben ons schandalig verwend (die verzendkosten alleen al!) en wij en de kinderen zijn er onzettend blij mee! Heel erg bedankt dat jullie zo aan ons gedacht hebben.
De golfclub was, zoals altijd, weer echt gezellig! Leuke lui zitten daartussen.

Foto's volgen binnenkort. Iedereen succes daar in de sneeuw en kou (het verschil tussen daar en hier is op dit moment ongeveer veertig graden).

PostHeaderIconBegin, Pauze, Einde

Zaterdag hebben we de boodschappen gedaan die er vrijdag niet van kwamen. Ik heb nog regelmatig teruggedacht aan mijn afwijzing, toch heus balen.
's Middags zijn we met Yvonne, Wilfred en Levi naar het strand gegaan. Dat was erg leuk en ik heb zelfs gezwommen in zee. Het water was nog knap fris maar als je eenmaal door was erg lekker. Tristan wil niet te dicht bij de zee maar Julian kent nog geen gevaar. Als een pas uit het ei gekropen schildpadje kroop hij recht de zee in, en als ik hem niet onderschept had was hij nu op weg naar Antarctica. En daar was hij niet op gekleed.
Zoals het een echte Australische dag met prachtig weer betaamt hebben we 's avonds ge-BBQ-t. Dat viel in de smaak bij allen.

Op zaterdag heb ik het blog wat aangepast (alle foto's zijn nu beschikbaar via de kolom rechts). Het valt tegen hoe hard je moet nadenken als je je dagelijkse programmeergereedschap een paar maanden niet gebruikt!
In de middag ben ik gaan fietsen. Ik vond dat 60 kilometer nu wel moest kunnen maar dat was buiten de warmte gerekend. Het was tegen de 35 graden en dat viel tegen. Nog een paar stukjes onverharde weg met tegenwind en ik was blij dat ik nog thuiskwam, ik was kapot.
Tristan was 's middags weer onuitstaanbaar omdat hij moe was. We gaan toch proberen het middagslaapje weer in te voeren.

Op maandag liet Tristan zich prima afleveren bij de creche. Voorbereiding werkt erg goed, we vertellen hem nu een dag van tevoren een keer of vijf wat er gaat gebeuren. Dat wordt dan zo vanzelfsprekend voor hem dat hij zelf naar de deur wijst waar je door moet.
Om ook iets anders te doen dan solliciteren hebben we lekker geluncht in een Ierse pub vlakbij, lekker en lekker luxe. Daarna hebben we een randjestrimmer gekocht voor het gras en de grasmaaier aangezwengeld (olie erin, benzine erin, starten maar).
Karla heeft van een vriendin leuk nieuws te horen gekregen want die vriendin is zwanger! Voor het geval ze het nog niet aan iedereen verteld heeft laten we haar naam nog even achterwege. Een nieuw begin dus!
Helaas bereikte mij diezelfde dag ook het bericht van een einde: Alie van SAB (de opdrachtgever in Deventer waar ik mijn laatste opdracht in Nederland heb gedaan) is zaterdag plotseling overleden. Ik denk met veel plezier terug aan de woensdagochtenden in Deventer, als Jan Mark en ik koffie voor haar meenamen en we lekker kletsten over vooral onbelangrijke zaken. Ze was altijd een en al hartelijkheid en het is bizar te bedenken dat ze er niet meer is.

Op dinsdag hebben we Tristan na uitvoerige voorbereiding na de lunch in bed gestopt. Het ging wonderwel, hij heeft lekker geslapen. Dat geeft ons behalve een veel leukere Tristan in de middag ook weer een pauze na de lunch.
We hebben een opblaasbadje gekocht en op zoek naar een slang om die te vullen kwam ik de eerste huntsman spider tegen. Een flinke spin van zo'n tien centimeter die gauw in een hoekje vluchtte. Toen ik hem wat porde om fotogenieker te gaan zitten rende hij over het metaal van het schuurtje en dat is voor het eerst dat ik spinnepoten heb horen tikken.
De kinderen hebben lekker in het badje gespeeld (het was vandaag 36 graden) en ik heb het gras gemaaid in de namiddag.

Op woensdagochtend heb ik de fietstocht van laatst herhaald maar nu bij 25 graden. Dat scheelde enorm. Niet zo lang na thuiskomst ging het flink regenen, goed getimed dus.
De recruiter, Reece, belde in de middag dat hij weer een job interview voor me heeft geregeld, nu voor iets wat dichter bij mijn cv ligt: programmeren. Dat is volgende week pas, maar ik ben erg blij met de nieuwe kans.
Na de herwonnen pauze zijn we met de auto naar McLaren Vale gegaan, daar waren we al eens geweest toen de wijnranken nog kale stokken waren. Ik heb Karla ook laten zien waar ik fiets maar door de regen leek het niet zo erg op Spanje als eerder en de kleuren (rode rotsen in azuurblauwe zee, groene wijnranken naast bruine tarwe) waren niet zo overweldigend.

Donderdag heb ik de kinderen alleen naar de creche gebracht, Karla gaat heel vroeg hardlopen vanwege de warmte en ging douchen. Tristan ging perfect, hij stuurde me nog net niet weg.
We hebben weer hard gewerkt aan werk, ik om mijn programmeergesprek goed voor te bereiden en Karla aan brieven schrijven en bellen. Helaas is ze niet aangenomen bij het bedrijf waar ze een gesprek had vorige week, al heb ik er twijfels bij of ze daar op haar plek had gezeten. We hebben nagedacht of we Karla's methode misschien moeten aanpassen. Ze kan echt wel wat maar zestig (!) brieven hebben nog niet veel opgeleverd. Misschien moeten we haar diploma laten beoordelen, daar zijn instanties voor. Dan kun je op je cv zetten dat je opleiding gelijk staat aan een bepaalde Australische opleiding. Misschien ga je dan niet zo snel op de stapel 'onbekende dus waardeloze opleiding'.
's Avonds paste Jill van de golfclub op, zodat wij Florence en Ben mee uit eten konden nemen om te bedanken voor het ophalen van het vliegveld op de eerste dag. We hebben ze meegenomen naar de Ierspe pub van laatst en het was enorm gezellig. Florence heeft bij juweliers gewerkt en herkende Karla's Jaeger-LeCoultre. Zij heeft er ook een! Toen de dikkertjes wat al te vals begonnen te bleren bij de karaoke hebben we het voor gezien gehouden.

Toen we op vrijdag boodschappen gingen doen begon Tristan in de auto te zingen. 'Twinkle twinkle, little star', erg grappig om hem een Engels liedje te horen zingen.
Hij wilde vandaag niet slapen, dus zijn we een stuk gaan rijden over prachtige wegen naar Willunga. De achterbank heeft er niets van gezien, alle oogjes waren dicht.
Eten bij de golfclub was weer gezellig, al was het erg rustig. En we hebben weer een vleesschaal gewonnen (we waren de laatste tijd vooral sponsor van de loterij). De volgende BBQ kan dus gepland worden...

Bekijk foto's

PostHeaderIconMerry Christmas

Merry Christmas! Zaterdag 13 november was de christmas pageant, wat betekent dat Father Christmas de stad binnengereden wordt in een fraaie optocht. Die gebeurtenis geldt als het officiële begin van de festive season. We zijn niet gaan kijken omdat het veel te koud was, maar het was live op tv. Ze hebben hier natuurlijk geen sinterklaas, dus het kan allemaal wat eerder. Maar om je nou 'festive' te gaan zitten voelen half november vanwege kerst gaat mij toch iets te ver.
's Middags kwamen Connie en Chris langs om te lunchen en Amarula te proeven, dat vond ik een stuk gezelliger!

Zondag heb ik weer gefietst, weliswaar nog maar 35 km maar die hellingen liegen er niet om. Op technisch gebied is het me eindelijk gelukt om het draadloze netwerk te verlengen met behulp van een oude router (het signaal was zwak in de werkkamer en nu niet meer) en ik heb getest dat het overlijden van mijn Squeezebox komt door een kapot netwerkkaartje. Ik heb nieuwe besteld op internet en hopelijk kunnen die mijn geliefde muziekapparaat reanimeren!
In de middag hebben we weer een huisje gekeken en Connie en Chris daar ontmoet. Zij opperden ergens te gaan eten en dat was heel erg leuk. Gelukkig gedroegen de kinderen zich daarbij ook goed, dat is toch afwachten.

Ik ben trots op Karla, ze is nu begonnen na te bellen naar bedrijven die een sollicitatiebrief van haar hebben gehad. Ik ben bezig geweest om mijn cv iets minder technisch te maken. Hij moest zo technisch mogelijk voor de visumaanvraag, maar ik merk nu dat het tegen me werkt.
Julian is begonnen aan twee nieuwe hoektanden en twee kiezen! Hij had acht tanden toen hij acht maanden was, en straks dus twaalf bij twaalf maanden!

Op dinsdag had ik weer een gesprek met Arthur, de Nederlandse recruiter (werver). Hij had geen concrete banen maar wel een hoop inspirerende tips, dus ik ben blij met het gesprek. Na afloop zijn we gaan lunchen op Mt Lofty, elke keer weer leuk. De wijnranken onderweg zijn nu behoorlijk groen, toen we hier kwamen waren ze nog kaal.

Op woensdag hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik heb zo ongeveer een halve dag besteed aan het aanpassen van mijn cv, een half uurtje werk tenzij je in een dierentuin woont waar twee wezentjes alles proberen om te gooien, vies te maken, kapot te trekken of lawaai te maken. Op zulke momenten wens ik dat ze morgen vijf zijn.
's Middags heb ik gefietst, 45 km met stijgingspercentages van 16! En dan heb ik niet eens een bergverzet... (met een bergverzet kun je bergen verzetten). Ik was al blij dat ik boven kwam zonder afstappen. Maar wel lekker hoor, en een mooie omgeving. Ik moest eraan denken hoe verwend wij zijn. Ik fiets in Australië en in plaats van dat ik denk: "wauw, Au-stra-lie-je!" denk ik: doet me een beetje denken aan toen we mountain bikes hadden gehuurd op Zanzibar.

Op donderdag kreeg ik te horen dat ik afgewezen ben na het gesprek van afgelopen donderdag. Wel jammer, het was een leuk gesprek en een leuk bedrijf. Wel was het een beetje een long shot, ik zit momenteel een beetje buiten mijn gebied te vissen. Ik had ook een nieuw gesprek voor iets vergelijkbaars, ik vond dat dat gesprek erg goed ging. Na afloop zijn Karla en ik lekker zonder kinderen een burger gaan eten in een pub. Daarna zijn we over The Parade gelopen, een leuke straat met zoals dat heet trendy winkels. Dat betekent dat het leuk is om te kijken maar dat je er niks koopt.
's Avonds heeft Karla doorgebracht met voorbereiden van haar eerste gesprek! Al dat geschrijf leidt gelukkig toch ergens toe.

Op vrijdag zijn we naar Blackwood gegaan voor het gesprek van Karla. Ze vond dat het wel goed ging, ze kwam goed uit haar woorden. Dat is erg prettig, want dat is altijd haar grootste zorg. Dat kan ze dus, en dat is fijn om te weten voor volgende pogingen als dit niks wordt. Dat zou ze overigens niet zo erg vinden want het is een heel klein kantoor waar ze vrij veel alleen zou zijn. Maar in dit stadium zijn we blij met iedereen die ons wil hebben.
Ondertussen kreeg ik bericht dat iemand anders uitgenodigd wordt voor de vervolgronde. Ik was enorm teleurgesteld en had een beetje een wrang gevoel, want ik heb voor de emigratie en de bijbehorende skills assessment mijn cv zo technisch mogelijk gemaakt en nu krijg ik te horen dat ik te technisch ben. Maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ze mij niet nemen. De baan zou inhouden dat ik de account manager zou worden van hun verreweg belangrijkste klant, Mitsubishi. Leek me geweldig, maar mijn te technische cv gooit dus roet in het eten. Als ik nou mijn minder technische maar eerder had gemaakt, dan had ik volgens mij een betere kans gehad. Balen dus.
Reece, mijn recruiter, is wel een heel goede vent vind ik. Hij wil me echt aan het werk hebben en we gaan nu iets anders proberen. Ik heb tot nu toe werk geprobeerd te krijgen dat niet echt in het verlengde ligt van wat ik gedaan heb, maar meer waar ik naartoe zou willen. Dat lijkt dus niet te lukken. Het lijkt wel het echte leven: je kunt de weg niet zomaar afsnijden.
Nu gaat hij me voorstellen bij wat meer technische rollen, weer programmeren dus maar wel met wat meer klantcontact. Zo kan ik via via toch wat meer die kant op. Om eerlijk te zijn vind ik dat prima. Als je maar ergens binnen bent, dan is het veel makkelijker om je carrière bij te sturen dan wanneer je werkloos bent. En ik vind ook dat we dan pas van een geslaagde emigratie kunnen spreken. Ik ben dus weer vol goede moed. Iedereen zegt ook wel dat je gewoon in aantallen moet denken. Hoe meer gesprekken, hoe groter de kans dat iemand je aanneemt. Komt allemaal echt goed, verzekert men ons. Maar wij moeten het doen...
Na afloop zijn we wat gaan rijden omdat de kinderen slaap nodig hadden (en Tristan weigert thuis te slapen overdag). We zijn in Clarendon gaan lunchen, heerlijke pizza en prachtig uitzicht. Na een tijdje werden we aangesproken door een erg aardige vent uit Adelaide en zijn vriendin. Hij was van oorsprong Zuid-Afrikaan en herkende ons Nederlands. Zij was Amerikaanse. We hebben een hele tijd met ze zitten kleppen, heel gezellig.
Na afloop zijn we (na een tussenstop thuis) naar de golfclub gegaan. We hadden niet zoveel zin, we waren alle vier wel moe van de bewogen week. Maar het was weer heel gezellig. Lekker ouwehoeren met de barman en met Peter en Jill, die met zoon en twee schoondochters (ze hebben nog meer zoons, harems zijn hier niet gebruikelijk) bij ons aan tafel kwamen zitten. Weer leuk gekletst en de jochies gingen erg goed.

Bekijk foto's

More Entries >>


YouTube

Kijk ook naar ons (en vooral onze kinderen) op YouTube!

Search
Search in all entries:


Calendar
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
All Pictures
Getallen en grafiekjes (19)
Danoontje Powerrr (28)
Opgestoerd (28)
Kleine kinderen worden groot (37)
0 naar 42 in 10 (40)
Life is Bright (63)
Cirkel is ovaal (46)
Mini kampeertrip (40)
Moet niet lekker worden (30)
bij kaarslicht (26)
Uitgeteld (28)
Het heen en weer (42)
Radiostilte (35)
Wiede wiede wagen (34)
Net werk (35)
Nieuwe spullen (36)
From Holland (27)
Zaankanters (24)
Tussendoortjes (32)
Australische vakantie (58)
Op je gezondheid (44)
Ambulance Chaser (35)
Omweg is terug (24)
Vliegvakantie (36)
Puur helder (15)
Laatste keer (17)
Herbeginnen (16)
Veel te druk (18)
Stansbury (44)
Er in en er uit (14)
Great Indoors (26)
Loopt lekker (19)
Brandhout (22)
Herfst geworden (22)
Latertjes (32)
Fikkie stoken buiten en binnen (46)
by 3 wickets (27)
Giftige bruine (35)
Doorbroken (17)
Aftellen geblazen (24)
Schooljongens (38)
Zonder zijwieltjes (87)
Reuzenschildpad (36)
Blog aan het been (70)
Morialta en Melbourne (36)
zwart (34)
Zware jongens (14)
Zijn en of haar gangetje (12)
Zevenmijlslaarzen (18)
Wisselend succes (20)
Wining and dining (39)
Willunga (11)
Werkweek (8)
Week2 (21)
We zitten er warmpjes bij (8)
Waterschade (23)
Wallace and grommets (25)
Waar is de vakantie (33)
Vouwfiets (7)
Verhuizen en vallen (17)
Van huis naar thuis (15)
Van eigen bodem (18)
Tranenparty (9)
Tour Down Under (10)
Tien (9)
Thuis maar dan anders (25)
Teveel nieuws (13)
test (5)
Technicolor (9)
Sweet Windy and Lofty (14)
Summer in the city (12)
Stuivertje wisselen (12)
Strand en park (10)
Stijgende lijn (29)
Steeds slimmer (9)
Stapje voor stapje (10)
Spanning maar geen sensatie (11)
Snotneusjes (15)
Sleepover (19)
Sedunary (13)
Schoon genoeg (9)
Ride to work (18)
Racen (10)
Quite a shock (17)
Queen or King of the Mountain (14)
Pyjama drama (28)
Pitstop (19)
Performance enhancement (21)
Party time (21)
Party animals (19)
Paasplaatjes (24)
Overlopers (17)
Out with the new (22)
Out camping (35)
Open deur (29)
Op de lange latten (48)
Onkaparinga (26)
Nul uit drie of twee uit drie (18)
Nieuwe uitdaging of toch niet (21)
Nieuwe start (20)
Niet zonder ongelukken (27)
Nice work (27)
Nazomeren (23)
Naar de kraaien (10)
Mount Lofty Challenge (11)
Moeder en kind (19)
Moe what else is new (23)
Mildura (14)
Michelinmannetje (13)
Met blijdschap (9)
Merry Christmas (7)
Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is (14)
Magpie swoop (21)
Lustrum (10)
Lopende zaken (9)
Logeerpartijtje (10)
Little brother (12)
Lijmpoging (16)
Lichtpuntjes naar kerst (10)
Lekker weg in eigen land (48)
Laurens zonder L (25)
Late arrival (29)
LAT Relatie (22)
Lady Luck (6)
Koperdriehoek (34)
Koala ervaring (18)
Kleurrijke week (10)
Kijken naar de koers (5)
Kiezen met verstand (14)
Kastje en muur (15)
Kapot (18)
Kamperen en snoeien (14)
Kaasfondue (21)
Just add water (16)
Jingle all the way (49)
In drieen (20)
In aantocht (14)
Huis nummer 14 (16)
Housewarming en andere feestjes (9)
Hoog bezoek no2 (34)
Hoog bezoek (16)
Highway to the crumbs (6)
Het vliegt voorbij (9)
Het leven een feest (12)
Heet onder de voeten (50)
Heen en heen (45)
Harder dan alles (16)
Happy New Year (40)
Happy Holidays (25)
Halfvol (14)
Hairy fairy (11)
Goed op weg (8)
Gelijk prijs (10)
Geen roze bril (8)
Geen examen wel uitslag (13)
Gebak in overvloed (37)
Gaan en komen (17)
Filterzand (9)
Filmpje (16)
Fikkie (24)
Fietsfestijn (21)
Fietsen geeft vleugels (26)
Fiets en Fair (20)
Feesten partijen (22)
Feestdagen (22)
Farewell (15)
Etappekast (16)
Entertaining (12)
Egghunt (3)
Eerste tweede laatste (29)
Eerste keer (34)
Eerste diploma (32)
Eenjarig (46)
Een zalig paasfeest (27)
Een man met een missie (17)
Een beetje van alles (12)
Dutch Tall Ships (30)
Duizend duizendpoten (47)
Downs maar vooral ups (15)
Diversen 1 (27)
De zoo en zo (29)
De ultieme test (24)
De tijd vliegt de cake nog net niet (28)
De pot op (5)
De gemotoriseerde mens (13)
De dubbele 21 (19)
De conferentie van Auckland (3)
De bumper bummer (21)
Dat kon je wel zien (16)
Daar zij licht (11)
Corkscrew Revanche (14)
Climb that bridge (13)
City to bay (14)
Chillen (9)
Buurten bij buren (16)
Buitelingen (15)
Brokkenpiloot (21)
Breekt zo lekker de week (18)
Bramen (15)
Borrelen (13)
Bikkel op bezoek (16)
Bijna maar toch niet (13)
Bergbeklimmen (17)
Begin Pauze Einde (12)
Badkamergeheimen (18)
Back in the Saddle (15)
Baanvak en wissel (10)
Autojacht (25)
Australialia (11)
Amys Ride (17)
Amy oh my (13)
Achter de rug (14)
Aan het werk (14)
39 (15)
32 lentes en lente (14)
All Entries
  Getallen en grafiekjes
  Danoontje Powerrr
  Opgestoerd
  Nederland zet de Bloemetjes buiten
  Kleine kinderen worden groot
  Van 0 naar 42 in 10 jaar
  Life is Bright
  De cirkel is ovaal
  Mini kampeertrip
  Het was weer raak
  Het moet niet lekker worden!
  Dineetje bij kaarslicht
  Uitgeteld
  Het heen en weer
  Radiostilte
  Wiede wiede wagen
  Net werk
  Veel nieuwe spullen
  Dirk fom Holland
  Boer zoekt Zaankanters
  Tussendoortjes
  Australische vakantie
  Op je gezondheid
  Ambulance Chaser
  De omweg is terug
  Vliegvakantie
  Puur helder water
  Laatste keer
  Herbeginnen
  Veel te druk
  Naar Stansbury en de rug
  Er in en er uit
  The Great Indoors
  Loopt lekker
  Brandhout
  Herfst geworden
  Latertjes
  Fikkie stoken buiten en binnen
  Australia won by 3 wickets
  Giftige bruine
  Doorbroken
  Aftellen geblazen
  Twee schooljongens
  Zonder zijwieltjes
  Reuzenschildpad
  Blog aan het been
  Bloemlezing 4
  Morialta en Melbourne
  Buitelingen
  Fiets en Fair
  Wining and dining
  Gebak in overvloed
  Verhuizing naar Amerika
  Encore
  Feesten en partijen
  Borrelen
  Fikkie
  De tijd vliegt de cake nog net niet
  Koperdriehoek
  Moe what else is new
  Wallace and grommets
  Meerdere mijlpalen bereikt als het goed is
  Sleepover
  Hoog bezoek no2
  Wisselend succes
  Nieuwe start
  Nazomeren
  Nieuwe uitdaging of toch niet
  Achter de rug
  Niet zonder ongelukken
  Heet onder de voeten
  Happy New Year
  Party animals
  Autojacht
  De ultieme test
  Queen or King of the mountain
  De dubbele 21
  Late arrival
  De open deur
  Dutch Tall Ships
  Waterschade
  De bumper bummer
  Just add water
  Koala Ervaring
  Quite a shock
  Eerste diploma
  Technicolor
  Eerste keer
  Twee keer een heenreis
  Mildura
  39
  Kapot
  Racen
  The hairy fairy
  Tien
  Onkaparinga
  Fietsfestijn
  Performance enhancement
  Highway to the crumbs
  Jingle all the way
  Buurten bij buren
  Het leven een feest
  Al het goede komt in drieën
  Pitstop
  Filmpje
  Out camping
  Amy oh my
  Badkamergeheimen
  Kamperen en snoeien
  Ride to work
  Hoog bezoek
  Stijgende lijn
  Halfvol
  City to bay
  Back in the Saddle
  In aantocht
  Vouwfiets
  Fietsen geeft je vleugels
  Lady Luck heeft pauze
  Harder dan alles
  Party time
  Pyjama drama
  Etappekast
  Michelinmannetje
  Naar de kraaien
  Van eigen bodem
  Van het kastje en de muur
  Waar is de vakantie?
  Laurens zonder L
  Farewell
  Een pijnlijke leegte
  Kiezen met verstand
  Baanvak en wissel
  Zijn en of haar gangetje
  Gelijk prijs
  Out with the new
  Met blijdschap delen wij mee
  Stuivertje wisselen
  Paasplaatjes
  Egg Hunt
  Verhuizen en vallen
  Mijn bekering
  Revanche op Corkscrew
  Mount Lofty Challenge (min of meer)
  Summer in the city
  Willunga
  Bramen
  Bloemlezing 3
  Aan het werk dan maar zeker?
  Filterzand
  Lustrum
  Werkweek
  Feestdagen
  Het breekt zo lekker de week
  Geen roze bril
  Op de lange latten
  Duizend duizendpoten
  We'll climb that bridge when we come to it
  Zevenmijlslaarzen
  Draad- en draadloosloos
  De eerste, de tweede en de laatste
  Het is een gaan en komen
  Bikkel op bezoek
  Entertaining
  Amy’s ride
  Van huis naar thuis
  Goed op weg
  Bloemlezing II
  Schoon genoeg
  Thuis maar dan anders
  Een kleurrijke week
  Magpie swoop
  Tristan Bloemlezing
  Little brother is watching you
  Downs, maar vooral ups
  De pot op
  Teveel nieuws voor één week!
  Kaasfondue in de lente
  Jaar
  Moeder en kind
  LAT Relatie
  Het leven down under staat op z'n kop
  Overlopers
  Tristan Treuzel
  Chillen!
  Feest
  Een dierentuin
  Kijken naar de koers
  Snotneusjes
  Dat kon je wel zien dat was ik
  Lijmpoging
  Steeds slimmer
  Daar zij licht
  Lopende zaken
  Het vliegt voorbij
  Sweet, Windy and Lofty
  De conferentie van Auckland (evaluatierapport)
  Housewarming en andere feestjes
  Een zalig paasfeest
  Australialia
  Een man met een missie
  Fail te moeilijk
  We zitten er warmpjes bij
  Nog geen examen maar wel al de uitslag
  Brokkenpiloot
  Een beetje van alles
  Zware jongens
  Vergeten omdat het in de agenda stond
  Australiërs hebben geen ballen
  Bergbeklimmen
  De val van de muur
  De gemotoriseerde mens
  Bijna... maar toch niet
  De L van Laurens
  Nul uit drie of twee uit drie?
  Tour Down Under
  De zoo en zo
  Het werkt weer
  Lekker weg in eigen land
  Lichtpuntjes naar kerst
  Happy Holidays!
  Such a perfect day
  Van confusion naar surety
  Er is één éénjarig
  Verwennerij en interviews
  Begin, Pauze, Einde
  Merry Christmas
  Stapje voor stapje
  Spanning maar geen sensatie
  Much ado about nothing
  Huis nummer 14 heeft huisnummer 5
  Gezelligheid, ontspanning en stress
  Strand en park
  32 lentes en lente
  Nice work (if you can get it)
  Sedunary Road
  In de verlenging
  Onze ozzie boys!
  Zwart voor de ogen
  Creepy Crawlies
  Verkennen en wennen
  Creche, regelwerk en uitstapjes
  Een hoop kennismakingen
  Plaatjes bij de praatjes
  The kids...and some more
  Finally een stukje van mij...
  Op reis zonder sleutels
  De Tranenparty
  Nog latere (en dus zwaardere) loodjes
  De laatste loodjes
  Een Dak Down Under!
  Visum staat in het paspoort!
  Weer een stap gezet
  Sorry, geen interviews
  Visum ophalen in Berlijn
  Case Officer voor Nieuw-Zeeland!
  Visum Australië binnen!
  Medische keuring Australië
  Australië: Case Officer toegewezen
  Julian is er!
  Aanvraag ontvangen door NZ
  Aanvraag NZ op de post!
  Medical examination NZ
  Foto voor medical NZ
  Toch vervolg aan Nieuw-Zeeland
  Aanvraag Australië voltooid
  Visumaanvraag Australië ingediend
  Huis verlaten en overgedragen
  Wijzigingen in immigratieregeling
  Uitslag van de ACS!
  Gemeen mailtje van de ACS
  Informatiemap van NZ binnen
  Invitation To Apply!
  Nieuws na de vakantie
  Pff... RPL klaar en op de bus
  EOI selected!
  EOI ingediend
  Uitslag IELTS binnen!
  IELTS: English spoken
  Van eigen beek naar Oosterbeek
  Vaarwel Eduard
  RPL en referenties...
  Wat moet je doen voor een visum?
  Australië of Nieuw-Zeeland?
  Emigreren: waarheen, waarvoor?
About Us

Karla, Laurens, Tristan en Julian
Op dit blog houden we ge�nteresseerden op de hoogte van onze emigratie.
Laat wat van je horen!
Subscribe
Enter your email address to subscribe to this blog.