Highway To The Sun

We hebben bericht gekregen van de Case Officer van Nieuw-Zeeland. Omdat ik geen job offer heb ontvangen vanuit Nieuw-Zeeland wil ze graag een telefonisch interview met me hebben. De reden dat ik geen job offer heb is tweeledig.
Ten eerste: met een job offer krijg je gelijk voorrang in het proces en kun je versneld je visum krijgen. Omdat we ook een visum aanvroegen voor Australië wilden we die voorrang niet, we wilden de processen zo veel mogelijk gelijk laten opgaan.
Ten tweede: alle vacatures die ik zie (en er zijn er in Nieuw-Zeeland best een paar die goed bij mij passen) hebben onderaan een regeltje dat je alleen kunt reageren met een geldig visum en als je in Nieuw-Zeeland verblijft. Een beetje kip en ei dus: je krijgt een visum als je een baan hebt, maar die baan krijg je niet zonder visum.
Anyway, nu heb ik dus een afspraak staan voor een telefonisch interview. Maar: ik kwam erachter dat je met een geldig Australisch visum zonder meer een visum voor Nieuw-Zeeland krijgt! De redenering zal ongeveer zijn dat de selectieprocedure van Australië strenger is, dus als je daar geaccepteerd wordt vindt Nieuw-Zeeland je ook goed genoeg. Ik was altijd in de veronderstelling dat dit alleen gold voor mensen met een Australisch paspoort, maar de site van Immigration NZ zegt duidelijk dat dit ook geldt voor visumhouders.
Ik ga de Case Officer dus laten weten dat we van het interview afzien. De reden om dat interview te doen, ondanks dat de eerste keus (Australië) al gelukt was, was om Nieuw-Zeeland als backup te houden voor als om welke reden ook Australië niet zou lukken. Misschien bevalt het ons niet, is het te droog of vinden we geen werk. Dan kunnen we nog naar Nieuw-Zeeland. Zolang mogelijk zoveel mogelijk opties open houden, daar komt het op neer. En dat lukt nu dus ook zonder interview!

We hebben bericht gekregen van de Case Officer van Nieuw-Zeeland. Omdat ik geen job offer heb ontvangen vanuit Nieuw-Zeeland wil ze graag een telefonisch interview met me hebben. De reden dat ik geen job offer heb is tweeledig.
Ten eerste: met een job offer krijg je gelijk voorrang in het proces en kun je versneld je visum krijgen. Omdat we ook een visum aanvroegen voor Australië wilden we die voorrang niet, we wilden de processen zo veel mogelijk gelijk laten opgaan.
Ten tweede: alle vacatures die ik zie (en er zijn er in Nieuw-Zeeland best een paar die goed bij mij passen) hebben onderaan een regeltje dat je alleen kunt reageren met een geldig visum en als je in Nieuw-Zeeland verblijft. Een beetje kip en ei dus: je krijgt een visum als je een baan hebt, maar die baan krijg je niet zonder visum.
Anyway, nu heb ik dus een afspraak staan voor een telefonisch interview. Maar: ik kwam erachter dat je met een geldig Australisch visum zonder meer een visum voor Nieuw-Zeeland krijgt! De redenering zal ongeveer zijn dat de selectieprocedure van Australië strenger is, dus als je daar geaccepteerd wordt vindt Nieuw-Zeeland je ook goed genoeg. Ik was altijd in de veronderstelling dat dit alleen gold voor mensen met een Australisch paspoort, maar de site van Immigration NZ zegt duidelijk dat dit ook geldt voor visumhouders.
Ik ga de Case Officer dus laten weten dat we van het interview afzien. De reden om dat interview te doen, ondanks dat de eerste keus (Australië) al gelukt was, was om Nieuw-Zeeland als backup te houden voor als om welke reden ook Australië niet zou lukken. Misschien bevalt het ons niet, is het te droog of vinden we geen werk. Dan kunnen we nog naar Nieuw-Zeeland. Zolang mogelijk zoveel mogelijk opties open houden, daar komt het op neer. En dat lukt nu dus ook zonder interview!

Eind april gaan we een weekendje weg... naar Berlijn. Daar zijn we nog nooit geweest en we horen van allerlei mensen dat het de moeite waard is er eens heen te gaan. We hebben natuurlijk nog een reden, namelijk het ophalen van het Australische visum (hebben we die echt? ja, die hebben we echt). Dat is een sticker die in je paspoort gezet moet worden door de Australische ambassade, maar de ambassade in Nederland handelt geen visumzaken af. En dus moet je naar Berlijn.
Je kunt ook wel je paspoorten aangetekend versturen maar dit is veel leuker! Zo wordt het extra feestelijk en het is een goed excuus voor een leuk weekend. Opa en oma zorgen voor de kinderen dat weekend en wij kunnen dus twee keer ongestoord uit eten en uitslapen. We gaan lekker relaxed met de trein, een fijne manier van reizen en vliegen duurt met vervoer naar en van het vliegveld, inchecken en wachten net zo lang.

Eind april gaan we een weekendje weg... naar Berlijn. Daar zijn we nog nooit geweest en we horen van allerlei mensen dat het de moeite waard is er eens heen te gaan. We hebben natuurlijk nog een reden, namelijk het ophalen van het Australische visum (hebben we die echt? ja, die hebben we echt). Dat is een sticker die in je paspoort gezet moet worden door de Australische ambassade, maar de ambassade in Nederland handelt geen visumzaken af. En dus moet je naar Berlijn.
Je kunt ook wel je paspoorten aangetekend versturen maar dit is veel leuker! Zo wordt het extra feestelijk en het is een goed excuus voor een leuk weekend. Opa en oma zorgen voor de kinderen dat weekend en wij kunnen dus twee keer ongestoord uit eten en uitslapen. We gaan lekker relaxed met de trein, een fijne manier van reizen en vliegen duurt met vervoer naar en van het vliegveld, inchecken en wachten net zo lang.

Nou schrijf ik wel zo leuk dat de rubriek 'Visumaanvraag' klaar is maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. We hebben tenslotte de procedure voor Nieuw-Zeeland ook nog lopen.
Daarvan kregen we bericht van de Case Officer, dus die is er. Vreemd genoeg vroeg ze om extra bewijs dat Karla en ik duurzaam samenwonen. Dat je trouwt en sindsdien elk jaar een kind krijgt telt blijkbaar niet... Op zich een koud kunstje om aan te tonen (met bankafschriften van onze gezamenlijke rekening, huurcontract met beide namen etc.) Maar we moeten het er nog even over hebben of we dat nog de moeite vinden.
Op zich kost het geen geld meer om die procedure door te laten lopen tot we ook daar een visum krijgen. Dan heb je de mogelijkheid over te stappen naar NZ als je erachter komt dat Aus het niet helemaal is. Maar die kans is klein en om er nog energie in te steken...
Gaan we nog even over nadenken. Wel een luxepositie natuurlijk!

Nou schrijf ik wel zo leuk dat de rubriek 'Visumaanvraag' klaar is maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. We hebben tenslotte de procedure voor Nieuw-Zeeland ook nog lopen.
Daarvan kregen we bericht van de Case Officer, dus die is er. Vreemd genoeg vroeg ze om extra bewijs dat Karla en ik duurzaam samenwonen. Dat je trouwt en sindsdien elk jaar een kind krijgt telt blijkbaar niet... Op zich een koud kunstje om aan te tonen (met bankafschriften van onze gezamenlijke rekening, huurcontract met beide namen etc.) Maar we moeten het er nog even over hebben of we dat nog de moeite vinden.
Op zich kost het geen geld meer om die procedure door te laten lopen tot we ook daar een visum krijgen. Dan heb je de mogelijkheid over te stappen naar NZ als je erachter komt dat Aus het niet helemaal is. Maar die kans is klein en om er nog energie in te steken...
Gaan we nog even over nadenken. Wel een luxepositie natuurlijk!

Het is zover... binnen een jaar na de eerste officiële stap is ons door Australië een visum toegekend! En wel het visum 175 Skilled Independent voor het hele gezin, wat inhoudt dat we onbeperkt in Australië mogen wonen en werken en niet gebonden zijn aan een periode of vestigingsplaats.

De manier waarop het nieuws kwam was wel merkwaardig: je kunt online de status van de aanvraag bekijken en daar zag ik op gegeven moment staan dat de medische gegevens waren ontvangen voor iedereen behalve Julian. Maar zijn formulier zat in dezelfde envelop als de andere. Dus heb ik een online formulier ingevuld waarmee je vragen kunt stellen aan de Case Officer, of ze alles wel correct hadden ontvangen. Binnen vijf werkdagen krijg je daar een reactie op.
Na vier dagen kreeg ik een mailtje waarin stond: 'please note that is application has been finalised on 04/02/2010'. Dus ik dacht: wat bedoelen ze daarmee, het zal toch niet... Ik inloggen op de statuspagina en verdraaid, er stond nu vier keer 'applicant approved'. Maar dat betekent... yes! Wel nog een slag om de arm gehouden want ik had nog geen officieel bericht gekregen dat het visum toegekend was en alle documenten stonden nog steeds op 'Required' en nog niet op 'Met'.
Maar een dag later had ik de officiële Grant letter ook in de mail, met brief erbij wat je rechten en plichten zijn. Een van de plichten is dat we ons voor het eerst moeten melden in Australië op of voor 9 december 2010.
Nu begint er dus een heel nieuw traject van research en regelwerk: waar ga je wonen, hoe vind je werk, wat te doen met belastingen, enz enz. Dat houdt ons nog wel even van de straat! Die ervaringen kun je vinden in de rubriek 'Voorbereiding' want deze rubriek 'Visumaanvraag' is nu klaar!

Het is zover... binnen een jaar na de eerste officiële stap is ons door Australië een visum toegekend! En wel het visum 175 Skilled Independent voor het hele gezin, wat inhoudt dat we onbeperkt in Australië mogen wonen en werken en niet gebonden zijn aan een periode of vestigingsplaats.

De manier waarop het nieuws kwam was wel merkwaardig: je kunt online de status van de aanvraag bekijken en daar zag ik op gegeven moment staan dat de medische gegevens waren ontvangen voor iedereen behalve Julian. Maar zijn formulier zat in dezelfde envelop als de andere. Dus heb ik een online formulier ingevuld waarmee je vragen kunt stellen aan de Case Officer, of ze alles wel correct hadden ontvangen. Binnen vijf werkdagen krijg je daar een reactie op.
Na vier dagen kreeg ik een mailtje waarin stond: 'please note that is application has been finalised on 04/02/2010'. Dus ik dacht: wat bedoelen ze daarmee, het zal toch niet... Ik inloggen op de statuspagina en verdraaid, er stond nu vier keer 'applicant approved'. Maar dat betekent... yes! Wel nog een slag om de arm gehouden want ik had nog geen officieel bericht gekregen dat het visum toegekend was en alle documenten stonden nog steeds op 'Required' en nog niet op 'Met'.
Maar een dag later had ik de officiële Grant letter ook in de mail, met brief erbij wat je rechten en plichten zijn. Een van de plichten is dat we ons voor het eerst moeten melden in Australië op of voor 9 december 2010.
Nu begint er dus een heel nieuw traject van research en regelwerk: waar ga je wonen, hoe vind je werk, wat te doen met belastingen, enz enz. Dat houdt ons nog wel even van de straat! Die ervaringen kun je vinden in de rubriek 'Voorbereiding' want deze rubriek 'Visumaanvraag' is nu klaar!

Gister zijn we met zijn allen naar Utrecht geweest voor weer een medische keuring. Deze keer die voor Australië. We waren met zijn viertjes lekker vroeg in de auto gestapt om niet in de problemen te komen als er sneeuwfiles mochten zijn. Maar het viel allemaal reuze mee en zo hadden we voor de röntgenfoto's nog tijd voor een lekker kopje koffie bij de LaPlace in Utrecht. Bij het rondrennen had Tristan een tafel even niet gezien en klapte er met zijn hoofd tegenaan dus hij ging met een verse bult naar de keuring, ons brokkenpilootje.
Maar eerst waren Karla en ik dus aan de beurt voor een longfoto. Dat valt reuze mee, even tegen een glasplaat aan staan en dat is het. Daarna de resultaten bespreken en met foto en ingevuld formulier weer weg.

De volgende halte was dokter Baars. Daar kwamen we ook te vroeg aan, dus in zijn koffiepauze konden we mooi de kinderen van wat voedsel voorzien (hoewel Karla de enige is die dat bij Julian kan).
Gelukkig had dokter Baars nog veel gegevens van de vorige keuring, voor Nieuw-Zeeland. Daarom ging alles vrij vlot. De enige die echt uitgebreid onderzocht moest worden was Julian, zowel voor Australië als voor Nieuw-Zeeland.
Omdat niet alles opnieuw hoefde kon de dokter ons ook nog een financieel pleziertje doen. Het formulier voor Nieuw-Zeeland kregen we ingevuld en in een verzegelde envelop mee, die hebben we dezelfde middag nog op de bus gedaan met de andere papieren waar Nieuw-Zeeland om vroeg om Julian op onze visumaanvraag te krijgen.
Voor Australië moesten we daarna nog bloed prikken. Daar was het best druk, er waren twee mensen aan het prikken. De ene deed er ongeveer twee minuten per persoon over, de andere was een kwartier zoet per persoon. Gelukkig gingen Karla en ik bij de snelle. Grappig detail: die had gestudeerd in Perth.
Als de uitslag er is stuurt Baars het hele zwikkie op naar Sydney, naar verwachting is het daar zo tegen 20 januari.
En dan maar afwachten wat de Case Officer zegt! Onze gezondheid is volgens mij geen probleem. Vooral de documentatie rond mijn work experience is spannend. Ik heb de afgelopen tijd druk lopen scannen en alle documenten en acties die nog gedaan moesten worden als gevolg van het krijgen van de CO en de geboorte van Julian zijn nu afgevinkt, zowel voor NZ als voor Oz.
Exciting times indeed!

Gister zijn we met zijn allen naar Utrecht geweest voor weer een medische keuring. Deze keer die voor Australië. We waren met zijn viertjes lekker vroeg in de auto gestapt om niet in de problemen te komen als er sneeuwfiles mochten zijn. Maar het viel allemaal reuze mee en zo hadden we voor de röntgenfoto's nog tijd voor een lekker kopje koffie bij de LaPlace in Utrecht. Bij het rondrennen had Tristan een tafel even niet gezien en klapte er met zijn hoofd tegenaan dus hij ging met een verse bult naar de keuring, ons brokkenpilootje.
Maar eerst waren Karla en ik dus aan de beurt voor een longfoto. Dat valt reuze mee, even tegen een glasplaat aan staan en dat is het. Daarna de resultaten bespreken en met foto en ingevuld formulier weer weg.

De volgende halte was dokter Baars. Daar kwamen we ook te vroeg aan, dus in zijn koffiepauze konden we mooi de kinderen van wat voedsel voorzien (hoewel Karla de enige is die dat bij Julian kan).
Gelukkig had dokter Baars nog veel gegevens van de vorige keuring, voor Nieuw-Zeeland. Daarom ging alles vrij vlot. De enige die echt uitgebreid onderzocht moest worden was Julian, zowel voor Australië als voor Nieuw-Zeeland.
Omdat niet alles opnieuw hoefde kon de dokter ons ook nog een financieel pleziertje doen. Het formulier voor Nieuw-Zeeland kregen we ingevuld en in een verzegelde envelop mee, die hebben we dezelfde middag nog op de bus gedaan met de andere papieren waar Nieuw-Zeeland om vroeg om Julian op onze visumaanvraag te krijgen.
Voor Australië moesten we daarna nog bloed prikken. Daar was het best druk, er waren twee mensen aan het prikken. De ene deed er ongeveer twee minuten per persoon over, de andere was een kwartier zoet per persoon. Gelukkig gingen Karla en ik bij de snelle. Grappig detail: die had gestudeerd in Perth.
Als de uitslag er is stuurt Baars het hele zwikkie op naar Sydney, naar verwachting is het daar zo tegen 20 januari.
En dan maar afwachten wat de Case Officer zegt! Onze gezondheid is volgens mij geen probleem. Vooral de documentatie rond mijn work experience is spannend. Ik heb de afgelopen tijd druk lopen scannen en alle documenten en acties die nog gedaan moesten worden als gevolg van het krijgen van de CO en de geboorte van Julian zijn nu afgevinkt, zowel voor NZ als voor Oz.
Exciting times indeed!

Alsof de duvel ermee speelt (en misschien doet ie dat ook wel) hadden we op de dag van Julians geboorte ook een mailtje uit Australië. We hebben een Case Officer toegewezen gekregen. Dat is eigenlijk ongelofelijk snel, er staat een jaar voor maar door de recente berichten (je kunt op verschillende manieren de wachttijd bij benadering achterhalen) hadden we al het idee dat het sneller kon gaan. We gingen uit van maart, maar dat werd dus 7 december! Heel erg blij waren we er ook weer niet mee, want met zo'n kleintje in huis heb je je handen al wel vol zonder dat je weer van alles moet regelen waar je 28 dagen voor krijgt.

Er werd om extra informatie gevraagd, te beginnen met een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) voor iedereen boven de 15, een document dat je moet aanvragen bij het Ministerie van Justitie. Daarvoor moet je een formulier inleveren bij het gemeentehuis dat deels ingevuld is door de instantie die de VOG verlangt. Dus het formulier is eerst naar de Australische ambassade in Den Haag gestuurd. Die stuurden het direct ingevuld terug, heel netjes. Die VOGs hadden we dus al in huis omdat we van plan waren die al in te dienen voor er om gevraagd werd. Maar ze waren ons dus voor.
Het tweede verzoek betrof een medische keuring, weer met longfoto's voor iedereen boven de 11. Die afspraak hadden we dus ook al gemaakt voor 6 januari om ze te 'frontloaden', d.w.z. indienen voordat erom gevraagd wordt. Maar nu valt het niet eens meer binnen de 28 dagen periode. Ik heb uitstel gevraagd omdat Karla er na een bevalling niet echt op zit te wachten om naar Utrecht te gaan voor een keuring. Voor dat uitstel moesten we een bevestiging sturen van de arts. Maar de afspraak was telefonisch gemaakt dus moesten we regelen dat we daar een bevestiging van kregen.
De derde vraag betrof het bepalen van mijn relevant work experience. Daarvoor moet ook aanvullende documentatie opgestuurd worden. Die ben ik nu aan het regelen en verzorgen.

Alsof de duvel ermee speelt (en misschien doet ie dat ook wel) hadden we op de dag van Julians geboorte ook een mailtje uit Australië. We hebben een Case Officer toegewezen gekregen. Dat is eigenlijk ongelofelijk snel, er staat een jaar voor maar door de recente berichten (je kunt op verschillende manieren de wachttijd bij benadering achterhalen) hadden we al het idee dat het sneller kon gaan. We gingen uit van maart, maar dat werd dus 7 december! Heel erg blij waren we er ook weer niet mee, want met zo'n kleintje in huis heb je je handen al wel vol zonder dat je weer van alles moet regelen waar je 28 dagen voor krijgt.

Er werd om extra informatie gevraagd, te beginnen met een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) voor iedereen boven de 15, een document dat je moet aanvragen bij het Ministerie van Justitie. Daarvoor moet je een formulier inleveren bij het gemeentehuis dat deels ingevuld is door de instantie die de VOG verlangt. Dus het formulier is eerst naar de Australische ambassade in Den Haag gestuurd. Die stuurden het direct ingevuld terug, heel netjes. Die VOGs hadden we dus al in huis omdat we van plan waren die al in te dienen voor er om gevraagd werd. Maar ze waren ons dus voor.
Het tweede verzoek betrof een medische keuring, weer met longfoto's voor iedereen boven de 11. Die afspraak hadden we dus ook al gemaakt voor 6 januari om ze te 'frontloaden', d.w.z. indienen voordat erom gevraagd wordt. Maar nu valt het niet eens meer binnen de 28 dagen periode. Ik heb uitstel gevraagd omdat Karla er na een bevalling niet echt op zit te wachten om naar Utrecht te gaan voor een keuring. Voor dat uitstel moesten we een bevestiging sturen van de arts. Maar de afspraak was telefonisch gemaakt dus moesten we regelen dat we daar een bevestiging van kregen.
De derde vraag betrof het bepalen van mijn relevant work experience. Daarvoor moet ook aanvullende documentatie opgestuurd worden. Die ben ik nu aan het regelen en verzorgen.

Weliswaar een week en twee dagen te laat maar daarom niet minder welkom: ons tweede zoontje Julian is geboren!

De bevalling ging voorspoedig al zal het Karla's hobby niet worden.

Nu ons gezin dus uit vier leden bestaat heeft dat ook gevolgen voor de visumtrajecten: zowel Australië als Nieuw-Zeeland moeten weten dat dit nieuwe persoontje ook onderdeel is van de aanvraag. En dat betekent dat we een geboorteakte moeten opsturen en uiteraard een formulier invullen. Ook betekent het dat Julian een eigen paspoort nodig heeft! En daarvoor moeten pasfoto's gemaakt worden. Dat hebben we inmiddels gedaan, een hele toer met een kind van precies een week oud. Maar hij staat er leuk op en de ambtenaar in het gemeentehuis accepteerde de foto.
De medische keuring van Nieuw-Zeeland is al geweest maar het lijkt erop dat Julian dat niet meer hoeft te doen. Voor Australië hadden we al een afspraak voor een medische keuring op 6 januari 2010 en daar moet Julian nu meegekeurd worden. Voor zover dat gaat, het zal een beetje kloppen en voelen worden.

Weliswaar een week en twee dagen te laat maar daarom niet minder welkom: ons tweede zoontje Julian is geboren!

De bevalling ging voorspoedig al zal het Karla's hobby niet worden.

Nu ons gezin dus uit vier leden bestaat heeft dat ook gevolgen voor de visumtrajecten: zowel Australië als Nieuw-Zeeland moeten weten dat dit nieuwe persoontje ook onderdeel is van de aanvraag. En dat betekent dat we een geboorteakte moeten opsturen en uiteraard een formulier invullen. Ook betekent het dat Julian een eigen paspoort nodig heeft! En daarvoor moeten pasfoto's gemaakt worden. Dat hebben we inmiddels gedaan, een hele toer met een kind van precies een week oud. Maar hij staat er leuk op en de ambtenaar in het gemeentehuis accepteerde de foto.
De medische keuring van Nieuw-Zeeland is al geweest maar het lijkt erop dat Julian dat niet meer hoeft te doen. Voor Australië hadden we al een afspraak voor een medische keuring op 6 januari 2010 en daar moet Julian nu meegekeurd worden. Voor zover dat gaat, het zal een beetje kloppen en voelen worden.

Vandaag mail gekregen van London Branch (de dependance van Immigration New Zealand voor ons stukje wereld) dat onze aanvraag (dat pakket van een kleine kilo) aangekomen was. Eigenlijk krijg je daar een bevestiging via reguliere post van, maar dit mailtje was om te zeggen dat de fee gestegen was en of we het dus goed vonden dat er meer afgeschreven werd van de credit card. Tja, je zegt niet: nee, dan zien we er toch maar van af.
Wat ik merkwaardig vind is dat de toon in die mail (en eerdere mail naar aanleiding van de Expression of Interest) steeds heel informeel is. Het is van Dear Laurens enzo, terwijl je toch mailt met de vertegenwoordiging van een land en zijn immigratiedienst. Maar ik vind dat altijd wel prettig.
Later kreeg ik een geautomatiseerd mailtje dat de status gewijzigd was in onze aanvraag. Ik natuurlijk meteen inloggen en jawel hoor, naast het blokje dat de EOI was ontvangen en successful was, stond er ook dit:



Zoals het tekstje eronder aangeeft slaat de Expiry Date op de datum wanneer je nog met het visum het land in mag, als je het hebt dus. Geldt voor ons voorlopig niet. En ook stond er nog bij dat de full medical was ontvangen.
Op zich wel een geruststelling want de posterijen in Engeland zijn bezig met acties, waaronder stakingen. Zul je net zien: nooit stuur je wat naar Engeland en nooit staken ze daar...

Ondertussen heeft een stel op Xpdite, het forum van mensen die naar Australië willen, hun visum gekregen. Dolblij natuurlijk, maar het betekent ook dat je familie en vrienden moet vertellen dat je dus zeker vertrekt... als je dat zo leest kun je je goed voorstellen hoe moeilijk dat is!

Vandaag mail gekregen van London Branch (de dependance van Immigration New Zealand voor ons stukje wereld) dat onze aanvraag (dat pakket van een kleine kilo) aangekomen was. Eigenlijk krijg je daar een bevestiging via reguliere post van, maar dit mailtje was om te zeggen dat de fee gestegen was en of we het dus goed vonden dat er meer afgeschreven werd van de credit card. Tja, je zegt niet: nee, dan zien we er toch maar van af.
Wat ik merkwaardig vind is dat de toon in die mail (en eerdere mail naar aanleiding van de Expression of Interest) steeds heel informeel is. Het is van Dear Laurens enzo, terwijl je toch mailt met de vertegenwoordiging van een land en zijn immigratiedienst. Maar ik vind dat altijd wel prettig.
Later kreeg ik een geautomatiseerd mailtje dat de status gewijzigd was in onze aanvraag. Ik natuurlijk meteen inloggen en jawel hoor, naast het blokje dat de EOI was ontvangen en successful was, stond er ook dit:



Zoals het tekstje eronder aangeeft slaat de Expiry Date op de datum wanneer je nog met het visum het land in mag, als je het hebt dus. Geldt voor ons voorlopig niet. En ook stond er nog bij dat de full medical was ontvangen.
Op zich wel een geruststelling want de posterijen in Engeland zijn bezig met acties, waaronder stakingen. Zul je net zien: nooit stuur je wat naar Engeland en nooit staken ze daar...

Ondertussen heeft een stel op Xpdite, het forum van mensen die naar Australië willen, hun visum gekregen. Dolblij natuurlijk, maar het betekent ook dat je familie en vrienden moet vertellen dat je dus zeker vertrekt... als je dat zo leest kun je je goed voorstellen hoe moeilijk dat is!

Voor het afgelopen weekend kregen we een grote, verzegelde envelop in de bus, van de Panel Doctor in Utrecht. Hij had aangekondigd dat als hij niet zou bellen van te voren, alle uitslagen gewoon goed waren. Het eerste goede nieuws was dus dat we allemaal gezond zijn! In elk geval lijden we niet aan iets waar ze op testen in Nieuw-Zeeland. Die uitslag was het enige wat we nog nodig hadden om aan alle eisen te voldoen om de Application for Residence in te dienen. Die envelop mag je niet open maken, hij moet zo opgestuurd worden omdat je anders alle gegevens kunt veranderen. Alleen moesten er ook nog wat wijzigingen gemaakt worden in het aanvraagformulier. Zo hebben we natuurlijk een ander adres. Maar het hele formulier is vooraf automatisch ingevuld met wat je in de EOI (Expression Of Interest) had opgegeven.
Uit de mailwisseling na de zomervakantie bleek al dat ik dat niet allemaal goed had ingevuld (zie gerelateerde post hieronder). Ik claimde een paar bonuspunten die je alleen mag claimen met een IT-opleiding en verder had ik niet duidelijk genoeg gemaakt dat de opleidingen van Karla en mij erkend worden door Nieuw-Zeeland zonder verdere assessment. Dus dat moest netjes gecorrigeerd worden. Doorstrepen en dan helemaal achterin het formulier (tientallen pagina's) invullen wat de wijziging is, bij welke vraag en op welke pagina.
En verder nog een 'additional information form', waarop ik moest invullen dat ik in dienst was geweest, mijn militaire nummer en mijn rangen (bevorderd tot soldaat eerste klas, jawel!). Dat was dus even mijn oude Militaire Paspoort ('mipapo') opsnorren. Verder wilden ze nog weten of ik nog als hobby meedeed met organisaties die van geweld houden enzo. Ik denk dan altijd: als je dat doet heb je ook niet zo'n probleem met bij die vragen het sociaal wenselijke antwoord in te vullen in plaats van het correcte, maar wie ben ik.
Dan nog per persoon de onvermijdelijke pasfoto's twee maal vastnieten (met achterop geschreven de volledige naam zoals vermeld in het paspoort en de datum waarop de foto gemaakt is) en de boel kon in een grote envelop. Het hele pakket woog net geen kilo!
Maandag heeft Karla hem vanuit haar werk afgegeven bij het postagentschap, op weg naar Londen, de afdeling van Immigration New Zealand waar Nederland ook onder valt. We zijn benieuwd.
Als het goed is hoor je over tussen de drie en zeven maanden meer. In die tijd kan er ook nog een interview gehouden worden omdat we geen job offer hebben. Daar heb ik ook niet naar gezocht omdat je dan voorrang krijgt, en we willen niet dat dit proces teveel gaat voorlopen op het proces van Australië, onze eerste keus tenslotte. Maar ze willen dus even met je praten om te kijken of je een beetje employable bent. Dat schijnt telefonisch te kunnen, maar ik hoop wel dat ze het aankondigen. Anders wordt het hakkelen geblazen!

Voor het afgelopen weekend kregen we een grote, verzegelde envelop in de bus, van de Panel Doctor in Utrecht. Hij had aangekondigd dat als hij niet zou bellen van te voren, alle uitslagen gewoon goed waren. Het eerste goede nieuws was dus dat we allemaal gezond zijn! In elk geval lijden we niet aan iets waar ze op testen in Nieuw-Zeeland. Die uitslag was het enige wat we nog nodig hadden om aan alle eisen te voldoen om de Application for Residence in te dienen. Die envelop mag je niet open maken, hij moet zo opgestuurd worden omdat je anders alle gegevens kunt veranderen. Alleen moesten er ook nog wat wijzigingen gemaakt worden in het aanvraagformulier. Zo hebben we natuurlijk een ander adres. Maar het hele formulier is vooraf automatisch ingevuld met wat je in de EOI (Expression Of Interest) had opgegeven.
Uit de mailwisseling na de zomervakantie bleek al dat ik dat niet allemaal goed had ingevuld (zie gerelateerde post hieronder). Ik claimde een paar bonuspunten die je alleen mag claimen met een IT-opleiding en verder had ik niet duidelijk genoeg gemaakt dat de opleidingen van Karla en mij erkend worden door Nieuw-Zeeland zonder verdere assessment. Dus dat moest netjes gecorrigeerd worden. Doorstrepen en dan helemaal achterin het formulier (tientallen pagina's) invullen wat de wijziging is, bij welke vraag en op welke pagina.
En verder nog een 'additional information form', waarop ik moest invullen dat ik in dienst was geweest, mijn militaire nummer en mijn rangen (bevorderd tot soldaat eerste klas, jawel!). Dat was dus even mijn oude Militaire Paspoort ('mipapo') opsnorren. Verder wilden ze nog weten of ik nog als hobby meedeed met organisaties die van geweld houden enzo. Ik denk dan altijd: als je dat doet heb je ook niet zo'n probleem met bij die vragen het sociaal wenselijke antwoord in te vullen in plaats van het correcte, maar wie ben ik.
Dan nog per persoon de onvermijdelijke pasfoto's twee maal vastnieten (met achterop geschreven de volledige naam zoals vermeld in het paspoort en de datum waarop de foto gemaakt is) en de boel kon in een grote envelop. Het hele pakket woog net geen kilo!
Maandag heeft Karla hem vanuit haar werk afgegeven bij het postagentschap, op weg naar Londen, de afdeling van Immigration New Zealand waar Nederland ook onder valt. We zijn benieuwd.
Als het goed is hoor je over tussen de drie en zeven maanden meer. In die tijd kan er ook nog een interview gehouden worden omdat we geen job offer hebben. Daar heb ik ook niet naar gezocht omdat je dan voorrang krijgt, en we willen niet dat dit proces teveel gaat voorlopen op het proces van Australië, onze eerste keus tenslotte. Maar ze willen dus even met je praten om te kijken of je een beetje employable bent. Dat schijnt telefonisch te kunnen, maar ik hoop wel dat ze het aankondigen. Anders wordt het hakkelen geblazen!

Vandaag zijn we met zijn drietjes naar Utrecht gegaan voor de medische keuring voor Nieuw-Zeeland. Ik had al een röntgenfoto van mijn longen laten maken waarop gelukkig niets te zien was dat er niet op hoort. Vandaag kwam het vervolg van de keuring, waar we alledrie aan mee moesten doen. Dus wij met een arsenaal aan spulletjes naar Utrecht.
Zo moesten we de longfoto mee, een pak formulieren (drie keer) voorzien van pasfoto's en deels ingevuld, en twee potjes met ochtend... appelsap zullen we maar zeggen. Ondanks dat we een verkeerde afslag hadden genomen kwamen we toch precies om half elf aan, de tijd van de afspraak. De keuring zelf bestond uit bloeddruk meten, wegen, lengte meten en een hele hoop kijken, kneden en luisteren. Gelukkig zijn we allemaal gezond, al had Karla een wat grote buikomtrek. Maar dat vond de dokter niet zo erg na 32 weken zwangerschap...
Kleine dingetjes uit het verleden waren geen probleem gelukkig, zoals Karla's oogoperatie lang geleden en mijn meniscus vorig jaar. Dat was allemaal geen enkel probleem.
Tristan vond het ook allemaal niet zo erg, dat onderzoek in zijn blote bastje. Hij keek de dokter nieuwsgierig aan en hij vond de apparaten ook interessant die op zijn buik gedrukt werden. Maar toen de dokter in zijn oren keek vond hij het genoeg. Daar had ons meneertje geen zin in, en daarna was het helemaal over. Huilend het onderzoek afgemaakt, en toen mochten de kleertjes weer aan. Gelukkig is er dan altijd wel een lichtknopje om troost te bieden.
Na de medische keuring moesten we nog door naar een laboratorium om bloed te laten afnemen. Dat was zo gepiept: kraantje aansluiten op je ader en tappen maar. Vier buisjes per persoon, maar voor Tristan was dat gelukkig niet nodig.

Toen we thuiskwamen hadden we de geboorteakte van Zaanstad op de mat. Net als Arnhem hadden ze over het hoofd gezien dat het een internationale akte moest zijn. Nu hebben we dus vier Nederlandse. Geeft niks, zegt u maar hoeveel energie het ons gaat kosten om uw fout goed te maken...
Maar we waren op tijd terug om voor het werk nog even samen te lunchen dus al met al toch een leuk en succesvol ochtendje achter de rug. Die aktes komen wel goed.

Vandaag zijn we met zijn drietjes naar Utrecht gegaan voor de medische keuring voor Nieuw-Zeeland. Ik had al een röntgenfoto van mijn longen laten maken waarop gelukkig niets te zien was dat er niet op hoort. Vandaag kwam het vervolg van de keuring, waar we alledrie aan mee moesten doen. Dus wij met een arsenaal aan spulletjes naar Utrecht.
Zo moesten we de longfoto mee, een pak formulieren (drie keer) voorzien van pasfoto's en deels ingevuld, en twee potjes met ochtend... appelsap zullen we maar zeggen. Ondanks dat we een verkeerde afslag hadden genomen kwamen we toch precies om half elf aan, de tijd van de afspraak. De keuring zelf bestond uit bloeddruk meten, wegen, lengte meten en een hele hoop kijken, kneden en luisteren. Gelukkig zijn we allemaal gezond, al had Karla een wat grote buikomtrek. Maar dat vond de dokter niet zo erg na 32 weken zwangerschap...
Kleine dingetjes uit het verleden waren geen probleem gelukkig, zoals Karla's oogoperatie lang geleden en mijn meniscus vorig jaar. Dat was allemaal geen enkel probleem.
Tristan vond het ook allemaal niet zo erg, dat onderzoek in zijn blote bastje. Hij keek de dokter nieuwsgierig aan en hij vond de apparaten ook interessant die op zijn buik gedrukt werden. Maar toen de dokter in zijn oren keek vond hij het genoeg. Daar had ons meneertje geen zin in, en daarna was het helemaal over. Huilend het onderzoek afgemaakt, en toen mochten de kleertjes weer aan. Gelukkig is er dan altijd wel een lichtknopje om troost te bieden.
Na de medische keuring moesten we nog door naar een laboratorium om bloed te laten afnemen. Dat was zo gepiept: kraantje aansluiten op je ader en tappen maar. Vier buisjes per persoon, maar voor Tristan was dat gelukkig niet nodig.

Toen we thuiskwamen hadden we de geboorteakte van Zaanstad op de mat. Net als Arnhem hadden ze over het hoofd gezien dat het een internationale akte moest zijn. Nu hebben we dus vier Nederlandse. Geeft niks, zegt u maar hoeveel energie het ons gaat kosten om uw fout goed te maken...
Maar we waren op tijd terug om voor het werk nog even samen te lunchen dus al met al toch een leuk en succesvol ochtendje achter de rug. Die aktes komen wel goed.