Highway To The Sun

Kiezen met verstand

Fri, 18 May 2012 13:39:00 +0200

Het aanbod van mijn nieuwe werkgever zou maandag pas komen, zo lieten ze weten. En op maandag kwam het inderdaad. Ik was er erg tevreden mee: de secundaire voorwaarden zijn normaal, en het salaris is niet 25% maar 33% hoger dan ik nu verdien.
Zeer waarschijnlijk leukere collega's, zeer waarschijnlijk leuker werk en aanzienlijk meer verdienen. Jullie zullen begrijpen dat ik niet over één nacht ijs ben gegaan, zoiets moet je kiezen met je volle verstand. Maar de dag erna heb ik dan toch gemaild dat ik het aanbod gaarne accepteer. Daarop kreeg ik als reactie 'that is fantastic news', en alleen dat zou al een ondenkbare reactie zijn van mijn huidige baas, die niet eens groet als hij het kantoor binnenkomt of verlaat.
Op woensdag heb ik het hem laten weten en ik moet zeggen: hij reageerde sportief. Er zijn behoorlijk wat dingen gaande op het moment. Zo zijn de salesmensen ontslagen omdat ze te weinig resultaat halen, gaat mijn ontwikkelcollega over twee weken met zwangerschapsverlof voor zes maanden en dreigt de lead developer in de richting van een burnout te gaan. Maar hij zag in dat mensen nou eenmaal af en toe weggaan.

Op dinsdagmiddag was het nogmaals tijd voor kiezen met verstand: ik had met de tandarts afgesproken dat ik twee verstandskiezen zou doneren. Helaas zaten die nog vrij goed vast in mijn mond en daar moest dus eerst iets aan gedaan worden. Ik had niet gekozen voor volledige narcose of intraveneuze verdoving want die vind ik een beetje eng. Ik kreeg dus acht spuiten in mijn mond en kon daarna genieten van het handwerk van de dokter. Aan de ene kant zei de kies 'floep' (of woorden van die strekking) en liet los. Aan de andere kant was de kies verscholen achter zijn buurman en daar kwam de hele set Festo gereedschap aan te pas, van zaagtafel tot vlakschuurmachine. Behoorlijk onaangenaam allemaal, en de volgende dag had ik een gezicht alsof ik een ei in mijn mond had.
Sindsdien ben ik pijnstillers aan het eten en af en toe heb ik er nog behoorlijk last van. Maar na twee dagen vloeibaar voedsel (Karla heeft heel lief bananenprak en geblenderde pasta gemaakt) eet ik wel weer iets echtere dingen en over een week ben ik denk ik wel weer de oude.
Van het weekend was ik nog aan het wachten op het contract, toch weer wat nerveus wat het zou worden. We zijn op zaterdag wezen kijken of een playgroup in de buurt iets was voor het feestje van Tristan. Die kun je huren voor een half dagje en dan heb je een speeltuin, een zaaltje met allerlei speelgoed en een keuken, dus dat klinkt wel handig. Waarschijnlijk wordt dat het wel. Ook hebben we weer nieuwe schoenen voor de jongens gekocht (zo ongeveer een wekelijks ritueel) en heeft Karla haar haar behoorlijk kort laten knippen. Lekker vlot staat dat.
Op zondag waren Tristan en Julian een hele tijd wild met elkaar aan het spelen maar zonder te huilen. Dat was een klein wonder. Het was hier moederdag en we hebben Karla wat kleine kadootjes op bed gebracht. Deels zelf gefreubeld op de creche en deels gekochte chocolaatjes. Daarna hebben we lekker ontbeten met croissants met ham en kaas uit de oven.
Ik heb ook nog gefietst die dag maar wel op de oude fiets omdat er regen voorspeld was en dat kwam ook uit. Wel heb ik weer de nieuwe manier van fietsen gebruikt, die ook nu weer harder ging maar ook nog stevige spierpijn opleverde. Karla had terwijl de knulletjes sliepen appeltaart gemaakt omdat Connie en Chris die middag kwamen. Eigenlijk zouden we ergens gaan lunchen met ze maar op moederdag kun je dat vergeten als je niet al vorige moederdag had gereserveerd. We hebben leuk bijgebept, Connie staat op het punt voor drie maanden een cursus in Los Angeles te doen dus dat kon nog net. De appeltaart was lekker maar een beetje droog, maar de dag erna was hij perfect!
Later hebben we nog een etappe van de Giro gekeken die ik de nacht ervoor had opgenomen.
Op de dinsdag dat ik naar de tandarts ging, moest Karla aan het eind van de dag Julian ophalen van de creche. Die had een klein beetje overgegeven. Omdat kinderen hier al doodgaan als ze naar pinda's of melk kijken is men begrijpelijkerwijs erg voorzichtig en de volgende dag mocht Julian dus ook niet naar de creche. Karla is met hem thuisgebleven en had zo een leuke dag. Want onze kinderen zijn erg schattig als je er een tegelijk hebt. Helaas was ze wel gevallen toen ze achter Julian op zijn loopfietsje aanging en behalve een gat in haar broek leverde dat een pijnlijke knie op die haar behoorlijk tot last is. Dezelfde dag kregen we een kaart van alle familieleden die aanwezig waren op het tuinfeest, heel lief. Wie weet zijn we er volgend jaar zelf bij.
Op donderdagavond is Karla nog met Florence en Francis dessert wezen eten ter ere van Francis haar verjaardag.

Kiezen met verstand

Baanvak en wissel

Fri, 11 May 2012 15:15:00 +0200

Vorige week heb ik jullie niet onjuist maar wel onvolledig geïnformeerd. Maar wacht nog even met de motie van wantrouwen tot jullie deze brief aan de woonkamer hebben gelezen. Vorige week vrijdag had ik de dag vrij genomen en daar heb ik niks over gezegd. Ik had midden op de dag namelijk een 'formal interview'. De vrijdag ervoor had ik een telefonisch interview (waar ik ook niks over geschreven heb) en dat kwam weer omdat ik eerder die week een sollicitatiebrief met resume (cv) had verzonden. En inderdaad, ook dat heb ik niet vermeld. Ik wilde het even voor me houden tot het serieuzere vormen zou aannemen. Je weet nooit hoe je huidige werkgever via-via te horen krijgt waar je mee bezig bent.
De sollicitatiebrief was ronduit bijdehand ('jullie willen mij'), net als de bijbehorende cv: één bladzijde maar. Het telefonische interview was om te horen of ik bij voorbaat kansloos zou zijn en dat was dus niet het geval. Het 'formal interview' van vorige week duurde twee uur en daarbij ben ik behoorlijk aan de tand gevoeld. Ik had het gevoel dat het wel goed ging en daarna begon zoals gebruikelijk het nerveuze wachten. Aan de ene kant was ik niet zo gespannen omdat ik immers een baan heb en er dus niet alles van afhangt. Aan de andere kant had ik de deur op een kier gezet voor mezelf om te gaan denken aan verlaten van mijn huidige werkgever, waar niet alles rozegeur en maneschijn is.
Donderdagochtend kreeg ik een telefoontje: of ik op een 'final interview' wilde komen. Dat was dus vanmiddag en met een smoesje ben ik het weekend wat eerder begonnen om daarheen te kunnen. Het interview bestond uit even gezellig babbelen met wat ander personeel om te kijken of dat een beetje matchte. Eigenlijk was het dus kat in het spreekwoordelijke bakkie. Aan het eind van het gesprek kreeg ik te horen dat ik er nog het weekend over na kon denken of ik wel bij ze wilde werken... en of ik dan maandag wilde laten weten of ik een aanbod wilde ontvangen. Ik heb gezegd dat het wachten wat mij betreft niet nodig was.
Kortom: ik heb een nieuwe baan! Want het moet wel heel raar lopen wil het aanbod te laag uitpakken want we hebben het erover gehad in het gesprek.
Behalve van baan wissel ik ook van vak: ik stop met software ontwikkelen. Ik heb de laatste maanden gemerkt dat mijn interesse daar wel gedeeltelijk ligt, maar niet voldoende om alles te willen weten over delegate functions, multithreading en interfaces. Wat ik nu ga doen is nog wel in de IT: ik word Business Analyst (BA). Dat houdt in essentie in dat je met klanten praat om te horen wat ze willen, en dat dan vertaalt naar iets waar een ontwikkelteam wat mee kan. Wat ik wel een opsteker vind is dat communicatieve vaardigheden daarbij enorm belangrijk zijn, en dat je dan zo'n baan krijgt in een taal die niet eens je eerste is!
Er zijn nog meer voordelen: zo krijg ik collega's die tegen elkaar praten als ze minder dan een meter van elkaar af zitten, waar ik nu geacht wordt te chatten met skype. Praten mag wel maar alleen tussen 9:00 en 9:30; 12:30 en 1:00 en 4:00 en 4:30. Ik was vandaag helemaal gechoqueerd dat mijn toekomstige collega's 'nice to meet you' zeiden en het nog leken te menen ook.
Een ander voordeel is het salaris. Zonder het aanbod te kennen weet ik al dat ik er waarschijnlijk minimaal 25% op vooruit ga! En dat betekent voor ons het verschil tussen met moeite breakeven draaien of elke maand iets opzij zetten. Goede ontwikkelingen dus!
Om nog even te illustreren wat een dorp Adelaide is: mijn ex-collega (die getrouwd is met de collega van Karla) heeft bij dit bedrijf gewerkt voor hij mijn collega werd. Hij vindt het een prachtbedrijf maar is er weggegaan om zijn eigen zaak te starten. Hij heeft me met de contacten die hij er nog heeft enorm geholpen, hij hoorde steeds vrienden uit of er veel concurrentie was en hoe ik het had gedaan enzo, heel handig.

Het solliciteergeweld was niet het enige wat er gebeurde deze week. Zo zijn we op zaterdag naar het tuincentrum geweest en hebben allerlei leuke plantjes gehaald. We hebben een kleine hibiscus, drie kleine lavendelstruikjes en nog een ander leuk roze bloeiend plantje gekocht. En het klapstuk: een jacaranda! Nu nog een boompje van 30 centimeter hoog, maar in een paar jaar tijd een boom van maximaal tien meter hoog. De jacaranda bloeit prachtig paars in augustus tot en met oktober, we hebben nog mooie foto's van de Tafelberg in Kaapstad met bloeiende jacaranda's op de voorgrond en nu hebben we er dus zelf één.
Verder heb ik die dag het zwembad winterklaar gemaakt en hebben we de (van oorsprong) Italiaanse buren op bezoek gehad. Dat was leuk. De vrouw is hier gekomen toen ze twee was, de man toen hij negentien was. Onderling spreken ze Engels wat een hele prestatie is want ik vind hem onverstaanbaar. Ik denk dat ik hem beter zou begrijpen als hij helemaal Italiaans zou spreken, zijn Italiaanse Engels is onbegrijpelijk. Dat is wel vervelend want het is een aardige kerel.
Maandag en dinsdag was ik ziek thuis, op zondagmiddag had ik even totaal geen energie meer, ik stond te trillen op mijn benen. Naar later bleek waren dat enorm drukke dagen op het werk maar ik ga me niet schuldig voelen, dat is namelijk al maanden zo.

Over de kinderen kan ik kort zijn (wat zelden betekent dat ik het ook ben): die zijn eigenlijk wel lief de laatste tijd. Ze kunnen elkaar nog steeds grondig in de weg zitten en doen dat veel en vaak, maar over het algemeen zijn ze wel lief. Tristan kwam laatst thuis van Kindy, wat hij nog steeds geweldig vindt, luid zingend: "Wash your face in orange juice!". Daar moest ik erg om lachen. Een paar maanden geleden had ik het er toevallig over met een collega (één van de sociale) dat zij was opgegroeid met Peter Combe en dat dat geldt voor hele generaties Australiërs. Hij is zanger van kinderliedjes, en Wash your face in orange juice is er daar één van. Ik kon dus direct met Tristan meezingen wat hem wel verbaasde. Laat hem nog maar even denken dat papa alwetend is, van mijn voetstuk donderen kan later ook nog wel.
Julian is een enorm schatje soms, het kan echt genieten zijn om hem bezig te zien, een heel ventje alweer. Eten doet hij nog steeds zo langzaam mogelijk, en hij trakteert ons nog vaak op de blik die wil zeggen: 'ik heb gehoord dat je me iets verbood, maar nu ga ik kijken wat je doet als ik doorga'. Maar echt frustrerend is hij niet meer zo vaak, dus dat is winst.

Baanvak en wissel

Zijn en of haar gangetje

Fri, 04 May 2012 14:42:00 +0200

Deze week kabbelde het leven min of meer ongemerkt voorbij. Het toppunt van spektakel was het bezoek aan de kapper op zaterdag. Dat was eigenlijk wel leuk, de kinderen waren er erg lief en geduldig en alle kerels van ons gezin gingen met een korte coup huiswaarts.
Dat wil zeggen: met een omweg. Ik heb Karla afgezet bij een koffietentje en ben toen met de kinderen de stad in gegaan om mijn fietspapieren en een boete af te halen. Beide waren voorradig. Karla kon op die manier even anderhalf uur aan zichzelf toekomen, lekker met een bakkie en een tijdschriftje. Om op de been te blijven met kleine kinderen heb je gewoon af en toe nodig dat je een hele regel in één keer kunt lezen en dat dan ook nog zonder dat je drankje omvalt.
Die middag/avond kwamen Michael, Chelsea en Sebastian bij ons eten. Dat was weer erg gezellig. Een tijd geleden had ik al Duitse biertjes gekocht omdat Michael een Filippijnse moeder en een Duitse vader heeft (kortom een echte Australiër). Zij houden net als wij van Duitsland en van bier is hij ook niet vies. Ik had natuurlijk wel een paar mooie glazen voor de gelegenheid die ik in het enige echte Duitsland heb vergaard. De kinderen waren ondertussen compleet hyper maar wel vrolijk, dus dat valt dan nog te verdragen.
Voor de zondag verwijs ik naar mijn vorige stukje, dat was de Ride for Pain op mijn nieuwe fiets. Op zondagavond hebben we nog lekker Wallander gekeken, een enorm fijne Zweedse serie met topacteur.
Op maandag was het naar we begrepen lekker weer in Nederland wat op Koninginnedag natuurlijk perfect uitkomt. We hopen dat iedereen een leuke dag had. Hier was het een gewone werkdag. Wij probeerden zoals al tijden het lopende project tot zijn eind te brengen maar het is knap hardnekkig. Elke keer gebeurt er weer iets waar we zo gauw geen oplossing voor hebben.
Mijn bedrijf is nog steeds allesbehalve gezellig maar op woensdag waren de baas en de Lead Developer er niet. En dan is het al een stuk gezelliger. Een collega en ik hebben van de gelegenheid misbruik gemaakt om wat kaasjes en crackers te kopen en die hebben we met de wel leuke collega's lekker opgepeuzeld onder het genot van wat sociale interactie, ongekend in ons bedrijf normaal gesproken.
Naar Mount Barker rijden op de motor is nog steeds heel leuk als het droog is, de rit is werkelijk schitterend. Maar als het geregend heeft is het vreselijk, bij elke bocht ben je bang onderuit te glijden, dus daar ga je met 7 km per uur door. Met auto's achter je die graag 80 hadden willen rijden... Misschien dat ik op de Advanced Training wat nuttige dingen leer op dat gebied, ik heb me inmiddels opgegeven om de L van mijn achterspatbord af te krijgen.

Zijn en of haar gangetje

Gelijk prijs

Sun, 29 Apr 2012 12:13:00 +0200

Om het wekelijkse stukje niet al teveel nadruk op fietsen te geven nu alvast wat bevindingen. Vandaag was de Ride for Pain die zo heet omdat het eraan verbonden goede doel onderzoek naar en bestrijding van chronische pijn is. Gister had ik alvast pijn in de portemonnaie omdat ik bij het ophalen van de papieren in de stad een boete opliep. Ik was letterlijk twee minuten binnen en dacht dat ik zolang wel even op een halve parkeerplaats kon staan. Verkeerd gedacht.
De vooruitzichten die gisterochtend nog van regen repten deden dat gisteravond niet meer, dus ik durfde het aan om de nieuwe fiets mee te nemen. Karla en de kids waren zo lief mij af te zetten in de stad en daarna zijn ze naar de dierentuin gegaan vlakbij de start. Het hele weekend waren de kinderen leuk, enkele momenten daargelaten uiteraard. Maar we voelen ons deze zondagavond een stuk opgewekter dan vorige week.
De fiets heeft dus meteen een stevige doop gehad, want 103 kilometer door de heuvels op je eerste rit is niet niks. En over doop gesproken: regen was er natuurlijk toch. Maar als je eenmaal buiten bent en rijdt maakt dat niet zoveel meer uit. Enkele bevindingen (misschien vooral leuk om later te lezen voor mezelf):

- De nieuwe manier van fietsen gaat wel goed. Je kunt wat zwaardere versnellingen blijven trappen en je handen langer onderin de bocht houden. Het gaat dus ook harder. Het vergt echter wel trainen van andere spieren dan ik eerst gebruikte en mijn kuiten kwamen dan ook compleet op slot te zitten. Dat gaat een pittige spierpijn worden...
- De fiets is stijf en licht en de claims lijken waar: trappen is vooruitgaan, je verliest nergens kracht aan buigen van materiaal
- De positie is goed en het zadel is lekker, geen pijn aan de derrière wat heel wat wil zeggen op een nieuw zadel
- De Dura-Ace remmen zijn spectaculair, ze even aantippen met één vinger is genoeg om serieus te vertragen
- Sturen gaat enorm strak, het cliché is 'als op rails' maar het lijkt er wel op zeg. De bocht om denken is de bocht om gaan, om er nog eentje af te stoffen.
- De banden (Vittoria Diamante Pro Light) hebben enorm veel grip... als het droog is. In de regen was ik wel bang te glibberen, vooral omdat dat ook twee keer gebeurde. Ze hebben absoluut geen profiel (slicks) en het rubber is zacht, dus ze zullen wel niet lang meegaan. Maar als het droog is plakken ze aan de weg in de bocht, geweldig.
- Bovenstaande kenmerken zorgen dat droog afdalen loeihard gaat, ik moest telkens remmen waar anderen dat niet deden.
- De wielen (Mavic Cosmic Carbone SL) geven als het hard gaat (dus zeker bij het afdalen) echt aero voordeel. Los daarvan geven ze een mooi zoevend geluid. Dat is af en toe even wennen, soms keek ik achterom of er een auto aankwam!

Los van de regen had ik op nog een ander vlak gelijk prijs: de eerste vijftig fietsers bovenop Corkscrew road (geen pretje na 80 kilometer) kregen een gratis maaltijd van restaurantketen en sponsor Fasta Pasta. En ik was nummer 36!
Bovenaan stonden Karla en Tristan me aan te moedigen (Julian sliep), dat was heel erg leuk. Na de finish heben we nog een bakkie gedaan en zijn lekker huiswaarts gegaan.

Enig minpuntje waren de twee slooppogingen van Julian, die de fiets een keertje omgooide (gelukkig op gras) en die in de auto even een speelgoedautootje naar achter gooide, daarna glunderend omdat hij zo'n mooie knal van metaal op carbon niet had verwacht. Weer thuis ontdekte ik een krasje aan de binnenkant van de voorvork. Maar of dat er al zat, of dat Julian het gedaan heeft, of dat het gebeurd is op de eerst rit valt niet te achterhalen.
Over een paar maanden krijg ik sowieso een nieuw frame omdat er een oneffenheidje op zit dat al bij de productie gebeurd is. Maar eens informeren of dat inclusief nieuwe vork is.

Gelijk prijs

Out with the new

Fri, 27 Apr 2012 15:34:00 +0200

In with the old, out with the new...
Ons bange vermoeden bleek terecht: Julian is er het jongetje niet naar om braaf in bed te blijven alleen maar omdat zijn ouders aangeven dat te willen. Na een paar avonden gescharrel waarbij hij zichzelf zelfs een keer had ingesloten (wij zoeken naar sleutels) hebben we hem verteld dat hij zijn oude bed weer zou krijgen als hij niet luisterde en in zijn bed zou blijven.
Het lieve jongetje van vorige week was weer vervangen door Julian, dus dat luisteren... om een lang verhaal nog langer te maken, Julian slaapt weer in zijn oude bed en het nieuwe proberen we over een paar maanden nog eens.
Tristan was deze week ook nog steeds flink bezig met huilen om van alles. Om maar weer een voorbeeld te noemen: denk je eens in wat een marteling het moet zijn als je televisie kijkt en je krijgt plakjes komkommer, maar het zijn er niet vijf. Dat grenst natuurlijk aan kindermishandeling en Tristan ging dus terecht languit op de grond liggen huilen om ons onze fout te laten inzien.
Woensdag was een vrije dag en Karla en ik waren er wel aan toe om even niet te werken. Maar aan het eind van de dag verlangden we alweer terug naar de baan. Het is jammer maar op het moment is er weinig aan.
Ik zal maar weer nuanceren: ze zijn met regelmaat erg lief bezig, en soms breken ze bij het spelen zelfs elkaars armpjes niet. Tristan is erg slim, hij herkende dat ik zijn naam geschreven had en toen we op de golfclub rode wijn hadden gewonnen zei hij: "dat is van donkere druifjes gemaakt". Vind ik pienter. Julian was vandaag ook weer erg schattig bezig, gelukkig maar want dat houdt je op de been.
Op zaterdag zijn we weer eens naar Warrawong gegaan. Het was een beetje regenachtig weer dus we hebben binnen gezeten. Door de toestand van de handenbindertjes was dat helaas niet heel erg leuk. Ik heb die dag ook een laptop besteld. Ik was al maanden die van Karla aan het lenen om mijn stukjes te schrijven omdat het scherm van mijn laptop kapot is. Hij doet het nog wel maar hij moet aan een vast scherm gekoppeld worden en dat betekent verbanning naar de werkkamer. De tablet die ik gekocht had als vervanging lijkt erg leuk maar is niet geschikt voor tekstverwerking. Tekst selecteren bijvoorbeeld mondt uit in een oefening in geduld, waarbij het een hele prestatie is het apparaat niet te testen op luchtvaardigheid.
Nu heb ik dus een nieuwe, en hij is erg fijn!
Zondag begon de dag met een feestje van Tristan en Bronte, de kinderen van Margot en Andrew. Dat was erg gezellig, we hebben met diverse ouders staan beppen. De kinderen konden er lekker spelen en vermaakten zich goed, zonder drama's. Na afloop ben ik op de ('oude') fiets naar huis gegaan met stevige omweg door de heuvels. Corkscrew is nu ronduit leuk, en Mount Lofty daarna ging ook best. Helaas werd ik in de laatste tien kilometer natgeregend. Toen ik thuiskwam had ik de nieuwe laptop, die had Karla inmiddels opgehaald.
Die avond en nacht goot het van de regen. De herfst is nu echt begonnen. Het wordt ook kouder, zowel 's nachts als overdag. Weliswaar is dat nog steeds een graad of vijftien, maar dat betekent binnen zestien met de Australische isolatie.
Op maandagavond was er de jaarlijkse vergadering van de creche. Een beetje rare bedoening waar drie dames een blaadje voorlazen en veel complimentjes gaven aan elkaar en de staf. Na afloop was er wijn met lekkere kaasjes en dat was kort maar gezellig.
De volgende ochtend vroeg is Karla alweer gaan hardlopen bij tien graden. Ik had die middag mijn afspraak in de stad voor de 'bikefit'. Om in de sfeer te blijven hebben we 's avonds Luik-Bastenaken-Luik gekeken dat ik zondag had opgenomen.
Tristan was voor de eerste keer een middagje naar kindy. Gelukkig vond hij het erg leuk en hij kwam enthousiast thuis. Ik denk dat hij er wel aan toe is nieuwe dingen te leren. De dag erna was Anzac day, een vrije dag om snel te vergeten. Naar Noarlunga gaan was wel leuk, we hebben er op een terrasje gezeten al was het wat frisjes en winderig. Ook hebben we op het strand gespeeld, wat erg leuk was. Alles daaromheen is echter behoorlijk verziekt door de staat van de kleintjes.
In de pauze heb ik alle spulletjes van mijn oude naar mijn nieuwe fiets overgezet. Karla is ook aangestoken, dus hebben we ook even gesurft naar fietsen voor haar. Die avond aten we heerlijke zelfgemaakte pizza.
Niet alleen door de gewonnen wijn was de golfclub weer erg gezellig, en de kinderen lieten weer zien dat het niet alleen kommer en kwel is. Die waren erg lief.

Out with the new

Met blijdschap delen wij mee

Wed, 25 Apr 2012 00:51:00 +0200

Dinsdag was het dan zover: ik heb de nieuwe fiets opgehaald!
Hij is vreselijk mooi en hij weegt maar 7,6 kilo! De 'oude' (sorry trouwe tweewieler) woog 9,9 kilo. En als je daar dan nog de negen kilo bij optelt die ikzelf lichter geworden ben, dan is het een behoorlijk licht combo.

Bij het ophalen ben ik in een uur helemaal goed op de fiets gezet, tot op de millimeter nauwkeurig. Ook heb ik tips gekregen over hoe mijn spieren te gebruiken om als het goed is veel efficiënter te fietsen. Ik zie ernaar uit om daarmee aan de slag te gaan. Helaas is het deze week regelmatig aan het regenen (zondag werd ik al nat) en als echte mooi-weer-fietser ga ik dat mij en mijn nieuwe karretje natuurlijk niet aandoen, zeker niet op de eerste rit!

Met blijdschap

Stuivertje wisselen

Fri, 20 Apr 2012 14:38:00 +0200

Julian trekt de lijn door: het ventje wordt schattiger en schattiger, kletst lekker (wijzend op zo ongeveer alles: 'wat is dat nou weer?') en is gewoon lekker vrolijk en aanhankelijk. Wat een verschil met eerder, waar een poging hem te knuffelen steevast leidde tot een huilerig klagend 'nee' en 'aan de kant'.
Maar gelukkig hebben we twee kinderen, dan kunnen ze elkaar fijn afwisselen. Tristan had de eerste helft van de week erge moeite met alles in het algemeen, en het hele leven in het bijzonder. Dat uitte zich in huilend op de grond gaan liggen als hem gevraagd werd zijn jas zelf te dragen, of als een erg lekker toetje geen chocoladetoetje was. Knap vermoeiend. Maandag en dinsdag waren het hoogte- danwel dieptepunt maar daarbuiten was er gelukkig ook van hem wel te genieten. Op woensdag waren beide jochies allebei erg lief en de buien van Tristan namen gestaag af. Alleen als hij moe is worden dingen hem nog weleens teveel. Zoals op de golfclub het eten krijgen waar je zelf om vroeg.
In het weekend willen we leuke dingen doen, maar soms zijn er ook gewoon klusjes. Zo moesten Tristan en Julian nodig nieuwe kleren hebben. Vooral Tristan, want die krijgt niks doorgeschoven van een groeiend broertje. Eigenlijk was het erg gezellig en ze waren enthousiast over alle kleding die ze mochten hebben. Toen Karla ook nog even nieuwe hardloopschoenen wilde kopen begonnen de jongetjes wel langzaam te veranderen in stuiterballetjes. Maar voor het uit de hand liep gingen we weer naar huis.
Na de lunch en met horizontale jongetjes heeft Karla een groot bed voor Julian in elkaar gezet, dezelfde als Tristan heeft. Omdat Julian nogal ondernemend is hebben we het ledikantje nog even apart gezet voor als hij te vaak zelf uit bed komt op ongewenste momenten maar we hebben het niet hoeven gebruiken. Ik heb ondertussen het nieuwe stuur op de motor gezet. Die is weer 'good to go'. Mijn doe-het-zelf werk is denk ik goed genoeg geweest want ik ben deze week drie keer naar Mount Barker geweest zonder problemen. Ik ga nu via een andere route die een paar kilometer langer is maar veel meer rechte stukken heeft, al zijn er nog bochten genoeg in heuvelachtige gedeeltes. Het is erg mooi onderweg en ik realiseer me elke dag hoe bijzonder het eigenlijk is dat ik op de motor door het Australische landschap rij.
Julian was maar wat blij met zijn nieuwe bed en hij heeft er heerlijk in geslapen die avond. Tristan was een beetje jaloers en liet weten dat zijn identieke bed groter was.
Ik heb weer gefietst, dat voelde zwaar maar ik bleek iets sneller dan de vorige keer op dezelfde route. Gelukkig gaf de knie geen krimp, dat is een pak van mijn hart. Karla heeft ook gefietst en ook die krijgt de smaak te pakken van hard heuvels op rijden. En dan gaat ze ook nog steeds twee keer in de week hardlopen voor dag en dauw.
Op dinsdag werd ik dan toch gebeld dat de nieuwe fiets er is. Maar ik moest een afspraak voor een pas- en meetsessie maken en dat ging niet meer voor het weekend. Komende dinsdag zou het er dan van moeten komen, net op tijd voor de feestdag op woensdag. Nou maar hopen dat het weer het een beetje uithoudt. Deze week was het geweldig weer, bovenin de twintig graden en zonnig. En het is al april, dat is oktober in euro's!
Het is Ben ook opgevallen dat dat wel lekker is, hij is deze week weer ehm, teruggeremigreerd. Adelaide beviel achteraf toch beter dan Eersel.

Stuivertje wisselen

Paasplaatjes

Sun, 15 Apr 2012 00:54:00 +0200

Belofte maakt schuld, dus hierbij de foto's van de afgelopen week.

Paasplaatjes

Egg Hunt

Fri, 13 Apr 2012 14:47:00 +0200

Op zaterdag zijn we in de herkansing gegaan in de stad. De kinderen waren hartstikke lief en we hadden gewoon een leuke dag. We zijn naar Central Market gegaan in de hoop dat ze daar weer 'Dutch Easter Bread' verkochten en dat was gelukkig zo. Het is niet wat wij onder paasstol verstaan maar wel erg lekker.
Daarnaast zijn we naar de fietsenzaak gegaan om dan toch echt eindelijk (na jaren voorpret en kwijlen) mijn nieuwe racefiets te bestellen! Een andere dus dan ik steeds dacht aan te schaffen maar wel een mooiere en betere. Nou maar wachten tot ie geleverd wordt. Met wat geluk duurt dat een week maar helaas kreeg ik vandaag te horen dat het voor dit weekend niet lukt.
Die middag had Tristan een feestje in een speelhal en Julian mocht ook mee. Hoewel zo'n hal iets triestigs heeft was het erg leuk. De kinderen renden en klauterden in de daartoe ontworpen en rijkelijk van piepschuim en felle kleurtjes voorziene stellages en de ouders keuvelden gezellig. Maya en haar ouders waren er ook. Tristan vindt Maya erg leuk (ze lijkt op Linde) en wij kunnen leuk opschieten met haar ouders, dus dat was leuk.
Een succesvolle dag dus. Het enige minpuntje was dat de motorzaak waar ik gehoopt had een nieuw stuur te regelen niet open was. De knie gaat overigens elke dag iets beter, maar uitsluitsel over de meniscus heb ik nog niet zolang er nog iets zeer doet.
Daarna was het paasweekend en dat betekent natuurlijk eieren zoeken. Het zal niemand verbazen dat wij de kinderen gewoon vertellen dat wij ze hebben verstopt en geen verhaal ophangen over de paashaas. Behalve dan dat dat een beestje is van chocola. Het was erg leuk, Tristan ging eerst zoeken zodat Julian de kunst kon afkijken. Daarna was Julian aan de beurt en Tristan kon eerst niet laten te zeggen waar hij een ei zag. Maar ook dit was heel erg leuk.
Daarna was het al tijd om Dirk Job en Jeanette van het vliegveld te halen. Tenminste, dat dachten we. Uiteraard de keer dat we niet vooraf even kijken bleek het vliegtuig twee uur vertraging te hebben. Die hebben we overbrugd met koffie, kijken naar vliegtuigen, op de roltrap, nog een keer op de roltrap, vliegtuigen kijken en nog een keer op de roltrap. Maar uiteindelijk kwamen ze toch aan. We hebben ze mee naar huis genomen voor eerst maar eens een fijne paasbrunch , door de vertraging paaslunch.
Na maanden fijne temperaturen brachten de gasten Nederlands weer mee: fris, grijs en nat. Dat heeft ons er niet van weerhouden naar McLaren Vale te gaan en een wijntje en een kaasje te proeven. Op de terugweg hebben we de toeristische route genomen zodat we ondanks de korte tijd toch wat moois van de omgeving kunnen laten zien. Weer thuis gingen al vrij snel de lichtjes uit bij de gejetlagde gasten.
(Die avond had ik nog Parijs-Roubaix opgenomen om later te kijken, maar ik had de uitslag al gehoord dus heb ik mezelf die uren maar bespaard. Wel vraag ik me of waarom de UCI de renners 's nachts laat rijden)
De volgende, alweer grijze, dag zijn we eerst naar het strand gegaan en daarna naar Mount Lofty waar gelukkig geen wolk omheen hing. Na uitzicht over de stad en lunch zijn we via de route touristique (dat de kinderen dan even konden slapen had daar niks mee te maken) naar Hahndorf gegaan. Daar trakteerden het Nederlandse duo ons op een lekker diner, zij het in een ander restaurant dan we vooraf hadden uitgezocht. Toen we daar op ons kop kregen dat we twee tafeltjes tegen elkaar hadden geschoven zonder vooraf het management in te lichten voelden we ons niet meer zo welkom.
Weer thuis moest ik even wat tijd besteden aan de komende werkweek. Er moest een tas ingepakt en een taxi geregeld worden voor de volgende ochtend want ik moest voor werk weer een paar dagen naar Melbourne. Karla was zo lief ondertussen overhemden te strijken. De volgende ochtend werd ik uitgezwaaid door Karla, Tristan, Julian, Dirk Job en Jeanette. Een beetje raar natuurlijk maar over anderhalf jaar hopen we ze weer te zien. En Tristan had al aangekondigd dat hij me een heel klein beetje zou missen, dus daar had ik wel vertrouwen in.
In Melbourne heb ik erg hard gewerkt en ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb niet erg genoten van mijn hotelontbijtje want ik voelde me niet erg goed. Dat zal die jetlag zijn geweest door het half uur tijdverschil. Op donderdagavond vloog ik weer terug en daarvoor had ik nog heel even gelegenheid om de stad in te lopen om de sfeer op te snuiven, wat te eten aan de Yarra en een pintje te pakken. Om half tien was ik weer thuis. Voorlopig heb ik wel even genoeg taxi's gezien (waarom ruiken die trouwens allemaal naar kokos middels zo'n papieren denneboompje aan de spiegel?)
Vanuit Melbourne kon ik een stuur voor de motor bestellen dat Karla vandaag kon ophalen. Die kan ik er van het weekend dan weer opzetten en dan kan ik maandag weer naar kantoor.
Karla is met Tristan naar de oogarts geweest en wat we al vreesden komt uit: Tristan kijkt vooral over zijn bril heen en zijn slechte oog is dus ondanks de bril niet voldoende verbeterd. Nu moet hij een pleister op zijn goede oog maar daar hebben ze tegenwoordig ook een alternatief voor: twee keer in de week een oogdruppel in het goede oog die het oog lamlegt. Dan móet hij wel weer leren kijken met het andere oog is de gedachte. We zien er wel tegenop, Tristan is nu al niet de makkelijkste. Vanmorgen heeft hij in drie kwartier drie serieuze huilbuien gehad: respectievelijk omdat hij zijn kerstshirt niet aan mocht, omdat de pruimen niet kleiner waren en omdat Julian de voordeur dicht deed. Nou zijn kinderen niet altijd de meest rationele wezens en Tristan weet ook wel dat die dingen niet gaan gebeuren zoals hij ze wil. Mijn theorie is dan ook dat hij zich wat verwaarloosd voelt door ons en op die manier aandacht vraagt. Ik denk dan ook dat de oplossing is hem zoveel mogelijk positieve aandacht te geven zodat hij geen negatieve hoeft te vragen, in combinatie met het niet te scheutig zijn met het geven van de negatieve. Het lastigste is dat je je als ouders bij dat alles soms anders moet gedragen dan je gevoel van het moment je ingeeft.
Maar het is niet alleen kommer en kwel, toen Karla met hem thuiskwam was hij heerlijk aan het babbelen en hij wilde me van alles laten zien.

Om het weekoverzicht te completeren moet ik nog vermelden dat Julian een schat van een jongetje is op het moment, dat lekker kan zingen en kletsen. Vandaag was de arme knul gevallen op de creche en hij heeft nu een rood geschaafd neusje. Karla heeft een meidenavond op het moment en dat betekent helaas dat ik maar een paar foto's kan tonen want ze heeft de camera mee. Die komen later dit weekend.

Egghunt

Verhuizen en vallen

Fri, 06 Apr 2012 14:20:00 +0200

Zaterdag dachten we leuk met de kinderen naar de stad te gaan. Naar de stad gaan is gelukt, leuk niet. Julian en Tristan waren afschuwelijk vervelend en luisterden helemaal niet. Tristan huilde om alles waarbij hij zijn zin niet kreeg (dat is voornamelijk willen wat Julian heeft) en Julian was hemeltergend aan het testen. Achteraf gezien was het waarschijnlijk een sprongetje van Julian, want vanaf woensdag is het allemaal gezellig en leuk. In plaats van met zijn eten te gooien en alles zeven keer te proberen als het niet mag blijft hij lief zitten, eet netjes en is nog vrolijk ook. Tristan is ook wat bijgetrokken en toont zich weer vaak lief, al blijft hij ook zeuren als iets niet gaat zoals hij het wil. En dat gaat dan over dingen als het eerder poetsen van Julians tanden ofzo. Tristan is wel leergierig, hij gaat beter als je zijn nieuwsgierigheid prikkelt, wat leuk is om te doen. Wel heeft hij ook een beetje faalangst. Zo was hij al klaar met leren schrijven toen hij de eerste letter van zijn naam gemaakt had, terwijl hij dagen bezig was met letters en zich erop verheugde dat ik hem zou leren zijn naam te schrijven. Qua gevoel voor humor ligt hij mooi op schema: hij gaat naar de vier jaar toe en poep is steeds vaker onderdeel van de grapjes.
Op zondagochtend kwam Margot de geleende matras terugbrengen omdat wij gasten krijgen met Pasen. Sterker nog: op het moment dat ik dit schrijf zitten ze op Schiphol. Het was rommelig met vier kleintjes maar ook leuk. Voor ze kwam had Karla al gefietst, ik ging in de middag. Voor het eerst is het me gelukt om Morgan Road op te fietsen zonder af te hoeven stappen. Dat is een weg met een lang stuk van 18%, en daarna nog een tijd 9%, wat dan voelt als lekker even niet zo steil.
Aan het eind van de middag hadden we een borrel bij de buren. Dat was gezellig, al was Julian ook hier nog verschrikkelijk. Hij luisterde niet en stak opzettelijk Tristan in zijn oog met een vleesstokje. Tristan had een puntje op een halve centimeter van zijn goede oog. Maar zoals gezegd was het net of hij het woensdag opeens doorhad en dat het leuker is zonder aan de lopende band ruzie en straf.
Op maandag ben ik naar Mount Barker gegaan omdat mijn bedrijf daar naartoe verhuisd is voor een half jaar. Dat is twee keer zo ver als eerst maar gelukkig vindt de baas het goed als we dan meer thuiswerken. Afgelopen weekend ging hier de wintertijd in, dus het is gelukkig 's morgens weer wat vroeger licht. Het was een beetje behelpen in het nieuwe kantoor want er was nog geen internet of netwerk. Dinsdag en woensdag werkte om die reden dan ook iedereen vanuit huis.
Dinsdagmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een consult over het verwijderen van mijn twee verstandskiezen. Dat kostte 100 dollar en het uitdraaien van de rekening duurde langer dan het consult. Op 15 mei mag ik nog veel meer geld en twee kiezen ruilen voor twee gaten in mijn mond. En dat eigenlijk preventief, ik heb er helemaal geen last van.
Ik heb drie keer de kinderen van de creche opgehaald op de fiets met de kar erachter. Dat vinden de jongetjes erg leuk. Op woensdag ging ik Tristan domino uitleggen (met getekende diertjes domino) en hij snapte het erg goed. Julian legde ondertussen aan de andere kant gewoon waar hij zin in had en het was heel gezellig. Eigenlijk was het de rest van de week gewoon erg leuk om kinderen te hebben, wie had dat aan het begin van de week gedacht.
Op donderdag moest ik de lange rit naar Mount Barker weer maken. Op de terugweg was er een vervelende combinatie van heel even verslapte concentratie en een erg scherpe bocht naar rechts. Uitgerekend weer op Morgan Road haalde ik het niet en viel met de motor. Het resultaat is een pijnlijke knie en wat krassen op benzinetank en ego. Er stopte meteen een auto en de bestuurder hielp me de motor weer op te tillen. Hij wilde pas weer doorrijden als hij zag dat de motor nog wilde starten. Terwijl ik dat probeerde stopte er ook nog een andere motor. Erg aardig allemaal. De enige echte schade was mijn stuur, dat is behoorlijk verbogen. Op internet vond ik een handleiding met foto's over hoe je die vervangt (vallen met de motor is vrij gebruikelijk als je het internet zo bekijkt) en vandaag heb ik het stuur eraf gehaald. Nou maar hopen dat ik snel een vervanger kan vinden. Het enige wat me zorgen baart is dat mijn knie precies geraakt is op de plek van mijn meniscusoperatie een paar jaar geleden. Ik hoop niet dat dat weer aan de hand is want dat heeft me behoorlijk lang van goed fietsen afgehouden. Ik zal een paar dagen moeten afwachten hoe het daarmee is.
Karla was een avondje uit met Francis en Florence en ik wilde haar niet ongerust maken, dus ik kon pas 's avonds laat mijn verhaal kwijt.
Terwijl ik het stuur van de motor haalde vandaag heeft Karla met de kinderen de tuin geveegd, (paas)takken verzameld en eieren geverfd. Ik voelde me vandaag niet erg goed, ik was al een beetje ziek aan het worden en rondhinken en rare spierpijn helpen dan niet bij het algemene gevoel van welbevinden. Ik ben dan ook niet gaan fietsen. Dat viel wel mooi samen met wat minder weer, het waaide heel hard en het heeft ook even geregend.

Verhuizen en vallen

Mijn bekering

Tue, 03 Apr 2012 06:36:00 +0200

Het knaagde al een tijdje aan me maar nu is de kogel door de kerk.
Al 17 jaar maak ik mijn fietstochten (op de weg) op een Colnago. De eerste tien jaar op een Super met chroommolybdeen buizen die helemaal naar mijn specificaties was opgebouwd. Alles, tot en met de spaken, was precies zoals ik het hebben wilde. Hij was gespoten in 'Word Perfect-blauw' omdat dat destijds de sponsor was van wat nu eigenlijk de Raboploeg is geworden.
Na tien jaar heb ik een nieuwe Colnago gekocht, aluminium met carbon voor- en achtervork deze keer. De wielen worden tegenwoordig helemaal door de fabrikant gemaakt, dus spaken en velgen kiezen om een wiel mee te vlechten doe je niet meer. Maar verder had ik weer alles zelf uitgezocht naar wens (en budget).
Vandaag de dag is carbon de norm en ik vind al een tijdje dat er eigenlijk weer een nieuwe fiets moet komen. Uitzoeken welke dan is natuurlijk dikke voorpret. Maar wat er begon te knagen is dat de naam 'Colnago' op je fiets toch een stevige toeslag vereist. Voor die toeslag krijg je natuurlijk niet de eerste de beste naam: ik weet niet of er een ander merk is waarop zoveel gewonnen is en waar zoveel wielerhelden op hebben gereden. Merkcx, Zoetemelk, Zabel, Voeckler, allemaal hebben ze successen behaald op de frames met het klaver logo. In 1993 won Maurizio Fondriest er Milaan-San Remo op.
En laat diezelfde Maurizio Fondriest nou na zijn carrière fietsen zijn gaan bouwen. Hij stond er altijd om bekend dat hij een stilist was die erg mooi op zijn fiets zat en datzelfde gevoel voor stijl zie je in de fietsen terug. En als ik dan vergelijk wat die van hem kosten ten opzichte van een vergelijkbare Colnago (wat gewicht en specificaties betreft), dan zit daar zomaar een dikke �2.000 euro tussen!
Hoewel ik er geen seconde harder door ga vind ik het toch mooi om op een 'echte' Colnago te rijden. Een goede fiets maken kunnen er meer maar een merk is ook emotie. Als ik dan echter zie welke Colnago ik kan betalen, dan moet ik aardig wat stapjes onder het topmodel gaan zitten. Absoluut geen verkeerde fiets hoor, maar een beetje zwaar en met minder zorg gemaakt dan de topmodellen. Bij Fondriest zit ik dichtbij het beste wat er te koop is voor hetzelfde geld. En hoewel er minder prominenten op winnen, roept ook die naam een fijne emotie bij me op. Dus mijn keuze is inmiddels gemaakt.
Na lang wikken en wegen en met een zwaar gemoed zeg ik Ernesto vaarwel en verwelkom Maurizio!

Revanche op Corkscrew

Fri, 30 Mar 2012 13:54:00 +0200

De week, dat wil zeggen het weekend, begon met een wat grijze dag (de enige van de week gelukkig, en zelfs die had nog wel wat zon). Als gevolg daarvan hadden we wat landerige jongetjes en dat is nooit echt gezellig. We zijn in Old Reynella gaan wandelen met Tristan en Julian op de fietsjes. Na afloop hebben we een kopje koffie gedronken in een tentje dat we nog niet kenden en dat wel leuk was. Aan de overkant van de straat zat een lekker rommelige winkel waar ze vogelbadjes verkochten, dus daar hebben we geneust. Het lijkt ons namelijk wel leuk om zo'n ding voor het raam te zetten zodat we op warme dagen naar mooie kleurrijke vogeltjes kunnen kijken. De kunst is er eentje te vinden die een beetje modern is vormgegeven, de meeste zitten vol tierelantijntjes en krullen.
Karla heeft een tijd geleden een tomaat in de grond gestopt en dat is nu een plantje waar drie piepjonge tomaatjes aan groeien. We hebben plannen om een echte groentetuin aan te leggen maar dat duurt nog even. Het lijkt ons wel leuk om zelfverbouwde groente te eten en de kinderen te laten zien hoe de natuur dat regelt. Op zaterdagmiddag heeft Karla ook nog supersnel gefietst.
Die avond kwamen Vincent en Francis bij ons eten. Ze brachten zelf een curry van lam en pruimen mee. Die was licht pittig uitgevallen maar goed te doen en erg lekker. En het was weer erg gezellig.
Die nacht sliep ik helaas weer slecht door rugpijn die een paar dagen eerder onverklaarbaar kwam opzetten. Gelukkig verdween die na een paar dagen weer net zo plotseling. Op zondagochtend zijn we gaan kijken naar een minitriathlon waar Neil (die van de camping in Murray Bridge waar ik vorige week mee ben gaan fietsen) aan meedeed. Dat was erg leuk, allemaal sportende mensen, van jong tot oud en van couch potato tot superfit. Na afloop ben ik naar huis gegaan op de fiets, met stevige omweg en veel klimwerk. Het zat me dwars dat ik Corkscrew Road een paar weken geleden niet opkwam dus dat ben ik weer gaan proberen. Deze keer lukte het wel en het is nog een erg mooie weg ook. Na Corkscrew heb ik nog Mount Lofty en een andere flinke heuvel 'bedwongen'. De gemiddelde snelheden van Nederland haal ik niet meer, maar dat komt door al dat klimmen, dat gaat nou eenmaal langzamer dan doordenderen op het vlakke.
Karla was ondertussen met de kinderen pizza aan het maken omdat we die middag naar de buren zouden gaan. Dat werd een weekje uitgesteld maar de pizza smaakte er niet minder om.
Over mijn werk verwijs ik graag naar de stukjes van vorige weken, Karla vindt haar draai steeds beter. Dat is natuurlijk wel fijn.
De kinderen zijn wat lastig de laatste tijd. Tristan kan er slecht tegen als dingen niet gaan zoals hij wil. Hij is al de hele week aan het vertellen dat hij op de golfclub lekker chicken parmie ging eten. Maar toen het vandaag voor zijn neus stond was het tranen met tuiten. Hij wilde kip nuggets en was ontroostbaar. Wij worden daar weleens een beetje moe van. Maar misschien heeft het te maken met het feit dat hij nu wel vaak naar de creche gaat, vaker dan we zelf ook ideaal vinden maar werk is werk en daar kunnen we even geen nee tegen zeggen.
Ook Julian was fijn vaak aan het jengelen als iemand anders hem naar bed bracht dan hij hoopte, of juist uit bed haalde. Of wat dan ook eigenlijk. Ik ben hem een beetje aan het leren dat hij niet moet jengelen maar praten. Zijn instinct is nog om een huiltoontje op te zetten als hij iets wil, maar ik zeg dan tegen hem dat ik hem niet begrijp en dat hij het gewoon moet zeggen. Dat werkt best aardig, en het scheelt ons wat energie als het lukt.
Vanmorgen heb ik een kennismakingsbijeenkomst bijgewoond op de pre-school waar Tristan vanaf april een middag in de week naartoe gaat. Het was een erg leuke plek met allemaal lieve mensen die kinderen helpen hun plaats in de wereld te bepalen en ze spelenderwijs veel te leren. Ietwat vermoeiende mensen om mee om te gaan als licht cynische volwassene (zo was het bijvoorbeeld 'fantastic' dat Tristan Tristan heet) maar perfect voor kinderen. Tristan zal het er goed naar zijn zin hebben verwacht ik.

Corkscrew revanche

Mount Lofty Challenge (min of meer)

Fri, 23 Mar 2012 13:09:00 +0200

Dit weekend hebben we iets doen met de kinderen uitbesteed. Op zaterdag moesten we allerlei klusjes doen. De auto moest nodig gewassen en we moesten een aantal winkels af. Zo hadden we al een hele tijd het plan om een nieuw koffieapparaat te kopen als Karla werk zou hebben. De pods voor de apparaten die we al hebben (zeg niet 'pads' want dan denkt men aan maandverband) zijn namelijk niet verkrijgbaar, tenzij je ze bestelt bij de webNederlander (één voor de prijs van twee). Karla heeft nu werk, het wachten was alleen nog op de aanbieding van een mooi koffieapparaat met koffiemolen (coffee grinder) voor weinig, en dat was nu zover. We hebben nog even lekker afgedongen en er ook voor weinig een melkopschuimer bij geregeld. Na nog een beetje experimenteren kunnen we nu een heel aardige capuccino maken. Uitgerekend nu de volgende logees alleen maar Keula Light drinken (ze komen uit de omgeving van Rotterdam).
Die middag hebben we de kinderen afgeleverd bij Peter en Jill, waar ze gingen logeren zodat wij de Mount Lofty Challenge konden fietsen. Hoewel we ernaar uitkeken even kinderloos te zijn, is het toch raar als ze weg zijn. Helemaal die lege bedjes 's avonds, dat klopt toch niet.
De volgende ochtend gingen we vroeg naar de stad met de fietsen achterin. De Mount Lofty Challenge ging zoals de naam doet vermoeden Mount Lofty op, meteen na de start. We mochten over de snelweg, wat wel leuk is om mee te maken maar eigenlijk is de gewone weg mooier en leuker. Wel gingen we ook door de Heysen tunnel, wat wel bijzonder is. Er stond een stevige tegenwind, wat de klim niet makkelijker maakte. We reden met twee oud-collega's van Karla en daar komt de 'min of meer' uit de titel vandaan. Ons tempo lag zoveel hoger dat we vaak moesten wachten, om precies te zijn bovenaan elke heuvel. Ik was op Mount Lofty alleen al 25 minuten eerder boven. Maar het was een mooie tocht, goed georganiseerd en met pittige klimmetjes. En na een fris begin werd het toch een lekker zonnige 28 graden, heerlijk fietsweer.
Na afloop hadden we nog tijd om lekker een terrasje te pakken met zijn tweeën voor we de kinderen weer gingen halen. Die hadden ondertussen weer een toptijd gehad. Ze hadden gebarbecued, popcorn gegeten, waren naar het strand geweest en hadden zelfs leren vissen! De foto's komen later, want die staan op het apparaat van Peter en Jill dat we wel meekregen, maar waar we geen goed snoertje voor hadden.
Over de werkweek valt niet veel te vertellen. Karla krijgt de boel steeds meer onder controle wat wel een fijn gevoel is. En wij werken nog steeds aan het project waarvan iedereen hoopt dat het snel afgelopen is. Ik leer nog lekker door maar begin al wel te dromen van een andere baan over zeg een jaar. En ik verlang weer ouderwets naar het weekend.
Op donderdag ben ik met Neil gaan fietsen in Clarendon. We hadden hem (en zijn vrouw en kind) ontmoet op de camping in Murray Bridge. We hadden ongeveer hetzelfde tempo en het was een fijne fietstocht.
Julian en Tristan hebben wat moeite met vroeg uit bed komen. Julian valt nog steeds wel te verleiden door met hem naar buiten te kijken, Tristan vertelt dat hij liever in bed wil blijven. Vanmorgen was Julian eindelijk echt vrolijk. Helaas kwam daar een eind aan toen hij een houten brandweerauto op zijn teen liet vallen. Tristan was deze week erg bezig met wat hij had en een ander lekker niet. Als hij een autootje had speelde hij er niet mee maar liet aan Julian merken dat hij het had, en niet Julian. Wij laten op onze beurt merken dat dat niet erg aardig is. Gelukkig is hij verder ook nog steeds erg lief. Dat is Julian ook, maar op een wat minder rustige manier. Julian blijft een enorme uitdager, Tristan is wat braver. We zullen zien hoe dat verder gaat.
Vandaag was het gelukkig weer weekend en dat begint op de golfclub. Voor de tweede week achtereen trok Tristan ons eigen lot en hadden we weer een meat tray te pakken, die we deze keer niet hebben geruild. Als dat nog een keer gebeurt gaan mensen denken dat we thuis oefenen met Tristan om ons lot op de tast te herkennen...

Mount Lofty Challenge

Summer in the city

Fri, 16 Mar 2012 12:54:00 +0200

(maar dan wel van Eat)
Deze keer bestond het leuke dagje met de kinderen uit naar de stad gaan. Het was prachtig weer (de maximumtemperaturen zijn al een paar maanden niet onder de 20 geweest, hoewel het alweer twee weken herfst is) en het was gezellig druk. Het Fringe Festival is gaande, een festival met allerlei muziek en theater, maar met onze kleintjes zijn we daar nog niet helemaal aan toe. Al schijnen er ook wel dingen voor kleine kinderen te zijn, dus volgend jaar maar eens kijken. We hebben lekker over de markt gestruind waar de kinderen weer veel belangstelling trokken met hun fietsjes. Ook zijn we een stukje met de bus geweest. Karla heeft een mooi nieuw sporthorloge gekocht en we zijn nog wat gaan drinken. Helaas hebben we van dit alles geen foto's omdat we de camera vergeten waren.
Op zondag heb ik lekker gefietst, een soort generale repetitie voor komende zondag (de Mt Lofty Challenge). Dus eerst naar de stad, dan Mt Lofty op en dan terug via Ackland Hill road, die ook nog vrij gemeen is (totaal 72 kilometer). Het ging best goed, klimmen gaat me aardig af zolangzamerhand. Altijd leuk om iemand te laten staan die een zes keer zo dure Colnago onder de billen heeft als ik. Karla is ondertussen naar een speeltuin gegaan met de kids waar ook andere moeders met kinderen waren, zoals Margot met Tristan en Bronte. 's Avonds heeft ze heerlijke groente lasagne gemaakt, die ook Tristan heel erg lekker vond. Hij liet drie keer opscheppen, maar van het laatste bordje kreeg hij nog maar een paar hapjes op. Hij zei: "Mama, ik vind het zóóóóóó lekker wat jij gemaakt heeft".
Op maandag hadden we een cadeautje: het was een vrije dag vanwege Adelaide Cup day. Paarden lopen dan rondjes maar daar hoef je je niks van aan te trekken. Wij hebben de perfecte dag benut door naar het strand te gaan met Michael en Chelsea. Daarna hebben we nog een milkshake gedronken met de kids. De banaan kwam uit een gele stroopfles en dat was later te merken aan twee stuiterballetjes waarvan er eentje niet kon stoppen met giechelen.
Op dinsdag was er weer werk aan de winkel. Dat we werk hebben en daar blij mee zijn wil niet zeggen dat het ook altijd maar leuk is. Karla heeft laat gewerkt omdat ze de dingen onder de knie wil krijgen, en ik heb deze week ook te veel gewerkt omdat de baas een belachelijke deadline heeft gesteld en de project manager vervolgens nogal onverstandig met de schaarse tijd omspringt. Nou ja, gaat wel weer over.
Tristan demonstreerde tijdens het eten even hoe hij 'hoepla' had gedaan, daarbij vergetend dat hij zijn vorkje vasthad, dat hij daardoor in mijn oog prikte. Gelukkig zat er een ooglid tussen maar fijn was het niet. Later sloeg Julian me nog in het andere oog. Toch jammer dat ik mijn bloedjes van kinderen niet kan zien opgroeien als ze zo doorgaan.
Gelukkig konden zowel Karla als ik de week positief afsluiten op het werk, zodat we weer goed geluimd naar de golfclub gingen. Daar trok Tristan ons eigen lot dat ons weer een meat tray bezorgde. Maar omdat we geen ruimte in de vriezer hadden hebben we winnaars van een fles wijn gevraagd te ruilen, wat ze wel wilden.

Summer in the city

Willunga

Fri, 09 Mar 2012 13:32:00 +0200

Omdat Karla nu ook full time werkt willen we in het weekend graag wat leuks doen met de kinderen. We begonnen met ontbijt op de Willunga Farmer's Market. Dat is een gezellig marktje met lokale producten, voor het merendeel van kleinschalige producenten. Vanwege de onbespoten koffie en het organisch geteelde brood doet het ook dienst als hippiereünie. Er is een stalletje waar je een lekker 'bush breakfast' kunt krijgen en dat hebben we gedaan. Dat was smullen en het was heerlijk weer. We raakten ook nog aan de praat met een Amerikaanse die getrouwd is met iemand uit Heiloo. Hij was er niet bij, dus ik weet niet of ik hem ken (de naam zei me wel wat maar ik weet het niet zeker).
Die avond kwamen Jill en Peter bij ons barbecuen. Peter was die dag op tonijn wezen vissen, een stukje van de vangst ligt nu in onze vriezer. Hoewel hij erg vaak op een boot zit was hij behoorlijk ziek geworden. Het was een gezellige avond en de kinderen vonden dat natuurlijk ook.
Op zondag is Karla in alle vroegte met ex-collega's gaan fietsen, die ook meegaan naar de Mt Lofty Challenge. Ze gingen van de stad Mt Lofty op, wat meteen 15 kilometer klimmen is. Karla is er klaar voor.
Ik heb ondertussen Tristan uit bed gehaald die wat je noemt een ongelukje had gehad. Calamiteit zeg maar, maar toch gaat de wateroverlast in Australië op het nieuws niet daarover. Er lopen weer hele dorpen onder maar alles is ver van ons bed.
's Middags was het mijn beurt om er met de fiets op uit te gaan. Ik heb weer het rondje Willunga Hill (dezelfde als van de markt met onbespoten mensen) Kangarilla Clarendon gedaan, waar ook veel klimwerk in zit. Na thuiskomst kwamen Yvonne en co nog een keer langs voor ze over luttele weken hun Maleisische avontuur aangaan. Tristan was een beetje ziek en Julian kletterde van zijn fietsje, dus dat was relaxed. De jongens hebben allerlei speelgoed gekregen van Levi, en een brandweerauto stal de show.
Op maandag moest ik Tristan ophalen van de creche. Hij was behoorlijk zeurderig en huilerig, hij voelde zich duidelijk niet lekker. Toen hij sliep kon ik nog wel even werken thuis, genoeg om geen dag te hoeven opnemen. De volgende dag hebben we hem op verzoek van de creche ook thuisgehouden. Hij voelde zich weer kiplekker, maar ja, het is natuurlijk enorm besmettelijk. Vinden ze op de creche. Ik werkte thuis (Karla had alleen nog die dag iemand die haar kon inwerken) en dat ging eigenlijk heel goed. Tristan speelde, tekende en keek televisie en vermaakte zichzelf uitstekend. Soms wilde hij gezellig bij me zitten wat eventjes wel kon, maar echt lekker werken ging natuurlijk niet. Hij kletst wat af en als je zegt dat hij toch echt stil moet zijn kletst hij net zoveel, maar dan fluisterend. Al met al moet ik zeggen dat één kind van drie verschrikkelijk makkelijk is. Het is de interactie van die twee die het zo zwaar maakt.
Op donderdag is Karla alweer voor dag en dauw uit bed gestapt om hard te lopen. Ik heb die avond gefietst in Clarendon en waar ik twee weken geleden nog een voet aan de grond moest zetten bij een beklimming van 18% (Turners Gully Road) ging het nu zonder. Clarendon is erg mooi met zijn heuvels met wijnranken en het is een genot om er te fietsen. Al ons gesport werpt zijn vruchten af want we zijn lekker licht aan het worden. We zijn allebei een magische grens door: Karla die van 70 en ik die van 80. Dat was alweer een paar jaar geleden. Karla had twee zwangerschappen als excuus, ik , ehm..., luiheid.
Het is hard werken voor Karla om orde te scheppen in het systeem maar ze begint wel het idee te krijgen dat het goed te doen is als die orde er eenmaal is.
Na de smak die Julian met zijn fietsje maakte op zondag, maakte hij er op de creche ook nog een, weer van een fietsje. Nu schaafde hij zijn neus, de arme vent, en de bult zat er ook nog. Vandaag viel hij alweer en kreeg een sneetje in zijn lip. Nou ja, het is de leeftijd. Tristan was ook zo'n brokkenpilootje en dat gaat al veel beter. Willunga